Τιερί Μεϊσάν: Η κατάρρευση των κοινωνιών μας

 

Η κατάρρευση των κοινωνιών μας

του Τιερί Μεϊσάν

Η Νοτιοδυτική Ευρώπη και η Ινδία γνώρισαν σημαντικές κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες συγκλονίστηκαν από τις τοπικές εκλογές. Αντιμετωπίζουμε αυτά τα γεγονότα σαν να είναι ανεξάρτητα μεταξύ τους, επειδή εκτυλίσσονται σε διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές και λαμβάνουν διαφορετικές μορφές. Ωστόσο, αν εξετάσουμε τα πράγματα προσεκτικότερα, διαπιστώνουμε ότι αυτό δεν είναι ακριβές: παντού οι πολίτες βρίσκονται αντιμέτωποι με τα ίδια προβλήματα.

Δίκτυο Βολταίρος | Παρίσι (Γαλλία) | 10 novembre 2026

English Español français italiano Nederlands Português русский Türkçe

Σε πάρα πολλές χώρες, παρακολουθούμε διαδηλώσεις κατά της ακρίβειας και εκλογικές αναμετρήσεις στις οποίες οι ψηφοφόροι απορρίπτουν τους πολιτικούς ηγέτες τους. Ασφαλώς, σε καθεμία από αυτές τις χώρες αναλύουμε διαφορετικές αιτιολογίες, επιπτώσεις και συνέπειες, αλλά τα γεγονότα είναι παντού τα ίδια.

Είναι προφανές ότι εφαρμόσαμε πανομοιότυπες πολιτικές, οι οποίες καταλήγουν παντού στις ίδιες καταστροφές. Πρέπει να κατανοήσουμε αυτό το φαινόμενο, προσέχοντας ταυτόχρονα να μην προβάλλουμε πάνω σε άλλους πολιτισμούς τις δικές μας εμπειρίες. Αν τα περισσότερα από τα κράτη που αφορά το φαινόμενο ανήκουν στη λεγόμενη πολιτική Δύση, υπάρχουν και άλλα που την αμφισβητούν, όπως η Ινδία.

Η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Γαλλία, το Βέλγιο, η Γερμανία, η Ελβετία, η Ιταλία και η Αλβανία —δηλαδή μια γεωγραφική ενότητα, η οποία ιστορικά χαρακτηρίζεται από κοινούς κανόνες διαδοχής και κληρονομικής διαδοχής— πλήττονται ιδιαίτερα.

Είναι ευκολότερο να περιγράψει κανείς με συνεκτικό τρόπο τα κράτη στα οποία δεν εκδηλώνονται κοινωνικά κινήματα διαμαρτυρίας, παρά εκείνα που βρίσκονται σε αναταραχή. Οι σταθερές χώρες προσφέρουν στον πληθυσμό τους μια προοπτική. Αυτό ισχύει πρωτίστως για το κινεζικό πολιτισμικό μπλοκ και το ρωσικό μπλοκ· δύο σύνολα που συνεχίζουν να αναπτύσσονται, ενώ το δικό μας αρχίζει, εδώ κι εκεί, να παρουσιάζει σημάδια στασιμότητας.

Γενικά, οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται πρώτα την εσωτερική πολιτική και στη συνέχεια την εξωτερική. Δεν έχουν κατ’ ανάγκην συνείδηση των σχέσεων που συνδέουν τις δύο. Ωστόσο, όλοι αποδέχονται ότι, σε έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο, η εσωτερική πολιτική εξαρτάται από το εξωτερικό περιβάλλον. Έτσι, όλοι κατανοούν ότι οι συγκρούσεις στην Ουκρανία και στον Κόλπο προκάλεσαν την αύξηση των τιμών ορισμένων υδρογονανθράκων και των παραγώγων τους, όπως τα πλαστικά, οι διαλύτες και τα φάρμακα. Παραμένει, ωστόσο, δύσκολο να συνειδητοποιήσουμε ότι η τιμή μιας τροφής συσκευασμένης σε πλαστικό εξαρτάται από τη στήριξή μας προς τους Ουκρανούς νεοναζί και από τη συμμόρφωση των τραπεζών μας προς τις εντολές του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών.

Ορισμένα κράτη κατάφεραν να περιορίσουν, τουλάχιστον για ένα χρονικό διάστημα, τις συνέπειες αυτών των αυξήσεων των τιμών. Έτσι, η Ινδία και οι Ηνωμένες Πολιτείες παράκαμπταν επί μακρόν τα «μονομερή καταναγκαστικά μέτρα» της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά της Ρωσίας (τα οποία η πολεμική προπαγάνδα περιγράφει καταχρηστικά ως «κυρώσεις»). Ωστόσο, και οι δύο χώρες βρέθηκαν τελικά αντιμέτωπες με τις συνέπειες των συμμαχιών τους και των δικών τους σφαλμάτων.

Εάν δεχθούμε να σταματήσουμε να αναζητούμε ποιος χάνει περισσότερα και αναρωτηθούμε γιατί σχεδόν όλοι μας βγαίνουμε χαμένοι, θα διαπιστώσουμε ότι, πάνω απ’ όλα, υποφέρουμε επειδή δεν εργαζόμαστε για τον εαυτό μας. Αυτό ήταν το νόημα του κινήματος MAGA στις ΗΠΑ, της νίκης των αυτονομιστών στο Κεμπέκ ή της εκλογής του προέδρου Κάρολ Ναβρότσκι στην Πολωνία.

Στη Γαλλία, το να μην εργαζόμαστε για τον εαυτό μας σημαίνει ότι βλέπουμε ένα υπέρογκο μέρος των εισοδημάτων μας να εξαφανίζεται μέσα σε ένα πλήθος αδιαφανών κοινωνικών εισφορών και κρατήσεων. Θεωρητικά, τα ποσά αυτά αναδιανέμονται μέσω των δημόσιων υπηρεσιών και διαφόρων κοινωνικών παροχών. Ωστόσο, εύκολα αντιλαμβανόμαστε ότι ο λογαριασμός δεν βγαίνει. Εάν ανήκετε στην Αριστερά, παρατηρείτε ότι οι δημόσιες υπηρεσίες καταρρέουν η μία μετά την άλλη. Εάν ανήκετε στη Δεξιά, διαπιστώνετε ότι πολλές κοινωνικές παροχές καταβάλλονται σε ανθρώπους που δεν έχουν κανέναν λόγο να τις δικαιούνται.

Όπως και να έχει, δυσκολευόμαστε να αποδεχθούμε ότι οι Γερμανοί που διαδήλωσαν στη Φρανκφούρτη κατά της κυβέρνησης του Φρίντριχ Μερτς και οι Αμερικανοί που ψήφισαν κατά της κυβέρνησης Τραμπ κινητοποιούνται από τον ίδιο φόβο: ότι δεν θα καταφέρουν να τα βγάλουν πέρα οικονομικά μέχρι το τέλος του μήνα.

Αναδύονται και δύο ακόμη αιτήματα. Το πρώτο στρέφεται κατά της διαφθοράς. Απορρέει από την αίσθηση ότι δεν εργαζόμαστε για τον εαυτό μας, αλλά ότι αποτελούμε αντικείμενο εκμετάλλευσης από «το» σύστημα.

Ωστόσο, οι μορφές και τα επίπεδα της διαφθοράς διαφέρουν σημαντικά από χώρα σε χώρα. Εάν στη Γαλλία αποδεχόμαστε το γεγονός ότι η κυβέρνηση μοιράζει επιταγές σε ορισμένες κατηγορίες του πληθυσμού λίγο πριν από τις εκλογές, μένουμε έκπληκτοι όταν ακούμε τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών να ανακοινώνει ότι θα μοιράσει χρήματα στους συμπολίτες του, εφόσον εκείνοι ψηφίσουν κατά πλειοψηφία το κόμμα του. Γενικά, η διαφθορά μετατρέπεται σε πρόβλημα μόνο όταν έχουμε την αίσθηση ότι οι ηγέτες μας κοστίζουν πολύ περισσότερο στην κοινωνία απ’ όσα της προσφέρουν. Σήμερα, φοβόμαστε ότι οι ηγέτες μας δεν μας προσφέρουν πλέον τίποτα, ενώ εξακολουθούν να επωφελούνται οι ίδιοι από το σύστημα. Αυτό, επομένως, δεν σημαίνει ότι ασπαζόμαστε τη μία ή την άλλη ιδεολογία. Εξηγεί, επίσης, γιατί η καταγγελία της διαφθοράς αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα της γενιάς Ζ, μιας γενιάς που δεν έχει ακόμη διαμορφώσει ιδεολογία, διαθέτει όμως ήδη μάτια για να βλέπει.

Το άλλο αίτημα, που εκφράζεται παντού στη Δύση και στην Ινδία, είναι η απόρριψη των κοινωνικών ανισοτήτων. Όσον αφορά την Ινδία, σκεφτόμαστε φυσικά την επιμονή του συστήματος των καστών, το οποίο απαγορεύει σε ορισμένους να παντρεύονται μεταξύ τους και εμποδίζει άλλους να βρουν εργασία. Στη Δύση, οι ανισότητες είναι πρωτίστως οικονομικές. Η αντίληψή μας για τη δημοκρατία προϋποθέτει ότι όλοι οι ψηφοφόροι έχουν την ίδια δυνατότητα να επιβάλλουν την άποψή τους. Ανησυχούμε όταν ορισμένοι από εμάς διαθέτουν υπέρογκα οικονομικά μέσα, τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν για να οργανώσουν την κοινωνία σύμφωνα με τις δικές τους επιθυμίες, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τις επιθυμίες των υπολοίπων. Αυτό το σύστημα δεν μπορεί πλέον να λειτουργήσει όταν στη Γαλλία έχουμε περίπου 2,5 εκατομμύρια εκατομμυριούχους, εκατό περίπου δισεκατομμυριούχους και, στις Ηνωμένες Πολιτείες, έναν τρισεκατομμυριούχο, δηλαδή έναν εκατομμυριούχο ανάμεσα στους δισεκατομμυριούχους. Ωστόσο, επειδή δεν έχουμε την παραμικρή ιδέα για το πώς θα μπορούσαμε να οργανωθούμε μέσα σε αυτές τις συνθήκες, προτιμούμε να μην βλέπουμε το πρόβλημα.

Τιερί Μεϊσάν

Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

Τιερί Μεϊσάν

Πολιτικός σύμβουλος, πρόεδρος-ιδρυτής του Δικτύου Βολταίρος και της διάσκεψης Axis for Peace. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά: Sous nos yeux - Du 11-Septembre à Donald Trump.

Η κατάρρευση των κοινωνιών μας

Η ΕΕ και η Γερμανία επιχειρούν πραξικόπημα σε κράτος-μέλος και αποτυγχάνουν

Η αρχή του τέλους της ΕΕ

Ο πόλεμος κατά των Σλάβων στην Ουκρανία φτάνει στο τέλος του

Πώς να χειραγωγηθεί η Γενιά Z

Οι κίνδυνοι της Τεχνητής Νοημοσύνης

Les articles de cet auteur Envoyer un message

Δίκτυο Βολταίρος

Βολταίρος, Διεθνής Έκδοση

ΦακόςΕν συντομίαΣυζητήσεις

Τιερί Μεϊσάν: Το ψέμα ως όπλο διακυβέρνησης

 

Αφιέρωση για τις επιθέσεις της 13ης Νοεμβρίου 2015

Το ψέμα ως όπλο διακυβέρνησης

του Τιερί Μεϊσάν

Οι γαλλικές αρχές τίμησαν τη μνήμη των επιθέσεων της 13ης Νοεμβρίου 2015, ο πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ και οι φίλοι του κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να κρύψουν την αλήθεια από τον λαό τους. Με αυτόν τον τρόπο, αν έχουν καταφέρει να αποφύγουν τις συνέπειες των λάθων τους, στερώντας από τους συμπολίτες τους την αλήθεια, τους έχουν στερηθεί η δυνατότητα να ξαναχτίσουν τον εαυτό τους.

Δίκτυο Βολταίρος | Παρίσι (Γαλλία) | 18 novembre 2025

عربي Deutsch Español français italiano Nederlands Português

Οι τελετές μνήμης στην πλατεία Σαιν-Ζερβέ.

Η Γαλλία είναι μια πολύ παράξενη χώρα. Για να ναρκώσει τον πληθυσμό της, της αρέσει να γιορτάζει τις συμφορές της. Έτσι, στις 13 Νοεμβρίου 2025, η Γαλλία γιόρτασε την δέκατη επέτειο από την ήττα της στις 13 Νοεμβρίου 2015, όταν τρομοκράτες σκότωσαν 133 άτομα και τραυμάτισαν 413 σε έξι επιθέσεις στο Σταντ ντε Φρανς (Σαιν-Ντενί), σε ταράτσες καφετεριών και στο Μπατακλάν.

Στην ομιλία του, ο πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν απάγγειλε «αυτή η επίμονη ερώτηση: γιατί; Θα Θέλαμε να βρούμε νόημα σε αυτό που συνέβη (…) Όχι, δεν υπάρχει νόημα, δεν υπάρχει δικαιολογία για τον πόνο σας. Δεν θα υπάρξει ποτέ.»

Αυτό είναι ένα τρομερό ψέμα που εμποδίζει όλους όσους έζησαν αυτές τις επιθέσεις στο πετσί τους να βρουν την ηρεμία: Ναι, αυτές οι επιθέσεις είχαν ένα νόημα, αλλά οι ηγέτες μας επέλεξαν να μας το κρύβουν για να μην αναγκαστούν να αναγνωρίσουν τα λάθη τους.

Για να κατανοήσουμε τι συνέβη εκείνη την ημέρα, πρέπει πρώτα να εξετάσουμε ποιο ήταν το πλαίσιο των γεγονότων. Τον Φεβρουάριο του 2011, η Γαλλία του προέδρου Νικολά Σαρκοζή επιθυμούσε να εμπλέξει την Τουρκία στον δυτικό πόλεμο εναντίον της Λιβύης, αν και η τελευταία ήταν ο δεύτερος εμπορικός της εταίρος. Κατόρθωσε να κινητοποιήσει η Άγκυρα τη φυλή των Μισουράτα, κληρονόμο του οθωμανικού στρατού, εναντίον του Μοαμάρ Καντάφι. Σε αντάλλαγμα, δεσμεύτηκε να μετατοπίσει το τουρκικό πρόβλημα της κουρδικής μειονότητας. Μια μυστική συνθήκη υπογράφηκε μεταξύ των δύο Υπουργών Εξωτερικών, Αλέν Ζυπέ και Αχμέτ Νταβουτογλού. Προέβλεπε τη δημιουργία ενός κουρδικού κράτους εκτός Τουρκίας, στη Συρία, όπου πολλοί Τούρκοι Κούρδοι είχαν βρει καταφύγιο τη δεκαετία του 1980. Αυτό το σχέδιο είναι άγνωστο στη Γαλλία, αλλά δημοσιεύθηκε τότε από τον αλγερινό τύπο με την κωδική ονομασία «Σχέδιο Μπλε».

Ενώ ο πρόεδρος Σαρκοζή είχε βάλει τη Γαλλία στη δυτική επιχείρηση εναντίον της Λιβύης και στη συνέχεια εναντίον της Συρίας, άλλαξε γνώμη, τον Φεβρουάριο του 2012, όταν κατάλαβε το ποτάμι αίματος που τροφοδοτούσε. Οι «Αμερικανοί φίλοι» του φρόντισαν λοιπόν να αποτύχει την επανεκλογή του και τον αντικατέστησαν με τον Φρανσουά Ολάντ. Ο τελευταίος ξανάρχισε αμέσως τον πόλεμο, συγκαλώντας στο Παρίσι μαζί με την Χίλαρι Κλίντον, στις 6 Ιουλίου 2012, την 3η συνεδρίαση της «Ομάδας Φίλων του Συριακού Λαού».

Το Παλάτι του Ελυζέ απέσυρε τα βίντεο αυτής της συνάντησης όταν παρατήρησα ότι ο πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ εξέφραζε εκεί τη φιλία του για τον τζιχαντιστή Αμπού Σαλέχ, ο οποίος είχε προεδρεύσει του δικαστηρίου της Σαριάς του Ισλαμικού Εμιράτου του Μπάμπα Αμρ (Χομς). Ωστόσο, σε αυτήν την επίσημη φωτογραφία, βλέπουμε, στα δεξιά, τον νεαρό άνδρα στη σκηνή, μετά τους τρεις συμβούλους του Ελυζέ. Ο κ. Ολάντ ήξερε πόσα κεφάλια είχε κόψει αυτός ο σφαγέας.

Στις 31 Οκτωβρίου 2014, ο πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, κατά την επίσημη επίσκεψη του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στο Παρίσι, τότε Τούρκου Πρωθυπουργού, οργάνωσε μυστική συνάντηση, στο Ελυζέ, με τον συν-πρόεδρο των Κούρδων της Συρίας, Σαλίχ Μουσλίμ. Οι δύο άνδρες συμφώνησαν να εφαρμόσουν το σχέδιο Ζυπέ-Νταβουτογλού εις βάρος των Σύρων.

Ωστόσο, οι Ηνωμένες Πολιτείες υποστήριξαν το PKK (που μετονομάστηκε σε YPG στη Συρία) κατά τη μάχη του Κομπάνε. Πιστός στους «Αμερικανούς φίλους» του, ο πρόεδρος Ολάντ δέχτηκε τότε στο Ελυζέ, στις 8 Φεβρουαρίου 2015, την Άσια Αμπντουλάχ, συν-πρόεδρο των Κούρδων της Συρίας (πιστή στον Αμπντουλάχ Οτσαλάν), και τη διοικήτρια Νεσρίν Αμπντουλάχ με στολή λεοπάρδαλης. Ο Σαλίχ Μουσλίμ, ο άλλος συν-πρόεδρος των Κούρδων της Συρίας και ο μόνος Κούρδος ηγέτης ευνοϊκός στη μεταφορά του κουρδικού κράτους στη Συρία, δεν είχε προσκληθεί.

Ο Φρανσουά Ολάντ δέχεται στο Ελυζέ τους ηγέτες του YPG (συριακό κλάδος του PKK). Παρατηρήστε ότι, αντίθετα με κάθε πρωτόκολλο, η διοικήτρια Νεσρίν Αμπντουλάχ φοράει πολεμική στολή.

Στις 20 Ιουλίου, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αντιδρά: διατάζει τους άνδρες του από το Νταές να εκτελέσουν μια επίθεση εναντίον Κούρδων, κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης στην Ανατολία, στο Σουρούτς.
Στις 13 Νοεμβρίου ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δίνει εντολή για επίθεση εναντίον της Γαλλίας.

Πρέπει να κατανοήσουμε καλά ότι η Γαλλία είχε κάνει λάθος μια πρώτη φορά όταν δεσμεύτηκε να μεταφέρει το Κουρδιστάν στη Συρία και, μια δεύτερη φορά, όταν εγκατέλειψε την υπόσχεσή της. Η Τουρκία, πιστή στον εαυτό της, είχε αντιδράσει οργανώνοντας πρώτα μια επίθεση εναντίον των Τούρκων Κούρδων (34 νεκροί και 104 τραυματίες), και στη συνέχεια εναντίον των Γάλλων (133 νεκροί και 413 τραυματίες).

Η ιστορία δεν σταματά εκεί.

Οι Γάλλοι αστυνομικοί κατάφεραν να αναγνωρίσουν και να εντοπίσουν μερικούς από τους «τρομοκράτες» που συνέλαβαν στο Σαιν-Ντενί. Απέτρεψαν μια επίθεση στο Λα Ντεφάνς. Αλλά η ομάδα ανασυγκροτήθηκε και, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν διέταξε ένα δεύτερο κύμα στις Βρυξέλλες.

Αυτή τη φορά, δεν κρύφτηκε. Κατά τις εκδηλώσεις μνήμης για τη Μάχη των Δαρδανελίων, στις 18 Μαρτίου, απείλησε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή που είχε υποδεχτεί το παρακλάδι των Κούρδων πιστών στον Αμπντουλάχ Οτσαλάν δηλώνοντας: «απευθύνω έκκληση στα κράτη που τους ανοίγουν τις αγκάλες [στο PKK] που, άμεσα ή έμμεσα, υποστηρίζουν τρομοκρατικές οργανώσεις. Τρέφετε ένα φίδι στο κρεβάτι σας. Και αυτό το φίδι που τρέφετε μπορεί να σας δαγκώσει ανά πάσα στιγμή.» [1] Τέσσερις ημέρες αργότερα, στις 22 Μαρτίου, η ίδια ομάδα με αυτή του Σαιν-Ντενί και του Παρισιού διέπραξε τις επιθέσεις στο Ζαβεντέμ και στις Βρυξέλλες (35 νεκροί και 340 τραυματίες).

Ο Μοχάμεντ Αμπρίνι συμμετείχε στις επιθέσεις στη Γαλλία και στο Βέλγιο. Δικάστηκε στο Παρίσι, αλλά κανείς δεν του ρώτησε ποιες ήταν οι σχέσεις του με την βρετανική Μυστική Υπηρεσία Πληροφοριών (MI6), την δυτική μυστική υπηρεσία που επόπτευε τους τζιχαντιστές.

Πρέπει να γνωρίζετε ότι ένας από τους τρομοκράτες που συμμετείχαν στις επιθέσεις στη Γαλλία και το Βέλγιο, ο Μοχάμεντ Αμπρίνι, γνωστός ως «ο άνθρωπος με το καπέλο», ήταν πληροφοριοδότης της MI6 [2]. Ειδοποίησε το Λονδίνο (το οποίο, κατ’ αρχήν, υποστήριζε την Τουρκία), αλλά ούτε το Παρίσι ούτε τις Βρυξέλλες.

Δεν υπήρξε τρίτο κύμα επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες επέβαλαν η Ροζάβα (η συριακή περιοχή που είχαν καταλάβει οι Κούρδοι μισθοφόροι) να μην γίνει ανεξάρτητο κράτος, αλλά μια «αυτόνομη περιοχή». Οι Τούρκοι ήταν ικανοποιημένοι που δεν είχαν πλέον τους Κούρδους του PKK στο έδαφός τους και οι Γάλλοι μπορούσαν να ισχυριστούν ότι είχαν εκπληρώσει, πάνω-κάτω, την υπόσχεσή τους.

Μια γιγαντιαία δίκη οργανώθηκε στο Παρίσι, για δέκα μήνες, το 2021-2022. Ο Φρανσουά Ολάντ ήρθε να καταθέσει χωρίς να μιλήσει ούτε για μια στιγμή για την πολιτική του ευθύνη σε αυτά τα δράματα. Κανένας από τους δικαστές δεν του έθεσε ερώτηση πάνω σε αυτό.

Οι ηγέτες μας δεν ασκούν ευθύνη απέναντι στο Έθνος.

Ένα μουσείο, στο Παρίσι, θα αφιερωθεί στην τρομοκρατία. Είναι καταδικασμένο σε αποτυχία. Πράγματι, σύμφωνα με το μανιφέστο του, έχει ως αποστολή να «δώσει νόημα στα βάσανα που υπέστησαν τα θύματα προτείνοντας κλειδιά κατανόησης για μια ιστορία που εξελίσσεται.» Δηλαδή ακριβώς όλα αυτά στα οποία οι ανεύθυνοι πολιτικοί μας δημιουργούν εμπόδια.

Παρεμπιπτόντως, η τρομοκρατία, είτε είναι πράξη μεμονωμένων ατόμων, ομάδων ή κρατών, δεν είναι ένα γεγονός από μόνο του, αλλά μια μέθοδος μάχης που μπορούν να ασκήσουν όλες οι στρατιωτικές οργανώσεις χωρίς εξαίρεση, συμπεριλαμβανομένων των τακτικών στρατών.

Το 2001, μετά τις επιθέσεις στη Νέα Υόρκη και στο Πεντάγωνο, ο Τζορτζ Μπους, Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, κήρυξε τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας». Για να το κάνει αυτό, ο μεγαλύτερος στρατός στον κόσμο μετατράπηκε σε μια συμμορία εγκληματιών που ασκούν βασανιστήρια σε ευρεία κλίμακα.

Κάθε φορά που χρησιμοποιούμε αυτή τη λέξη, «τρομοκρατία», διατρέχουμε τον κίνδυνο να αντιδράσουμε συναισθηματικά και να μην κατανοήσουμε τι παίζεται.

Τιερί Μεϊσάν

Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά

Όλα αυτά τα γεγονότα αναλύονται λεπτομερώς στο βιβλίο «Μπροστά στα μάτια μας», εκδόσεις demi-lune (2017).

[1] “Cumhurbaşkanı Erdoğan AB’yi tehdit etti”, yazan Recep Tayyip Erdoğan , Voltaire İletişim Ağı , 18 Mart 2016.

[2] “First Isis supergrass helps UK terror police”, Tom Harper, The Times, June 26th, 2016. «Terror suspect dubbed ’the man in the hat’ after Paris and Brussels attacks becomes British police’s first ISIS Supergrass», Anthony Joseph, Daily Mail, June 26th, 2016.

Τιερί Μεϊσάν

Πολιτικός σύμβουλος, πρόεδρος-ιδρυτής του Δικτύου Βολταίρος και της διάσκεψης Axis for Peace. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά: Sous nos yeux - Du 11-Septembre à Donald Trump.

Το ψέμα ως όπλο διακυβέρνησης

Αφιέρωση για τις επιθέσεις της 13ης Νοεμβρίου 2015

Ποιο παιχνίδι παίζουν η Γερμανία, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο στον ΟΗΕ και στη Διεθνή Οργάνωση Ατομικής Ενέργειας;

Η στιγμή της αλήθειας: Η Δύση αντιμέτωπη με τις ρωσικές στρατιωτικές εξελίξεις

Η αντιρωσική προπαγάνδα και η προετοιμασία για πόλεμο εναντίον της Ρωσίας

Ο Ντόναλντ Τραμπ εναντίον της συμμαχίας των «βαθέων κρατών»

 Les articles de cet auteur Envoyer un message

Δίκτυο Βολταίρος

Βολταίρος, Διεθνής Έκδοση

ΦακόςΕν συντομίαΣυζητήσεις

15mai2011 | (VIDEO) L’avion solaire Solar Impulse parcoure 630km en 12h et 59 minutes | TechnologicVehicles.com, voitures électriques et voitures hybrides, véhicules décarbonés et écologiques.

Le Solar Impulse a traversé la Suisse la France, le Luxembourg et la Belgique sans essence, bruit ou pollution à une vitesse moyenne de 50km/h et une altitude de 1828m pendant 630km soit 340 miles nautiques, le HB-SIA a du faire face aux conditions météo et au trafic intense lors du décollage et surtout de l’atterrissage.

Βελγική κρίση: μια χώρα χωρίς κεφάλι

PressEurop 20.01.2011 Frankfurter Allgemeine Zeitung Francfort  Dirk Schümer 

Υπάρχει άραγε ανάγκη  να βρεθεί μια κυβέρνηση για μια χώρα που σχεδόν  δεν υπάρχει; Η βελγική πολιτική κρίση θέτει ένα  ανησυχητικό ερώτημα για το μέλλον της ΕΕ, γράφει ο  Dirk Schümer στην  εφημερίδα Frankfurter Allgemeine. Για περισσότερο από διακόσιες μέρες η βελγική πολιτική τάξη επιδιώκει απεγνωσμένα να σχηματίσει μια νέα κυβέρνηση. Μπορεί η χώρα να μην έχει  κεντρική εξουσία; Μπορεί κανείς ήσυχα να αποκρύψει το κενό εξουσίας των Βρυξελλών ενώ βρισκόμαστε στη μέση της οικονομικής κρίσης;

Sarkozy, Jaurès et les chrétiens d’Orient.

http://www.lesoir.be  Mardi 11 janvier 2011 Jean-Paul Marthoz Journaliste et essayiste.

L’attentat contre une église copte à Alexandrie, en Egypte, a mis à la une de l’actualité le sort dramatique des communautés chrétiennes d’Orient. Discriminés, intimidés, victimes, selon Nicolas Sarkozy, d’un « plan particulièrement pervers d’épuration religieuse », beaucoup de chrétiens se sentent condamnés au terrible choix entre « la valise ou le cercueil ».

Deux cents jours sans gouvernement... et dans l'indifférence, pour la Belgique

 30.12.10

La Belgique a célébré, dans l'indifférence générale, jeudi 30 décembre, un drôle de record : elle a franchi le cap des 200 jours sans gouvernement de plein exercice. Le précédent record avait été établi lors de la crise politique de 2007, avec 194 jours sans gouvernement.

Aucune solution ne semble se dessiner à court terme. Les innombrables péripéties et discussions qui ont suivi les élections législatives de juin 2007 devraient toutefois connaître un tournant, peut-être décisif, au début de la semaine prochaine.

La guerre des Belges aura-t-elle lieu?

14.10.10

Tels les Grecs du cinquième siècle avant notre ère qui se félicitaient de ce qu'aucune de leurs cités n'avait jamais vécu les affres de cette guerre civile, ou stasis, qu'ils réservaient aux Barbares, avant de se livrer aux pires atrocités sur leurs concitoyens (Thucydide, III, 82), les Belges se rassurent à bon compte sur la situation dramatique de leur pays en excipant de ce que, jamais, leurs querelles linguistiques n'ont fait couler le sang.

Que cela constitue une garantie pour l'avenir paraît douteux. Considérons la question belge de manière objective, d'abord en affichant les conflits d'intérêts éventuels de l'auteur de ces lignes, Bruxellois de langue française dont l'arbre généalogique plonge ses racines dans la Flandre profonde.

Du point de vue flamand, l'histoire de la fédéralisation de la Belgique est d'une réussite éclatante. On l'oublie, mais la Belgique s'est fédéralisée pour rencontrer les aspirations autonomistes des Flamands, dans le domaine culturel au sens large (y compris l'enseignement), mais également des Wallons, qui prétendaient maîtriser leur destin économique. Quarante années plus tard, force est de constater le succès du gouvernement flamand, qui a su redonner en effet à la culture et l'enseignement flamands une réelle aura, et l'échec relatif des Wallons à prendre définitivement congé de leur glorieux passé industriel. Enhardis par leurs premiers succès, les Flamands obtinrent régulièrement de Wallons pourtant échaudés de nouveaux transferts de compétences, en leur offrant, pour faire simple, de l'argent (via une clef de répartition du fruit des impôts fédéraux qui leur était favorable).

La donne a changé. Aujourd'hui le fédéralisme fiscal – notamment la régionalisation de l'impôt des personnes physiques – apparaît aux Flamands comme une étape cruciale sur le chemin de leur autonomie. Dès lors, les négociateurs flamands n'ont plus guère de compensation à offrir aux Wallons pour convaincre ceux-ci de consentir à de nouveaux tranferts de compétences vers les entités fédérées. Surtout, les revendications flamandes se sont désormais donné le visage d'un nationalisme virulent et assumé, qui ne fait pas mystère de ce que son objectif ultime est l'avènement d'une République flamande indépendante, capitale : Bruxelles. Ce point figure au programme non seulement de la formation d'extrême droite Vlaams Belang, stabilisée aux alentours de 15 % de l'électorat flamand, mais surtout de la NVA, parti nationaliste qui a remporté haut la main les dernières élections fédérales du côté néerlandophone, et auquel les sondages promettent, en cas de retour aux urnes, de laminer les partis traditionnels. A eux seuls, ces deux partis flirtent avec les 50 % de l'électorat flamand : c'est assez dire que le nationalisme n'est pas exactement un phénomène marginal, en Flandre.

Le projet indépendantiste flamand se trouve pourtant confronté à un dilemme insurmontable, une énigme qui porte le nom d'une ville de plus d'un million d'habitants : Bruxelles. Historiquement et territorialement flamande, capitale administrative et poumon économique de la Flandre, Bruxelles est peuplée de 95 % de francophones et de 5 % de néerlandophones. L'histoire européenne récente nous montre que la partition d'un Etat est susceptible de se réaliser de manière pacifique, dès lors que l'adéquation des populations aux territoires concernés est sans contestation majeure : c'est le modèle tchécoslovaque. Figurons-nous ce qu'eût été la partition de la Tchécoslovaquie si Prague, capitale tchèque, avait été peuplée de 95 % de Slovaques, et l'on aura réuni les données de cette insoluble équation à laquelle sont confrontés les nationalistes flamands. Cette situation n'est pas sans précédent, comme en témoigne le modèle yougoslave, caractérisé par des prétentions nationalistes sur des territoires aux populations récalcitrantes.

Depuis 2007, la Belgique est virtuellement sans gouvernement. Un nouveau tour de négociation entre les partis vainqueurs des dernières élections fédérales vient d'échouer, la NVA ayant décrété qu'il fallait reprendre l'ensemble de la négociation de zéro, et changer de méthode. Paradoxalement, la population belge semble osciller entre indifférence et exaspération. L'indifférence, mêlée de mépris vis-à-vis d'une génération politique passablement démonétisée qui semble incapable de nouer ces compromis qui rythment l'histoire politique belge depuis bientôt un demi-siècle, le cède progressivement à l'exaspération, sur le thème "Qu'ils nous laissent partir !" en Flandre , et "Qu'ils la prennent donc, leur indépendance !", du côté francophone, sans que personne ne se risque pourtant à formuler ne serait-ce qu'une ébauche d'actualisation de ce projet indépendantiste qui se heurte, non seulement à la réalité bruxelloise, mais encore aux municipalités qui lui sont limitrophes, ces "communes à facilités", administrativement flamandes, parmi les plus prospères de Flandre, mais peuplées de "minorités" francophones qui composent jusqu'à 90 % de la population locale.

Depuis de nombreuses années, les communes à facilités sont arpentées par des milices linguistiques flamandes, dont le Taal Aktie Committee (TAK), émanation du Vlaams Belang, qui mènent des actions directes – interruption des séances du conseil communal, défilés, manifestations, etc. – en scandant des slogans tels que "Rats francophones, roulez vos matelats !" (qui rime : Franse ratten, rol uw matten !). Chaque année, une institution directement subventionnée par les pouvoirs publics flamands organise le Gordel (ceinture), soit une promenade politique en vélo autour de Bruxelles pour rappeler et le caractère flamand de la capitale, et celui des communes périphériques : quatre-vingt mille participants en 2010, dont la plupart des ministres flamands, présidents de parti, etc.

L'évolution de ces communes à facilités résume à elle seule l'histoire du nationalisme flamand et de ses apories. Le nationalisme flamand n'est une revendication économique – cesser d'alimenter le profitariat wallon – qu'à la marge ; son coeur est linguistique et, comme souvent, de l'ordre du complexe d'infériorité. Pendant des siècles, la Flandre s'est partagée linguistiquement entre le français, plutôt réservé à l'élite, et différents dialectes apparentés au néerlandais et à l'allemand. Se sentant, à juste titre, méprisés sur le plan culturel, et voyant avec effroi s'étendre la "tâche d'huile" francophone autour de Bruxelles, les Flamands décidèrent au début des années soixante d'homogénéiser leurs idiômes, en optant pour la langue néerlandaise standardisée de leurs voisins du Nord, de manière à présenter un front linguistiquement uni face aux empiètements du français. Ils exigèrent, et obtinrent, la fixation d'une frontière linguistique intrabelge. Certes, il ne pouvait s'agir d'imposer aux habitants de la Flandre l'usage du néerlandais dans leurs relations privées ; l'article 30 de la Constitution belge – "L'emploi des langues usitées en Belgique est facultatif ; il ne peut être réglé que par la loi, et seulement pour les actes de l'autorité publique et pour les affaires judiciaires" – leur en faisait interdiction, seulement l'emploi des langues avec et par les pouvoirs publics.

Vu l'importance des minorités francophones dans les communes périphériques à Bruxelles, les négociateurs de l'époque convinrent de ce que les francophones des communes à facilités (linguistiques) auraient le loisir d'opter pour l'emploi du français avec les pouvoirs publics locaux, lesquels seraient toutefois strictement tenus à l'usage exclusif du néerlandais pour le surplus. Ce qui nous vaut aujourd'hui ces scènes surréalistes de conseils communaux dont la presque totalité des élus sont francophones, mais qui doivent s'exprimer exclusivement dans un néerlandais parfois des plus approximatifs, sous peine de voir leurs résolutions annulées par l'autorité de tutelle flamande, et leurs délibérations interrompues par les hurlements des membres du Taal Aktie Committee qui agitent des matelats et des rats morts.

Le caractère picrocholin de ces scènes n'échappe à personne, et c'est en effet l'honneur des Belges d'avoir su, jusqu'ores, canaliser ces manifestations dans le cadre d'un consensus belge plus large. Toutefois ce consensus est mort ; le nationalisme flamand en a dissout les fibres délicates en s'inscrivant dans une dynamique d'indépendance, qu'il est pourtant incapable de conceptualiser.

---

Drieu Godefridi est l'auteur de l'ouvrage Le droit public (Luc Pire, 2009).

Drieu Godefridi, docteur en philosophie, dirigeant d'entreprise

Rattachisme

 22.10.10

L'impasse politique en Belgique favorise des solutions radicales. Nombre de francophones songent à un "plan B" qui serait le rattachement de la Wallonie à la France. L'un d'eux - et non des moindres - vient cependant d'avancer une idée différente : "Si on doit se rattacher un jour, ce sera plutôt à l'Allemagne", a déclaré Paul Magnette, ministre (socialiste) du climat et de l'énergie. Non seulement pour des raisons industrielles, estime-t-il, mais parce que "la France a une culture aux antipodes de la nôtre. Chez nous, il n'y a jamais une voiture qui brûle, parce qu'on négocie, parce qu'on a une culture de concertation".

Le plan C de M. Magnette fait des vagues. Pourquoi ne pas se réunir au Luxembourg ou au Liechtenstein, tant qu'on y est ? Ou, mieux encore, aux Pays-Bas, pour faire complètement la nique aux Flamands ?

Mais le politologue francophone qualifiait lui-même ses propos de "lunaires". Une boutade, en somme. Ce qui n'est pas chimérique, c'est le défilé des automobilistes français en panne d'essence qui vont se ravitailler en Belgique. Ni lunaires ni lunatiques, ils voteraient comme un seul homme pour le rattachement aux pompes wallonnes.

Robert Solé (Billet)

La Belgique cherche à endiguer l'immigration issue des Balkans

20.10.10

Le secrétaire d'Etat à l'immigration belge "constate depuis quelques mois un afflux massif de demandes d'asile en provenance des Balkans".

La Belgique s'estime confrontée à un nouvel "afflux massif" de réfugiés en provenance des Balkans, un phénomène que le secrétaire d'Etat belge à l'immigration va tenter d'endiguer en se rendant en Serbie et en Macédoine jusqu'à jeudi, a-t-il indiqué mercredi 20 octobre.

"On peut constater depuis quelques mois un afflux massif de demandes d'asile en provenance des Balkans. Sur la période juillet-septembre 2010, on recense 423 dossiers pour le Kosovo (736 personnes), 156 dossiers pour la Serbie (387 personnes), 129 dossiers pour la Macédoine (210 personnes), soit un total de 1 333 personnes", explique dans un communiqué le secrétaire d'Etat à l'immigration, Melchior Wathelet.

"UN PAYS PROSPÈRE, MAIS PAS UN ELDORADO"

Ce phénomène se poursuivant en octobre, "on pourrait s'approcher de 2 000 personnes sur les quatre mois", ajoute le communiqué. Au début de l'année, alors que 700 Macédoniens et Serbes, en général issus des minorités roms ou albanophones, avaient déjà introduit des demandes, le premier ministre Yves Leterme et Melchior Wathelet s'étaient rendus dans les Balkans pour expliquer que la Belgique est "un pays prospère, mais pas un Eldorado". Après cette visite, il y a eu une "grosse chute" des demandeurs d'asile en provenance de ces pays mais la tendance s'est ensuite inversée.

Or, "si chaque dossier est examiné de manière individuelle, l'asile n'est jamais donné en Belgique pour des raisons économiques", selon M. Wathelet. Dans le journal flamand De Standaard, il dénonçait mercredi les "filières" qui font croire à ces gens qu'ils "recevront de l'argent en Belgique". "On ne peut laisser les gens entreprendre un périple sur la base d'une mauvaise information, trajet périlleux qui à l'arrivée se traduit souvent par un refus. D'autant qu'ils ont généralement vendu leurs biens sur place pour payer le voyage au réseau", souligne encore le secrétaire d'Etat belge.

Après la Serbie, M. Wathelet se rendra jeudi en Macédoine. Il envisage également une visite au Kosovo. Outre la Belgique, l'Allemagne, la Suède et la Norvège notamment sont confrontées à ce phénomène, selon M. Wathelet.

LEVÉE DE L'OBLIGATION DE VISAS

L'inquiétude est en effet la même au niveau européen. La Commission européenne a sommé mercredi la Serbie et la Macédoine de dissuader leurs ressortissants de demander l'asile dans les pays de l'UE sous peine de se voir à nouveau imposer une obligation de visa. "Cette tendance est extrêmement préoccupante et pourrait compromettre l'entier processus de libéralisation des visas pour les pays de la région", a averti Cécilia Malmström,  la commissaire en charge de la sécurité.

L'obligation de visas a été levée en décembre 2009 pour les ressortissants de la Serbie, de la Macédoine et du Monténégro souhaitant se rendre dans les 25 pays de l'espace Schengen. Des négociations sont en cours pour la levée de l'obligation de visas pour les ressortissants albanais et bosniens se rendant dans l'espace Schengen.