Translate

Τρίτη 17 Μαρτίου 2026

Τιερί Μεϊσάν: Οι απρόβλεπτες συνέπειες της ιρανικής αντίστασης

 

Οι απρόβλεπτες συνέπειες της ιρανικής αντίστασης

Αντιστεκόμενοι στην παράνομη επίθεση εναντίον της χώρας τους από το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι Ιρανοί οδήγησαν τον «χάρτινο τίγρη» στο να αποκαλυφθεί. Μέσα σε λίγες ημέρες, έδειξαν ότι τα εξεζητημένα και δαπανηρά όπλα του Πενταγώνου ήταν ακατάλληλα για τον δικό τους, πολύ οικονομικό, τρόπο διεξαγωγής πολέμου. Αποδιοργάνωσαν την παγκόσμια αγορά πετρελαίου, η οποία εγγυάται το δολάριο ΗΠΑ. Τέλος, παρείχαν ένα νέο πρότυπο πάνω στο οποίο στοχάζονται όλοι οι αντίπαλοι της αγγλοσαξονικής κυριαρχίας. Έχει ήδη οδηγήσει την Κίνα στο να αναθεωρήσει πλήρως τα αμυντικά της σχέδια, σε περίπτωση αμερικανικής επίθεσης γύρω από την Ταϊβάν.

عربي Deutsch Español français italiano Nederlands Português русский

Οπόλεμος εναντίον του Ιράν δεν μοιάζει με κανέναν άλλο. Για πρώτη φορά, οι στόχοι που καταστρέφονται έχουν μικρή σημασία. Οι πρωταγωνιστές επικεντρώνονται στις οικονομικές συνέπειες των ενεργειών τους. Αυτή η εμπειρία φέρνει επανάσταση στον τρόπο διεξαγωγής του πολέμου και έχει ήδη οδηγήσει τον Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό της Κίνας να αναθεωρήσει τα πολεμικά του σχέδια.

Ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος Shahed κοστίζει περίπου 35.000 δολάρια. Για να το καταρρίψουν, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να στείλουν δύο πυραύλους Patriot αξίας 3,3 εκατομμυρίων δολαρίων έκαστος. Εάν αφήσουν το Shahed να πλήξει έναν στόχο —οποιονδήποτε—, θα συμπεράνουν ότι δεν είναι ικανοί να αμυνθούν ή ότι δεν μπορούν να υπερασπιστούν τους συμμάχους τους. Εκτοξεύοντας ένα drone, το Ιράν έχει τη βεβαιότητα ότι αναγκάζει τις ΗΠΑ να ξοδέψουν 6,6 εκατομμύρια δολάρια, δηλαδή περίπου 188 φορές περισσότερο από το δικό τους κόστος.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν ωστόσο το αντιαεροπορικό σύστημα κατά drones Merops. Αλλά αυτά βρίσκονται μόνο σε φάση δοκιμών εδώ και ενάμιση χρόνο στην Ουκρανία. Εξοπλίζουν επίσης τα σύνορα της Πολωνίας και της Ρουμανίας. Το Πεντάγωνο αποφάσισε να απογυμνώσει το ανατολικό μέτωπο του ΝΑΤΟ για να μεταφέρει τα Merops του στον Κόλπο.

«Λάβαμε ένα συγκεκριμένο αίτημα υποστήριξης από τις Ηνωμένες Πολιτείες σε θέματα προστασίας» έναντι των συστημάτων ιρανικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών, δήλωσε στις 12 Μαρτίου ο μη εκλεγμένος πρόεδρος της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Αμέσως, Ουκρανοί αξιωματικοί μετέβησαν στον Κόλπο.

Επιπλέον, οι ΗΠΑ πειραματίζονται εδώ και χρόνια με λέιζερ κατά των drones. Είναι μια εξαιρετικά οικονομική λύση, αλλά προς το παρόν, δεν είναι γνωστό πώς να χρησιμοποιηθούν αυτά τα όπλα και ακόμη λιγότερο πώς να παραχθούν μαζικά. Θα χρειαστούν πολλά χρόνια μέχρι να τα χρησιμοποιήσει το Πεντάγωνο στο πεδίο της μάχης.

Εξάλλου, τα αποθέματα των Patriot λιώνουν κυριολεκτικά μπροστά στα μάτια μας. Ακόμα κι αν το Πεντάγωνο διατηρεί μυστικότητα σχετικά με τα διαθέσιμα αποθέματα, απογυμνώνει όλα τα άλλα μέτωπα για να μεταφέρει Patriot στη Μέση Ανατολή. Γνωρίζουμε μόνο ότι το στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα των ΗΠΑ δεν μπορεί να κατασκευάσει περισσότερους από 700 ετησίως, ενώ το Ιράν έχει ήδη εκτοξεύσει αρκετές χιλιάδες Shahed.

Εδώ μας ενδιαφέρουν μόνο οι επιχειρήσεις καταστροφής των μη επανδρωμένων αεροσκαφών Shahed. Η άμυνα των ΗΠΑ και του Ισραήλ απέναντι σε πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς δεν είναι μόνο οικονομικό πρόβλημα, αλλά επίσης, βραχυπρόθεσμα, η εξάντληση των αναχαιτιστικών πυραύλων THAAD, από τους οποίους μόνο περίπου δέκα μπορούν να κατασκευαστούν την εβδομάδα. [1]

Όπως και να έχει, οι Ηνωμένες Πολιτείες δαπάνησαν επίσημα 5,6 δισεκατομμύρια δολάρια σε πυρομαχικά τις δύο πρώτες ημέρες του παράνομου πολέμου τους εναντίον του Ιράν [2]. Το ποσό αυτό αυξήθηκε σε 11,3 δισεκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με δήλωση του Πενταγώνου στις 10 Μαρτίου στο Κογκρέσο. Για 1.444 Ιρανούς νεκρούς, έως τις 12 Μαρτίου σύμφωνα με το ιρανικό Υπουργείο Υγείας [3], αυτό αντιστοιχεί σε αναλογία περίπου 8 εκατομμυρίων δολαρίων ανά ανθρώπινη ζωή!!! Ο πιο δαπανηρός πόλεμος στην Ιστορία.

Για σύγκριση, οι Ιρανοί έχουν βιώσει δύο μεγάλα τραύματα: ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος —που προκάλεσε περισσότερα θύματα στο Ιράν παρά στη Γερμανία και τη Γαλλία— σκότωσε περίπου 6 εκατομμύρια ανθρώπους. Ο πόλεμος που επιβλήθηκε από το Ιράκ σκότωσε τουλάχιστον 500.000 Ιρανούς. Επομένως, γίνεται αντιληπτό ότι οι μερικές εκατοντάδες τωρινοί νεκροί δεν πρόκειται να λυγίσουν αυτή τη χώρα.

Μια άλλη ιρανική καινοτομία είναι η απάντηση που έδωσε η Τεχεράνη εναντίον των γειτόνων της. Βασιζόμενη στο διεθνές δίκαιο και στις δηλώσεις των Ισραηλινών και Αμερικανών ηγετών, το Ιράν επιτέθηκε σε στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ στον Κόλπο και στο Λεβάντε. Δεν μιλάω εδώ για τις επιθέσεις της λιβανέζικης Χεζμπολάχ (Κόμμα του Θεού) και της ιρακινής Ταξιαρχίας Saraya Awliya al-Dam (Ταξιαρχία των Φρουρών του Αίματος), αλλά μόνο για τις ιρανικές επιθέσεις.

Με έκπληξη, το Ιράν υπενθύμισε στους Δυτικούς το ψήφισμα 3314 (XXIX), της 14ης Δεκεμβρίου 1974 [4]. Εγκριθέν, χωρίς ψηφοφορία, από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, διευκρινίζει την έννοια της επίθεσης στην οποία αναφέρεται ο Χάρτης του Σαν Φρανσίσκο. Ο διεθνής Τύπος, που κυριαρχείται από τους Αγγλοσάξονες, είχε πείσει τον εαυτό του ότι το διεθνές δίκαιο απαγορεύει την είσοδο στο έδαφος άλλου. Βάσει αυτής της προκατάληψης, η Γενική Συνέλευση καταδίκασε την ειδική στρατιωτική επιχείρηση της Ρωσίας στην Ουκρανία. Το Ιράν ανέστησε αυτό το λησμονημένο κείμενο.

Αυτό το κείμενο επιτρέπει τη χρήση βίας για να βοηθηθούν οι «λαοί που υπόκεινται σε αποικιακά ή ρατσιστικά καθεστώτα», όπως συμβαίνει με τη ρωσική βοήθεια προς τις δημοκρατίες του Ντονμπάς (άρθρο 7). Απαγορεύει όχι μόνο την επίθεση εναντίον του Ιράν από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, αλλά και σε τρίτα κράτη που φιλοξενούν ισραηλινές ή αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις που συμμετέχουν στην επίθεση (άρθρο 3), να πράξουν το ίδιο. Επομένως, το Ιράν έχει το δικαίωμα απάντησης στα εδάφη των κρατών του Κόλπου και του Λεβάντε.

Διαπιστώνουμε ότι αυτά τα κράτη βρίσκονται αποσυντονισμένα απέναντι στην ιρανική απάντηση και ότι η οικονομία τους είναι παραλυμένη. Αυτά τα κράτη, κυρίως εκείνα του Κόλπου, είναι σημαντικοί παραγωγοί πετρελαίου. Προσπαθούν, λοιπόν, να απελευθερωθούν από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, που μέχρι τώρα εξασφάλιζαν την ασφάλειά τους, αλλά σήμερα είναι υπεύθυνοι για τα δεινά τους. Εάν η θέλησή τους για ανεξαρτησία τους οδηγούσε στο να πουλήσουν το πετρέλαιό τους, όχι πλέον σε δολάρια ΗΠΑ, αλλά σε άλλα νομίσματα, η αξία του δολαρίου θα κατέρρεε. Πράγματι, αυτή δεν εγγυάται από το ΑΕΠ των ΗΠΑ, αλλά από τη διεθνή αγορά υδρογονανθράκων. Κατά την απαγωγή του προέδρου Νικολάς Μαδούρο, είχαμε επιμείνει στο γεγονός ότι οι ΗΠΑ δεν επιδίωκαν να οικειοποιηθούν τα σημαντικά αποθέματα πετρελαίου της χώρας, αλλά να αποκαταστήσουν το εμπόριο πετρελαίου σε δολάρια. Αυτό που πέτυχε στη Βενεζουέλα μπορεί να αποτύχει στη Μέση Ανατολή και να προκαλέσει την αρχή του τέλους των Ηνωμένων Πολιτειών.

Αυτό που συμβαίνει σήμερα στη Μέση Ανατολή εμπνέει ξαφνικά όλα τα κράτη που παραπονιούνται για την κυριαρχία των ΗΠΑ. Αρχής γενομένης από την Κίνα.

Το Πεκίνο προετοιμάζεται για μια σύγκρουση με τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία σχετικά με την περιοχή της Ταϊβάν. Υπενθυμίζουμε ότι η Κίνα δεν έχει καμία πρόθεση να εισβάλει σε αυτό το νησί, αλλά θεωρεί ως επίθεση οποιαδήποτε απόπειρα να της προσφερθεί ανεξαρτησία. Από τη δική της σκοπιά, ο Τσανγκ Κάι-σεκ δεν είχε το δικαίωμα να αποσχιστεί και η Ταϊβάν εξακολουθεί να είναι μια κινεζική περιοχή. Το Κουομιντάνγκ, το κόμμα που κληρονόμησε ο Τσανγκ Κάι-σεκ, συμφωνεί, μόνο το πολύ μειοψηφικό Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα (DPP) του προέδρου Λάι Τσίνγκ-τε επιδιώκει την ανεξαρτησία. Αυτό το ζήτημα τίθεται μόνο επειδή το θέτουν οι ΗΠΑ.

Το Πεκίνο μόλις κατάλαβε ότι το διεθνές δίκαιο το εξουσιοδοτούσε, σε περίπτωση αμερικανικής επίθεσης, να απαντήσει στις στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ στην Ασία-Ειρηνικό. Εν ριπή οφθαλμού, ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός ξανασκέφτηκε όλα τα σχέδιά του [5]. Αναπροσανατόλισε τους πυραύλους του, όχι πλέον προς την Ταϊβάν, αλλά για να στοχεύσει τις 24 στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ στην περιοχή.

Αυτή η στροφή παρακολουθείται από όλα τα κράτη που φιλοξενούν στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ, τα οποία πλέον προβλέπουν τα προβλήματα που υφίστανται οι χώρες του Κόλπου και του Λεβάντε. Αναμφίβολα, σύντομα θα πρέπει να αμφισβητήσουν την παρουσία τους.

Πέρα από την ιρανική σύγκρουση, σήμερα φαίνεται ότι το μοντέλο αντίστασης του Ιράν επιβάλλεται σε όλους εκείνους που προβλέπουν μια στρατιωτική σύγκρουση με την Ουάσινγκτον και ότι φέρνει επανάσταση στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμασταν την ισορροπία δυνάμεων.

Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες επέτρεψαν να χειραγωγηθούν από την ίδια τους την προπαγάνδα. Έπεισαν τον εαυτό τους ότι τα γεγονότα που ακολούθησαν την πτώχευση της τράπεζας Ayandeh προκάλεσαν πάνω από 40.000 θύματα, όλα αποδιδόμενα στους Φρουρούς της Επανάστασης. Αυτό είναι προφανώς εντελώς ψευδές. Τα περισσότερα θύματα οφείλονται στις επιθέσεις του Νταές και στον πανικό που δημιούργησαν ελεύθεροι σκοπευτές τοποθετημένοι σε ταράτσες, οι οποίοι σκότωναν τόσο διαδηλωτές όσο και αστυνομικούς. Όσον αφορά τον πραγματικό τους αριθμό, είναι τουλάχιστον έξι φορές μικρότερος.

Ομοίως, έπεισαν τον εαυτό τους ότι όλοι αυτοί οι διαδηλωτές ήταν «αντι-καθεστωτικοί», θεωρώντας ότι όσοι ζητούσαν την επιστροφή των τραπεζικών τους καταθέσεων ήταν υποχρεωτικά εναντίον του αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ. Με αυτόν τον τρόπο, συγχώνευσαν όσους διαμαρτύρονταν για οικονομικούς λόγους, εκείνους που ήταν εναντίον του θρησκευτικού ολοκληρωτισμού και εκείνους που φιλοδοξούσαν να κυβερνηθούν δυτικά. Ανακαλύπτουν σήμερα ότι μπορεί κανείς να έχει καταστραφεί από το τραπεζικό σύστημα, να είναι θυμωμένος με τους μουλάδες, να γοητεύεται από τις αμερικανικές σειρές που μεταδίδονται στα περσικά από περίπου σαράντα δυτικά τηλεοπτικά κανάλια και παρ’ όλα αυτά να υπερασπίζεται τη χώρα του.

Αυτό το σφάλμα εκτίμησης, συγκρίσιμο με εκείνο που τους οδήγησε να οργανώσουν την αποχώρηση του Σάχη, Ρεζά Παχλαβί, και την επιστροφή του Ιμάμ Ρουχολάχ Χομεϊνί, τους οδηγεί στη στρατιωτική ήττα, ακόμη και στην ίδια τους την πτώση.

Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

[1] «U.S. Military Operations Against Iran: Munitions and Missile Defense», Hannah D. Dennis & Daniel M. Gettinger, Congresionnal Research Service, March 12, 2026.

[2] «Early Iran strikes cost $5.6 billion in munitions, Pentagon estimates», Noah Robertson, The Washington Post, March 9, 2026.

[4] « Définition de l’agression » («Ορισμός της επίθεσης»), Réseau Voltaire, 14 décembre 1974.

[5] «How Iran’s strikes on US bases could offer a preview for the Asia-Pacific», Amber Wang, South China Morning Post, March 11, 2026.

Τιερί Μεϊσάν

Πολιτικός σύμβουλος, πρόεδρος-ιδρυτής του Δικτύου Βολταίρος και της διάσκεψης Axis for Peace. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά: Sous nos yeux - Du 11-Septembre à Donald Trump.

Οι απρόβλεπτες συνέπειες της ιρανικής αντίστασης

Για ποια νίκη παλεύουμε;

Με τη δολοφονία του Χαμενεΐ, το Τελ Αβίβ και η Ουάσιγκτον καθιστούν δυνατό αυτό που ισχυρίζονταν ότι ήθελαν να αποφύγουν

Θα σώσει το «Συμβούλιο Ειρήνης για τη Γάζα» την επιρροή των Ηνωμένων Πολιτειών; του Τιερί Μεϊσάν

Προσθήκη: Τα Ιδρύματα Ruslan Shostak και Olena Zelenska

 Les articles de cet auteur Envoyer un message

Δίκτυο Βολταίρος

Βολταίρος, Διεθνής Έκδοση

ΦακόςΕν συντομίαΣυζητήσεις

Τρίτη 10 Μαρτίου 2026

 

Για ποια νίκη παλεύουμε;

Ο «Άξονας της Αντίστασης», η σημαντικότερη στρατιωτική δύναμη της Μέσης Ανατολής, εξαφανίστηκε ξαφνικά. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε της ιδεολογικούς λόγους της διάλυσής του. Αυτό που είχε γίνει δεν είχε πλέον καμία σχέση με αυτό που ήταν κατά τη δημιουργία του. Οφείλουμε να αναρωτηθούμε για τα λάθη του ώστε να μην υποστούμε ξανά της συνέπειές της.

عربي Deutsch Español français italiano Português
Ο Οδηγός της Επανάστασης της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, και ο υπηρεσιακός Γενικός Οδηγός της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, Σαλάχ Αμπντέλ Χακ.p

Επιτρέψτε μου, για μια φορά, να μην σας απευθύνω μια γεωπολιτική ανάλυση της κατάστασης, αλλά μια μαρτυρία και έναν στοχασμό.

Ο «Άξονας της Αντίστασης» είναι μια έννοια της ιρανικής άμυνας, βασισμένη στην κινητοποίηση των σιιτικών μειονοτήτων στη Μέση Ανατολή. Αρχικά επρόκειτο για την αξιοποίηση της έλξης που ασκούσε η ισλαμική επανάσταση του αγιατολάχ Ρουχολάχ Χομεϊνί, εξοπλίζοντας και οργανώνοντας τις σιιτικές μειονότητες. Η επανάσταση αυτή αποτελούσε απελευθέρωση από τον αγγλοσαξονικό αποικιοκρατισμό. Η προστασία του Ιράν ήταν, για όλους όσοι αγωνίζονταν κατά της αποικιοκρατίας, αναγκαιότητα.

Η ερμηνεία του Ισλάμ από τον ιμάμη Χομεϊνί μετέτρεπε τον σιιτικό «δολορισμό» σε δύναμη: ο ιμάμης Αλί είχε αγωνιστεί για τη δικαιοσύνη. Το παράδειγμά του άνοιγε τον δρόμο όλων προς τον παράδεισο.

Ωστόσο, αυτό το σύστημα «εντολοδόχων» (proxy) παραβίαζε την κυριαρχία των κρατών όπου οι μειονότητες αυτές δημιουργούσαν πολιτοφυλακές. Έγινε αφόρητο για όλα τα κράτη το 2011, με την εξέγερση της σιιτικής πλειοψηφίας στο Μπαχρέιν και την επακόλουθη προσπάθεια ανατροπής της σουνιτικής βασιλικής οικογένειας Αλ Χαλίφα.

Εκείνη τη στιγμή ο Κασέμ Σολεϊμανί διορίστηκε υποστράτηγος. Μετέτρεψε τότε τον Άξονα της Αντίστασης προσφέροντας σε κάθε μέλος του τη δυνατότητα να γίνει ανεξάρτητο και να διεξάγει το ίδιο, εκεί όπου βρίσκεται, την αντιιμπεριαλιστική επανάσταση του ιμάμη Χομεϊνί.

Μέσα σε λίγα χρόνια, το Ιράν δεν είχε πλέον εντολοδόχους αλλά ξένες συμμαχικές πολιτοφυλακές. Χριστιανοί και σουνίτες προστέθηκαν στους ιστορικούς μαχητές της σιιτικής βάσης. Ο φόβος που ενέπνεε ο καθένας τους στις κατεστημένες εξουσίες μεγάλωνε διαρκώς.

Με το Ιράν και τη Συρία, τη Χεζμπολάχ και τις Λαϊκές Δυνάμεις Κινητοποίησης (Χασντ αλ-Σαάμπι), τους Ανσάρ Αλλάχ και πολλούς άλλους ακόμη, ο «Άξονας της Αντίστασης» έγινε η σημαντικότερη ένοπλη δύναμη της Μέσης Ανατολής.

Ο Οδηγός της Επανάστασης, αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, συνεχίζοντας τη φιλοδοξία να ενώσει υπό την εξουσία του το σύνολο του μουσουλμανικού κόσμου, άρχισε να συνάπτει σχέσεις με κάθε είδους ομάδες που δεν συμμερίζονταν την αντιιμπεριαλιστική αντίληψη του ιμάμη Χομεϊνί. Άρχισε να εξοπλίζει τη Χαμάς, το παλαιστινιακό παρακλάδι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, η οποία δέχθηκε στις τάξεις της, το 2014, Παλαιστίνιους αντιστασιακούς.

Η Χαμάς, ιστορικά, είχε διαμορφωθεί όταν οι μαθητές του Ιζ αλ-Ντιν αλ-Κασάμ (1882–1935) προσχώρησαν στη Μουσουλμανική Αδελφότητα (εξ ου και το όνομα Ταξιαρχίες Ιζ αλ-Ντιν αλ-Κασάμ που επέλεξαν οι μαχητές της Χαμάς). Η στρατηγική της Χαμάς χαρακτηρίζεται από την απουσία διάκρισης μεταξύ στρατιωτικών και πολιτικών στόχων· ένας τρόπος στρατιωτικής δράσης που στη Δύση ονομάζεται «τρομοκρατία».

Ο Ιζ αλ-Ντιν αλ-Κασάμ ήταν εκείνος που οργάνωσε τα πογκρόμ του 1935 στην Παλαιστίνη.

Το 2011 ή το 2012, δεν θυμάμαι ακριβώς, ο αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ με προσκάλεσε στη πανισλαμική διάσκεψη που είχε συγκαλέσει στην Τεχεράνη. Είμαι καθολικός, αλλά με θεωρούσε «μουσουλμάνο», λόγω του αγώνα που διεξήγαγα για την αλήθεια.

Όλες οι μουσουλμανικές σέκτες του κόσμου εκπροσωπούνταν εκεί, από τους ισμαηλίτες έως τους Ταλιμπάν, από τους ουαχαμπίτες έως τους σούφι. Κατά τη διάρκεια των γευμάτων μετακινούμουν από τραπέζι σε τραπέζι και παρακολουθούσα τις συζητήσεις. Επειδή δεν μιλώ ούτε αραβικά ούτε φαρσί, έκανα μερικές ερωτήσεις στα αγγλικά.

Σύντομα συνειδητοποίησα πόσο πολύ ο καθένας κακολογούσε τους άλλους. Η ενότητα δεν ήταν παρά μια βιτρίνα. Με εντυπωσίασε η εχθρότητα που εξέφραζαν η Μουσουλμανική Αδελφότητα και η Αλ Κάιντα απέναντι στον Ανώτατο Ηγέτη που τους είχε καλέσει.

Επανέρχομαι στην Χαμάς. Είναι παράλογο να την κρίνουμε συνολικά χωρίς να αντιληφθούμε τα δύο ρεύματα που την συγκροτούν από το 2014.

Ήταν πολύ δύσκολο για τους Παλαιστίνιους να ενταχθούν σε παράνομα δίκτυα αντίστασης. Η Χαμάς είχε εκλεγεί στη Γάζα το 2007 και είχε γίνει ορατή. Παλαιστίνιοι απογοητευμένοι από τη Φατάχ άρχισαν να προσχωρούν.

Το 2014, όταν έγινε σαφές ότι οι τζιχαντιστές είχαν ηττηθεί στη Συρία από τον Μπασάρ αλ-Άσαντ, οι νεοεισερχόμενοι στη Χαμάς ζήτησαν να διακόψει η οργάνωση τους δεσμούς της με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, η οποία είχε πολεμήσει κατά της Αραβικής Δημοκρατίας της Συρίας. Σε όλα τα επίσημα επιστολόχαρτα της οργάνωσης αφαιρέθηκε η ένδειξη «Παλαιστινιακό παρακλάδι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας».

Ο Μπασάρ αλ-Άσαντ είχε πολεμήσει την Χαμάς το 2012, όταν αυτή είχε έρθει —συνοδευόμενη από ανιχνευτές της ισραηλινής Μοσάντ και μαχητές της Αλ Κάιντα— για να σφαγιάσει Παλαιστίνιους ηγέτες που είχαν καταφύγει στο Γιαρμούκ (προάστιο της Δαμασκού).

Παρά ταύτα, προσκάλεσε τον δήμαρχο της Γάζας, Χαλίλ αλ-Χάγια, στις 19 Οκτωβρίου 2022. Αρνήθηκε όμως πάντοτε να δεχθεί τους εκπροσώπους της Μουσουλμανικής Αδελφότητας της οργάνωσης.

Πρέπει να κατανοήσουμε καλά αυτή τη σύγκρουση: η Χαμάς και η Μουσουλμανική Αδελφότητα μάχονται για την εγκαθίδρυση ενός χαλιφάτου — ενός μουσουλμανικού κράτους που σταδιακά θα κάλυπτε ολόκληρη τη Γη. Αντίθετα, οι αντιιμπεριαλιστές μάχονται για τη δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους ενταγμένου σε ένα διεθνικό εβραιοαραβικό κράτος.

Τα επίσημα έγγραφα της Χαμάς μετά το 2014 διατηρούν ασάφεια σε αυτό το ζήτημα.

Συνάντησα τον πρέσβη της Χαμάς στην Τεχεράνη σε ένα γεύμα που παρέθεσε ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν το 2012 ή το 2013. Εκείνος καθόταν στα δεξιά του υπουργού και εγώ απέναντί του.

Άρχισα να του επιτίθεμαι ρωτώντας τον γιατί η οργάνωσή του είχε δολοφονήσει Παλαιστίνιους φίλους μου του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP) στη Δαμασκό. Αρνήθηκε ότι γνώριζε για τι μιλούσα. Ο τόνος ανέβηκε. Όλο το τραπέζι σιωπούσε.

Ο υπουργός παρακολουθούσε χωρίς να πει λέξη, αφήνοντάς με να μιλήσω για πολλή ώρα. Ύστερα, ξαφνικά, έβαλε τέλος στον καβγά και στο γεύμα.

Στις 18 Ιουνίου 2025, δηλαδή μετά την πτώση του Μπασάρ αλ-Άσαντ, ο υπηρεσιακός Γενικός Οδηγός της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, Σαλάχ Αμπντέλ Χακ, πρότεινε στον αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ να πραγματοποιήσουν «την ενότητα της ισλαμικής ούμμα» απέναντι στον «κοινό εχθρό», που είναι «η σιωνιστική οντότητα».

Πρέπει πάντοτε να ιεραρχούμε τις προτεραιότητές μας. Αποδεχόμενος αυτόν τον συμβιβασμό, ο Αλί Χαμενεΐ κέρδισε πράγματι περισσότερη ισχύ και ενίσχυσε την ενότητα του μουσουλμανικού κόσμου, αλλά εγκατέλειψε το κύριο ιδανικό του: την ισότητα όλων των ανθρώπων.

Οι Ισραηλινοί αιχμάλωτοι της παλαιστινιακής αντίστασης γενικά αντιμετωπίστηκαν καλά, όπως κατέθεσαν οι όμηροι. Σε ορισμένες όμως περιπτώσεις δεν συνέβη αυτό.

Γνωρίζουμε πλέον ότι ο επικεφαλής της Χαμάς στη Γάζα, Γιαχία Σινουάρ, είχε διατάξει να τους αφήσουν να λιμοκτονήσουν.

Η πανισλαμική ενότητα κατέρρευσε από τις ίδιες της τις αντιφάσεις με την επιχείρηση «Κατακλυσμός του Αλ-Άκσα».

Στις 7 Οκτωβρίου 2023 η Χαμάς εξαπέλυσε μια μεγάλη επίθεση κατά του Ισραήλ, πιθανότατα με τη συνενοχή του Μπενιαμίν Νετανιάχου. Διατύπωσα αμέσως αυτή την υπόθεση σε άρθρα και βίντεο.

Στο Ισραήλ, η Κνεσέτ απαγόρευσε κάθε αναφορά σε αυτήν, υπό την απειλή πέντε ετών φυλάκισης, και η στρατιωτική λογοκρισία απαγόρευσε κάθε άρθρο που τη συζητούσε. Την αλήθεια θα τη μάθουμε μόνο όταν η ειρήνη και η δημοκρατία επιστρέψουν στο Ισραήλ.

Η Χεζμπολάχ και οι Ανσάρ Αλλάχ αρνήθηκαν αρχικά να ενωθούν με τη Χαμάς στον αγώνα της κατά του εβραϊκού κράτους, αλλά τελικά δέχθηκαν να το κάνουν για να σταματήσουν οι σφαγές Παλαιστίνιων αμάχων.

Η φρίκη και ο τρόμος που ζήσαμε όλοι εκείνη τη στιγμή δεν ήταν καλοί σύμβουλοι. Για ακόμη μία φορά, πολλοί από εμάς επιστρέψαμε σε μια ρατσιστική σύγκρουση, αντιπαραθέτοντας Εβραίους και Άραβες, ενώ κατά τη γνώμη μου ο μόνος δίκαιος αγώνας είναι εκείνος για την ισότητα όλων των ανθρώπων.

Ανεπαίσθητα, ο «Άξονας της Αντίστασης» βρέθηκε να διεξάγει έναν αγώνα που δεν ήταν δικός του: έναν αγώνα κατά της ύπαρξης ενός αποκλειστικά εβραϊκού κράτους.

Έστρεψε έτσι τις Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον του και θα συντριβεί από αυτές.

Όσα ακολούθησαν, με τη δολοφονία του Σαγιέντ Χασάν Νασράλα — ενός κοσμικού ηγέτη που δεν σκεφτόταν να μετατρέψει τον Λίβανο σε θρησκευτικό κράτος — δεν ήταν παρά η αρχή του τέλους.

Ο αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, ο Οδηγός της Επανάστασης της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, δολοφονήθηκε από το Ισραήλ, με τη συγκατάθεση του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, αφού είχε δεχθεί να ενωθεί με τους αντισημίτες της Χαμάς.

Πρέπει να αντλήσουμε διδάγματα από τις εμπειρίες μας. Δεν είναι όλες οι συμμαχίες καλές για να συναφθούν: ας προσέξουμε — δεν μπορούμε να νικήσουμε στο πλευρό ανθρώπων που διαφωνούν μαζί μας στο κρίσιμο ζήτημα της ισότητας όλων των ανθρώπων.

Είναι εχθροί μας εξίσου με εκείνους που πολεμούμε σήμερα.

Δεν είναι τυχαίο ότι στοιχεία της ευρωπαϊκής αριστεράς, που υποστήριξαν συνολικά τη Χαμάς, φτάνουν σήμερα να στηρίζουν αντιδημοκρατικές ομάδες, όπως τους λεγόμενους «αντιφασίστες»: πολιτοφύλακες που σκοτώνουν όσους δεν σκέφτονται όπως αυτοί.

Δεν υπάρχει καμία ατιμία στο να υποχωρεί κανείς μπροστά σε έναν στρατιωτικά ανώτερο αντίπαλο και να αντέχει χρόνια αντίστασης· υπάρχει όμως ατιμία στο να νικά κανείς στο πλευρό εχθρών του ανθρώπινου γένους.

Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

Τιερί Μεϊσάν

Πολιτικός σύμβουλος, πρόεδρος-ιδρυτής του Δικτύου Βολταίρος και της διάσκεψης Axis for Peace. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά: Sous nos yeux - Du 11-Septembre à Donald Trump.

Δίκτυο Βολταίρος

Βολταίρος, Διεθνής Έκδοση

ΦακόςΕν συντομίαΣυζητήσεις

Τρίτη 3 Μαρτίου 2026

Τιερί Μεϊσάν: Με τη δολοφονία του Χαμενεΐ, το Τελ Αβίβ και η Ουάσιγκτον καθιστούν δυνατό αυτό που ισχυρίζονταν ότι ήθελαν να αποφύγουν

 

Με τη δολοφονία του Χαμενεΐ, το Τελ Αβίβ και η Ουάσιγκτον καθιστούν δυνατό αυτό που ισχυρίζονταν ότι ήθελαν να αποφύγουν

Οι επιθέσεις κατά του Ιράν, στις 28 Φεβρουαρίου, από το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες, ήταν συντονισμένες, αλλά όχι κοινές. Καθεμία από τις δύο δυνάμεις επιδίωκε τους δικούς της στόχους και η Ουάσιγκτον επιθυμούσε να περιορίσει εκείνους του Τελ Αβίβ. Η δολοφονία του Αλί Χαμενεΐ αποτελεί προσωπική νίκη για τον Μπενιαμίν Νετανιάχου, αλλά καταστροφή για όλους όσους τον θεωρούσαν πνευματικό ηγέτη.

عربي Deutsch Español français italiano русский
Διαδήλωση υπέρ της Ισλαμικής Δημοκρατίας στην Τεχεράνη, 1 Μαρτίου 2026.

Το παρόν άρθρο αποτελεί συνέχεια των:
• «Ισραήλ–Ιράν: η αντιπαράθεση», του Τιερί Μεϊσάν, Δίκτυο Βολταίρος, 17 Ιουνίου 2025.
• «Πίσω από τον “Πόλεμο των 12 ημερών”», του Τιερί Μεϊσάν, Δίκτυο Βολταίρος, 1 Ιουλίου 2025.
• «Το Ιράν, στο χείλος της κατάρρευσης», του Τιερί Μεϊσάν, Δίκτυο Βολταίρος, 10 Φεβρουαρίου 2026.

Οι ισραηλινές και στη συνέχεια αμερικανικές επιθέσεις κατά του Ιράν, στις 28 Φεβρουαρίου, σχολιάζονται εκτενώς στα διεθνή μέσα ενημέρωσης. Είναι εντυπωσιακό ότι οι περισσότεροι δημοσιογράφοι δεν γνωρίζουν τη χώρα αυτή και ερμηνεύουν τα γεγονότα με βάση ένα παρωχημένο αναλυτικό σχήμα. Οι περισσότεροι έχουν στο μυαλό τους τις προνομιακές σχέσεις Τελ Αβίβ και Ουάσιγκτον. Ορισμένοι έχουν κατανοήσει την ανάλυση των John Mearsheimer και Stephen Walt, που απέδειξαν ότι το ισραηλινό λόμπι ελέγχει το αμερικανικό Κογκρέσο.

Φευ! Η ανάλυση αυτή χρονολογείται από το 2007 και οι δρώντες έχουν αλλάξει.

Το Ισραήλ έχει καταστεί αυταρχικό κράτος, κυβερνώμενο πλέον όχι από «σιωνιστές» (που επικαλούνται τον Θεόδωρο Χερτσλ), αλλά από «αναθεωρητές σιωνιστές» (μαθητές του Βλαντίμιρ Ζαμποτίνσκι). Εφαρμόζει βασανιστήρια, έχει σφαγιάσει δεκάδες χιλιάδες αμάχους στη Γάζα και έχει εξετάσει τον εξαναγκαστικό εκτοπισμό των υπολοίπων.

Το χριστιανικό σιωνιστικό κίνημα δεν είναι πλέον αυτό που ήταν. Από τη δολοφονία του Τσάρλι Κερκ, αναπτύσσεται αντι-ισραηλινό ρεύμα μεταξύ των Αμερικανών χριστιανών.

Το αμερικανικό Κογκρέσο έχει επίσης μεταβληθεί. Από την εποχή του Tea Party, το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα έχει καταληφθεί από τους «τζακσονιανούς». Η χρηματοδότηση των προεκλογικών τους εκστρατειών εξασφαλίζεται ολοένα και λιγότερο από την Αμερικανοϊσραηλινή Επιτροπή Δημοσίων Υποθέσεων (AIPAC) και ολοένα και περισσότερο από τους τραμπιστές.

Πάνω απ’ όλα, ο κόσμος έχει αλλάξει: η στρατιωτική υπεροχή των Ηνωμένων Πολιτειών δεν υφίσταται πλέον. Πλέον, η Ρωσική Ομοσπονδία είναι η ισχυρότερη. Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ προσπαθεί με κάθε τρόπο να σώσει τη χώρα του από τη χρεοκοπία και τον εμφύλιο πόλεμο. Αναδιπλώνεται στην αμερικανική ήπειρο, στην οποία ελπίζει ότι η Γροιλανδία και η Ισλανδία θα συμφωνήσουν να ενταχθούν. Ενώ ισχυρίζεται ότι διαθέτει απεριόριστους οικονομικούς πόρους, περικόπτει διακριτικά τις δαπάνες της «αμερικανικής αυτοκρατορίας». Προβλέπει το τέλος της αμερικανικής στήριξης προς την Ευρώπη στα μέσα του 2027 και το τέλος της αμερικανικής στήριξης προς το Ισραήλ το 2035.

Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ προσεγγίζει το ισραηλινό ζήτημα με:
• τους μυθικούς αφηγηματικούς λόγους περί δημιουργίας των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ, δύο κρατών «θεόσταλτων», που φωτίζουν τον κόσμο ως «πόλεις επάνω στον λόφο»·
• την προσωπική του αντιπάθεια προς τον Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο οποίος τον πρόδωσε υποστηρίζοντας τη Χίλαρι Κλίντον και τον Τζο Μπάιντεν·
• την ανάγκη του για τη βοήθεια μεγάλων χρηματοδοτών της εβραϊκής διασποράς προκειμένου να αντιμετωπίσει τη χρεοκοπία της χώρας του.

Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δεν υποστήριξε την ισραηλινή επίθεση κατά του Ιράν στις 13 Ιουνίου 2025 (επιχείρηση «Λέων που εγείρεται»). Περίμενε έως τις 21 Ιουνίου για να εξαπολύσει την επιχείρηση «Μεσονύκτια Σφύρα». Σε μία ημέρα, προκάλεσε ζημιές ή και κατέστρεψε, με διατρητικές βόμβες, τις ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις, αφαιρώντας κάθε δικαιολογία για ισραηλινή ενέργεια. Με τον τρόπο αυτό, αφαίρεσε το έδαφος κάτω από τα πόδια των «αναθεωρητών σιωνιστών» που καλούσαν το Ισραήλ να βομβαρδίσει πυρηνικά το Ιράν.

Τον Αύγουστο–Σεπτέμβριο 2025, ο Ντόναλντ Τραμπ ενήργησε παρομοίως για τη Γάζα. Δήλωσε αιφνιδίως ότι το Ισραήλ δεν θα προσαρτήσει το παλαιστινιακό έδαφος, αλλά ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα το μετατρέψουν σε ριβιέρα. Ακόμη κι αν δεν φαίνεται, εξανάγκασε το Ισραήλ να σταματήσει τη σφαγή των Γαζαίων και να επιτρέψει την είσοδο ανθρωπιστικής βοήθειας στον παλαιστινιακό θύλακα. Το ποσοστό θνησιμότητας μειώθηκε δραστικά μέσα σε λίγους μήνες και 4.200 φορτηγά βοήθειας διανέμονται καθημερινά. Βέβαια, δεν έλυσε το πρόβλημα, αλλά επί 80 χρόνια όλες οι αμερικανικές κυβερνήσεις και όλα τα κράτη του κόσμου είχαν αποτύχει να βοηθήσουν τους Παλαιστινίους. Αυτό που έκανε είναι αναμφίβολα απογοητευτικό, αλλά το έκανε, εκεί όπου όλοι οι άλλοι απλώς μιλούσαν.

Οι αμερικανοϊρανικές διαπραγματεύσεις

Ο Ηγέτης της Επανάστασης είχε επί μακρόν αντιταχθεί στην επανέναρξη των διαπραγματεύσεων. Κατά τη γνώμη του, δεν ήταν δυνατόν να συζητήσει με τον Ντόναλντ Τραμπ, αφού εκείνος είχε αποσύρει μονομερώς την υπογραφή του από το Κοινό Ολοκληρωμένο Σχέδιο Δράσης (JCPOA).

Το αντικείμενο των διαπραγματεύσεων που ανέλαβαν ο Στιβ Γουίτκοφ και ο Τζάρεντ Κούσνερ με το Ιράν δεν υπήρξε ποτέ σαφές. Γνωρίζουμε μόνον ότι:

• Οι Ηνωμένες Πολιτείες προσέφεραν στο Ιράν δωρεάν πυρηνικά καύσιμα για πολιτικό πυρηνικό πρόγραμμα — επ’ αόριστον — με αντάλλαγμα την εγκατάλειψη του εμπλουτισμού. Η Ρωσία πρότεινε να αποθηκεύσει στο έδαφός της το ήδη εμπλουτισμένο στο 60% ουράνιο. Το Ιράν απέρριψε και τις δύο προτάσεις.

• Οι Ιρανοί αρνήθηκαν να συζητήσουν για τους πυραύλους τους και για τη χρηματοδότηση συμμαχικών ξένων οργανώσεων. Ορθώς αρνήθηκαν να συζητήσουν για τους βαλλιστικούς πυραύλους τους, οι οποίοι, μολονότι θα μπορούσαν να μεταφέρουν πυρηνικά όπλα εάν διέθεταν τέτοια, στο παρόν στάδιο ήταν απλώς όπλα όπως όλα τα άλλα. Ήταν δυσκολότερο να αρνηθούν να μιλήσουν για τους υπερηχητικούς πυραύλους τους, δεδομένου ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν διαθέτουν τέτοιους και αδυνατούν να τους αναχαιτίσουν. Όσον αφορά τις συμμαχικές οργανώσεις που χρηματοδοτούν, δεν μπορούσαν να παρακάμψουν την κυριαρχία του Λιβάνου και του Ιράκ χρηματοδοτώντας τη λιβανική Χεζμπολάχ και τις ιρακινές Δυνάμεις Λαϊκής Κινητοποίησης (Hashd al-Shaabi).

Παρά την καλή θέληση, οι Αμερικανοί διαπραγματευτές προσέκρουσαν σε τακτικές παρελκυστικές. Ο Αμπάς Αραγτσί εξήγησε ευγενικά, με πολύ ιρανικό τρόπο, ότι χρειαζόταν πολύ μεγάλη ποσότητα χαμηλά εμπλουτισμένου ουρανίου. Παρουσίασε κατάλογο επτά σελίδων με χρήσεις, συμπεριλαμβανομένης της παρασκευής φαρμάκων. Οι Αμερικανοί όμως διαπίστωσαν ότι το Ιράν ουδέποτε είχε χρησιμοποιήσει ουράνιο για τον σκοπό αυτό. Η εμπιστοσύνη διαρρήχθηκε.

Γιατί το Ισραήλ επιτέθηκε στο Ιράν;

Το Ισραήλ επιχειρεί να ανατρέψει την Ισλαμική Δημοκρατία και να αποκαταστήσει τη μοναρχία. Το Τελ Αβίβ θυμάται τη φιλία του με τον σάχη Ρεζά Α΄ Παχλαβί, παρότι οι σχέσεις τους υπήρξαν επίσης σκληρά ανταγωνιστικές. Πριν από δύο χρόνια, η Μοσάντ επανέφερε τον γιο του, Ρεζά Β΄ Παχλαβί [1]. Τον προώθησε στα διεθνή μέσα ενημέρωσης και σε ορισμένες διαδηλώσεις στο Ιράν.

Είναι γνωστό ότι η εξόντωση του Ιράν, του σημαντικότερου περιφερειακού αντιπάλου του Ισραήλ, αποτελεί προσωπική εμμονή του Μπενιαμίν Νετανιάχου εδώ και σαράντα χρόνια.

Παρεμπιπτόντως, παρατηρεί κανείς ότι είναι η δεύτερη φορά που το Ισραήλ ταυτίζεται συμβολικά με τον ιρανικό ιμπεριαλισμό, του οποίου το λιοντάρι αποτελεί σύμβολο. Μετά τον «Λέοντα που εγείρεται» (Rising Lion), η επιχείρηση αυτή ονομάζεται «Βρυχηθμός του Λέοντος» (Lion’s Roar).

Στόχος του είναι να εξαλείψει την πολιτική πυρηνική έρευνα, ώστε να διασφαλίσει ότι οι πετρελαϊκές και αερίου εταιρείες θα αναζητήσουν μόνες τους εξάρτηση από άλλη πηγή ενέργειας. Αυτό έλεγε ήδη ο Μπενιαμίν Νετανιάχου το 2011. Δήλωνε:
«Η κύρια αποστολή μας είναι να αποτρέψουμε ένα μαχητικό ισλαμιστικό καθεστώς από το να αποκτήσει πυρηνικό όπλο ή να καταλήξουν πυρηνικά όπλα στα χέρια ενός μαχητικού ισλαμιστικού καθεστώτος. Το πρώτο είναι το Ιράν, το δεύτερο είναι το Πακιστάν, ειδικότερα στην περίπτωση που οι Ταλιμπάν καταλάβουν το Πακιστάν (...) Επομένως, το πρώτο που πρέπει να γίνει είναι να τους αποτρέψουμε από το να αποκτήσουν πυρηνικά όπλα. Αυτή είναι η πρώτη μας αποστολή, και η δεύτερη είναι να βρούμε υποκατάστατο του πετρελαίου» [2] .

Γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες επιτέθηκαν στο Ιράν;

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, που παραμένουν ο προστάτης του Ισραήλ, δεν μετέφεραν στρατεύματα στην περιοχή για να επιτεθούν στο Ιράν, αλλά για να προστατεύσουν τον ιρανικό πληθυσμό από την προβλέψιμη απάντηση της Τεχεράνης. Το Πεντάγωνο ανέπτυξε μια ναυτική δύναμη στον Περσικό Κόλπο (για την προστασία των δικών του στρατιωτικών βάσεων) και μια δεύτερη στα ανοικτά του Ισραήλ (για την προστασία του).

Η αμερικανική επέμβαση που παρακολουθούμε, «Επική Οργή» (Epic Fury), δεν είχε σχεδιαστεί για να διαρκέσει. Δεν είναι συντονισμένη με εκείνη του Ισραήλ. Δεν υπάρχει κανένα κοινό επιτελείο και η πλειονότητα των Αμερικανών στρατιωτών είναι πλέον αντι-ισραηλινοί.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να καταστρέψουν το εργοστάσιο παραγωγής υπερηχητικών πυραύλων και να σκοτώσουν ορισμένους ηγέτες. Μέχρι εκεί. Δεν προτίθενται ούτε να επιβάλουν την αποκατάσταση του σάχη ούτε να εξαλείψουν την ιρανική πυρηνική έρευνα στη σύντηξη.

Παρεμβαίνουν μόνο για να εμποδίσουν το Ισραήλ να καταφύγει στο πυρηνικό όπλο, όπως έπραξαν πριν από εννέα μήνες με την επιχείρηση «Μεσονύκτια Σφύρα».

Η προετοιμασία της κοινής γνώμης

Από την έναρξη των αμερικανικών επιχειρήσεων στο Ιράν, με τη χρεοκοπία της τράπεζας Ayandeh τον Οκτώβριο και τις διαδηλώσεις κατά της πείνας που ακολούθησαν, ο πρόεδρος Τραμπ ανακοίνωσε ότι δεν θα επέτρεπε στην ιρανική κυβέρνηση να σφαγιάσει τον ίδιο της τον λαό. Ωστόσο, γρήγορα κατέστη σαφές ότι η απειλή αυτή δεν θα υλοποιούνταν [3]. Η Ουάσιγκτον επανέλαβε διαπραγματεύσεις με το Ιράν χωρίς να διευκρινίζει τι επρόκειτο να διαπραγματευθεί. Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, για το οποίο ο σάχης Ρεζά Β΄ δεν είναι παρά μαριονέτα της Μοσάντ, ανησυχούσε αποκλειστικά για την ανάπτυξη των υπερηχητικών πυραύλων της Τεχεράνης. Αντιλαμβανόμενο ότι το ζήτημα αυτό δεν θα ήταν δημοφιλές, προσχώρησε στις ισραηλινές κατηγορίες περί ιρανικής βόμβας — κατηγορίες που υιοθέτησε.

Όμως, δεν υπάρχει ιρανικό στρατιωτικό πυρηνικό πρόγραμμα από το 1988 [4]· διαπίστωση που επικυρώθηκε από τη Ρωσία και την Κίνα κατά τις διαπραγματεύσεις του Κοινού Ολοκληρωμένου Σχεδίου Δράσης (JCPOA) (2013–2015). Και η οποία εξακολουθεί να επιβεβαιώνεται από τη Ρωσία, που συμμετέχει στο ιρανικό πολιτικό πρόγραμμα. Επιπλέον, ας θυμηθούμε ότι στην αρχή της δεύτερης θητείας Τραμπ, η Διευθύντρια Εθνικών Πληροφοριών, Τάλσι Γκάμπαρντ, διαβεβαίωσε τους γερουσιαστές που την εξέταζαν, στις 24 Μαρτίου 2025, ότι το ιρανικό στρατιωτικό πυρηνικό πρόγραμμα ήταν απλώς ψευδαίσθηση. Το έγραψε μάλιστα και στην ετήσια συνοπτική της έκθεση για τις απειλές κατά των Ηνωμένων Πολιτειών [5].

Για να ενισχύσει αυτόν τον φόβο, ο Στιβ Γουίτκοφ δήλωσε, στις 22 Φεβρουαρίου 2026, στην εκπομπή My View του Fox News, ότι το Ιράν διέθετε τέτοιο απόθεμα ουρανίου εμπλουτισμένου στο 60% ώστε ήταν ικανό να κατασκευάσει πυρηνικό όπλο μέσα σε μία εβδομάδα [6].

«Με τη ναυτική και θαλάσσια ισχύ που αναπτύσσουμε εκεί, γιατί δεν ήρθαν να μας πουν: “Δεν θέλουμε πυρηνικά όπλα, ιδού τι είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε;”», πρόσθεσε.

Ο αντιπρόεδρος Τζ. Ντ. Βανς προσέθεσε: «Το Ιράν δεν μπορεί να έχει πυρηνικό όπλο. Αν προσπαθήσουν να ανακατασκευάσουν πυρηνικό όπλο, αυτό μας δημιουργεί πρόβλημα. Στην πραγματικότητα, έχουμε δει αποδείξεις ότι επιχείρησαν να κάνουν ακριβώς αυτό» [7] .

Η αφήγηση αυτή βρίσκεται σε πλήρη αντίφαση με προηγούμενες δηλώσεις του προέδρου Τραμπ, σύμφωνα με τις οποίες η επιχείρηση «Μεσονύκτιος Σφύρα» είχε «αφανίσει» το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα. Ωστόσο, κανένα μέσο ενημέρωσης δεν επεσήμανε αυτή τη μεταβολή της ρητορικής.

Η προετοιμασία των στρατιωτικών επιχειρήσεων

Επί ενάμιση μήνα, η προπαγάνδα προέβαλλε αδιάκοπα την ανάπτυξη αμερικανικών δυνάμεων γύρω από το Ιράν. Ωστόσο, αρκούσε η παρατήρηση για να διαπιστωθεί ότι δεν απειλούσαν τη χώρα αυτή, αλλά στόχευαν στην προστασία των αμερικανικών βάσεων στον Περσικό Κόλπο και στη συνέχεια του ισραηλινού εδάφους.

Η επίθεση, συντονισμένη αλλά όχι κοινή, μπορούσε να λάβει χώρα μόνον όταν όλα τα αμερικανικά οπλικά συστήματα θα είχαν λάβει θέση και όταν ο Ναρέντρα Μόντι, πρωθυπουργός της Ινδίας, θα είχε αποχωρήσει από το Ισραήλ.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες αποκάλυψαν υψίστης σημασίας πληροφορίες στο Ισραήλ με τη λήξη της δεκαήμερης προθεσμίας που είχε θέσει ο Ντόναλντ Τραμπ στο Ιράν, αλλά την παραμονή του γύρου διαπραγματεύσεων της Βιέννης. Ο πρόεδρος τήρησε έτσι τον λόγο του, αλλά παραπλάνησε τους Ιρανούς κάνοντάς τους να πιστέψουν ότι θα έστελνε διαπραγματευτές στη Βιέννη.

Η διπλή ισραηλινή και αμερικανική επίθεση

Ο πρώτος στόχος του Ισραήλ ήταν η κατοικία του αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, όπου επρόκειτο να πραγματοποιηθεί σύσκεψη των κυριότερων αξιωματούχων του καθεστώτος. Ενημερωμένες από τη CIA, οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (IDF) εκτόξευσαν σειρά συμβατικών βομβών μέχρι να ανοίξουν ρήγμα που τους επέτρεψε να φθάσουν στο υπόγειο καταφύγιο όπου λάμβανε χώρα η σύσκεψη. Ταυτόχρονα, «έπλητταν» άλλους πολιτικούς στόχους. Δύο ακόμη συσκέψεις διοίκησης στοχοποιήθηκαν ταυτοχρόνως από το Ισραήλ.

Μόνον μετά τον θάνατο του Φρουρού της Ισλαμικής Επανάστασης εισήλθαν στο παιχνίδι οι Ηνωμένες Πολιτείες. Στόχος τους ήταν να περιορίσουν τον ισραηλινό επεκτατισμό.

Ο διεθνής Τύπος επαναλαμβάνει τα λόγια του Ρίτσαρντ Χάας, επίτιμου προέδρου του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων (CFR):
«Πρόκειται για πόλεμο επιλογής... Δεν ήταν πόλεμος που έπρεπε να αναλάβουμε τώρα. Δεν είναι σαν το Ιράν να είχε υπερβεί κάποιο νέο όριο και να αποτελούσε άμεσο κίνδυνο. Πρόκειται για προληπτική επίθεση... Δεν είναι πόλεμος αναγκαιότητας.»

Η ομιλία του προέδρου Τραμπ, που ανακοίνωσε «αλλαγή καθεστώτος», όπως εισηγούνται οι εχθροί του, οι στράουσιστές, πρέπει να ερμηνευθεί είτε ως πλήρης μεταβολή της πολιτικής του είτε ως παραχώρηση προς τους ισραηλινούς συμμάχους του. Στο παρόν στάδιο, δεν γνωρίζουμε.

Η δολοφονία του Αλί Χαμενεΐ

Οφείλουμε να αντιληφθούμε τη βαρύτητα της δολοφονίας του Αλί Χαμενεΐ από το Ισραήλ. Ήταν ο Ανώτατος Ηγέτης των σιιτών. Ό,τι κι αν πιστεύει κανείς γι’ αυτόν, ο θάνατός του δεν αποτελεί μόνον πολιτικό γεγονός, αλλά και θρησκευτικό πόλεμο. Ας αναρωτηθούμε πώς θα αντιδρούσαμε εάν το Ισραήλ βομβάρδιζε το Βατικανό και δολοφονούσε τον πάπα Λέοντα ΙΔ΄, υποστηρικτή των Παλαιστινίων καθολικών.

Ο Αλί Χαμενεΐ δεν ήταν ποιητής και στοχαστής συγκρίσιμος με τον Ρουχολάχ Χομεϊνί. Πάντοτε όμως επιθυμούσε να ακολουθήσει τα ίχνη του. Είχε ωστόσο γεράσει άσχημα. Πριν από δεκαέξι χρόνια είχε διαπραγματευθεί μυστικά με τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα για να παραμερίσει τον Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ και να απαγορεύσει στον διάδοχό του να είναι υποψήφιος. Είχε συλλάβει, δικάσει μυστικά και φυλακίσει τους βασικούς συνεργάτες του, προς όφελος του διεφθαρμένου Χασάν Ροχανί και κατόπιν του φανατικού Εμπραχίμ Ραϊσί.

Όπως και να έχει, η δολοφονία ενός θρησκευτικού ηγέτη τέτοιου μεγέθους συνιστά έγκλημα που συγκλονίζει ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.

Παραδόξως, η δολοφονία του Αλί Χαμενεΐ, δήθεν για να καταπολεμηθεί ένα στρατιωτικό πρόγραμμα που δεν υπήρχε, το καθιστά πλέον δυνατό.

Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

[1] «Το Ιράν, στο χείλος της κατάρρευσης», του Τιερί Μεϊσάν, Δίκτυο Βολταίρος, 10 Φεβρουαρίου 2026.

[2] « A World View Interview with Benjamin Netanyahu », Les nouvelles, 2011. «YouTube World View Interview With PM Benjamin Netanyahu. Transcription», Prime Minister’s Office, March 3, 2011.

[3] «Το Ιράν, στο χείλος της κατάρρευσης», του Τιερί Μεϊσάν, Δίκτυο Βολταίρος, 10 Φεβρουαρίου 2026.

[4] « Qui a peur du nucléaire civil iranien ? », par Thierry Meyssan, Réseau Voltaire, 30 juin 2010.

Τιερί Μεϊσάν

Πολιτικός σύμβουλος, πρόεδρος-ιδρυτής του Δικτύου Βολταίρος και της διάσκεψης Axis for Peace. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά: Sous nos yeux - Du 11-Septembre à Donald Trump.

Με τη δολοφονία του Χαμενεΐ, το Τελ Αβίβ και η Ουάσιγκτον καθιστούν δυνατό αυτό που ισχυρίζονταν ότι ήθελαν να αποφύγουν

Θα σώσει το «Συμβούλιο Ειρήνης για τη Γάζα» την επιρροή των Ηνωμένων Πολιτειών; του Τιερί Μεϊσάν

Προσθήκη: Τα Ιδρύματα Ruslan Shostak και Olena Zelenska

Έπσταϊν, Γερμάκ και Ζελένσκι

Το Ιράν, στο χείλος της κατάρρευσης

 Les articles de cet auteur Envoyer un message

Δίκτυο Βολταίρος

Βολταίρος, Διεθνής Έκδοση

ΦακόςΕν συντομίαΣυζητήσεις