Translate

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τύπος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τύπος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2026

Τιερί Μεϊσάν: Οι κίνδυνοι της Τεχνητής Νοημοσύνης

 

Οι κίνδυνοι της Τεχνητής Νοημοσύνης

Η Τεχνητή Νοημοσύνη κάνει πολύ γρήγορα όσα απαιτούν από εμάς πολύ χρόνο. Ο αντίκτυπός της συνίσταται στη ρομποτοποίηση των διανοητικών διεργασιών. Όπως οι υπολογιστές έφεραν επανάσταση στον κόσμο της εργασίας για τους χειρώνακτες εργαζομένους, έτσι και η Τεχνητή Νοημοσύνη θα φέρει επανάσταση στον κόσμο της εργασίας για τους εργαζομένους γραφείου. Ήδη γινόμαστε μάρτυρες μιας σειράς καταστροφών, όχι εξαιτίας των συστημάτων ΤΝ, αλλά εξαιτίας εκείνων που τα χειρίζονται. Δεν πρέπει να ελέγχουμε την ποιότητα των συστημάτων ΤΝ μας, αλλά την ευφυΐα εκείνων που τους εμπιστεύονται.

Deutsch Español français italiano Nederlands Português русский Türkçe
Τα συστήματα Τεχνητής Νοημοσύνης δεν είναι εγκέφαλοι, αλλά υπερυπολογιστές ικανοί να απορροφούν απεριόριστες ποσότητες δεδομένων. Δεν διαθέτουν συναισθήματα, προθέσεις ή βούληση. Μπορούν να τροποποιούν το πρόγραμμά τους μόνο για να προσθέτουν νέες υπολογιστικές δυνατότητες.

Τα μέσα ενημέρωσής μας έχουν καταληφθεί από μια συζήτηση σχετικά με την αξία και τους κινδύνους της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΤΝ). Ωστόσο, υπό την επιρροή του συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Ελίεζερ Γιούντκοφσκι, ο οποίος αναδείχθηκε σε γκουρού της Σίλικον Βάλεϊ, επικεντρώνονται σε μια μυθολογική προσέγγιση: στην ιδέα μιας μηχανής που θα υπερισχύσει του ανθρώπου και θα τον καταστρέψει. Πρόκειται απλώς για επανάληψη των θεμάτων του γκόλεμ ή του Φρανκενστάιν. Όμως, καθώς ένα σύστημα Τεχνητής Νοημοσύνης δεν μπορεί να δημιουργήσει, αλλά μόνο να αναπαράγει με τεράστια ταχύτητα, αυτός ο κίνδυνος δεν έχει πραγματική βάση.

Ο κίνδυνος που αντιμετωπίζουμε ήδη είναι να αφήσουμε τον εαυτό μας να γοητευτεί από τη μηχανή. Πολλοί άνθρωποι αναπτύσσουν συναισθηματικούς δεσμούς με τα συνομιλιακά ρομπότ (chatbots). Τους λένε όσα θέλουν να ακούσουν και τα ενθαρρύνουν στις αδυναμίες τους. Πρόκειται για ένα πρόβλημα που είναι ήδη γνωστό στους ψυχολόγους.

Η χρήση συστημάτων ΤΝ από τα στρατιωτικά επιτελεία άρχισε τη δεκαετία του 1990, κατά τον Πόλεμο του Κόλπου, για την επίλυση προβλημάτων εφοδιαστικής υποστήριξης μέσω της ταυτόχρονης επεξεργασίας μεγάλου αριθμού παραγόντων. Σταδιακά, εξοπλίστηκε με συστήματα ΤΝ ένας πολύ μεγάλος αριθμός όπλων. Τα προβλήματα εμφανίστηκαν μόνο όταν άρχισε να χρησιμοποιείται η ΤΝ για τη λήψη αποφάσεων σε πραγματικό χρόνο, δηλαδή από το 2024.

Η Γαλλία αποφάσισε, τον Μάρτιο του 2024, να δημιουργήσει μια υπουργική υπηρεσία για την Τεχνητή Νοημοσύνη στον τομέα της άμυνας (AMIAD), αν και αυτή άρχισε να λειτουργεί μόλις δύο μήνες αργότερα. Η υπηρεσία έθεσε ένα σαφές όριο: να μην ανατίθεται ποτέ σε σύστημα ΤΝ ενός όπλου η δυνατότητα να επιλέγει αν θα αφαιρέσει μια ανθρώπινη ζωή.

Αντιθέτως, το Πεντάγωνο, το οποίο δεν ακολουθεί την ίδια δεοντολογία, μόλις δημιούργησε το «Σχέδιο Meridian» [1]. Μετά τη σύγκρουσή του με την εταιρεία Anthropic σχετικά με τους περιορισμούς που εκείνη ήθελε να επιβάλει στη χρήση του συστήματος ΤΝ της, του Claude, το Πεντάγωνο δεν επιθυμεί να λογοδοτεί σε κανέναν. Ανέθεσε, λοιπόν, στον Ίλον Μασκ και στον Πάλμερ Λάκι, δημιουργό των συσκευών εικονικής πραγματικότητας, να σχεδιάσουν τις επόμενες εξελίξεις.

Έχουν καταγραφεί αρκετές περιπτώσεις παραπληροφόρησης. Όλες οδήγησαν σε καταστροφές, παρότι μπορούσαν εύκολα να είχαν αποφευχθεί. Σε κάθε περίπτωση, οι υπεύθυνοι εμπιστεύτηκαν την ΤΝ σε τέτοιον βαθμό, ώστε να τηn ρωτήσουν για πράγματα που δεν ήταν δυνατόν να γνωρίζει.

Το εντυπωσιακό είναι ότι πρόσωπα με πολύ υψηλές θέσεις, τα οποία δεν εμπιστεύονταν ιδιαίτερα τη δική τους κρίση, χειραγωγήθηκαν εύκολα από συστήματα ΤΝ. Αντιθέτως, οι άνθρωποι που έχουν «τα πόδια τους στη γη» γίνονται αμέσως δύσπιστοι όταν ένα σύστημα ΤΝ τούς σερβίρει ανοησίες.

• Κατά τη διάρκεια της ισραηλινής απάντησης στην επιχείρηση «Καταιγίδα του Αλ-Άκσα» (7 Οκτωβρίου 2023), οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (IDF) χρησιμοποίησαν συστήματα ΤΝ για να προσδιορίσουν τους στόχους των βομβαρδισμών τους. Τα συστήματα ρυθμίστηκαν έτσι ώστε να θεωρούν αμελητέες τις παράπλευρες απώλειες. Αρχικά, η ρύθμιση των συστημάτων ΤΝ δεν επέτρεπε να διακινδυνεύουν περισσότερες από δύο απώλειες αμάχων για κάθε καταστροφή στόχου. Στη συνέχεια, όμως, το όριο αυτό αυξήθηκε γρήγορα, ώσπου τα συστήματα ΤΝ έπαψαν πλέον να το λαμβάνουν υπόψη.

Αυτή η αλλαγή στον τρόπο χρήσης αποτυπώθηκε και στην αλλαγή του συστήματος ΤΝ. Από το Habsora περάσαμε στο Lavender. Στόχος δεν ήταν πλέον η εκτίμηση των πιθανών παράπλευρων απωλειών, αλλά η επικέντρωση στους 37.000 φερόμενους ως μαχητές της Χαμάς και της Ισλαμικής Τζιχάντ.

Οι αξιωματικοί που ενέκριναν τα πλήγματα ενδιαφέρονταν αποκλειστικά να εξακριβώσουν αν οι στόχοι ήταν πράγματι μέλη των παλαιστινιακών οργανώσεων. Δεν διέπραξαν γενοκτονία εκ προθέσεως. Απλώς άφησαν τα συστήματα ΤΝ να την πραγματοποιήσουν, χωρίς καν να το αντιληφθούν. Όταν συνειδητοποίησαν τι συνέβαινε, ήταν ήδη πολύ αργά [2].

Αυτό που διακρίνει, άλλωστε, έναν πολιτισμένο στρατό από μια ομάδα βαρβάρων είναι η μέριμνα για την προστασία των αμάχων. Ασφαλώς, μέλη της ισραηλινής κυβέρνησης επαναλάμβαναν στους στρατιωτικούς ότι όλοι οι Παλαιστίνιοι είναι τρομοκράτες. Ωστόσο, η γενικευμένη αγριότητα δεν τους απάλλασσε από τις ευθύνες τους. Όσο σοκαριστικό κι αν ακούγεται, διέπραξαν γενοκτονία χωρίς να το αντιλαμβάνονται.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν υπάρχει σφάλμα ούτε των συστημάτων ΤΝ ούτε των χειριστών τους. Το έγκλημα διαπράχθηκε λόγω έλλειψης επίγνωσης. Σύμφωνα με δημοσιογραφικές έρευνες, φαίνεται ότι όσο νεότεροι και λιγότερο έμπειροι ήταν οι αξιωματικοί, τόσο ευκολότερα έχαναν την επαφή με την πραγματικότητα και προκαλούσαν τη σφαγή αμάχων.

• Κατά τη διάρκεια του «Πολέμου των 12 Ημερών» (13–24 Ιουνίου 2025), οι Δυτικοί απευθύνθηκαν στον Διεθνή Οργανισμό Ατομικής Ενέργειας (ΔΟΑΕ) για να πληροφορηθούν την πορεία του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν. Ο γενικός διευθυντής του, Ραφαέλ Γκρόσι, συμβουλεύτηκε τότε την εκδοχή του συστήματος Mosaic που βασίζεται στην ΤΝ και έχει αναπτύξει η εταιρεία Databricks. Το σύστημα τον διαβεβαίωσε ότι η Τεχεράνη βρισκόταν ξαφνικά στα πρόθυρα της κατασκευής ατομικής βόμβας — μια εκτίμηση που αμφισβητήθηκε έντονα από τους ίδιους τους επιθεωρητές του Οργανισμού [3]. Οι απερίσκεπτες δηλώσεις του κ. Γκρόσι παραλίγο να προκαλέσουν πυρηνική απάντηση από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Επικεφαλής της Databricks είναι ο Ιρανοσουηδοαμερικανός Αλί Γκόντσι. Αν και δεν ασχολείται με την πολιτική, είναι μέλος του Israel Collaboration Network (ICON), ενός δικτύου ειδικών πληροφορικής. Την εγκατάσταση της έκδοσης του Mosaic στη Βιέννη, για λογαριασμό του ΔΟΑΕ, ανέλαβε ομάδα Ισραηλινών μηχανικών.

Το περιστατικό αυτό επιδέχεται δύο ερμηνείες. Είτε θεωρούμε ότι ο Ραφαέλ Γκρόσι χειραγωγήθηκε από τη Μοσάντ είτε διαπιστώνουμε ότι ήταν αρκετά ευεπηρέαστος ώστε να εμπιστευτεί μια μηχανή περισσότερο από τους δικούς του ειδικούς.

• Τον Δεκέμβριο του 2025, ο Ντόναλντ Τραμπ ρώτησε το Grok, το σύστημα ΤΝ του Ίλον Μασκ, πώς θα αντιδρούσαν οι Βενεζουελάνοι σε μια ενδεχόμενη απαγωγή του προέδρου Νικολάς Μαδούρο. Επρόκειτο για σχέδιο επιχείρησης που είχε συζητηθεί από τη CIA και τη Διοίκηση Νότου των ΗΠΑ (SouthCom). Σύμφωνα με το περιοδικό Time, η απάντηση του συστήματος ΤΝ ήταν ότι ο λαός της Βενεζουέλας θα χαιρόταν με την εξέλιξη αυτή. Ο Ντόναλντ Τραμπ φέρεται να έδωσε το πράσινο φως για την επιχείρηση βασιζόμενος αποκλειστικά σε αυτή την εκτίμηση [4].

Γιατί να ζητήσει κανείς άλλες γνώμες, όταν ένα σύστημα ΤΝ είναι σε θέση να συνθέσει τη σκέψη όλων; Πολύ απλά, επειδή ένα σύστημα ΤΝ δεν κάνει τίποτε άλλο από το να διατυπώνει τον μέσο όρο της σκέψης που σαρώνει. Και κανένας μέσος όρος δεν αποτελεί την αλήθεια. Τα συστήματα ΤΝ δεν είναι παρά αλγόριθμοι. Δεν σκέφτονται· περιορίζονται στην αναδιατύπωση της σκέψης που θέλουμε να διερευνήσουμε. Ένας άνθρωπος που γνωρίζει τον πληθυσμό της Βενεζουέλας θα απαντούσε έχοντας κατά νου την πολυπλοκότητα της κουλτούρας της χώρας. Ασφαλώς, δεν θα ενέκρινε ούτε θα απέρριπτε απλώς το ερώτημα του προέδρου Τραμπ, αλλά θα τόνιζε ότι οι αντιδράσεις των Βενεζουελάνων θα εξαρτώνταν από την κοινωνική και περιφερειακή τους προέλευση, καθώς και από τις περιστάσεις του γεγονότος.

• Πρόσφατα, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν εξήγησε ότι τα προβλήματα που εμφανίζονται με τα συστήματα ΤΝ δεν είναι καινούργια. Υπήρχαν ήδη και με πολύ λιγότερο εξελιγμένες μηχανές.

Στο πλαίσιο της Λέσχης Βαλντάι, αφηγήθηκε ότι, κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, το 1983, οι σοβιετικοί δορυφόροι είχαν εντοπίσει την εκτόξευση πέντε πυρηνικών πυραύλων από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο συνταγματάρχης Στανισλάβ Πετρόφ, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την απόκριση της Σοβιετικής Ένωσης, αμφισβήτησε αμέσως όσα του έδειχναν οι μηχανές. Έκανε πρώτα τους απαραίτητους ελέγχους προτού διατάξει αντίποινα. Και πολύ σωστά έπραξε. Οι μηχανές είχαν κάνει λάθος: οι ΗΠΑ δεν είχαν εξαπολύσει πυρηνικό πόλεμο και ο ίδιος δεν διέταξε ανταπόδοση [5].

Πράγματι, αυτό είναι το ίδιο πρόβλημα. Εξακολουθούμε να είμαστε οι κύριοι των μηχανών, αλλά η απροσεξία μας, η ανικανότητά μας ή η αλαζονεία μας μπορούν να μας οδηγήσουν σε μικρά σφάλματα, τα οποία, σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, θα έχουν τρομακτικές συνέπειες.

Στην πραγματικότητα, κανείς δεν μπορεί να χειραγωγηθεί από ένα σύστημα ΤΝ, απλούστατα επειδή αυτό δεν μπορεί να έχει πρόθεση ή δική του βούληση. Ωστόσο, όλοι κινδυνεύουμε, από οκνηρία, να δώσουμε αξιοπιστία σε όσα μας λέει μια μηχανή που δεν έχει ρυθμιστεί επαρκώς.

Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

[1] «Memorandum Commissioning of Project Meridian: The Future of Warfar», Department of War, September 30, 2026.

[3] « L’Argentin Rafael Grossi, directeur de l’AIEA, a failli déclencher une guerre nucléaire », par Alfredo Jalife-Rahme, Traduction Maria Poumier, La Jornada (Mexique), Réseau Voltaire, 28 juin 2025.

[4] «What Trump Has Built», Eric Cortellessa, Time Magazine, October 11, 2026.

[5] «Meeting of Valdai Discussion Club», Kremlin, October 1, 2026.

Τιερί Μεϊσάν

Πολιτικός σύμβουλος, πρόεδρος-ιδρυτής του Δικτύου Βολταίρος και της διάσκεψης Axis for Peace. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά: Sous nos yeux - Du 11-Septembre à Donald Trump.

Οι κίνδυνοι της Τεχνητής Νοημοσύνης

Οι πραγματικές αιτίες του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου

Πώς ο πρόεδρος Μακρόν βυθίζει τη Γαλλία σε έναν νέο θρησκευτικό πόλεμο στην αραβική χερσόνησο

Το ψέμα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 καθορίζει ακόμη τη ζωή όλων μας

Νέα από το ουκρανικό μέτωπο

Les articles de cet auteur Envoyer un message

Δίκτυο Βολταίρος

Βολταίρος, Διεθνής Έκδοση

ΦακόςΕν συντομίαΣυζητήσεις

Πέμπτη 9 Οκτωβρίου 2025

Τιερί Μεϊσάν: Οι Στραουσιανοί παίρνουν τον έλεγχο των Ηνωμένων Εθνών και του ΝΑΤΟ

 

Οι Στραουσιανοί παίρνουν τον έλεγχο των Ηνωμένων Εθνών και του ΝΑΤΟ

Δεν το είχαμε προβλέψει, αλλά οι υποστηρικτές του γενικευμένου πολέμου, οι Στραουσιανοί, που εκδιώχθηκαν από τα ηγετικά στελέχη των Ηνωμένων Πολιτειών, έχουν επανασυσταθεί σε διεθνείς διακυβερνητικές οργανώσεις. Προς γενική έκπληξη, βέβαια βρίσκονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά κυρίως στα Ηνωμένα Έθνη και στην Ομάδα Επαφής για την άμυνα της Ουκρανίας. Θεσμοί αφιερωμένοι στην ειρήνη έχουν καταληφθεί από τους πολεμοχαρείς.

عربي Deutsch English Español français italiano Nederlands Português
Διωγμένοι από την αμερικανική κυβέρνηση, οι Στραουσιανοί, που ήλεγχαν ήδη την Ουκρανία και το Ισραήλ, έχουν επεκτείνει την επιρροή τους στα Ηνωμένα Έθνη και στην Ομάδα Επαφής για την άμυνα της Ουκρανίας. Διαθέτουν πλέον ταυτόχρονα τα μέσα τόσο για να κάνουν πόλεμο όσο και για να παραλύσουν τους υποστηρικτές της ειρήνης.

Εδώ σχεδόν ένα χρόνο, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ φέρνει τάξη στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αποκατέστησε τις αρχές της ισότητας ενώπιον του νόμου και της προαγωγής βάσει αξίας, εις βάρος των αρχών της πολυμορφίας, της ισονομίας και της ένταξης (ΠΙΣ). Περίκοψε στους ομοσπονδιακούς προϋπολογισμούς ό,τι αντιστοιχούσε σε αυτοκρατορικές δαπάνες και προσπάθησε να αποκαταστήσει την κύρια λειτουργία των στρατευμάτων, την άμυνα της πατρίδας.

Ταυτόχρονα, βλέπουμε όλοι πώς δεν καταφέρνει να ολοκληρώσει τις ειρηνευτικές διαδικασίες που ήλπιζε στην Ουκρανία και την Παλαιστίνη. Αφήνει τους Ευρωπαίους να μάχονται όχι για την Ουκρανία, αλλά κατά της Ρωσίας και τη συμμαχία του Μπενιαμίν Νετανιάχου να επιμένει στο πρόγραμμά της για ένα «Μεγάλο Ισραήλ», δηλαδή προσαρτώντας τα γειτονικά του κράτη [1].

Ωστόσο, δεν βλέπουμε το πιο σοβαρό: οι Στραουσιανοί, που κρατούσαν την υπεροχή κατά τις θητείες των Τζορτζ Μπους Τζούνιορ, Μπαράκ Ομπάμα και Τζο Μπάιντεν, ακόμη δεν έχουν ηττηθεί. Έχουν υποχωρήσει σε δύο διακυβερνητικές οργανώσεις: το ΝΑΤΟ και τον ΟΗΕ.

Στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, πήραν τον έλεγχο της Ομάδας Επαφής για την άμυνα της Ουκρανίας (πρώην Ομάδα του Ράμσταϊν) η οποία, από τις 9 Σεπτεμβρίου, δεν συνεδριάζει πλέον εναλλάξ στην αμερικανική στρατιωτική βάση του Ράμσταϊν και στην έδρα του ΝΑΤΟ στο Μονς-Βρυξέλλες, αλλά πλέον και στο Λονδίνο.

Αυτοί είναι που οργάνωσαν, με τις ουκρανικές μυστικές υπηρεσίες, τις πτήσεις μη επανδρωμένων αεροσκαφών πάνω από τα δυτικοευρωπαϊκά και βορειοευρωπαϊκά αεροδρόμια. Έπειτα, πίεσαν για την παράδοση γερμανικών συστοιχιών πυραύλων Πάτριοτ στην Ουκρανία, αφού οργάνωσαν μυστικά τη μεταφορά πρώτων συστοιχιών από το Ισραήλ.

Επίσης, αυτοί είναι που παραποίησαν τις αναφορές της γενικής γραμματείας των Ηνωμένων Εθνών για τις συνεδριάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας στις 19 και 26 Σεπτεμβρίου [2]. Αντίθετα με τις τελευταίες — τις οποίες λάθος εμπιστευτήκαμε —, το Συμβούλιο Ασφαλείας δεν επικύρωσε την επιστροφή των κυρώσεων κατά του Ιράν. Δεν είχε, μάλιστα, την εξουσία να το κάνει.

Αυτό το καλοκαίρι, η Γερμανία, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο υιοθέτησαν μια παράξενη κοινή θέση για τη Συμφωνία για το Πυρηνικό Πρόγραμμα του Ιράν (ΣΠΠΙ, JCPoA), δηλαδή για την πυρηνική συμφωνία που υπογράφηκε κατά τις διαπραγματεύσεις 5+1 με το Ιράν. Υπενθυμίζεται ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες διεύθυναν αυτές τις διαπραγματεύσεις, δήθεν για να τερματίσουν το ιρανικό στρατιωτικό πυρηνικό πρόγραμμα και να εμποδίσουν τη χώρα να αποκτήσει ατομική βόμβα. Μετά από έναν γύρο συζητήσεων, οι συναντήσεις διακόπηκαν για ένα χρόνο, ώστε η Ουάσινγκτον και η Τεχεράνη να συνάψουν ένα Μυστικό Πρωτόκολλο για το οποίο δεν γνωρίζουμε τίποτα. Έπειτα οι διαπραγματεύσεις συνεχίστηκαν και ολοκληρώθηκαν αμέσως με μια Συνθήκη στη Βιέννη. Είναι σημαντικό να υπενθυμίσουμε επίσης ότι η Κίνα και η Ρωσία, που συμμετείχαν στις διαπραγματεύσεις, βεβαίωσαν, η καθεμία, ότι δεν υπήρχε ιρανικό στρατιωτικό πυρηνικό πρόγραμμα από το 1988.

Η ΣΠΠΙ (JCPoA ) επικυρώθηκε από την απόφαση 2231 του Συμβουλίου Ασφαλείας, στις 20 Ιουλίου 2015. Κατά συνέπεια, οι κυρώσεις που είχε ψηφίσει το Συμβούλιο κατά του Ιράν άρθηκαν σταδιακά. Ωστόσο, από την επόμενη χρονιά, οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία και η Γερμανία αμφισβήτησαν τη συμφωνία με το επιχείρημα ότι το Ιράν διεξήγαγε έρευνες για πυραύλους ικανούς να μεταφέρουν ατομικές βόμβες. Εν τέλει, στις 8 Μαΐου 2018, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ (κατά την πρώτη του θητεία) αποφάσισε να αποσυρθεί από τη συμφωνία με το αιτιολογικό ότι δεν εμπόδισε το Ιράν να αυξήσει τη στρατιωτική του ισχύ στη Μέση Ανατολή. Στις 19 Σεπτεμβρίου 2020, ο Έλιοτ Άμπραμς, εκπρόσωπος του προέδρου Τραμπ για τη Βενεζουέλα… και το Ιράν, ανακοίνωσε την επαναφορά των αμερικανικών κυρώσεων, δήθεν επικαλούμενος την παράγραφο 11 της απόφασης («μηχανισμός άμεσης επαναφοράς κυρώσεων»). Ωστόσο, ούτε η Ουάσινγκτον, ούτε το Λονδίνο, ούτε το Παρίσι, ούτε το Βερολίνο προσπάθησαν ποτέ να επικαλεστούν την παράγραφο 36 της ΣΠΠΙ (JCPoA ) για τον απλό λόγο ότι θα έπρεπε να παραδεχτούν ότι κάνουν λάθος.

Ο Σεργκέι Λαβρόφ, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών, αντέδρασε έντονα στα ψέματα της υπηρεσίας τύπου του ΟΗΕ. Χωρίς να αμφισβητήσει άμεσα τον γενικό γραμματέα, Αντόνιο Γκουτέρες, τον προειδοποίησε για τη διείσδυση της διοίκησής του από τους πραγματοποιητές του πολέμου. Διανεμήθηκε η επιστολή του σε κάθε κράτος μέλος του Οργανισμού.

Ωστόσο, όπως δεν παύουν να επαναλαμβάνουν εδώ και πέντε χρόνια, το Ιράν, η Κίνα και η Ρωσία, η ΣΠΠΙ συμπεριλήφθηκε στην απόφαση 2231. Κατά συνέπεια, δεν είναι δυνατόν να ενεργοποιηθεί η παράγραφος 11 της απόφασης χωρίς να ληφθούν υπόψη οι δεσμεύσεις που υπογράφηκαν στη ΣΠΠΙ [3]. Και αυτές πρώτα παραβιάστηκαν από τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς. Η Κίνα δήλωσε: «Οι Ηνωμένες Πολιτείες επανάφεραν και συνεχώς ενίσχυαν τις μονομερείς κυρώσεις κατά του Ιράν, και υιοθέτησαν μέτρα μέγιστης πίεσης. Ως αποτέλεσμα, το Ιράν δεν μπόρεσε να επωφεληθεί από τα οικονομικά οφέλη της ΣΠΠΙ και οδηγήθηκε να μη τηρεί πλέον μέρος των υποχρεώσεών του βάσει του Σχεδίου Δράσης.» [4] Στο διεθνές δίκαιο, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο μηχανισμός επιστροφής στις κυρώσεις πρέπει να θεωρηθεί ως μονομερής τιμωρία κατά του Ιράν και ως άδικο μέτρο.

Αυτές οι νομικές εκτιμήσεις δεν είναι λογοτεχνικές. Ο σεβασμός τους είναι ουσιώδης για το διεθνές δίκαιο. Υπάρχει μια ιεραρχία των κανόνων και δεν μπορεί κανείς να ενεργοποιήσει μια διάταξη ενός κειμένου χωρίς πρώτα να ενεργοποιήσει τη διάταξη ενός προγενέστερου κειμένου που σχετίζεται με αυτό [5].

Το γεγονός ότι η διοίκηση των Ηνωμένων Εθνών παραποίησε τα πρακτικά δύο συνεδριάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας, όπως επιβεβαιώνει το λεκτικό αρχείο αυτών των συνεδριάσεων, δεν αφήνει καμία αμφιβολία [6]. Αυτή η διοίκηση δεν είναι πλέον αμερόληπτη, αλλά παίζει το παιχνίδι των αντιπάλων της ειρήνης στη Μέση Ανατολή.

Ο Guo Jiakun, ο εκπρόσωπος του κινεζικού υπουργείου Εξωτερικών, απάντησε σε ερωτήσεις σχετικά με τη θέση της χώρας του απέναντι στους ισχυρισμούς της Γερμανίας, της Γαλλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου, αλλά διέκοψε την συνέντευξη τύπου όταν του ζητήθηκε να σχολιάσει τα ψευδή πρακτικά των Ηνωμένων Εθνών.

Μην φαντάζεστε ότι οι υποστηρικτές του πολέμου ελέγχουν μόνο την υπηρεσία τύπου των Ηνωμένων Εθνών. Την επομένη της δημοσίευσης των παραποιημένων περιλήψεων των συνεδριάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας, η Γενική Γραμματεία συνέταξε μια «προφορική διακοινωθή» (αναφορά: DPPA/SCAD/SCA/4/25(1)) θεσπίζοντας κυρώσεις κατά του Ιράν, σαν να είχαν εγκριθεί [7]. Ο πρέσβης Βασίλι Νεμπένζια, μόνιμος αντιπρόσωπος της Ρωσίας, παραλίγο να πνιγεί. Αμέσως συνέταξε μια επιστολή προς τον Γενικό Γραμματέα (αναφορά S/2025/610) την οποία και διέββαλε στο Συμβούλιο Ασφαλείας [8].

Βιώνουμε μια κατάσταση όπου η Γενική Γραμματεία, εγκαταλείποντας την αμεροληψία του αξιώματός της και τις αρχές του διεθνούς δικαίου, ευθυγραμμίστηκε με τη νομική ερμηνεία δύο κρατών, μόνιμων μελών του Συμβουλίου, της Γαλλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου.

Θυμόμαστε ότι, το 2016, κατά τη διάρκεια του πολέμου κατά της Συρίας, ο νούμερο 2 του ΟΗΕ, ο Αμερικανός Τζέφρεϊ Φέλτμαν, και ο βοηθός του, ο Γερμανός Φόλκερ Πέρθες, είχαν συντάξει στο γραφείο τους στη Νέα Υόρκη όχι ένα σχέδιο ειρήνης, αλλά ένα σχέδιο παράδοσης της Συρίας [9]. Είχα σχολιάσει αυτό το έγγραφο που είχα αναλύσει για τον πρόεδρο Μπασάρ αλ-Άσαντ στο βιβλίο μου «Κάτω από τα μάτια μας». Σαστισμένοι από το περιεχόμενό του, οι περισσότεροι ιστορικοί έμειναν επιφυλακτικοί. Η Αραβική Δημοκρατία της Συρίας ανατράπηκε από το Ηνωμένο Βασίλειο και την Τουρκία. Αυτό το μυστικό έγγραφο θα αποκαλυφθεί με την ευκαιρία της δημοσίευσης αυτού του βιβλίου στα γερμανικά.

Το 2016, τα Ηνωμένα Έθνη, που σχηματίστηκαν το 1948 για να «προστατέψουν τις μελλοντικές γενιές από την μάστιγα του πολέμου», μπόρεσαν, αντίθετα με τον επίσημο σκοπό τους, να δράσουν για να ανατρέψουν την Αραβική Δημοκρατία της Συρίας. Εφάρμοσαν το σχέδιο A Clean Break : A New Strategy for Securing the Realm («Μια Καθαρή Διάσπαση: Μια Νέα Στρατηγική για την Ασφάλεια του Βασιλείου [του Ισραήλ]») [10], που συντάχθηκε από τους Στραουσιανούς για τον Μπενιαμίν Νετανιάχου, το 1996. Μπορούν επομένως, ξανά, να δράσουν για τον πόλεμο.

Είναι πιθανό ότι σε αυτό αναφέρθηκε ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ στην ομιλία του μπροστά στη 80η συνεδρίαση της Γενικής Συνέλευσης, στις 23 Σεπτεμβρίου [11]. Πράγματι, κατά τη διάρκεια αυτής της παρέμβασης, δεν επέκρινε τον ΟΗΕ στο όνομα του «αμερικανικού εξαιρετισμού» [12] όπως άλλοι πρόεδροι των Ηνωμένων Πολιτειών πριν από αυτόν, αλλά επειδή δεν παρενέβη στις ειρηνευτικές του προσπάθειες σε διαφορετικές ηπείρους, σε επτά διαφορετικές συγκρούσεις.

Πρέπει να καταλάβουμε τι συμβαίνει σήμερα: ο εχθρός δεν είναι πλέον ο Θείος Σαμ, είναι πάντα οι Στραουσιανοί [13], πλέον στο κόρφο των Ηνωμένων Εθνών και της Ομάδας Επαφής για την άμυνα της Ουκρανίας. Επιθυμούν πάντα να μας οδηγήσουν στον γενικευμένο πόλεμο. Στηρίζονται πλέον στους Ισραηλινούς αναθεωρητικούς Σιωνιστές [14] και στους Ουκρανούς ολοκληρωτικούς εθνικιστές [15].

Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

[1] “Νετανιάχου και Ναζισμός”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 23 septembre 2025.

[5] « Protestation iranienne face aux accusations des États-Unis, de la France et de l’Ukraine », par Amir Saeid Iravani , Réseau Voltaire, 5 août 2025. « Mise en garde de la Russie au secrétaire général de l’Onu », par Sergueï Lavrov , Réseau Voltaire, 27 septembre 2025.

[6] Procès-verbal des réunions du conseil de sécurité des 19 et 26 septembre 2025. Nations unies S/PV.10001 et S/PV.10006.

[7] « Le secrétariat général rétablit les sanctions contre l’Iran », ONU (secrétariat général), Réseau Voltaire, 27 septembre 2025.

[9] « L’Allemagne et l’Onu contre la Syrie », par Thierry Meyssan, Al-Watan (Syrie) , Réseau Voltaire, 28 janvier 2016.

[10] « Une rupture nette : une nouvelle stratégie pour sécuriser le royaume d’Israël », par Institute for Advanced Strategic and Political Studies, Réseau Voltaire, 1er juillet 1996.

[11] « Extrait du discours de Donald Trump à la 80° session de l’assemblée générale de l’ONU », par Donald Trump, Réseau Voltaire, 23 septembre 2025.

[12] Actes du colloque organisé par le Carr Center for Human Rights Policy : American Exceptionalism and Human Rights, Michael Ignatieff, Princeton University Press (2005).

[13] “Η Ρωσία κηρύσσει τον πόλεμο στους Στραουσιανούς”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα) , Δίκτυο Βολταίρος, 5 mars 2022. “Το πραξικόπημα των Στράουσιστών στο Ισραήλ”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 7 mars 2023.

[14] “Έπεσαν οι μάσκες: οι κρυμμένες αλήθειες του Γιαμποτίνσκι και του Νετανιάχου”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 23 janvier 2024.

[15] “Ποιοι είναι οι Ουκρανοί ριζοσπαστικοί εθνικιστές;”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 15 novembre 2022.

Τιερί Μεϊσάν

Πολιτικός σύμβουλος, πρόεδρος-ιδρυτής του Δικτύου Βολταίρος και της διάσκεψης Axis for Peace. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά: Sous nos yeux - Du 11-Septembre à Donald Trump.

Οι Στραουσιανοί παίρνουν τον έλεγχο των Ηνωμένων Εθνών και του ΝΑΤΟ

Μετά το «Μεγάλο Ισραήλ», ο Νετανιάχου συνηγορεί για μια «Υπερ-Σπάρτη» και να «τελειώσει την δουλειά στη Γάζα»

Νετανιάχου και Ναζισμός

Γιατί αποδεχόμαστε τη λογοκρισία

Το μέλλον της Γάζας όπως φαίνεται από τον Λευκό Οίκο

Σύγχυση στην Ουάσινγκτον, το Λονδίνο και το Τελ Αβίβ
 Les articles de cet auteur Envoyer un message

Δίκτυο Βολταίρος

Βολταίρος, Διεθνής Έκδοση

ΦακόςΕν συντομίαΣυζητήσεις

Τετάρτη 17 Σεπτεμβρίου 2025

Τιερί Μεϊσάν: Γιατί αποδεχόμαστε τη λογοκρισία

 

Γιατί αποδεχόμαστε τη λογοκρισία

Η εσωτερική λογική κάθε διοικήσεως είναι να ελέγχει αυτό που διαχειρίζεται. Αυτό συνεπάγεται ότι κάθε διοίκηση σκέφτεται να λογοκρίνει την αντιπολίτευσή τις. Σε μια Δημοκρατία, αντίθετα, οι πολιτικά υπεύθυνοι οφείλουν να ελέγχουν τις διοικήσεις τις και να φροντίζουν αυτές να σέβονται τις αρχές που θέλει και εγκρίνει ο λαός. Ωστόσο, σήμερα, τα ευρωπαϊκά κράτη — και ιδιαίτερα η Γαλλία — εγκαταλείπουν τις αξίες που διαμόρφωσαν και δεν διστάζουν πλέον να λογοκρίνουν απλόχερα.

Deutsch English Español français italiano Nederlands Português
Η Αρκόμ, γαλλική διοίκηση για τη λογοκρισία του οπτικοακουστικού

Σε ολόκληρο τον κόσμο, ο Βολταίρος γιορτάζεται ως ο άνθρωπος που υπεράσπισε καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο την ελευθερία του λόγου και μας την έκανε να τη συνδέσουμε ως προϋπόθεση για τη δημιουργία κάθε δημοκρατίας. Αυτός ήταν επίσης ο τρόπος σκέψης της Τσαρίνας Αικατερίνης Β’ της Ρωσίας, στην οποία έζησε για πολύ καιρό, αλλά και του Τζέι Ντι Βανς, του Αντιπροέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, για τον οποίο αυτή η «πιο θεμελιώδης ευρωπαϊκή αξία», που «μοιράζεται με τις ΗΠΑ», βρίσκεται σήμερα «σε υποχώρηση» [1].

Τον 20ό αιώνα, μόνο οι φασίστες και οι ναζί αντιτάχθηκαν μετωπικά στην ελευθερία του λόγου. Σύμφωνα με αυτούς, η ενότητα του λαού ήταν ανώτερη από τη δημόσια συζήτηση, που ήταν πηγή διχόνοιας. Είδαμε τις μαζικές σφαγές που διέπραξαν, όχι από πεποίθηση, αλλά ως προβλέψιμη συνέπεια των ιδεολογιών τους.

Παραδοσιακά, στις Ηνωμένες Πολιτείες, δεν ανέχονται κανέναν περιορισμό στην ελευθερία του λόγου, ενώ στη Γαλλία, γίνεται διάκριση μεταξύ των απόψεων και των ύβρεων και των δυσφημίσεων.

Εδώ, απαιτείται μια παρένθεση: για να διασφαλίσουν ότι η απαγόρευση των ύβρεων και δυσφημίσεων δεν θα χρησιμοποιηθεί ποτέ για να περιοριστεί η ελευθερία του λόγου, οι πρόγονοί μας είχαν φανταστεί ότι όλες οι δίκες σχετικά με αυτό το θέμα θα διεξάγονταν ενώπιον λαϊκών δικαστών. Ωστόσο, αυτό δεν ισχύει πλέον από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην πράξη, η προσφυγή σε επαγγελματίες δικαστές καθιστά τις αποφάσεις τους επιρρεπείς σε επίδραση από το Κράτος.

Επιπλέον, τα τελευταία χρόνια, έχουμε αθόρυβα επαναφέρει μια εξουσία του Κράτους και της κοινωνίας να ασκεί πίεση στην ελεύθερη έκφραση. Σιγά σιγά, απαγορεύσαμε λόγους που σοκάρουν τμήματα του πληθυσμού. Πριν από τη Γαλλική Επανάσταση, απαγορεύαμε έγκλημα καθοσιώσεως και την ιεροσυλία, σήμερα απαγορεύουμε τον αντισιωνισμό και το ισλαμοφοβία. Ωστόσο, ο αντισιωνισμός δεν είναι υποκίνηση εναντίον μιας θρησκευτικής ή εθνοτικής ομάδας, αλλά μια πολιτική άποψη που μοιράζονται, μεταξύ άλλων, και Ισραηλινές εβραϊκές προσωπικότητες, και η ισλαμοφοβία συχνά δεν είναι τίποτα άλλο από μια εύλογη κριτική της μουσουλμανικής σκέψης, όσο ακριβώς ασκούμε και για τη χριστιανική σκέψη.

Αυτό, λοιπόν, που επιχειρείται να απαγορευτεί δεν είναι ένα συγκεκριμένο μήνυμα, αλλά μάλλον κάθε μήνυμα που αμφισβητεί «αλήθειες» που πιστεύουμε ότι είναι καθιερωμένες. Μπορούμε να πάρουμε το πρόβλημα από την άλλη πλευρά: το ζήτημα δεν είναι τι θέλουμε να απαγορεύσουμε, αλλά ποια λάθη προσπαθούμε να προστατέψουμε: την πεποίθηση ότι δεν πρέπει να αποκλίνουμε από τις κοινές προκαταλήψεις.

Για παράδειγμα: οι πολιτισμοί μπορούν να αναπτυχθούν μόνο με πρόσβαση σε πηγές ενέργειας. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο στην Αρχαιότητα εφαρμοζόταν η δουλεία. Σήμερα, χρησιμοποιούμε τεράστια αποθέματα αερίου και πετρελαίου. Η διοίκηση Μπους-Τσέινι ήταν πεπεισμένη ότι φτάναμε στο τέλος αυτής της εποχής και ότι έπρεπε επομένως να επενδύσουμε σε εναλλακτικές πηγές ενέργειας. Εμείς οι ίδιοι είμαστε πεπεισμένοι ότι το αέριο και το πετρέλαιο, αν δεν εξαντληθούν στα επόμενα χρόνια, μολύνουν την ατμόσφαιρα που αναπνέουμε και προκαλούν την υπερθέρμανση του πλανήτη, όπως οι πρόγονοί μας οι Γαλάτες πίστευαν ότι ο ουρανός θα τους έπεφτε στο κεφάλι. Ωστόσο, αυτή η αντίληψη δεν έχει ποτέ γίνει αντικείμενο επιστημονικού διαλόγου. Εγκαταλείπεται τόσο από τη Ρωσία, όσο και από την Κίνα και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Ακαδημία Επιστημών της Ρωσίας υποστηρίζει μια άλλη θεωρία για να εξηγήσει τις αλλαγές του κλίματος, αλλά εμείς δεν την έχουμε συζητήσει ποτέ. Αναφερόμαστε σε μια συνέλευση αντιπροσώπων των Ηνωμένων Εθνών, το Διοικητικό Συμβούλιο για την Κλιματική Αλλαγή (IPCC), που αποτελείται αποκλειστικά από δημόσιους υπαλλήλους των κρατών μελών. Μερικοί είναι πράγματι επιστήμονες, αλλά όλοι συμμετέχουν ως δημόσιοι υπάλληλοι που εκπροσωπούν τις κυβερνήσεις τους. Τα μέσα μας ενημέρωσης είναι μπλοκαρισμένα πάνω στο θέμα και δεν θα ξυπνήσουμε παρά μόνο όταν η Ρωσία, η Κίνα και οι ΗΠΑ θα έχουν οργανωθεί από κοινού και εμείς θα έχουμε φτωχύνει.

Άλλο παράδειγμα: για ογδόντα χρόνια, ζήσαμε περισσότερο ή λιγότερο υπό αγγλοσαξονική προστασία. Υποστηρίζουμε επομένως την οργάνωση του κόσμου σύμφωνα με τους «κανόνες» που θέτει η G7, δηλαδή που δεχόμαστε ελεύθερα. Ξεχάσαμε τις αρχές του διεθνούς δικαίου που δημιούργησαν η Γαλλία και η Ρωσία λίγο πριν από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο (Διεθνής Συνδιάσκεψη Ειρήνης της Χάγης 1899). Σκοπός αρχικά ήταν να δεσμευτούμε να μην συμπεριφερόμαστε όπως βάρβαροι και να μην σφαγιάζουμε αμάχους κατά τους πολέμους μας. Εκείνη την εποχή είχε σχεδιαστεί, λοιπόν, ένα «Δίκαιο του Πολέμου». Κανείς δεν το αμφισβητεί αυτό, εκτός από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ που έχουν γενικεύσει το βασανιστήριο και, το δεύτερο, διαπράττει γενοκτονία. Κατά τη διάρκεια μιας δεύτερης συνδιάσκεψης, είχε τονιστεί ότι, για να ζήσει κανείς ειρηνικά με τους γείτονές του, κάθε κράτος οφείλει να σέβεται τις δεσμεύσεις του. Και, με τα Ηνωμένα Έθνη, προκηρύξαμε το δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση, δηλαδή την αποαποικιοκρατία. Ωστόσο, σήμερα, τα παιδιά μας αγνοούν ακόμη και ότι ένας Γάλλος, ο Λεόν Μπουρζουά (1851-1925), ήταν ο κύριος συντάκτης του διεθνούς δικαίου. Ήταν πρωθυπουργός, πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης, πρόεδρος της Γερουσίας και βραβευμένος με το Νόμπελ Ειρήνης. Ήταν ο κεντρικός άνδρας της Γ’ Γαλλικής Δημοκρατίας (1870-1940), αλλά έχει εξαφανιστεί από τα σχολικά μας εγχειρίδια.

Μια άλλη πτυχή της ελευθερίας του λόγου είναι ότι δεν θα περνούσε από το μυαλό κανενός το Κράτος να εκδίδει ένα περιοδικό για να μας δίνει το δικό του οπτικό γωνία για την επικαιρότητα. Παρόλα αυτά, τον 17ο αιώνα, ο Θεόφραστος Ρενωντό είχε ιδρύσει ένα περιοδικό, La Gazette, που ευημέρησε με την υποστήριξη του Καρδινάλιου Ρισελιέ. Αυτό συνέβη επειδή εκείνη την εποχή, αν και η τυπογραφία επέτρεπε την έκδοση εφημερίδων, δεν υπήρχαν ακόμη μέσα για τη διάδοσή τους παντού. Το Κράτος επένδυσε επομένως για να καταστήσει τον τύπο προσιτό σε όλους και παντού. Αλλά σήμερα κανείς δεν δυσφορεί για την ύπαρξη μιας δημόσιας ραδιοτηλεοπτικής υπηρεσίας. Βέβαια, στην αρχή, στο μεσοπόλεμο, ήταν αδύνατο για ιδιωτικά κεφάλαια να δημιουργήσουν ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς, οπότε το Κράτος επένδυσε σε αυτές τις καινοτομίες, μέχρι να μειωθεί το κόστος τους και να μπορέσουν να δημιουργηθούν ιδιωτικά κανάλια.

Ένα σκάνδαλο μόλις ξέσπασε στη Γαλλία με τη διάδοση ενός βίντεο, που καταγράφηκε σε ένα μεγάλο καφενείο στο Παρίσι, στο οποίο φαίνονται δύο διάσημοι σχολιαστές του «δημόσιου ομίλου» να εξηγούν σε στελέχη ενός αντιπολιτευόμενου πολιτικού κόμματος πώς πρόκειται να καταστήσουν αποτυχημένη την υποψηφιότητα ενός υπουργού για το δημαρχείο του Παρισιού, χειραγωγώντας τους ακροατές και τους τηλεθεατές τους. Κατ’ αρχήν, ο «δημόσιος όμιλος» οπτικοακουστικού περιεχομένου θα έπρεπε να είναι στην υπηρεσία όλων και όχι ένα εργαλείο κομματικής προπαγάνδας.

Παρόλα αυτά, έχουμε στη Γαλλία, μια «Αρχή Ρύθμισης της Οπτικοακουστικής και Ψηφιακής Επικοινωνίας» (Arcom - Αρκόμ) που είναι αρμόδια (1) να επιλέγει τους διευθυντές του δημόσιου ομίλου, (2) τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια που επιτρέπονται και (3) να απαγορεύει αυτά που δεν σέβονται την «δεοντολογία».

Πρώτον, εάν πρέπει να υπάρχει ένας «δημόσιος όμιλος» οπτικοακουστικού, είναι αρμοδιότητα της κυβέρνησης να ορίσει τη διοίκησή του και όχι να κρύβεται πίσω από μια διοικητική «αρχή». Προχωρώντας όσο το δυνατόν περισσότερο στη σύγχυση των εξουσιών, το Κράτος έχει τοποθετήσει δύο δικαστικούς λειτουργούς μεταξύ των εννέα μελών της Αρκόμ. Σκοπός είναι να δοθεί μια εμφάνιση δικαιοσύνης σε αποφάσεις που δεν σέβονται τις αρχές της άμυνας. Και, ενώ σήμερα δεν υπάρχει κανένας λόγος το Κράτος να ανακατεύεται στο οπτικοακουστικό, το Κράτος επέκτεινε τις αρμοδιότητες της Αρκόμ στο διαδίκτυο. Είναι επομένως δυνατό μια διοικητική αρχή να απαγορεύει βίντεο στο Διαδίκτυο απουσία οποιασδήποτε καταδίκης από τη δικαιοσύνη για έγκλημα ή αδίκημα.

Δεύτερον, εάν στο παρελθόν ο αριθμός των διαύλων για μετάδοση ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών προγραμμάτων ήταν περιορισμένος και, επομένως, το Κράτος έπρεπε να αποφασίσει ποιος είχε πρόσβαση σε αυτούς και ποιος στερήθηκε, αυτό δεν ισχύει πλέον. Δεν υπάρχει επομένως κανένας λόγος να αποφασίζει κανείς ποιος έχει το δικαίωμα να εκπέμπει ή όχι.

Τρίτον, καμία διοικητική αρχή δεν θα έπρεπε να σφετερίζεται δικαστική εξουσία και να αποφασίζει την απαγόρευση ενός μέσου ενημέρωσης. Σε μια δημοκρατία, μια τέτοια απαγόρευση είναι αποκλειστικά του νομικού πεδίου και μπορεί να επιβληθεί μόνο σε περίπτωση εγκλήματος. Αυτό προφανώς δεν ισχύει για το Russia Today, το C8 ή το NRJ12.

Τελευταία παρατήρηση: οι περιορισμοί του Τύπου είναι τέτοιοι που το Κράτος οδηγήθηκε να παραχωρήσει στους δημοσιογράφους ειδικές φορολογικές συνθήκες για να βρουν οικονομική ισορροπία για τη δραστηριότητά τους. Έτσι, ο γραπτός Τύπος φορολογείται στο 2,1% και όχι στο 20%. Δημιουργήθηκε επομένως μια «Αντιπροσωπευτική Επιτροπή Εκδόσεων και Πρακτορείων Τύπου» (CPPAP - ΣΠΣΕΠΤ) που φροντίζει αυτό το φορολογικό προνόμιο να εφαρμόζεται μόνο σε πραγματικά όργανα του Τύπου. Ωστόσο, στην πράξη, αυτή χρησιμοποιεί την εξουσία της για να στερήσει από ορισμένα αντιπολιτευόμενα όργανα του Τύπου τη δυνατότητα οικονομικής ισορροπίας.

Έτσι, η ΣΠΣΕΠΤ αρνείται να αναγνωρίσει την εβδομαδιαία ενημερωτική επιστολή του δικτύου Βολταίρος, την Διεθνή Επικαιρότητα ως δημοσιογραφική έκδοση. Αυτή η Επιτροπή θεώρησε, μόνο και μόνο λόγω του αρχισυντάκτη της (στην προκειμένη περίπτωση, ο συντάκτης αυτού του άρθρου), ότι αυτή η έκδοση δεν ήταν δημοσιογραφία. Σύμφωνα με τα πρακτικά των συνεδριάσεών της, δεν κοίταξε ούτε για μια στιγμή το περιεχόμενό της.

Η υποβάθμιση της ελευθερίας του λόγου στη Γαλλία είναι τέτοια που γίνεται αντικείμενο μελέτης για τους γείτονές μας [2]. Όπως πάντα, η επιστροφή της λογοκρισίας πραγματοποιείται γύρω από την απαγόρευση πραγμάτων που σοκάρουν την πλειοψηφία. Στον 17ο αιώνα, το Κράτος απαγόρευε την πορνογραφία, στον 21ο αιώνα, διασφαλίζει ότι δεν την απαγορεύει πλέον, αλλά απαγορεύει την πρόσβαση των παιδιών σε αυτήν.

Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

[1] « JD Vance dit à Munich Security Conference “There’s A New Sheriff In Town” », J.D. Vance, Voltaire Network, 14 février 2025.

[2] «How France Invented The Censorship Industrial Complex. The Twitter Files – France, Case Studies», Pascal Clérotte and Thomas Fazi, Civilisation works (2025).

Τιερί Μεϊσάν

Πολιτικός σύμβουλος, πρόεδρος-ιδρυτής του Δικτύου Βολταίρος και της διάσκεψης Axis for Peace. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά: Sous nos yeux - Du 11-Septembre à Donald Trump.

Γιατί αποδεχόμαστε τη λογοκρισία

Το μέλλον της Γάζας όπως φαίνεται από τον Λευκό Οίκο

Σύγχυση στην Ουάσινγκτον, το Λονδίνο και το Τελ Αβίβ

Πίσω από τον «Πόλεμο των 12 Ημερών»

Τα άρρητα του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος

Ισραήλ - Ιράν: η αναμέτρηση

Τις σχέσεις Ισραήλ-Ιράν που σας έκρυψαν
 Les articles de cet auteur Envoyer un message

Δίκτυο Βολταίρος

Βολταίρος, Διεθνής Έκδοση

ΦακόςΕν συντομίαΣυζητήσεις