Translate

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιράν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιράν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

Τιερί Μεϊσάν: Θα επαναλάβει ο Ντόναλντ Τραμπ τον πόλεμό του κατά του Ιράν;

 

Θα επαναλάβει ο Ντόναλντ Τραμπ τον πόλεμό του κατά του Ιράν;

Κανείς δεν καταφέρνει να εξηγήσει ποια συμφέροντα ώθησαν τις Ηνωμένες Πολιτείες να μπουν σε πόλεμο κατά του Ιράν. Κανείς επίσης δεν μπορεί να πει αν αυτός ο «άχρηστος πόλεμος», σύμφωνα με τα λόγια του Γερμανού προέδρου Φρανκ-Βάλτερ Στάινμαγερ, θα επαναληφθεί ή όχι. Και οι δύο πλευρές προετοιμάζονται πάντως γι’ αυτό.

Deutsch Español français Nederlands Português русский Türkçe
Αφίσα τοίχου στην Τεχεράνη.

Ο πρόεδρος Τραμπ υπέστη σοβαρή ήττα στις ενδιάμεσες εκλογές. Σοβαρή ως προς τις συνέπειές της: έχασε τις πλειοψηφίες και στα δύο σώματα του Κογκρέσου. Αλλά όχι αν παρατηρήσει κανείς πιο προσεκτικά τις ψήφους: σε πάρα πολλά μέρη, οι πλειοψηφίες ήταν μόνο μερικές εκατοντάδες, ή ακόμη και δεκάδες, ψήφοι.

Οι λόγοι αυτής της αποτυχίας είναι πολλαπλοί, αλλά ο σημαντικότερος είναι η μεταστροφή του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος αρνιόταν να εμπλέξει τη χώρα σε νέους πολέμους και ωστόσο ξεκίνησε έναν πόλεμο κατά του Ιράν [1].

Υπάρχουν δύο πιθανές ερμηνείες αυτής της μεταμόρφωσης: είτε οι αναλυτές επισημαίνουν την επιρροή του Μπενιαμίν Νετανιάχου και των «ρεβιζιονιστών σιωνιστών» που χρηματοδότησαν την προεκλογική εκστρατεία του Τραμπ, είτε επικαλούνται έναν εκβιασμό (την υπόθεση Έπσταϊν;) που θα είχε αναγκάσει τον πρόεδρο να ευθυγραμμιστεί με τους «στράουσιστές».

Όπως και να έχει, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν πλέον τη δυνατότητα να συνεχίσουν αυτή τη σύγκρουση που οι ίδιες ξεκίνησαν:

• Ο πρόεδρος δεν έχει πλέον πλειοψηφία στα σώματα του Κογκρέσου και θα εμποδιστεί από τους βουλευτές να συνεχίσει σε αυτόν τον δρόμο·

• Τα κράτη του Κόλπου απομακρύνονται κάθε μέρα και λίγο περισσότερο από τον ΗΠΑκιακό τους ανάδοχο, επειδή δεν τον θεωρούν πλέον προστάτη, αλλά πηγή των προβλημάτων τους·

• Τα συμμαχικά κράτη, που υπέφεραν πολύ από τις οικονομικές συνέπειες αυτού του πολέμου, θα δουν με πολύ κακό μάτι την παράτασή του.

Το Ισραήλ, από την πλευρά του, δεν έχει πλέον κυβέρνηση παρά μόνο για τη διεκπεραίωση τρεχουσών υποθέσεων [2]. Ο απερχόμενος πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου, όσο κι αν πολλαπλασιάζει τις βροντερές δηλώσεις για τον ιρανικό πυρηνικό κίνδυνο, ο διάδοχός του Γκάμπι Άιζενκοτ τις χαρακτηρίζει «παράλογες». Το Ισραήλ δεν θα εξαπολύσει επομένως επίθεση κατά του Ιράν προς το παρόν.

Ωστόσο, ο πόλεμος συνεχίζεται και κάθε στρατόπεδο είναι πιο αποφασισμένο από ποτέ να κρατήσει τις θέσεις του:

Ο πρόεδρος Τραμπ φαίνεται να θεωρεί ακόμη ότι το Ιράν αποτελεί πυρηνικό κίνδυνο, με τη στρατιωτική έννοια του όρου, ενώ οι υπηρεσίες Πληροφοριών του και οι αντίπαλοι του απερχόμενου Ισραηλινού πρωθυπουργού δεν σταματούν να του επαναλαμβάνουν ότι οι κατηγορίες του Μπενιαμίν Νετανιάχου είναι παράλογες.

Η Ουάσιγκτον στο σύνολό της επιμένει να φαντάζεται ότι «η ισχύς επιβάλλει την ειρήνη». Ωστόσο οι προηγούμενοι οκτώ μήνες έδειξαν άφθονα ότι η επίδειξη ισχύος είναι η πηγή του προβλήματος. Το Ιράν δεν σταματά, εδώ και σαράντα επτά χρόνια, να καταγγέλλει την παρουσία ξένων στρατών στη διευρυμένη Μέση Ανατολή και κατάφερε να πείσει ολόκληρη την περιοχή.

Η Τεχεράνη, από την πλευρά της, παραμένει πεπεισμένη ότι οι Αγγλοσάξονες θέλουν να της απαγορεύσουν να αναπτυχθεί, όπως έκαναν πάντα στο παρελθόν με τους λαούς που αποίκισαν. Οι Ιρανοί προσπαθούν, εδώ και είκοσι ένα χρόνια, να ανακαλύψουν πώς να κυριαρχήσουν την πυρηνική σύντηξη για να απελευθερωθούν — και να απελευθερώσουν τον Τρίτο Κόσμο — από την κυριαρχία των πολυεθνικών του πετρελαίου. Ενισχύονται στην ανάλυσή τους από την πρόσφατη πρωτοβουλία Rewards for Justice [3]. Η Ουάσιγκτον, που συνεχίζει τώρα τις ίδιες έρευνες για την πυρηνική σύντηξη, προσέφερε αμοιβή για οποιαδήποτε πληροφορία σχετικά με τους Ιρανούς πυρηνικούς επιστήμονες και την κατάσταση των ερευνών τους. Διευκρίνισε μάλιστα ότι αυτή η αμοιβή δεν αφορούσε μόνο ενδεχόμενες στρατιωτικές έρευνες, αλλά πολύ συγκεκριμένες πολιτικές έρευνες. Δεν κρύβει επομένως πλέον τις πραγματικές του φιλοδοξίες.

Ο Ντόναλντ Τραμπ προσαρμόζει τη ρητορική του στις πράξεις του. Μόλις διαβεβαίωσε, με την ευκαιρία των εορτασμών της 11ης Νοεμβρίου (Ημέρα των Βετεράνων στις ΗΠΑ), ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται σε πόλεμο κατά του Ιράν, όχι από το 2025, αλλά από το 1979 (την επιστροφή του ιμάμη Χομεϊνί στο Ιράν, κατόπιν αιτήματος του Ζμπίγκνιεφ Μπζεζίνσκι [4]). Υπενθύμισε την επίθεση της 23ης Οκτωβρίου 1983 στη Βηρυτό, που στοίχισε τη ζωή σε 241 Πεζοναύτες. Σύμφωνα με τον ίδιο, είχε διαταχθεί από το Ιράν· μια εκδοχή που επιτρέπει να ξεχαστεί ο λιβανέζικος εμφύλιος πόλεμος, η ισραηλινή κατοχή της Βηρυτού, η εκλογή ενός φασίστα Λιβανέζου προέδρου και η δολοφονία του από έναν υποστηρικτή της επανένωσης με τη Συρία, καθώς και οι σφαγές Παλαιστινίων προσφύγων στη Σάμπρα και τη Σατίλα. Όλα αυτά είναι πολύ δύσκολο να γίνουν κατανοητά για ακροατές που αγνοούν παντελώς αυτό το πλαίσιο.

Εν τω μεταξύ, οι πολεμικές προετοιμασίες και οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αναδιοργάνωσαν την στρατιωτική τους ανάπτυξη μεταφέροντας τα βομβαρδιστικά τους στην Ευρώπη. Ενώ το Ιράν εγκατέστησε κομάντος στη Δύση ικανά να δολοφονήσουν πολιτικούς ηγέτες, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ αποκεφάλισαν το κράτος τους.

Στις 27 Σεπτεμβρίου 2026, το Ηνωμένο Βασίλειο συνέλαβε πέντε άτομα που θα μπορούσαν να είχαν προετοιμάσει επίθεση κατά της αεροπορικής βάσης Φέρφορντ, που φιλοξενεί δεκαπέντε αμερικανικά βομβαρδιστικά που χρησιμοποιήθηκαν στον πόλεμο κατά του Ιράν. Ένας από τους υπόπτους είναι Βρετανοϊρανός με διπλή υπηκοότητα. Το Πεντάγωνο αποφάσισε, προληπτικά, να retirer τα βομβαρδιστικά του από το Φέρφορντ και τα αεροσκάφη ανεφοδιασμού του από το Μίλντενχολ. Αυτή την εβδομάδα, το FBI απήγγειλε κατηγορίες κατά του Μοχάμαντ Μπάκερ Σαάντ Νταούντ αλ-Σαάντι, ενός διοικητή των ιρακινών Κατάιμπ Χεζμπολάχ, ο οποίος είχε συλληφθεί στην Τουρκία στις 15 Μαΐου 2026 και στη συνέχεια φυλακίστηκε στο Metropolitan Detention Center του Μπρούκλιν την άνοιξη. Τώρα διώκεται για τον ρόλο του, από τη φυλακή του, σε διάφορες συνωμοσίες που αποσκοπούσαν στη δολοφονία της Ιβάνκα Τραμπ και στην επίθεση στη βασιλική αεροπορική βάση Φέρφορντ [5].

Έξι μέλη της στενής ομάδας του προέδρου Τραμπ έπρεπε να μετεγκατασταθούν σε στρατιωτικές βάσεις κοντά στην Ουάσιγκτον, μεταξύ των οποίων ο υπουργός Οικονομικών Σκοτ Μπέσεντ, υπεύθυνος για την «Επιχείρηση Οικονομικός Παρίας» [6].

Το Πεντάγωνο οφείλει να είναι προσεκτικό: ο στρατηγός Μοχσέν Ρεζαΐ, γραμματέας του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας του Ιράν, δήλωσε στο Al-Mayadeen ότι, αν ο πόλεμος ξαναρχίσει, το Ιράν θα πλήξει μακρινούς στόχους, όπως αμερικανικές βάσεις στην Ευρώπη ή προσωπικότητες υπεύθυνες για την επίθεση. Μέχρι τώρα, το Ιράν απειλούσε μόνο τις στρατιωτικές βάσεις που συμμετείχαν στον πόλεμο· τώρα ανακοινώνει ότι θα στοχεύσει οποιονδήποτε στόχο του επιτιθέμενου κράτους [7].

Η ρητορική του απερχόμενου Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου και του ΗΠΑκιακού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ οδήγησε πολλά κράτη να τοποθετηθούν με βάση τις πεποιθήσεις των μέσων ενημέρωσής τους και όχι με βάση συγκεκριμένα γεγονότα.

Το Ηνωμένο Βασίλειο του Κιρ Στάρμερ χαρακτήρισε τους Φρουρούς της Επανάστασης τρομοκρατική οργάνωση [8]. Επισήμως, αντιδρούσε στη σύλληψη δύο ατόμων που επρόκειτο να δολοφονήσουν δημοσιογράφους της μοναρχικής ιρανικής τηλεόρασης [9], αλλά στην πραγματικότητα, ο Κιρ Στάρμερ, πρωθυπουργός, το είχε ήδη ανακοινώσει, τρεις μήνες νωρίτερα, στην Jewish Chronicle [10]. Ως αντίποινα, το Ιράν χαρακτήρισε τη MI6 (εξωτερικές μυστικές υπηρεσίες) «εχθρική» και το Royal Navy καθώς και το Royal Air Force «τρομοκρατικές οργανώσεις» [11].

Η Αργεντινή του Χαβιέρ Μιλέι αποφάσισε ότι οι επιθέσεις του Μπουένος Άιρες, της 17ης Μαρτίου 1992 κατά της πρεσβείας του Ισραήλ και της 18ης Ιουλίου 1994 κατά της ισραηλιτικής αλληλασφαλιστικής, ήταν καταλογιστέες στο Ιράν. Ωστόσο, η αργεντινή Δικαιοσύνη δεν σταμάτησε να αντιφάσκει σε αυτές τις υποθέσεις, σε σημείο που οι επιζώντες δεν ξέρουν πλέον τι να πιστέψουν. Ο πρόεδρος Μιλέι χαρακτήρισε τους Φρουρούς της Επανάστασης ως «τρομοκρατική οργάνωση», στις 31 Μαρτίου [12]. Τους θεωρεί ενόχους με βάση τα λόγια του φίλου του Νετανιάχου και όχι με βάση τις έρευνες της αστυνομίας και τις αποφάσεις των δικαστηρίων του [13]. Ως μέτρο «αντιποίνων», το Ιράν χαρακτήρισε το Ναυτικό και την Αεροπορία της Αργεντινής επίσης ως τρομοκρατικές [14].

Η Γαλλία, από την πλευρά της, κατηγόρησε το Ιράν ότι οργάνωσε τις επιθέσεις χάκινγκ σε ψυγεία στα σούπερ μάρκετ της. Ο Γαλλικός Οργανισμός Ασφάλειας Πληροφοριακών Συστημάτων (ANSSI), όργανο της Γενικής Γραμματείας Εθνικής Άμυνας (DGDN), προσδιόρισε μάλιστα με θράσος τη μονάδα Σαχίντ Σουσταρί που θα εργαζόταν για λογαριασμό των Ιρανών Φρουρών της Επανάστασης [15]. Πρόβλημα: οι ίδιες πηγές είχαν προηγουμένως καταλογίσει αυτές τις επιθέσεις στη Ρωσία και δεν καταφέρνουν να εξηγήσουν γιατί το Ιράν θα είχε επιτεθεί στη Φινλανδία για παράδειγμα, η οποία επίσης επλήγη από τις ίδιες επιθέσεις.

Ο Σεγιέντ Αμπάς Αραγτσί, Ιρανός υπουργός Εξωτερικών, σχολίασε στο X: «Ανίκανη να διαχειριστεί τα ψυγεία και πολύ περισσότερο να απαντήσει στα παράπονα του λαού της, η γαλλική κυβέρνηση απορρίπτει την ευθύνη των αποτυχιών της στους άλλους. Ναι, το Ιράν είναι ισχυρό. Αλλά σε αντίθεση με τη Γαλλία, δεν ασκούμε την εξουσία μέσω στήριξης σφαγών στη Γάζα ή βομβαρδισμών σχολείων και νοσοκομείων.» [16].

Είναι πάντα ανησυχητικό να παρατηρεί κανείς μεγάλες χώρες να χειρίζονται γελοίες κατηγορίες ως σοβαρές βεβαιότητες. Δυστυχώς, έτσι ξεκινούν οι πόλεμοι.

Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

[1] «@JDVance», JD Vance, X, November 4, 2026.

[2] «@AvigdorLiberman», אביגדור ליברמן, X, November 12, 2026.

[3] «Iran Nuclear Program», Rewards for Justice.

[4] «@RapidResponse47», Rapid Response 47, X, November 11, 2026.

[5] «FBI complaint against Mohammad Baqer Saad Dawood al-Saadi», Southern District Court of New York.

[6] «US Treasury chief Bessent moved to military base after Iranian threats, sources say», David Lawder & Kanishka Singh, Reuters, November 11, 2026.

[8] «UK bans support for Iran’s Islamic Revolutionary Guard Corps», Kiran Stacey, The Guardian, July 13, 2026.

[9] «Two Romanians jailed over stabbing of Iranian TV journalist in London», Nadeem Badshah, The Guardian, July 3, 2026.

[10] «EXCLUSIVE: We will move to ban IRGC next session of parliament, says Starmer», Daniel Ben David, Jewish Chronicle, April 24, 2026.

[16] «@araghchi», Seyed Abbas Araghchi, X, November 10, 2026.

Τιερί Μεϊσάν

Πολιτικός σύμβουλος, πρόεδρος-ιδρυτής του Δικτύου Βολταίρος και της διάσκεψης Axis for Peace. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά: Sous nos yeux - Du 11-Septembre à Donald Trump.

Θα επαναλάβει ο Ντόναλντ Τραμπ τον πόλεμό του κατά του Ιράν;

Η κατάρρευση των κοινωνιών μας

Η ΕΕ και η Γερμανία επιχειρούν πραξικόπημα σε κράτος-μέλος και αποτυγχάνουν

Η αρχή του τέλους της ΕΕ

Ο πόλεμος κατά των Σλάβων στην Ουκρανία φτάνει στο τέλος του

Πώς να χειραγωγηθεί η Γενιά Z

Les articles de cet auteur Envoyer un message

Δίκτυο Βολταίρος

Βολταίρος, Διεθνής Έκδοση

ΦακόςΕν συντομίαΣυζητήσεις

Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2026

Τιερί Μεϊσάν: Η κατάρρευση των κοινωνιών μας

 

Η κατάρρευση των κοινωνιών μας

Η Νοτιοδυτική Ευρώπη και η Ινδία γνώρισαν σημαντικές κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες συγκλονίστηκαν από τις τοπικές εκλογές. Αντιμετωπίζουμε αυτά τα γεγονότα σαν να είναι ανεξάρτητα μεταξύ τους, επειδή εκτυλίσσονται σε διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές και λαμβάνουν διαφορετικές μορφές. Ωστόσο, αν εξετάσουμε τα πράγματα προσεκτικότερα, διαπιστώνουμε ότι αυτό δεν είναι ακριβές: παντού οι πολίτες βρίσκονται αντιμέτωποι με τα ίδια προβλήματα.

English Español français italiano Nederlands Português русский Türkçe

Σε πάρα πολλές χώρες, παρακολουθούμε διαδηλώσεις κατά της ακρίβειας και εκλογικές αναμετρήσεις στις οποίες οι ψηφοφόροι απορρίπτουν τους πολιτικούς ηγέτες τους. Ασφαλώς, σε καθεμία από αυτές τις χώρες αναλύουμε διαφορετικές αιτιολογίες, επιπτώσεις και συνέπειες, αλλά τα γεγονότα είναι παντού τα ίδια.

Είναι προφανές ότι εφαρμόσαμε πανομοιότυπες πολιτικές, οι οποίες καταλήγουν παντού στις ίδιες καταστροφές. Πρέπει να κατανοήσουμε αυτό το φαινόμενο, προσέχοντας ταυτόχρονα να μην προβάλλουμε πάνω σε άλλους πολιτισμούς τις δικές μας εμπειρίες. Αν τα περισσότερα από τα κράτη που αφορά το φαινόμενο ανήκουν στη λεγόμενη πολιτική Δύση, υπάρχουν και άλλα που την αμφισβητούν, όπως η Ινδία.

Η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Γαλλία, το Βέλγιο, η Γερμανία, η Ελβετία, η Ιταλία και η Αλβανία —δηλαδή μια γεωγραφική ενότητα, η οποία ιστορικά χαρακτηρίζεται από κοινούς κανόνες διαδοχής και κληρονομικής διαδοχής— πλήττονται ιδιαίτερα.

Είναι ευκολότερο να περιγράψει κανείς με συνεκτικό τρόπο τα κράτη στα οποία δεν εκδηλώνονται κοινωνικά κινήματα διαμαρτυρίας, παρά εκείνα που βρίσκονται σε αναταραχή. Οι σταθερές χώρες προσφέρουν στον πληθυσμό τους μια προοπτική. Αυτό ισχύει πρωτίστως για το κινεζικό πολιτισμικό μπλοκ και το ρωσικό μπλοκ· δύο σύνολα που συνεχίζουν να αναπτύσσονται, ενώ το δικό μας αρχίζει, εδώ κι εκεί, να παρουσιάζει σημάδια στασιμότητας.

Γενικά, οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται πρώτα την εσωτερική πολιτική και στη συνέχεια την εξωτερική. Δεν έχουν κατ’ ανάγκην συνείδηση των σχέσεων που συνδέουν τις δύο. Ωστόσο, όλοι αποδέχονται ότι, σε έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο, η εσωτερική πολιτική εξαρτάται από το εξωτερικό περιβάλλον. Έτσι, όλοι κατανοούν ότι οι συγκρούσεις στην Ουκρανία και στον Κόλπο προκάλεσαν την αύξηση των τιμών ορισμένων υδρογονανθράκων και των παραγώγων τους, όπως τα πλαστικά, οι διαλύτες και τα φάρμακα. Παραμένει, ωστόσο, δύσκολο να συνειδητοποιήσουμε ότι η τιμή μιας τροφής συσκευασμένης σε πλαστικό εξαρτάται από τη στήριξή μας προς τους Ουκρανούς νεοναζί και από τη συμμόρφωση των τραπεζών μας προς τις εντολές του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών.

Ορισμένα κράτη κατάφεραν να περιορίσουν, τουλάχιστον για ένα χρονικό διάστημα, τις συνέπειες αυτών των αυξήσεων των τιμών. Έτσι, η Ινδία και οι Ηνωμένες Πολιτείες παράκαμπταν επί μακρόν τα «μονομερή καταναγκαστικά μέτρα» της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά της Ρωσίας (τα οποία η πολεμική προπαγάνδα περιγράφει καταχρηστικά ως «κυρώσεις»). Ωστόσο, και οι δύο χώρες βρέθηκαν τελικά αντιμέτωπες με τις συνέπειες των συμμαχιών τους και των δικών τους σφαλμάτων.

Εάν δεχθούμε να σταματήσουμε να αναζητούμε ποιος χάνει περισσότερα και αναρωτηθούμε γιατί σχεδόν όλοι μας βγαίνουμε χαμένοι, θα διαπιστώσουμε ότι, πάνω απ’ όλα, υποφέρουμε επειδή δεν εργαζόμαστε για τον εαυτό μας. Αυτό ήταν το νόημα του κινήματος MAGA στις ΗΠΑ, της νίκης των αυτονομιστών στο Κεμπέκ ή της εκλογής του προέδρου Κάρολ Ναβρότσκι στην Πολωνία.

Στη Γαλλία, το να μην εργαζόμαστε για τον εαυτό μας σημαίνει ότι βλέπουμε ένα υπέρογκο μέρος των εισοδημάτων μας να εξαφανίζεται μέσα σε ένα πλήθος αδιαφανών κοινωνικών εισφορών και κρατήσεων. Θεωρητικά, τα ποσά αυτά αναδιανέμονται μέσω των δημόσιων υπηρεσιών και διαφόρων κοινωνικών παροχών. Ωστόσο, εύκολα αντιλαμβανόμαστε ότι ο λογαριασμός δεν βγαίνει. Εάν ανήκετε στην Αριστερά, παρατηρείτε ότι οι δημόσιες υπηρεσίες καταρρέουν η μία μετά την άλλη. Εάν ανήκετε στη Δεξιά, διαπιστώνετε ότι πολλές κοινωνικές παροχές καταβάλλονται σε ανθρώπους που δεν έχουν κανέναν λόγο να τις δικαιούνται.

Όπως και να έχει, δυσκολευόμαστε να αποδεχθούμε ότι οι Γερμανοί που διαδήλωσαν στη Φρανκφούρτη κατά της κυβέρνησης του Φρίντριχ Μερτς και οι Αμερικανοί που ψήφισαν κατά της κυβέρνησης Τραμπ κινητοποιούνται από τον ίδιο φόβο: ότι δεν θα καταφέρουν να τα βγάλουν πέρα οικονομικά μέχρι το τέλος του μήνα.

Αναδύονται και δύο ακόμη αιτήματα. Το πρώτο στρέφεται κατά της διαφθοράς. Απορρέει από την αίσθηση ότι δεν εργαζόμαστε για τον εαυτό μας, αλλά ότι αποτελούμε αντικείμενο εκμετάλλευσης από «το» σύστημα.

Ωστόσο, οι μορφές και τα επίπεδα της διαφθοράς διαφέρουν σημαντικά από χώρα σε χώρα. Εάν στη Γαλλία αποδεχόμαστε το γεγονός ότι η κυβέρνηση μοιράζει επιταγές σε ορισμένες κατηγορίες του πληθυσμού λίγο πριν από τις εκλογές, μένουμε έκπληκτοι όταν ακούμε τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών να ανακοινώνει ότι θα μοιράσει χρήματα στους συμπολίτες του, εφόσον εκείνοι ψηφίσουν κατά πλειοψηφία το κόμμα του. Γενικά, η διαφθορά μετατρέπεται σε πρόβλημα μόνο όταν έχουμε την αίσθηση ότι οι ηγέτες μας κοστίζουν πολύ περισσότερο στην κοινωνία απ’ όσα της προσφέρουν. Σήμερα, φοβόμαστε ότι οι ηγέτες μας δεν μας προσφέρουν πλέον τίποτα, ενώ εξακολουθούν να επωφελούνται οι ίδιοι από το σύστημα. Αυτό, επομένως, δεν σημαίνει ότι ασπαζόμαστε τη μία ή την άλλη ιδεολογία. Εξηγεί, επίσης, γιατί η καταγγελία της διαφθοράς αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα της γενιάς Ζ, μιας γενιάς που δεν έχει ακόμη διαμορφώσει ιδεολογία, διαθέτει όμως ήδη μάτια για να βλέπει.

Το άλλο αίτημα, που εκφράζεται παντού στη Δύση και στην Ινδία, είναι η απόρριψη των κοινωνικών ανισοτήτων. Όσον αφορά την Ινδία, σκεφτόμαστε φυσικά την επιμονή του συστήματος των καστών, το οποίο απαγορεύει σε ορισμένους να παντρεύονται μεταξύ τους και εμποδίζει άλλους να βρουν εργασία. Στη Δύση, οι ανισότητες είναι πρωτίστως οικονομικές. Η αντίληψή μας για τη δημοκρατία προϋποθέτει ότι όλοι οι ψηφοφόροι έχουν την ίδια δυνατότητα να επιβάλλουν την άποψή τους. Ανησυχούμε όταν ορισμένοι από εμάς διαθέτουν υπέρογκα οικονομικά μέσα, τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν για να οργανώσουν την κοινωνία σύμφωνα με τις δικές τους επιθυμίες, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τις επιθυμίες των υπολοίπων. Αυτό το σύστημα δεν μπορεί πλέον να λειτουργήσει όταν στη Γαλλία έχουμε περίπου 2,5 εκατομμύρια εκατομμυριούχους, εκατό περίπου δισεκατομμυριούχους και, στις Ηνωμένες Πολιτείες, έναν τρισεκατομμυριούχο, δηλαδή έναν εκατομμυριούχο ανάμεσα στους δισεκατομμυριούχους. Ωστόσο, επειδή δεν έχουμε την παραμικρή ιδέα για το πώς θα μπορούσαμε να οργανωθούμε μέσα σε αυτές τις συνθήκες, προτιμούμε να μην βλέπουμε το πρόβλημα.

Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

Τιερί Μεϊσάν

Πολιτικός σύμβουλος, πρόεδρος-ιδρυτής του Δικτύου Βολταίρος και της διάσκεψης Axis for Peace. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά: Sous nos yeux - Du 11-Septembre à Donald Trump.

Η κατάρρευση των κοινωνιών μας

Η ΕΕ και η Γερμανία επιχειρούν πραξικόπημα σε κράτος-μέλος και αποτυγχάνουν

Η αρχή του τέλους της ΕΕ

Ο πόλεμος κατά των Σλάβων στην Ουκρανία φτάνει στο τέλος του

Πώς να χειραγωγηθεί η Γενιά Z

Οι κίνδυνοι της Τεχνητής Νοημοσύνης

Les articles de cet auteur Envoyer un message

Δίκτυο Βολταίρος

Βολταίρος, Διεθνής Έκδοση

ΦακόςΕν συντομίαΣυζητήσεις

Τρίτη 6 Οκτωβρίου 2026

Τιερί Μεϊσάν: Οι πραγματικές αιτίες του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου

 

Οι πραγματικές αιτίες του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου

Εδώ και αρκετά χρόνια, οι πολιτικοί μας ηγέτες, αρνούμενοι να αποδεχτούν την απώλεια της ισχύος τους, καταφεύγουν στη διεθνή αρένα σε πλαστογραφίες και επαναλαμβανόμενα ψέματα. Σιγά σιγά, χάνουν την επιρροή τους, αλλά με το να συνεχίζουν να παίζουν, προκαλούν τις απαραίτητες συνθήκες για να ξεκινήσει ένας Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος. Δεν θα συμβεί από λάθος, ούτε από τύχη, θα είναι ο καρπός του πείσματός τους.

Deutsch English Español français italiano Nederlands Português русский Türkçe
«Ο πόλεμος είναι καρπός της διαφθοράς των ανθρώπων· είναι μια σπασμωδική και βίαιη ασθένεια του πολιτικού σώματος» (στην Εγκυκλοπαίδεια του Ντενί Ντιντερό)

Όλοι γνωρίζουμε ότι, αν οι πόλεμοι ξεσπούν όταν συμβαίνουν συγκεκριμένα γεγονότα, έχουν βαθύτερα αίτια, σαφώς διακριτά. Πρόκειται γενικά για συγκρούσεις για εδάφη ή επιρροή. Ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος θα μπορούσε να είχε πυροδοτηθεί από μια αψιμαχία στην Ουκρανία ή στη Μέση Ανατολή, αλλά η πραγματική αιτία του θα είναι μια αναμέτρηση μεταξύ δύο αντιλήψεων για την παγκόσμια τάξη: από τη μια πλευρά, η μεγάλη πλειοψηφία των κρατών, συσπειρωμένη γύρω από τη Ρωσία και την Κίνα, επιθυμεί να σεβαστεί το διεθνές δίκαιο, ενώ από την άλλη, «η πολιτική Δύση», που νοιάζεται να μη χάσει τίποτα από όσα κέρδισε συνθλίβοντας τους λαούς του Νότου, προτιμά να επαφίεται στους «κανόνες» που επινόησε στη G7.

Εδώ και οκτώ χρόνια, ο Σεργκέι Λαβρόφ, υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, έχει αναδείξει αυτή την επιλογή. Οκτώ χρόνια που «η πολιτική Δύση» τον καταδιώκει σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Στις 28 Σεπτεμβρίου 2018, από το βήμα της 73ης συνόδου της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών [1], διατύπωσε αυτή τη διαπίστωση: «όλοι μας παρακολουθούμε μια σύγκρουση δύο αντίθετων τάσεων. Αφενός, βλέπουμε την ενίσχυση των πολυκεντρικών αρχών της παγκόσμιας τάξης, τη σταθερή ανάπτυξη νέων κέντρων οικονομικής ανάπτυξης, την προσδοκία των λαών να διατηρήσουν την κυριαρχία τους και να επιλέξουν αναπτυξιακά μοντέλα που συνάδουν με τις εθνικές, πολιτιστικές και θρησκευτικές ταυτότητές τους. Αφετέρου δε, βλέπουμε την επιθυμία αρκετών δυτικών κρατών να διατηρήσουν το αυτοανακηρυγμένο καθεστώς τους ως "παγκόσμιων ηγετών" και να επιβραδύνουν την αντικειμενική και μη αναστρέψιμη διαδικασία εγκαθίδρυσης της πολυπολικότητας.»

Συνέχισε: «Παρατηρούμε την επίθεση του πολεμικού ρεβιζιονισμού κατά του σύγχρονου διεθνούς δικαίου. Οι επιθέσεις εξαπολύθηκαν κατά των θεμελιωδών αρχών της διευθέτησης της Μέσης Ανατολής, του Κοινού Ολοκληρωμένου Σχεδίου Δράσης για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, των δεσμεύσεων στο πλαίσιο του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, της πολυμερούς συμφωνίας για το κλίμα και πολλών άλλων.»

Και πιο κάτω: «Είναι αποκαλυπτικό ότι οι επιθετικές επιθέσεις κατά των θεσμών ενημέρωσης συνοδεύονται από προσπάθειες "ιδιωτικοποίησης" των δομών της γραμματείας [του ΟΗΕ] και παροχής σε αυτές των ίδιων δικαιωμάτων με τα διακυβερνητικά όργανα, με την ελπίδα να τις χειραγωγήσουν αργότερα.»

Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι κάποιοι μπορούν να προσκολληθούν σε αθέμιτα προνόμιά τους σε σημείο να προκαλέσουν μια αποκάλυψη. Και όμως…

Επίσης το 2018, μετά τη μονομερή αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από τη συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν (ΚΟΣΔ), τρεις πρώην ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες, η Γερμανία, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο (E3), επιθύμησαν αρχικά να αντισταθμίσουν την αμερικανική αποχώρηση, αλλά στη συνέχεια, βλέποντας την ανικανότητά τους να παραβούν τους κανόνες του επικυρίαρχού τους, δήλωσαν ότι οι προηγούμενες κυρώσεις κατά του Ιράν εξακολουθούσαν να ισχύουν.

Είχαν ωστόσο ψηφίσει το ψήφισμα 2231 του Συμβουλίου Ασφαλείας [2] που τις τερμάτιζε.

Ξεκινά τότε μια μακρά περίοδος κατά την οποία η Γερμανία, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο (E3), επιδεικνύοντας σταθερή κακή πίστη, επιχείρησαν πολλές φορές να επαναεπιβάλουν τις κυρώσεις κατά του Ιράν που προηγήθηκαν του ΚΟΣΔ. Αυτά τα τρία κράτη ισχυρίστηκαν ότι μπορούσαν να επιστρέψουν στην προηγούμενη κατάσταση επειδή το Ιράν δεν τηρούσε πλέον τις δεσμεύσεις του, αγνοώντας ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν οι πρώτες που δεν τήρησαν τις δικές τους.

Οι ανταλλαγές επιστολών μεταξύ των διαφόρων διαπραγματευτών του ΚΟΣΔ εντάθηκαν. Ωστόσο, ποτέ οι E3 δεν δέχτηκαν να αναγνωρίσουν, όπως απαιτούσαν οι άλλοι δύο, η Κίνα και η Ρωσία, ότι η συνθήκη δεν επέτρεπε επιστροφή στην προηγούμενη κατάσταση χωρίς εξέταση της μη τήρησης των δεσμεύσεών τους από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Αυτή είναι ακριβώς η καρδιά του προβλήματος: «η πολιτική Δύση» αρνείται να αναγνωρίσει τα σφάλματά της και επιχειρεί να διατηρήσει τις καταστάσεις όπου διέθετε πλεονέκτημα.

Στις 19 Σεπτεμβρίου 2025, συνειδητοποιώντας ότι δεν μπορούσαν να εφαρμόσουν μόνες τις περίφημες «κυρώσεις», τα E3 ζήτησαν από το Συμβούλιο Ασφαλείας να τις επαναφέρει. Η Κίνα και η Ρωσία άσκησαν βέτο και πρότειναν την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων του ΚΟΣΔ. Αλλά οι πρώην ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες προτίμησαν να δωροδοκήσουν διεθνείς υπαλλήλους. Αυτοί δημοσίευσαν δύο πλαστά πρακτικά της συνεδρίασης του Συμβουλίου, για να καταστήσουν πιστευτό ότι η απόρριψη της σινορωσικής πρότασης αρκούσε για την επαναφορά των κυρώσεων [3]. Χειρότερα: παρά τη γνώμη του Συμβουλίου, ο γενικός γραμματέας δημοσίευσε οδηγίες που τις επαναφέρουν [4]. Η παρατήρηση του Σεργκέι Λαβρόφ, το 2018, σχετικά με την «ιδιωτικοποίηση» των Ηνωμένων Εθνών επιβεβαιώθηκε.

Μην πιστεύετε ότι τα πράγματα σταμάτησαν εκεί.

Το Ηνωμένο Βασίλειο επανέλαβε τις «κυρώσεις» κατά του Ιράν τον Ιανουάριο, και στη συνέχεια οι Ηνωμένες Πολιτείες, στα τέλη Μαρτίου 2026. Αυτές οι αποφάσεις ερμηνεύτηκαν λανθασμένα από τον Τύπο, που είδε απλώς ένα επεισόδιο του τρέχοντος πολέμου του Κόλπου, ενώ επρόκειτο για την επανάληψη αυτού που οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είχαν τολμήσει να κάνουν όταν αποχώρησαν μονομερώς από το ΚΟΣΔ, και στη συνέχεια οι E3.

Υπενθυμίζουμε ότι ο όρος «κύρωση» μπορεί, στο διεθνές δίκαιο, να προσδιορίζει μόνο μια απόφαση που λαμβάνεται από το Συμβούλιο Ασφαλείας μετά από κατ’ αντιδικία συζήτηση. Αυτό που παρακολουθούμε είναι «μονομερή καταναγκαστικά μέτρα», που υιοθετούνται χωρίς κατ’ αντιδικία συζήτηση και παραβιάζουν τον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.

Ο πρόεδρος της Γερμανίας, Φρανκ-Βάλτερ Στάινμαϊερ, χαρακτήρισε τον ισραηλινο-ΗΠΑκιακό πόλεμο κατά του Ιράν, στις 22 Μαΐου 2026, «αποφεύξιμο». Εξέφρασε τη λύπη του για τη μονομερή αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από το ΚΟΣΔ, λέγοντας: «Θα ήταν προτιμότερο να διατηρηθεί αυτή η συμφωνία. Οι συνέπειες που διαπιστώνουμε σήμερα δεν θα είχαν συμβεί.» Για να καταλήξει: «Αυτός ο πόλεμος είναι άχρηστος.»

Με αυτόν τον τρόπο, ο Φρανκ-Βάλτερ Στάινμαϊερ εκδηλώνει τη συνείδησή του για τη γαλλοβρετανογερμανική ευθύνη στον τρέχοντα πόλεμο του Κόλπου. Αν και, ταυτόχρονα, εκδηλώνει την ίδια ανωτερότητα με τους συνενόχους του μιλώντας για «αποφεύξιμο» ή «άχρηστο» πόλεμο, δύο χαρακτηρισμούς που δεν έχουν θέση στο διεθνές δίκαιο.

Πριν από τρεις εβδομάδες, στις 17 Σεπτεμβρίου 2026, οι E3 συγκάλεσαν συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας για τη «μη διάδοση». Επιχείρησαν, για άλλη μια φορά, να επαναφέρουν τις κυρώσεις κατά του Ιράν και προσέκρουσαν ξανά στα κινεζικά και ρωσικά βέτο [5]. Ο δυτικός Τύπος δεν το μετέδωσε, θα έπρεπε να είχε αναγνωρίσει την κακή πίστη των κυβερνήσεων του.

Η χρήση πλαστών εγγράφων, το κατάφωρο ψέμα και η μέριμνα για συγκάλυψη των σφαλμάτων τους, καθιστούν τον πόλεμο δυνατό.

Διαπιστώνοντας ότι δεν μπορούσαν πλέον να προωθήσουν τα σχέδιά τους στα Ηνωμένα Έθνη, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι E3 τα παράκαμψαν. Ενεργοποίησαν την Πρωτοβουλία για τη Μη Διάδοση (Proliferation Security Initiative, PSI), ένα κρατικό δίκτυο που δημιουργήθηκε το 2003 από τον πρόεδρο Τζορτζ Ου. Μπους, κατόπιν συμβουλών του Τζον Μπόλτον [6]. Αυτός βρήκε περίπου σαράντα κράτη — μεταξύ των οποίων οι E3 — για να υπογράψουν, στις 2 Οκτωβρίου 2026, μια παράλογη δήλωση [7]: επαναβεβαιώνει ότι η Τεχεράνη δεν εκπληρώνει τις δεσμεύσεις της από το ΚΟΣΔ, χωρίς να αναφέρει ότι απαλλάσσεται από αυτές μετά τη μονομερή αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών. Στη συνέχεια, ορίζει ότι αυτή η παράβαση δικαιολογεί την επιχείρηση Economic Outcast («Οικονομικός Παρίας»), που η Ουάσιγκτον μόλις ξεκίνησε κατά της Τεχεράνης.

Με αυτή την επιχείρηση, η γραμματεία του Υπουργείου Οικονομικών επιχειρεί να λιμοκτονήσει τον ιρανικό λαό. Η Κίνα και η Ρωσία έχουν ήδη δηλώσει ότι θα αντιταχθούν. Οι υπογράφοντες, αντίθετα, ανακοινώνουν ότι θα την εφαρμόσουν.

Βέβαια, μόνο ένα μεγάλο τρίτο των κρατών που είχαν προσεγγίσει υπέγραψαν αυτό το κείμενο. Είναι ήδη αρκετό για να γίνει πόλεμος.

Για πρώτη φορά σε ένα κείμενο αυτού του τύπου, οι συντάκτες του δηλώνουν, χωρίς να γελούν, την «προσχώρησή τους στο σύνολο του διεθνούς δικαίου και των σχετικών πλαισίων, συμπεριλαμβανομένων των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας». Ναι, καλά διαβάσατε, στο όνομα του ψηφίσματος 2231 και της συνεδρίασης του Συμβουλίου της 17ης Σεπτεμβρίου, οι υπογράφοντες θα κάνουν το αντίθετο από αυτό που αποφασίστηκε συλλογικά.

Καθώς οι ηγέτες μας έχουν επίγνωση ότι παίζουν με τη φωτιά, αυτό το κείμενο απουσιάζει από τους επίσημους ιστότοπους τους. Πρέπει να πάει κανείς σε αυτόν της Πρωτοβουλίας για τη Μη Διάδοση (PSI) για να το βρει.

Προφανώς, με το να πλαστογραφούμε και να χρησιμοποιούμε πλαστά έγγραφα, με το να λέμε ψέματα και να απειλούμε, θα προκαλέσουμε, χωρίς να το θέλουμε, τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο που θα μας παρασύρει.

Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά

[1] « Remarks by Sergey Lavrov to the 73rd Session of the United Nations General Assembly » [«Παρατηρήσεις του Σεργκέι Λαβρόφ στην 73η Σύνοδο της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών»], Sergueï Lavrov, Voltaire Network, Septembre 28, 2018.

[2] «Ψήφισμα 2231», που υιοθετήθηκε στις 20 Ιουλίου 2015.

[3] « Le Conseil de sécurité s’oppose au maintien de l’allégement des sanctions de l’ONU contre l’Iran » (Το Συμβούλιο Ασφαλείας αντιτίθεται στη διατήρηση της ελάφρυνσης των κυρώσεων του ΟΗΕ κατά του Ιράν) et « Nucléaire iranien : le Conseil de sécurité entérine le retour aux sanctions de l’ONU contre l’Iran en rejetant une prorogation de la résolution 2231 de 2015 » (Πυρηνικό ζήτημα του Ιράν: το Συμβούλιο Ασφαλείας επικυρώνει την επιστροφή στις κυρώσεις του ΟΗΕ κατά του Ιράν απορρίπτοντας παράταση του ψηφίσματος 2231 του 2015), Nations unies.

[4] « Le secrétariat général rétablit les sanctions contre l’Iran » (Η Γενική Γραμματεία επαναφέρει τις κυρώσεις κατά του Ιράν), ONU (secrétariat général), Réseau Voltaire, 27 septembre 2025.

[6] « John Bolton et le désarmement par la guerre » (Ο Τζον Μπόλτον και ο αφοπλισμός μέσω του πολέμου), Réseau Voltaire, 30 novembre 2004.

[7] « Déclaration commune à l’occasion de l’anniversaire du rétablissement des restrictions des Nations Unies imposées à l’Iran et liées à ce pays » (Κοινή δήλωση με την ευκαιρία της επετείου της επαναφοράς των περιορισμών των Ηνωμένων Εθνών που επιβλήθηκαν στο Ιράν και σχετίζονται με αυτή τη χώρα), Réseau Voltaire, 2 octobre 2026.

Τιερί Μεϊσάν

Πολιτικός σύμβουλος, πρόεδρος-ιδρυτής του Δικτύου Βολταίρος και της διάσκεψης Axis for Peace. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά: Sous nos yeux - Du 11-Septembre à Donald Trump.

Οι πραγματικές αιτίες του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου

Πώς ο πρόεδρος Μακρόν βυθίζει τη Γαλλία σε έναν νέο θρησκευτικό πόλεμο στην αραβική χερσόνησο

Το ψέμα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 καθορίζει ακόμη τη ζωή όλων μας

Νέα από το ουκρανικό μέτωπο

Οι ιστορικές φασιστικές δυνάμεις ετοιμάζονται να πάρουν την εκδίκησή τους

Πλαστογράφηση της Ιστορίας για την Πυροδότηση του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου
Les articles de cet auteur Envoyer un message

Δίκτυο Βολταίρος

Βολταίρος, Διεθνής Έκδοση

ΦακόςΕν συντομίαΣυζητήσεις