Οπρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ αναγνώρισε ενώπιον του ομολόγου του Σι Τζινπίνγκ ότι είναι ίσος με εκείνον. Από του Β’ Παγκόσμιου Πόλεμου, κάθε ΗΠΑκιακός πρόεδρος θεωρούσε τον εαυτό του ανώτερο από τους άλλους, επειδή ήταν ο ισχυρότερος και ο πλουσιότερος.

Αντιθέτως, από κινεζική σκοπιά, ο Σι Τζινπίνγκ θεωρεί τον εαυτό του ίσο όχι μόνο με τον Ντόναλντ Τραμπ, αλλά με τον καθέναν από τους ομολόγους του. Ένας Κινέζος δεν πιστεύει ότι η κατοχή μεγαλύτερων μέσων σε καθιστά ανώτερο άνθρωπο.

Αυτή η αντίληψη περί ιεραρχίας μεταξύ των εθνών είναι καθαρά δυτική. Δεν πρέπει λοιπόν να ερμηνεύουμε την εξέλιξη του ΗΠΑκιακού προέδρου χωρίς να την συνδέουμε με την κουλτούρα εκείνου που την αντιλαμβάνεται.

Την επόμενη εβδομάδα, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν μετέβη με τη σειρά του στο Πεκίνο. Οι δυτικοί σχολιαστές διαβεβαίωσαν ότι ο Ρώσος είναι όμηρος του Κινέζου. Και πάλι, αυτό σημαίνει ότι δεν κατανοούν τίποτα από τη σχέση τους. Δεν είναι προϊόν των αντίστοιχων συμφερόντων τους, αλλά της ιστορίας τους. Από τη λεηλασία του Θερινού Ανακτόρου έως την απόπειρα εξόντωσης των Σλάβων από τους ναζί, ο καθένας τους βίωσε τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρονται οι Δυτικοί. Κατέληξαν έτσι στο συμπέρασμα ότι δεν θα μπορέσουν να τους αντισταθούν παρά μόνο παραμένοντας ενωμένοι. Είναι επομένως παράλογο να φαντάζεται κανείς την επανάληψη αυτού που έκαναν το 1972 οι Ρίτσαρντ Νίξον και Χένρι Κίσινγκερ: να αποσυνδέσουν τα δύο κράτη.

Κατά τη σύνοδο του Άνκορατζ, στις 15 Αυγούστου 2025, ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Βλαντίμιρ Πούτιν εξέτασαν το ενδεχόμενο επιχειρηματικών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών τους και τη σύναψη ειρήνης στην Ουκρανία. Παρά τις πολλές προσπάθειες, η Ουάσιγκτον δεν το πέτυχε επειδή ήθελε πρώτα να πουλήσει όπλα στους Ευρωπαίους. Σήμερα φαίνεται ότι αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο και ότι οι Ευρωπαίοι αρχίζουν να τα κατασκευάζουν μόνοι τους.

Ο πρόεδρος Τραμπ άρχισε λοιπόν να αποσύρει τα στρατεύματά του από την Ευρώπη και να εγκαταλείπει τον πόλεμο που το Πεντάγωνο σχεδίαζε να επεκτείνει στην Υπερδνειστερία και στη Βοσνία Ερζεγοβίνη. Ανακοίνωσε ότι θα αποσύρει τουλάχιστον 5.000 άνδρες από τη Γερμανία. Από την πλευρά του, ο Βλαντίμιρ Πούτιν αποφάσισε να χορηγεί τη ρωσική υπηκοότητα σε κάθε ενήλικο Υπερδνειστεριανό που θα τη ζητήσει. Τέλος, ο Ντόναλντ Τραμπ απέσυρε την υποστήριξή του προς τον ύπατο επίτροπο της Ευρωπαϊκής Ένωσης που διοικούσε τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη κατά παράβαση της Συμφωνίας του Ντέιτον (1995). Ταυτόχρονα, ο πρώην σύμβουλός εθνικής ασφαλείας, στρατηγός Μάικλ Φλιν, οργανώνει τις ΗΠΑκιακές επενδύσεις στη σερβική περιοχή της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.

Τα γεγονότα αυτά οδηγούν στη σκέψη ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες τάσσονται υπέρ μιας ειρήνης στην Ουκρανία που θα αναγνωρίζει ολόκληρη τη Νέα Ρωσία ως ρωσική. Αυτό δικαιολογείται ιστορικά και πολιτισμικά, αλλά θα είναι δυνατό μόνο μέσω διοργάνωσης δημοψηφίσματος αυτοδιάθεσης. Προς το παρόν, οι ρωσικές δυνάμεις δεν επιδιώκουν να απελευθερώσουν την Οδησσό. Η συνθήκη ειρήνης θα μπορούσε ωστόσο να την αναγνωρίσει.

Και πάλι, αντίθετα με όσα πιστεύουμε, οι δυσκολίες δεν βρίσκονται εκεί όπου τις αντιλαμβανόμαστε.

Οι τρεις κυριότερες είναι πλέον:

1. η αναγνώριση του ιδεολογικού ναζιστικού χαρακτήρα της σημερινής κυβέρνησης του Κιέβου και η αποναζιστικοποίηση της Ουκρανίας·

2. η αναγνώριση του αντιδημοκρατικού χαρακτήρα της γερμανικής ενοποίησης και η ανεξαρτησία της Ανατολικής Γερμανίας·

3. η αναγνώριση της αντιρωσικής εμμονής του Ηνωμένου Βασιλείου και ο διαμελισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης της Άμυνας πριν ακόμη συγκροτηθεί οριστικά.

Η Ουκρανία

Ακόμη κι αν οι Δυτικοί εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η ρωσική επέμβαση στην Ουκρανία είναι απόπειρα προσάρτησης και η αρχή μιας επέκτασης της Ρωσίας προς τη Δύση, η Μόσχα δεν εισέβαλε ποτέ στον γείτονά της, αλλά εφάρμοσε το ψήφισμα 2202, του οποίου είχε αναλάβει την εγγύηση ενώπιον του Συμβούλιου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.

Το να ισχυρίζεται κανείς ότι η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία είναι εξίσου ανόητο με το να λέει ότι η Γαλλία εισέβαλε στη Ρουάντα. Γνωρίζουμε ότι επενέβη για να θέσει τέλος σε μια γενοκτονία (για την οποία έφερε μερική ευθύνη), εφαρμόζοντας ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Η σημερινή ουκρανική κυβέρνηση είναι παράνομη. Η θητεία του προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι έχει λήξει εδώ και καιρό. Κάθε τρεις μήνες παρατείνει τον στρατιωτικό νόμο, του οποίου ο μοναδικός σκοπός είναι να αποτρέπει τη διεξαγωγή νέων εκλογών. Ωστόσο, το τελευταίο σχετικό διάταγμά του παρατείνει τον στρατιωτικό νόμο από τις 2 Μαΐου έως τις 4 Αυγούστου. Θα ήταν δυνατό να οργανωθεί προεκλογική εκστρατεία και ψηφοφορία εκείνη την περίοδο. Θα χρειαστεί όμως να εκκαθαριστούν οι εκλογικοί κατάλογοι, διότι οι στρατιώτες που σκοτώθηκαν στο πεδίο της μάχης και οι άμαχοι που διέφυγαν εξακολουθούν να περιλαμβάνονται σε αυτούς. Κανείς δεν γνωρίζει τον αριθμό τους, αλλά θα μπορούσαν να αντιπροσωπεύουν μεταξύ ενός και δύο τρίτων των εγγεγραμμένων.

Η Βερχόβνα Ράντα (Κοινοβούλιο) είναι εξίσου προβληματική. Μόνο το ένα τρίτο των βουλευτών συμμετέχει σε αυτήν. Οι νόμοι που ψηφίζει έχουν συνεπώς αμφισβητήσιμη νομιμότητα. Για παράδειγμα, ψήφισε την καταστροφή εκατό εκατομμυρίων βιβλίων — με το επιχείρημα ότι είχαν γραφτεί από Ρώσους συγγραφείς ή τυπωθεί στη Ρωσία, χωρίς να γίνεται διάκριση μεταξύ σύγχρονων συγγραφέων και κλασικών της λογοτεχνίας. Παρομοίως, το κοινοβούλιο αυτό απαγόρευσε τη μεγαλύτερη Εκκλησία της χώρας και το σύνολο των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Άλλωστε, υπάρχει μέσα στο ίδιο το κτίριο της Ράντα γραφείο της CIA, το οποίο προετοιμάζει όλους τους νόμους. Οι παρόντες βουλευτές αρκούνται να τους εγκρίνουν.

Το πρώτο αίτημα της Ρωσίας είναι η αποναζιστικοποίηση της Ουκρανίας. Αυτό δήλωσε ο πρόεδρος Πούτιν κατά την έναρξη της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησής του. Από ρωσική σκοπιά, αυτό δεν είναι διαπραγματεύσιμο. Πράγματι, αυτό που συγκροτεί την ταυτότητα της Ρωσικής Ομοσπονδίας δεν είναι η ανάμνηση της Μεγάλης Αικατερίνης, αλλά εκείνη του αγώνα των Σοβιετικών κατά του ναζισμού. Η ιδεολογία αυτή προέβλεπε την εξόντωση ολόκληρου του σλαβικού πληθυσμού (αλλά ούτε του εβραϊκού ούτε του τσιγγάνικου πληθυσμού), όπως εξηγείται στο Mein Kampf. Ακόμη κι αν δεν το συνειδητοποιούμε στη Δύση, ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος δεν διεξήχθη για την πραγματοποίηση της Σοά, αλλά για τη δολοφονία του σλαβικού πληθυσμού.

Ωστόσο, η παράνομη διοίκηση του μη εκλεγμένου προέδρου Ζελένσκι αρνείται κάθε μέτρο αποναζιστικοποίησης. Σήμερα υπάρχουν πολυάριθμα μνημεία προς δόξαν των ναζί και των συνεργατών τους, των «ολοκληρωτικών εθνικιστών». Η ιστορία της Ουκρανίας ξαναγράφτηκε πλήρως από αυτούς, με τη βοήθεια της βρετανικής MI6 και της ΗΠΑκιακής CIA, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η προπαγάνδα αυτή αποσκοπεί στο να πείσει ότι οι «μπαντεριστές» πολέμησαν τους ναζί, πράγμα απολύτως ψευδές. Όχι: οι μπαντεριστές ήταν ναζί.

Πεπεισμένοι ότι δεν θα υπάρξει ποτέ αποναζιστικοποίηση, οι «ολοκληρωτικοί εθνικιστές» σχεδιάζουν σήμερα την κατασκευή ενός Πανθέου προς δόξα τους. Ο στρατηγός Κύριλλο Μπουντάνοφ, διευθυντής της προεδρικής διοίκησης, οργάνωσε στις 28 Μαρτίου τον επαναπατρισμό των λειψάνων εγκληματιών κατά της ανθρωπότητας, που είχαν ταφεί σε διάφορες χώρες κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Ήδη, οι πρωθυπουργοί της Ολλανδία ςκαι του Λουξεμβούργου, Ρομπ Τζέτεν και Λικ Φρίντεν, αποδέχθηκαν τη μεταφορά των σορών του φασίστα Εβγέν Κονοβάλετς και του ναζί Αντρίι Μέλνικ.

Η Γερμανία

Στο μυαλό μας, η Γερμανία είναι ένα δημοκρατικό κράτος που κατάφερε να επανενωθεί το 1990. Ωστόσο, όπως μόλις δημοσίευσε ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ, η επανένωση δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση. Οι Δυτικογερμανοί δεν ζήτησαν ποτέ τη γνώμη των Ανατολικογερμανών. Από την άποψη του διεθνούς δικαίου, η επανένωση δεν είναι έγκυρη.

Οι βουλευτικές εκλογές του 2025 αποκάλυψαν διαφορετικά και ανταγωνιστικά αποτελέσματα στις πρώην ΟΔΓ και ΛΔΓ. Οι Δυτικογερμανοί ψήφισαν CDU ή SPD, ενώ οι Ανατολικογερμανοί ψήφισαν Alternative for Germany. Αυτός είναι άλλωστε και ο μόνος λόγος για τον οποίο τα δύο πρώτα κόμματα χαρακτηρίζονται «δημοκρατικά» και το τρίτο «ακροδεξιό».

Ωστόσο, ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς (χριστιανοδημοκράτης) συνέχισε μια εκτεταμένη καταστολή όλων όσοι αμφισβητούν την εξουσία του, χαρακτηρίζοντάς τους «συνωμοσιολόγους». Βασιζόμενος στο Γραφείο Προστασίας του Συντάγματος του Μονάχου (κλάδο ομοσπονδιακού οργάνου που φιλοξένησε μετά τον πόλεμο πολυάριθμα στελέχη της αστυνομίας του Ράιχ), απαγόρευσε πολλά μέσα ενημέρωσης και φυλάκισε δημοσιογράφους.

Ταυτόχρονα, η Γερμανία ανασυγκροτεί σταδιακά τον στρατό της με τη χρηματοδοτική βοήθεια του Ηνωμένου Βασιλείου, ακριβώς όπως ο προκάτοχός του, καγκελάριος Αδόλφος Χίτλερ, ανασυγκρότησε τον γερμανικό στρατό με τη βοήθεια του διοικητή της Τράπεζας της Αγγλίας, λόρδου Μόνταγκιου Νόρμαν. Επανέφερε τη στρατιωτική θητεία για τους άνδρες και ζητεί από κάθε εθελοντή να ενημερώνει το Βερολίνο πριν φύγει για διακοπές στο εξωτερικό.

Η Γερμανία ανασυγκροτεί επίσης το στρατιωτικοβιομηχανικό της λόμπι, αυτή τη φορά με ευρωπαϊκά κεφάλαια.

Προετοιμάζεται για έναν πόλεμο όπως εκείνος της Ουκρανίας, παρότι, αν επρόκειτο να υπάρξει πόλεμος κατά της Ρωσίας, αυτός θα είχε εντελώς διαφορετική φύση. Δεν έχει σημασία· ολόκληρη η γερμανική βιομηχανία παράγει πλέον ουκρανικά drones και τα πωλεί στον Κόλπο εναντίον του Ιράν. Στο πλαίσιο αυτής της λογικής, το Βερολίνο επιθυμεί να εντάξει την Ουκρανία στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ακόμη κι αν αυτή δεν πληροί τα κριτήρια προσχώρησης που ορίζουν οι συνθήκες: θα αρκούσε η δημιουργία ενός νέου καθεστώτος, εκείνου του «συνδεδεμένου μέλους», και το ζήτημα θα είχε λυθεί. Όταν αποφεύχθηκε να ληφθούν υπόψη τα αρνητικά αποτελέσματα των γαλλικών και ολλανδικών δημοψηφισμάτων του 2005, αυτή θα ήταν απλώς ακόμη μία απόφαση που θα λαμβανόταν εναντίον των λαών.

Ο Φρίντριχ Μερτς, εγγονός ναζιστή αξιωματούχου, δεν είναι ικανός να φανταστεί ότι η χώρα του δεν θα είναι σύμμαχος των Ουκρανών «ολοκληρωτικών εθνικιστών», ούτε ότι θα μπορούσε να ζητήσει λογαριασμό από εκείνους που σαμποτάρισαν τον αγωγό φυσικού αερίου Nord Stream και προκάλεσαν την κατάρρευση της γερμανικής βιομηχανίας.

Το Ηνωμένο Βασίλειο

Από τον 19ο αιώνα, το Ηνωμένο Βασίλειο αντιλαμβάνεται τη Ρωσία ως τον μοναδικό αντίπαλό του, όχι μόνο στην Ευρώπη αλλά και παγκοσμίως. Ο λόρδος Τζορτζ Κέρζον, αντιβασιλέας των Ινδιών, είχε επινοήσει το «Μεγάλο Παιχνίδι», δηλαδή τον αποικιοκρατισμό της Κεντρικής Ασίας, προκειμένου να εξουδετερώσει τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Σήμερα, η βρετανική στρατηγική δεν έχει αλλάξει.

Το Λονδίνο εξακολουθεί να προσπαθεί να παρουσιάσει τη Μόσχα ως σκοταδιστική δύναμη. Δεν πρόκειται πλέον να επινοήσει το ψευδές τηλεγράφημα Ζηνόβιεφ (που επέτρεπε να αποδοθεί στους Σοβιετικούς πρόθεση παρέμβασης στις εκλογές του Ηνωμένου Βασιλείου), αλλά να πείσει ότι ο ένοικος του Κρεμλίνου είναι τρελός που κατάρριπτε επιβατικό αεροπλάνο στην Ουκρανία και δηλητηρίασε τον Σεργκέι Σκριπάλ, την Γιούλια Σκριπάλ ή τον Αλεξέι Ναβάλνι.

Η τελευταία του επινόηση είναι οι επιθέσεις κατά ευρωπαϊκών αεροδρομίων από μη αναγνωρισμένα drones. Ανεξαρτήτως αν είναι αλήθεια ή όχι, το Λονδίνο το εκμεταλλεύεται για να πείσει τα κράτη της Βόρειας Θάλασσας να ενταχθούν στη Δύναμη Κοινής Εκστρατείας (Joint Expeditionary Force), την οποία μόλις μετέτρεψε σε στρατιωτική συμμαχία, τους «Πεζοναύτες του Βορρά», υπό τη διοίκησή του. Ελπίζει να εντάξει σε αυτήν όλα τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την Τουρκία.

Γι’ αυτό και οι κληρονομικοί λόρδοι —υπάρχουν ακόμη— κάνουν τα πάντα για να διατηρήσουν τον Κιρ Στάρμερ στην Ντάουνινγκ Στριτ. Ο πρωθυπουργός είναι πράγματι Εργατικός, αλλά στην πραγματικότητα πράκτορας του μεγάλου κεφαλαίου: εν αγνοία του ίδιου του κόμματός του και των μέσων ενημέρωσης, συμμετείχε στις συνεδριάσεις της Τριμερούς Επιτροπή των Ροκφέλερ. Επίσης εν αγνοία όλων, διόρισε τον Πίτερ Μάντελσον —συνεργό του εγκληματία Τζέφρι Έπσταϊν— ως πρεσβευτή της Αυτής Μεγαλειότητος στην Ουάσιγκτον.

Το σημαντικό είναι να πεισθεί η κοινή γνώμη ότι το Ηνωμένο Βασίλειο δεν έχει καμία σχέση ούτε με το κράτος του Ισραήλ ούτε με την Χαμάς· να συνεχιστεί η απόκρυψη του γεγονότος ότι οι αρχηγοί του ισραηλινού στρατού δεν έπαψαν να μεταβαίνουν μυστικά στο Γουάιτχολ κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας της Λωρίδας της Γάζας, στην οποία ο βρετανικός στρατός συμμετείχε ενεργά. Είναι προτιμότερο να ισχυρίζεται κανείς, όπως ο Κρίστιαν Τέρνερ, ο διάδοχος του Πίτερ Μάντελσον, ότι μόνο ένα κράτος διαθέτει «ειδική σχέση» με την Ουάσιγκτον: είναι το Ισραήλ.

Τιερί Μεϊσάν
Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά