Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου φροντίζει για την επανεγγραφή της υπόθεσης του «Αλταλένα».

Οι ηττημένοι του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου διεκδικούν την εκδίκησή τους. Δεν έχουν κανένα συμφέρον για αυτό. Απλώς θέλουν να κερδίσουν και να αναδιοργανώσουν τον κόσμο με ιεραρχικό τρόπο, με τους ίδιους στην κορυφή. Εδώ ακολουθούν τα νέα τους.

Για τους «μιλιταριστές», η Ιαπωνία δεν έχασε ποτέ τον πόλεμο

Η Ιαπωνίδα Πρωθυπουργός, Σανάε Τακαΐτσι, είναι πιστή στον αυτοκράτορα. Κάθε 15 Αυγούστου, επέτειο της παράδοσης, επισκέπτεται το Ιερό Γιασουκούνι. Εκεί τιμώνται όλοι όσοι έδωσαν τη ζωή τους για τον αυτοκράτορα κατά τη διάρκεια του «πολέμου των δεκαπέντε ετών», δηλαδή της εισβολής στην Άπω Ανατολή και του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Έχει τη συνήθεια να προσεύχεται στους τάφους εγκληματιών κατά της ανθρωπότητας, πράγμα που της απαγορεύει ο νόμος από τότε που είναι Πρωθυπουργός.

Βουλευτές και εν ενεργεία υπουργοί μεταβαίνουν για να τιμήσουν εγκληματίες κατά της ανθρωπότητας, στις 15 Αυγούστου 2026, στο Ιερό Γιασουκούνι.

Φέτος, μη μπορώντας να έρθει η ίδια, έστειλε προσφορές. Τέσσερις υπουργοί της και περίπου εκατό πενήντα βουλευτές, που μπορούσαν να πάνε, μετέβησαν εκεί.

Για εκείνους, τα εγκλήματα του αυτοκρατορικού στρατού δεν υπήρξαν ποτέ. Είναι απλώς παραπληροφόρηση των εχθρών της Ιαπωνίας. Όμως οι Κορεάτες και οι Κινέζοι έχουν άλλη ανάμνηση: ο αυτοκρατορικός στρατός αντιμετώπιζε όλους όσους δεν αναγνώριζαν τη θεότητα του αυτοκράτορα ως υπανθρώπους. Οι Ιάπωνες στρατεύσιμοι μάθαιναν να σφαγιάζουν και να βασανίζουν αυτά τα άτομα και, αν αρνούνταν, ξυλοκοπούνταν άγρια. Στη Ναντζίνγκ, 100.000 γυναίκες και παιδιά βιάστηκαν και υποδουλώθηκαν για την ικανοποίηση των στρατιωτών του αυτοκράτορα, και στη συνέχεια 300.000 άνθρωποι σφαγιάστηκαν. Στην Κορέα, η μονάδα 731 πραγματοποίησε ζωντανές τομές σε κρατουμένους, χωρίς αναισθησία· εγκλήματα που ενέπνευσαν τον γιατρό Μένγκελε στο Άουσβιτς.

Τα ίδια εγκλήματα επαναλήφθηκαν στη Σιγκαπούρη, τη Μαλαισία, την Ινδοκίνα και την Ταϊλάνδη, ακόμη κι αν ο πληθυσμός δεν έχει τόσο έντονη ανάμνηση όσο στην Κορέα και την Κίνα.

Οι Ιάπωνες μιλιταριστές δεν επιδιώκουν να αναπαράγουν τα εγκλήματά τους. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι στη σύγχρονη εποχή δεν μπορούν να απαιτήσουν τη λατρεία ενός αυτοκράτορα που έχει αναγνωρίσει ότι δεν είναι πλέον θεός. Αλλά επανεξοπλίζουν τη χώρα τους.

Εορτάζοντας τις σφαγές της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι, στις 6 και 9 Αυγούστου, η Σανάε Τακαΐτσι φρόντισε να μην υπενθυμίσει ότι διαπράχθηκαν από τις ΗΠΑ του προέδρου Χάρυ Τρούμαν. Ομοίως, σε αντίθεση με τους προκατόχους της, δεν εξέφρασε μεταμέλεια ούτε ζήτησε συγγνώμη για την ευθύνη της Ιαπωνίας στον Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η Ιαπωνία παραδέχτηκε την ήττα της το 1945 μόνο με τη δήλωση του σοσιαλιστή Πρωθυπουργού Τομιίτσι Μουραγιάμα, με αφορμή την 50ή επέτειο του γεγονότος, στις 15 Αυγούστου 1995. Αυτή αμφισβητήθηκε από τον φιλελεύθερο-δημοκράτη Πρωθυπουργό Σίνζο Άμπε, με αφορμή τον διορισμό της υπουργού των Δυνάμεων Αυτοάμυνας, στις 3 Αυγούστου 2016. Αυτή είναι πλέον η επίσημη θέση της Ιαπωνίας που υπερασπίζεται η προστατευόμενη του Σίνζο Άμπε, Σανάε Τακαΐτσι [1].

Εν γνώσει της, η κυρία Τακαΐτσι παραβίασε τον ειρηνισμό του ιαπωνικού συντάγματος και παρείχε στρατιωτικά φορτηγά στους Ουκρανούς «ολοκληρωτικούς εθνικιστές» και στρατιώτες στο αρχηγείο του ΝΑΤΟ στο Βίζμπαντεν, στις 29 Μαΐου [2].

Για τους «αναθεωρητικούς σιωνιστές», ήρθε η ώρα να ξαναρχίσουν τον πόλεμο κατά των «σιωνιστών»

Ο καχανιστής (δηλαδή ο οπαδός του ραβίνου-τρομοκράτη Μέιρ Καχάνε) Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ, υπουργός Εθνικής Ασφάλειας του Ισραήλ, ανακοίνωσε στις 28 Αυγούστου ότι οι άνδρες του εντόπισαν το ναυάγιο του «Αλταλένα». Πρόκειται για ένα πλοίο, ναυλωμένο από τους «αναθεωρητικούς σιωνιστές», με περίπου 900 ένοπλους επί πλοίου, το οποίο ο «σιωνιστής» Πρωθυπουργός Ντέιβιντ Μπεν Γκουριόν βύθισε πριν προσεγγίσει στο Ισραήλ, στις 22 Ιουνίου 1948.

Οι «αναθεωρητικοί σιωνιστές», δηλαδή οι οπαδοί του Ουκρανού Βλαντίμιρ Ζέεβ Ζαμποτίνσκι, και οι «σιωνιστές» με την απλή έννοια, δηλαδή οι οπαδοί του Ούγγρου Τέοντορ Χερτσλ, είχαν αναπτύξει μεταξύ τους φριχτό μίσος. Ο Χερτσλ ήθελε μια πατρίδα όπου οι Εβραίοι θα γλίτωναν από τα πογκρόμ, ενώ ο Ζαμποτίνσκι ήθελε μια εβραϊκή αυτοκρατορία όπως υπήρχαν η ιταλική και η γερμανική.

Το όνομα «Αλταλένα» παρέπεμπε στο ψευδώνυμο του φασίστα Ζαμποτίνσκι. Αυτό το πλοίο είχε αναχωρήσει από τη Μασσαλία γεμάτο όπλα. Οι ένοπλοι σκόπευαν να δολοφονήσουν τους «σιωνιστές» κατά την άφιξή τους στο Ισραήλ και να καταλάβουν την εξουσία. Οι Γάλλοι λιμενεργάτες, με πρόσκληση της CGT, είχαν κηρύξει απεργία στο λιμάνι για να εξασφαλίσουν ότι δεν θα αναχωρούσαν, προστατεύοντας έτσι τους Εβραίους της Παλαιστίνης.

Αλλά οι «αναθεωρητικοί σιωνιστές» προστατεύονταν, από την πλευρά τους, από τον Πρόεδρο του Συμβουλίου, Ρομπέρ Σουμάν, και τον υπουργό Εξωτερικών του, Ζωρζ Μπιντώ. Οι δύο άνδρες γνώριζαν πολύ καλά ότι οι «αναθεωρητικοί σιωνιστές» ήταν σύμμαχοι του Άξονα και ότι ο Ζαμποτίνσκι είχε εγκαταστήσει την Μπετάρ στη Ρώμη υπό την προστασία του Ντούτσε Μπενίτο Μουσολίνι. Αντίθετα, πιθανότατα αγνοούσαν τις διαπραγματεύσεις που διεξήγαγαν καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου με τους Ναζί.

Ο Ρομπέρ Σουμάν, τον οποίο η προπαγάνδα μας παρουσιάζει ως τον «πατέρα της Ευρώπης», ήταν Λορραίνος. Ως εκ τούτου, αγωνίστηκε για να αποτρέψει έναν πόλεμο μεταξύ της Γερμανίας (όπου είχε γεννηθεί) και της Γαλλίας (της οποίας είχε γίνει πολίτης από τότε που ανέκτησε τη Λορραίνη). Υπήρξε υπουργός του Φιλίπ Πεταίν και το όνομά του περιλαμβάνεται μεταξύ των υπογραφόντων το διάταγμα έγκρισης της συμφωνίας ανακωχής. Τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό από τους Ναζί, δραπέτευσε και εντάχθηκε στην Αντίσταση το 1942, δηλαδή μετά τη σοβιετική νίκη του Στάλινγκραντ και, επομένως, όταν η γερμανική ήττα γινόταν προβλέψιμη.

Κατά την Απελευθέρωση, δήλωσε ενώπιον Δικαστηρίου ότι ο στρατάρχης Πεταίν είχε εγγράψει το όνομά του στο διάταγμα ανακωχής χωρίς να τον συμβουλευτεί. Έτσι, δεν διώχθηκε, αλλά ο στρατηγός Σαρλ Ντε Γκωλ αρνήθηκε πάντα να του δώσει το χέρι και δεν παρέστη στην κηδεία του, το 1960.

Ο Ζωρζ Μπιντώ, από την πλευρά του, υπήρξε αντιστασιακός και μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της Αντίστασης του Ζαν Μουλέν. Εκεί εργάστηκε για να θέσει τον στρατηγό Ντε Γκωλ στο περιθώριο και επιχείρησε να περάσει μπροστά του κατά την παρέλαση της νίκης στα Ηλύσια Πεδία. Χριστιανοδημοκράτης, αντιτάχθηκε στην ανεξαρτησία της Αλγερίας και συμμετείχε στο πραξικόπημα των στρατηγών του Αλγερίου, το 1961, κατά του προέδρου Ντε Γκωλ.

Δεν προκαλεί, λοιπόν, μεγάλη έκπληξη το γεγονός ότι ο Γάλλος Πρόεδρος του Συμβουλίου και ο υπουργός Εξωτερικών του υποστήριξαν μια απόπειρα πραξικοπήματος στο Τελ Αβίβ.

Ο ισραηλινο-αραβικός πόλεμος μόλις είχε ξεκινήσει. Ούτε οι Ισραηλινοί ούτε οι Άραβες είχαν αρκετά όπλα για να πολεμήσουν. Έτσι, μόνο οι Βρετανοί μπορούσαν να επικρατήσουν. Είχαν την ευφυΐα να μην εμπλέξουν τις κυρίως δυνάμεις τους, αλλά τον αποικιακό τους στρατό. Έτσι, στρατιώτες από την Υπεριορδανία, υπό τη διοίκηση Βρετανών αξιωματικών, κέρδισαν αυτόν τον πόλεμο, υπό τις διαταγές του «Γκλαμπ Πασά» (κατά το πραγματικό του όνομα, στρατηγού Τζον Μπάγκοτ Γκλαμπ).

Ο Ντέιβιντ Γκρουν-Μπεν Γκουριόν, ο οποίος είχε αναλύσει τον συσχετισμό δυνάμεων, μπορούσε να βασιστεί μόνο στους Άγγλους για να αποτρέψει την οργή των Αράβων. Έπρεπε, λοιπόν, να απομακρύνει τους «αναθεωρητικούς σιωνιστές» που μόλις είχαν διεξαγάγει τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο εναντίον της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, στη συνέχεια δολοφόνησαν, στο Κάιρο, τον υπουργό Αποικιών, Ουόλτερ Γκίνες Λόρδο Μόυν, και τέλος ανατίναξαν την έδρα της κυβέρνησης της υπό βρετανική Εντολή Παλαιστίνης, στο ξενοδοχείο Κινγκ Ντέιβιντ.

Όταν το «Αλταλένα» βυθίστηκε, ο Μεναχέμ Μπεγκίν, ο οποίος είχε διαδεχθεί τον αείμνηστο Ζαμποτίνσκι στην ηγεσία του αναθεωρητικού σιωνιστικού κόμματος, δεν μπορούσε να εκδικηθεί τους ένοπλους του χωρίς να διακινδυνεύσει να δει το Ισραήλ να ηττάται από τους Άραβες. Πήρε, λοιπόν, την πρωτοβουλία να συνάψει συμφωνία με τον Γκρουν-Μπεν Γκουριόν. Οι δύο άνδρες απέφυγαν τον εμφύλιο πόλεμο και μοιράστηκαν τις θέσεις. Οι «σιωνιστές» παρέμειναν στην εξουσία και οι «αναθεωρητικοί σιωνιστές» εξαφανίστηκαν εντός της Μοσάντ. Εκεί μπόρεσαν να συνεχίσουν τις τρομοκρατικές τους ενέργειες. Τρεις μήνες αργότερα, δολοφόνησαν τον ειδικό απεσταλμένο των Ηνωμένων Εθνών, Φόλκε Μπερναντότ, ο οποίος είχε έρθει να χαράξει τις εβραϊκές και αραβικές ζώνες στο νέο δικοινοτικό κράτος. Ο δολοφόνος του Μπερναντότ, Γεχωσούα Κόεν, έγινε σωματοφύλακας του Μπεν Γκουριόν.

Ο Πρωθυπουργός, Μπενιαμίν Νετανιάχου, φοβήθηκε, όταν ο Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ ανακοίνωσε την ανακάλυψη του ναυαγίου, μήπως αφεθεί να υπενθυμίσει τη μνήμη εκείνης της ταραγμένης εποχής. Γι’ αυτό έσπευσε στο μουσείο Ετσέλ για να επικοινωνήσει με τον δικό του τρόπο. Ανακοίνωσε ότι θα ανέσυρε το ναυάγιο, σύμβολο της ισραηλινής ενότητας. Έτσι, μετέφερε τα βλέμματα από την απόπειρα πραξικοπήματος στη συμφωνία ειρηνικής συμβίωσης του Ντέιβιντ Γκρουν-Μπεν Γκουριόν και του Μεναχέμ Μπεγκίν.

Ο Νετανιάχου είναι γιος του φασίστα Μπεντσιόν Νετανιάχου, προσωπικού γραμματέα του Βλαντίμιρ Ζαμποτίνσκι. Δεν προκαλεί, λοιπόν, έκπληξη το γεγονός ότι διέταξε τους στρατούς του να διαπράξουν σφαγή αμάχων στη Γάζα.

Για τους «ολοκληρωτικούς εθνικιστές», ήρθε η στιγμή να εξαφανίσουν τον σλαβικό πολιτισμό

Ο μη εκλεγμένος πρόεδρος της Ουκρανίας, ο σφετεριστής Βολοντίμιρ Ζελένσκι (η εκλεκτική του θητεία έληξε πριν από δύο χρόνια και τρεις μήνες), έχει σταδιακά μετατρέψει το καθεστώς του από εθνικό συνασπισμό που συμπεριλάμβανε τους «ολοκληρωτικούς εθνικιστές» σε δικτατορία υπό την κυριαρχία τους.

Οι «ολοκληρωτικοί εθνικιστές» είναι ένα ρεύμα σκέψης, ρητά αντισοβιετικό και αντιχαζαρικό (δηλαδή αντισημιτικό, με αναφορά στη χαζαρική εβραϊκή αυτοκρατορία που αναπτύχθηκε μεταξύ της Μαύρης Θάλασσας και της Κασπίας Θάλασσας κατά τον Μεσαίωνα). Ο όρος «ολοκληρωτικός εθνικισμός» δανείστηκε από τον Γάλλο φασίστα, Σαρλ Μωράς.

Ο ουκρανικός «ολοκληρωτικός εθνικισμός» δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου από τον πράκτορα του Β’ Γερμανικού Ράιχ, Ντμίτρο Ντόντσοφ. Αναπτύχθηκε στην τροχιά του ιταλικού φασισμού και της ρουμανικής Σιδηράς Φρουράς, και στη συνέχεια κατά τη συνεργασία με τους Ναζί, γύρω από τον άνθρωπο-κλειδί του Ντόντσοφ, Στέπαν Μπαντέρα.

Κατά το δεύτερο μισό του Παγκοσμίου Πολέμου, ο ίδιος ο Ντόντσοφ υπήρξε διαχειριστής του Ινστιτούτου Ράινχαρντ Χάιντριχ. Υπό αυτή την ιδιότητα, υπήρξε ένας από τους σχεδιαστές της «τελικής λύσης του σλαβικού, εβραϊκού και τσιγγάνικου ζητήματος».

Πριν από λιγότερο από ένα μήνα, στις 11 Αυγούστου 2026, τα λείψανα του συνταγματάρχη Γιεβχέν Κονοβάλετς εκτάφηκαν στο νεκροταφείο Κρούσβαϊκ του Ρότερνταμ από την Ουκρανική Ελληνοκαθολική Εκκλησία, παρουσία της πρέσβειρας της Ουκρανίας. Παραδόθηκαν στην Ουκρανία και προσωρινά επανατάφηκαν, στις 18 Αυγούστου, στο Εθνικό Στρατιωτικό Μνημειακό Νεκροταφείο, παρουσία πολλών μελών της κυβέρνησης και του μη εκλεγμένου προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Μια τελετή αποχαιρετισμού πραγματοποιήθηκε στον Πατριαρχικό Καθεδρικό Ναό της Ανάστασης του Χριστού της Ουκρανικής Ελληνοκαθολικής Εκκλησίας στο Κίεβο. Η οριστική κηδεία θα λάβει χώρα στο Εθνικό Πάνθεον.

Ο συνταγματάρχης Γιεβχέν Κονοβάλετς (1891-1938) είναι ένας από τους ιδρυτές και πρώτους ηγέτες της Οργάνωσης Ουκρανών Εθνικιστών (OUN). Είναι υπεύθυνος για τη σφαγή των Μπολσεβίκων του Κιέβου. Προσωπικός φίλος του Αδόλφου Χίτλερ, ήδη από το 1922, κατέφυγε, το 1936, στη Ρώμη υπό την προστασία του Ντούτσε Μπενίτο Μουσολίνι. Κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού, δολοφονήθηκε, τον Μάιο του 1938, από τη σοβιετική NKVD στο Ρότερνταμ.

Οι τιμές αποδόθηκαν από την προεδρική φρουρά, την ίδια που ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν είχε προσκαλέσει, στις 14 Ιουλίου, να παρελάσει στις Ηλύσια Πεδία. Ο Κονοβάλετς είναι υπεύθυνος για πολλές σφαγές. Είναι εγκληματίας κατά της ανθρωπότητας. Το μήνυμα του σφετεριστή Ζελένσκι είναι σαφές: όχι μόνο η Ουκρανία δεν θα αποναζιστικοποιηθεί, όπως απαιτούν οι Ρώσοι, αλλά είναι και πάλι «ολοκληρωτικά εθνικιστική».

Στις 24 Αυγούστου, η Ουκρανία γιόρτασε την 35η επέτειο της ανεξαρτησίας της από τη Σοβιετική Ένωση, παρουσία αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων των Σκανδιναβικών-Βαλτικών κρατών (NB8) και του Ηνωμένου Βασιλείου. Όλοι δήλωσαν ότι η Ρωσία θέλει να εισβάλει και να προσαρτήσει την Ουκρανία. Επανέλαβαν ότι η Κριμαία, το Ντονμπάς και η Νοβοροσία είναι ουκρανικές. Κανείς δεν ανέφερε ότι η Κριμαία είχε διακηρύξει την αυτονομία της από τη Σοβιετική Δημοκρατία της Ουκρανίας, στις 15 Φεβρουαρίου 1991, δηλαδή περισσότερο από έξι μήνες πριν από την Ουκρανία. Αυτή η δημοκρατία αναγνωρίστηκε από την Ουκρανία, στις 19 Ιουνίου 1991, δηλαδή δύο μήνες πριν αυτή διακηρύξει την ανεξαρτησία της. Στις 5 Μαΐου 1992, η Κριμαία διακήρυξε την ανεξαρτησία της. Το Κίεβο σταμάτησε να καταβάλλει τις συντάξεις και τους μισθούς των Κριμαίων δημοσίων υπαλλήλων. Αυτή η δαπάνη καλύφθηκε από τη Μόσχα, το δεύτερο εξάμηνο του 1992 και ολόκληρο το 1993, έως ότου ο Ρώσος πρόεδρος, Μπορίς Γιέλτσιν, σταμάτησε να την αναλαμβάνει.

Δύο ημέρες αργότερα, στις 26 Αυγούστου, αφού έφυγαν οι επίσημοι προσκεκλημένοι, ο σφετεριστής Ζελένσκι απένειμε παράσημα σε μαχητές του μετώπου Ολεξάντριβσκα (Ντονμπάς) και ιδιαίτερα στον ταξίαρχο Αντρίι Μπιλέτσκι, διοικητή του 3ου Σώματος Στρατού.

Του απένειμε το χρυσό αστέρι, την ανώτατη ουκρανική διάκριση, αυτή των «Ηρώων της Ουκρανίας».

Ο ιστορικός Αντρίι Μπιλέτσκι είναι συγγραφέας μιας διατριβής για τον Ουκρανικό Εθνικό Στρατό (UPA) στην οποία εξυμνεί τη γενοκτονία περίπου εκατό χιλιάδων Πολωνών στη Βολυνία και τη σφαγή αρκετών δεκάδων χιλιάδων Εβραίων στο Μπαμπί Γιαρ. Ίδρυσε τον «Δεξιό Τομέα» και υπήρξε ένας από τους κύριους πρωταγωνιστές του πραξικοπήματος (που χαρακτηρίστηκε από την ατλαντιστική προπαγάνδα ως «Ευρωμαϊντάν» ή «επανάσταση της αξιοπρέπειας») που ανέτρεψε τον δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο, Βίκτορ Γιανουκόβιτς, τον Φεβρουάριο του 2014. Στη συνέχεια, ίδρυσε το Τάγμα Αζόφ και ηγήθηκε της σφαγής των ρωσόφωνων στο Ντονμπάς, και στη συνέχεια των μαχών της Μαριούπολης και του Μπαχμούτ.

Όπως όλοι οι «ολοκληρωτικοί εθνικιστές», ο Μπιλέτσκι ισχυρίζεται ότι οι πραγματικοί Ουκρανοί δεν είναι Σλάβοι, αλλά Βάραγγοι (δηλαδή Φινλανδοί Βίκινγκ). Για αυτούς, οι Βάραγγοι πρέπει να δώσουν την «τελική μάχη» κατά των Σλάβων. Το 2010, δήλωσε: «Η ιστορική αποστολή του έθνους μας σε αυτή την κρίσιμη στιγμή είναι να οδηγήσει τις Λευκές Φυλές του κόσμου σε μια τελική σταυροφορία για την επιβίωσή τους. Μια σταυροφορία εναντίον των Untermenschen [υποανθρώπων] με επικεφαλής τους σημίτες.» [3].

Και τώρα

Δεν μπορούμε πλέον να αγνοούμε τι συμβαίνει. Οι δυνάμεις του ιστορικού φασισμού, όχι παλαβοί νοσταλγοί παρελάσεων με στολές, αλλά οι άνθρωποι που φιλοδοξούν να συνεχίσουν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, έχουν ξυπνήσει. Άρχισαν να ξαναγράφουν την ιστορία. Χρησιμοποίησαν την αδιαφορία μας για να σβήσουν τη μνήμη των εγκλημάτων τους.

Η άμεση ευθύνη μας είναι να τους αρνηθούμε κάθε πολιτική ευθύνη προτού επιχειρήσουν να πάρουν την εκδίκησή τους και πυροδοτήσουν την αποκάλυψη.

Πρέπει να απαιτήσουμε άμεσες εκλογές στην Ουκρανία και την Ιαπωνία. Αυτές έχουν συγκλεισθεί στο Ισραήλ, αλλά πρέπει να διασφαλίσουμε ότι η προεκλογική εκστρατεία θα είναι ειλικρινής.

Τιερί Μεϊσάν
Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

[3] Παράθεμα από την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την υπόθεση της πτήσης MH17 (βλ. παράγραφο 360).. Citation extraite de la décision de la Cour européenne des Droits de l’homme dans l’affaire du vol MH17 (cf. paragraphe 360).