Διαδήλωση υπέρ της Ισλαμικής Δημοκρατίας στην Τεχεράνη, 1 Μαρτίου 2026.

Το παρόν άρθρο αποτελεί συνέχεια των:
• «Ισραήλ–Ιράν: η αντιπαράθεση», του Τιερί Μεϊσάν, Δίκτυο Βολταίρος, 17 Ιουνίου 2025.
• «Πίσω από τον “Πόλεμο των 12 ημερών”», του Τιερί Μεϊσάν, Δίκτυο Βολταίρος, 1 Ιουλίου 2025.
• «Το Ιράν, στο χείλος της κατάρρευσης», του Τιερί Μεϊσάν, Δίκτυο Βολταίρος, 10 Φεβρουαρίου 2026.

Οι ισραηλινές και στη συνέχεια αμερικανικές επιθέσεις κατά του Ιράν, στις 28 Φεβρουαρίου, σχολιάζονται εκτενώς στα διεθνή μέσα ενημέρωσης. Είναι εντυπωσιακό ότι οι περισσότεροι δημοσιογράφοι δεν γνωρίζουν τη χώρα αυτή και ερμηνεύουν τα γεγονότα με βάση ένα παρωχημένο αναλυτικό σχήμα. Οι περισσότεροι έχουν στο μυαλό τους τις προνομιακές σχέσεις Τελ Αβίβ και Ουάσιγκτον. Ορισμένοι έχουν κατανοήσει την ανάλυση των John Mearsheimer και Stephen Walt, που απέδειξαν ότι το ισραηλινό λόμπι ελέγχει το αμερικανικό Κογκρέσο.

Φευ! Η ανάλυση αυτή χρονολογείται από το 2007 και οι δρώντες έχουν αλλάξει.

Το Ισραήλ έχει καταστεί αυταρχικό κράτος, κυβερνώμενο πλέον όχι από «σιωνιστές» (που επικαλούνται τον Θεόδωρο Χερτσλ), αλλά από «αναθεωρητές σιωνιστές» (μαθητές του Βλαντίμιρ Ζαμποτίνσκι). Εφαρμόζει βασανιστήρια, έχει σφαγιάσει δεκάδες χιλιάδες αμάχους στη Γάζα και έχει εξετάσει τον εξαναγκαστικό εκτοπισμό των υπολοίπων.

Το χριστιανικό σιωνιστικό κίνημα δεν είναι πλέον αυτό που ήταν. Από τη δολοφονία του Τσάρλι Κερκ, αναπτύσσεται αντι-ισραηλινό ρεύμα μεταξύ των Αμερικανών χριστιανών.

Το αμερικανικό Κογκρέσο έχει επίσης μεταβληθεί. Από την εποχή του Tea Party, το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα έχει καταληφθεί από τους «τζακσονιανούς». Η χρηματοδότηση των προεκλογικών τους εκστρατειών εξασφαλίζεται ολοένα και λιγότερο από την Αμερικανοϊσραηλινή Επιτροπή Δημοσίων Υποθέσεων (AIPAC) και ολοένα και περισσότερο από τους τραμπιστές.

Πάνω απ’ όλα, ο κόσμος έχει αλλάξει: η στρατιωτική υπεροχή των Ηνωμένων Πολιτειών δεν υφίσταται πλέον. Πλέον, η Ρωσική Ομοσπονδία είναι η ισχυρότερη. Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ προσπαθεί με κάθε τρόπο να σώσει τη χώρα του από τη χρεοκοπία και τον εμφύλιο πόλεμο. Αναδιπλώνεται στην αμερικανική ήπειρο, στην οποία ελπίζει ότι η Γροιλανδία και η Ισλανδία θα συμφωνήσουν να ενταχθούν. Ενώ ισχυρίζεται ότι διαθέτει απεριόριστους οικονομικούς πόρους, περικόπτει διακριτικά τις δαπάνες της «αμερικανικής αυτοκρατορίας». Προβλέπει το τέλος της αμερικανικής στήριξης προς την Ευρώπη στα μέσα του 2027 και το τέλος της αμερικανικής στήριξης προς το Ισραήλ το 2035.

Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ προσεγγίζει το ισραηλινό ζήτημα με:
• τους μυθικούς αφηγηματικούς λόγους περί δημιουργίας των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ, δύο κρατών «θεόσταλτων», που φωτίζουν τον κόσμο ως «πόλεις επάνω στον λόφο»·
• την προσωπική του αντιπάθεια προς τον Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο οποίος τον πρόδωσε υποστηρίζοντας τη Χίλαρι Κλίντον και τον Τζο Μπάιντεν·
• την ανάγκη του για τη βοήθεια μεγάλων χρηματοδοτών της εβραϊκής διασποράς προκειμένου να αντιμετωπίσει τη χρεοκοπία της χώρας του.

Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δεν υποστήριξε την ισραηλινή επίθεση κατά του Ιράν στις 13 Ιουνίου 2025 (επιχείρηση «Λέων που εγείρεται»). Περίμενε έως τις 21 Ιουνίου για να εξαπολύσει την επιχείρηση «Μεσονύκτια Σφύρα». Σε μία ημέρα, προκάλεσε ζημιές ή και κατέστρεψε, με διατρητικές βόμβες, τις ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις, αφαιρώντας κάθε δικαιολογία για ισραηλινή ενέργεια. Με τον τρόπο αυτό, αφαίρεσε το έδαφος κάτω από τα πόδια των «αναθεωρητών σιωνιστών» που καλούσαν το Ισραήλ να βομβαρδίσει πυρηνικά το Ιράν.

Τον Αύγουστο–Σεπτέμβριο 2025, ο Ντόναλντ Τραμπ ενήργησε παρομοίως για τη Γάζα. Δήλωσε αιφνιδίως ότι το Ισραήλ δεν θα προσαρτήσει το παλαιστινιακό έδαφος, αλλά ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα το μετατρέψουν σε ριβιέρα. Ακόμη κι αν δεν φαίνεται, εξανάγκασε το Ισραήλ να σταματήσει τη σφαγή των Γαζαίων και να επιτρέψει την είσοδο ανθρωπιστικής βοήθειας στον παλαιστινιακό θύλακα. Το ποσοστό θνησιμότητας μειώθηκε δραστικά μέσα σε λίγους μήνες και 4.200 φορτηγά βοήθειας διανέμονται καθημερινά. Βέβαια, δεν έλυσε το πρόβλημα, αλλά επί 80 χρόνια όλες οι αμερικανικές κυβερνήσεις και όλα τα κράτη του κόσμου είχαν αποτύχει να βοηθήσουν τους Παλαιστινίους. Αυτό που έκανε είναι αναμφίβολα απογοητευτικό, αλλά το έκανε, εκεί όπου όλοι οι άλλοι απλώς μιλούσαν.

Οι αμερικανοϊρανικές διαπραγματεύσεις

Ο Ηγέτης της Επανάστασης είχε επί μακρόν αντιταχθεί στην επανέναρξη των διαπραγματεύσεων. Κατά τη γνώμη του, δεν ήταν δυνατόν να συζητήσει με τον Ντόναλντ Τραμπ, αφού εκείνος είχε αποσύρει μονομερώς την υπογραφή του από το Κοινό Ολοκληρωμένο Σχέδιο Δράσης (JCPOA).

Το αντικείμενο των διαπραγματεύσεων που ανέλαβαν ο Στιβ Γουίτκοφ και ο Τζάρεντ Κούσνερ με το Ιράν δεν υπήρξε ποτέ σαφές. Γνωρίζουμε μόνον ότι:

• Οι Ηνωμένες Πολιτείες προσέφεραν στο Ιράν δωρεάν πυρηνικά καύσιμα για πολιτικό πυρηνικό πρόγραμμα — επ’ αόριστον — με αντάλλαγμα την εγκατάλειψη του εμπλουτισμού. Η Ρωσία πρότεινε να αποθηκεύσει στο έδαφός της το ήδη εμπλουτισμένο στο 60% ουράνιο. Το Ιράν απέρριψε και τις δύο προτάσεις.

• Οι Ιρανοί αρνήθηκαν να συζητήσουν για τους πυραύλους τους και για τη χρηματοδότηση συμμαχικών ξένων οργανώσεων. Ορθώς αρνήθηκαν να συζητήσουν για τους βαλλιστικούς πυραύλους τους, οι οποίοι, μολονότι θα μπορούσαν να μεταφέρουν πυρηνικά όπλα εάν διέθεταν τέτοια, στο παρόν στάδιο ήταν απλώς όπλα όπως όλα τα άλλα. Ήταν δυσκολότερο να αρνηθούν να μιλήσουν για τους υπερηχητικούς πυραύλους τους, δεδομένου ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν διαθέτουν τέτοιους και αδυνατούν να τους αναχαιτίσουν. Όσον αφορά τις συμμαχικές οργανώσεις που χρηματοδοτούν, δεν μπορούσαν να παρακάμψουν την κυριαρχία του Λιβάνου και του Ιράκ χρηματοδοτώντας τη λιβανική Χεζμπολάχ και τις ιρακινές Δυνάμεις Λαϊκής Κινητοποίησης (Hashd al-Shaabi).

Παρά την καλή θέληση, οι Αμερικανοί διαπραγματευτές προσέκρουσαν σε τακτικές παρελκυστικές. Ο Αμπάς Αραγτσί εξήγησε ευγενικά, με πολύ ιρανικό τρόπο, ότι χρειαζόταν πολύ μεγάλη ποσότητα χαμηλά εμπλουτισμένου ουρανίου. Παρουσίασε κατάλογο επτά σελίδων με χρήσεις, συμπεριλαμβανομένης της παρασκευής φαρμάκων. Οι Αμερικανοί όμως διαπίστωσαν ότι το Ιράν ουδέποτε είχε χρησιμοποιήσει ουράνιο για τον σκοπό αυτό. Η εμπιστοσύνη διαρρήχθηκε.

Γιατί το Ισραήλ επιτέθηκε στο Ιράν;

Το Ισραήλ επιχειρεί να ανατρέψει την Ισλαμική Δημοκρατία και να αποκαταστήσει τη μοναρχία. Το Τελ Αβίβ θυμάται τη φιλία του με τον σάχη Ρεζά Α΄ Παχλαβί, παρότι οι σχέσεις τους υπήρξαν επίσης σκληρά ανταγωνιστικές. Πριν από δύο χρόνια, η Μοσάντ επανέφερε τον γιο του, Ρεζά Β΄ Παχλαβί [1]. Τον προώθησε στα διεθνή μέσα ενημέρωσης και σε ορισμένες διαδηλώσεις στο Ιράν.

Είναι γνωστό ότι η εξόντωση του Ιράν, του σημαντικότερου περιφερειακού αντιπάλου του Ισραήλ, αποτελεί προσωπική εμμονή του Μπενιαμίν Νετανιάχου εδώ και σαράντα χρόνια.

Παρεμπιπτόντως, παρατηρεί κανείς ότι είναι η δεύτερη φορά που το Ισραήλ ταυτίζεται συμβολικά με τον ιρανικό ιμπεριαλισμό, του οποίου το λιοντάρι αποτελεί σύμβολο. Μετά τον «Λέοντα που εγείρεται» (Rising Lion), η επιχείρηση αυτή ονομάζεται «Βρυχηθμός του Λέοντος» (Lion’s Roar).

Στόχος του είναι να εξαλείψει την πολιτική πυρηνική έρευνα, ώστε να διασφαλίσει ότι οι πετρελαϊκές και αερίου εταιρείες θα αναζητήσουν μόνες τους εξάρτηση από άλλη πηγή ενέργειας. Αυτό έλεγε ήδη ο Μπενιαμίν Νετανιάχου το 2011. Δήλωνε:
«Η κύρια αποστολή μας είναι να αποτρέψουμε ένα μαχητικό ισλαμιστικό καθεστώς από το να αποκτήσει πυρηνικό όπλο ή να καταλήξουν πυρηνικά όπλα στα χέρια ενός μαχητικού ισλαμιστικού καθεστώτος. Το πρώτο είναι το Ιράν, το δεύτερο είναι το Πακιστάν, ειδικότερα στην περίπτωση που οι Ταλιμπάν καταλάβουν το Πακιστάν (...) Επομένως, το πρώτο που πρέπει να γίνει είναι να τους αποτρέψουμε από το να αποκτήσουν πυρηνικά όπλα. Αυτή είναι η πρώτη μας αποστολή, και η δεύτερη είναι να βρούμε υποκατάστατο του πετρελαίου» [2] .

Γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες επιτέθηκαν στο Ιράν;

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, που παραμένουν ο προστάτης του Ισραήλ, δεν μετέφεραν στρατεύματα στην περιοχή για να επιτεθούν στο Ιράν, αλλά για να προστατεύσουν τον ιρανικό πληθυσμό από την προβλέψιμη απάντηση της Τεχεράνης. Το Πεντάγωνο ανέπτυξε μια ναυτική δύναμη στον Περσικό Κόλπο (για την προστασία των δικών του στρατιωτικών βάσεων) και μια δεύτερη στα ανοικτά του Ισραήλ (για την προστασία του).

Η αμερικανική επέμβαση που παρακολουθούμε, «Επική Οργή» (Epic Fury), δεν είχε σχεδιαστεί για να διαρκέσει. Δεν είναι συντονισμένη με εκείνη του Ισραήλ. Δεν υπάρχει κανένα κοινό επιτελείο και η πλειονότητα των Αμερικανών στρατιωτών είναι πλέον αντι-ισραηλινοί.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να καταστρέψουν το εργοστάσιο παραγωγής υπερηχητικών πυραύλων και να σκοτώσουν ορισμένους ηγέτες. Μέχρι εκεί. Δεν προτίθενται ούτε να επιβάλουν την αποκατάσταση του σάχη ούτε να εξαλείψουν την ιρανική πυρηνική έρευνα στη σύντηξη.

Παρεμβαίνουν μόνο για να εμποδίσουν το Ισραήλ να καταφύγει στο πυρηνικό όπλο, όπως έπραξαν πριν από εννέα μήνες με την επιχείρηση «Μεσονύκτια Σφύρα».

Η προετοιμασία της κοινής γνώμης

Από την έναρξη των αμερικανικών επιχειρήσεων στο Ιράν, με τη χρεοκοπία της τράπεζας Ayandeh τον Οκτώβριο και τις διαδηλώσεις κατά της πείνας που ακολούθησαν, ο πρόεδρος Τραμπ ανακοίνωσε ότι δεν θα επέτρεπε στην ιρανική κυβέρνηση να σφαγιάσει τον ίδιο της τον λαό. Ωστόσο, γρήγορα κατέστη σαφές ότι η απειλή αυτή δεν θα υλοποιούνταν [3]. Η Ουάσιγκτον επανέλαβε διαπραγματεύσεις με το Ιράν χωρίς να διευκρινίζει τι επρόκειτο να διαπραγματευθεί. Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, για το οποίο ο σάχης Ρεζά Β΄ δεν είναι παρά μαριονέτα της Μοσάντ, ανησυχούσε αποκλειστικά για την ανάπτυξη των υπερηχητικών πυραύλων της Τεχεράνης. Αντιλαμβανόμενο ότι το ζήτημα αυτό δεν θα ήταν δημοφιλές, προσχώρησε στις ισραηλινές κατηγορίες περί ιρανικής βόμβας — κατηγορίες που υιοθέτησε.

Όμως, δεν υπάρχει ιρανικό στρατιωτικό πυρηνικό πρόγραμμα από το 1988 [4]· διαπίστωση που επικυρώθηκε από τη Ρωσία και την Κίνα κατά τις διαπραγματεύσεις του Κοινού Ολοκληρωμένου Σχεδίου Δράσης (JCPOA) (2013–2015). Και η οποία εξακολουθεί να επιβεβαιώνεται από τη Ρωσία, που συμμετέχει στο ιρανικό πολιτικό πρόγραμμα. Επιπλέον, ας θυμηθούμε ότι στην αρχή της δεύτερης θητείας Τραμπ, η Διευθύντρια Εθνικών Πληροφοριών, Τάλσι Γκάμπαρντ, διαβεβαίωσε τους γερουσιαστές που την εξέταζαν, στις 24 Μαρτίου 2025, ότι το ιρανικό στρατιωτικό πυρηνικό πρόγραμμα ήταν απλώς ψευδαίσθηση. Το έγραψε μάλιστα και στην ετήσια συνοπτική της έκθεση για τις απειλές κατά των Ηνωμένων Πολιτειών [5].

Για να ενισχύσει αυτόν τον φόβο, ο Στιβ Γουίτκοφ δήλωσε, στις 22 Φεβρουαρίου 2026, στην εκπομπή My View του Fox News, ότι το Ιράν διέθετε τέτοιο απόθεμα ουρανίου εμπλουτισμένου στο 60% ώστε ήταν ικανό να κατασκευάσει πυρηνικό όπλο μέσα σε μία εβδομάδα [6].

«Με τη ναυτική και θαλάσσια ισχύ που αναπτύσσουμε εκεί, γιατί δεν ήρθαν να μας πουν: “Δεν θέλουμε πυρηνικά όπλα, ιδού τι είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε;”», πρόσθεσε.

Ο αντιπρόεδρος Τζ. Ντ. Βανς προσέθεσε: «Το Ιράν δεν μπορεί να έχει πυρηνικό όπλο. Αν προσπαθήσουν να ανακατασκευάσουν πυρηνικό όπλο, αυτό μας δημιουργεί πρόβλημα. Στην πραγματικότητα, έχουμε δει αποδείξεις ότι επιχείρησαν να κάνουν ακριβώς αυτό» [7] .

Η αφήγηση αυτή βρίσκεται σε πλήρη αντίφαση με προηγούμενες δηλώσεις του προέδρου Τραμπ, σύμφωνα με τις οποίες η επιχείρηση «Μεσονύκτιος Σφύρα» είχε «αφανίσει» το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα. Ωστόσο, κανένα μέσο ενημέρωσης δεν επεσήμανε αυτή τη μεταβολή της ρητορικής.

Η προετοιμασία των στρατιωτικών επιχειρήσεων

Επί ενάμιση μήνα, η προπαγάνδα προέβαλλε αδιάκοπα την ανάπτυξη αμερικανικών δυνάμεων γύρω από το Ιράν. Ωστόσο, αρκούσε η παρατήρηση για να διαπιστωθεί ότι δεν απειλούσαν τη χώρα αυτή, αλλά στόχευαν στην προστασία των αμερικανικών βάσεων στον Περσικό Κόλπο και στη συνέχεια του ισραηλινού εδάφους.

Η επίθεση, συντονισμένη αλλά όχι κοινή, μπορούσε να λάβει χώρα μόνον όταν όλα τα αμερικανικά οπλικά συστήματα θα είχαν λάβει θέση και όταν ο Ναρέντρα Μόντι, πρωθυπουργός της Ινδίας, θα είχε αποχωρήσει από το Ισραήλ.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες αποκάλυψαν υψίστης σημασίας πληροφορίες στο Ισραήλ με τη λήξη της δεκαήμερης προθεσμίας που είχε θέσει ο Ντόναλντ Τραμπ στο Ιράν, αλλά την παραμονή του γύρου διαπραγματεύσεων της Βιέννης. Ο πρόεδρος τήρησε έτσι τον λόγο του, αλλά παραπλάνησε τους Ιρανούς κάνοντάς τους να πιστέψουν ότι θα έστελνε διαπραγματευτές στη Βιέννη.

Η διπλή ισραηλινή και αμερικανική επίθεση

Ο πρώτος στόχος του Ισραήλ ήταν η κατοικία του αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, όπου επρόκειτο να πραγματοποιηθεί σύσκεψη των κυριότερων αξιωματούχων του καθεστώτος. Ενημερωμένες από τη CIA, οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (IDF) εκτόξευσαν σειρά συμβατικών βομβών μέχρι να ανοίξουν ρήγμα που τους επέτρεψε να φθάσουν στο υπόγειο καταφύγιο όπου λάμβανε χώρα η σύσκεψη. Ταυτόχρονα, «έπλητταν» άλλους πολιτικούς στόχους. Δύο ακόμη συσκέψεις διοίκησης στοχοποιήθηκαν ταυτοχρόνως από το Ισραήλ.

Μόνον μετά τον θάνατο του Φρουρού της Ισλαμικής Επανάστασης εισήλθαν στο παιχνίδι οι Ηνωμένες Πολιτείες. Στόχος τους ήταν να περιορίσουν τον ισραηλινό επεκτατισμό.

Ο διεθνής Τύπος επαναλαμβάνει τα λόγια του Ρίτσαρντ Χάας, επίτιμου προέδρου του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων (CFR):
«Πρόκειται για πόλεμο επιλογής... Δεν ήταν πόλεμος που έπρεπε να αναλάβουμε τώρα. Δεν είναι σαν το Ιράν να είχε υπερβεί κάποιο νέο όριο και να αποτελούσε άμεσο κίνδυνο. Πρόκειται για προληπτική επίθεση... Δεν είναι πόλεμος αναγκαιότητας.»

Η ομιλία του προέδρου Τραμπ, που ανακοίνωσε «αλλαγή καθεστώτος», όπως εισηγούνται οι εχθροί του, οι στράουσιστές, πρέπει να ερμηνευθεί είτε ως πλήρης μεταβολή της πολιτικής του είτε ως παραχώρηση προς τους ισραηλινούς συμμάχους του. Στο παρόν στάδιο, δεν γνωρίζουμε.

Η δολοφονία του Αλί Χαμενεΐ

Οφείλουμε να αντιληφθούμε τη βαρύτητα της δολοφονίας του Αλί Χαμενεΐ από το Ισραήλ. Ήταν ο Ανώτατος Ηγέτης των σιιτών. Ό,τι κι αν πιστεύει κανείς γι’ αυτόν, ο θάνατός του δεν αποτελεί μόνον πολιτικό γεγονός, αλλά και θρησκευτικό πόλεμο. Ας αναρωτηθούμε πώς θα αντιδρούσαμε εάν το Ισραήλ βομβάρδιζε το Βατικανό και δολοφονούσε τον πάπα Λέοντα ΙΔ΄, υποστηρικτή των Παλαιστινίων καθολικών.

Ο Αλί Χαμενεΐ δεν ήταν ποιητής και στοχαστής συγκρίσιμος με τον Ρουχολάχ Χομεϊνί. Πάντοτε όμως επιθυμούσε να ακολουθήσει τα ίχνη του. Είχε ωστόσο γεράσει άσχημα. Πριν από δεκαέξι χρόνια είχε διαπραγματευθεί μυστικά με τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα για να παραμερίσει τον Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ και να απαγορεύσει στον διάδοχό του να είναι υποψήφιος. Είχε συλλάβει, δικάσει μυστικά και φυλακίσει τους βασικούς συνεργάτες του, προς όφελος του διεφθαρμένου Χασάν Ροχανί και κατόπιν του φανατικού Εμπραχίμ Ραϊσί.

Όπως και να έχει, η δολοφονία ενός θρησκευτικού ηγέτη τέτοιου μεγέθους συνιστά έγκλημα που συγκλονίζει ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.

Παραδόξως, η δολοφονία του Αλί Χαμενεΐ, δήθεν για να καταπολεμηθεί ένα στρατιωτικό πρόγραμμα που δεν υπήρχε, το καθιστά πλέον δυνατό.

Τιερί Μεϊσάν
Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

[1] «Το Ιράν, στο χείλος της κατάρρευσης», του Τιερί Μεϊσάν, Δίκτυο Βολταίρος, 10 Φεβρουαρίου 2026.

[2] « A World View Interview with Benjamin Netanyahu », Les nouvelles, 2011. «YouTube World View Interview With PM Benjamin Netanyahu. Transcription», Prime Minister’s Office, March 3, 2011.

[3] «Το Ιράν, στο χείλος της κατάρρευσης», του Τιερί Μεϊσάν, Δίκτυο Βολταίρος, 10 Φεβρουαρίου 2026.

[4] « Qui a peur du nucléaire civil iranien ? », par Thierry Meyssan, Réseau Voltaire, 30 juin 2010.