Αντιμετωπίζουμε μεγάλες δυσκολίες στην κατανόηση της επιδείνωσης των σχέσεων μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ισραήλ. Για να την ερμηνεύσουμε και να συλλάβουμε την έντασή της, πρέπει πρώτα να αναλύσουμε τους ιστορικούς δεσμούς μεταξύ των δύο εθνών, και στη συνέχεια την εξέλιξη της πολιτικής του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ κατά τη διάρκεια των δύο θητειών του.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ
Η μυθική δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών από τους προσκυνητές πατέρες, το 1620, παρουσιάζεται παραδοσιακά ως η έξοδος των «Πουριτανών», αντιφρονούντων της Αγγλικανικής Εκκλησίας. Αυτοί υποτίθεται ότι έφυγαν από τον «Φαραώ» (τον βασιλιά Ιάκωβο Α’ της Αγγλίας), συνέταξαν ένα «Σύμφωνο» κατά τη διάρκεια του περάσματός τους από την «Ερυθρά Θάλασσα» (τον Ατλαντικό Ωκεανό) και ίδρυσαν την αποικία του Πλίμουθ. Γι’ αυτόν τον λόγο, οι ΗΠΑκιακοί θα αποτελούσαν έναν «Εκλεκτό Λαό» κατά τον ίδιο τρόπο που τον αποτελούν και οι Εβραίοι.
Αυτή η αφήγηση έχει υπερασπιστεί από όλους τους προέδρους των Ηνωμένων Πολιτειών, από τον Τζορτζ Ουάσινγκτον έως τον Ντόναλντ Τραμπ, χωρίς εξαίρεση [1]. Εορτάζεται κάθε χρόνο κατά τη διάρκεια της γιορτής των Ευχαριστιών (την 4η Πέμπτη του Νοεμβρίου).
Η υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών προς το Κράτος του Ισραήλ είναι επομένως μια απόδειξη που δεν έχει ποτέ συζητηθεί δημόσια.
Ο αληθινός ιδρυτής του σύγχρονου σιωνισμού δεν ήταν Εβραίος, αλλά ένας χριστιανός διασπενσιαλιστής: ο αιδεσιμότατος Γουίλιαμ Ε. Μπλάκστοουν ήταν ένας ΗΠΑκιακός ιεροκήρυκας, για τον οποίο οι αληθινοί χριστιανοί δεν θα έπρεπε να συμμετάσχουν στις δοκιμασίες των εσχάτων καιρών. Δίδασκε ότι αυτοί θα αρπάζονταν στον ουρανό κατά τη διάρκεια της τελικής μάχης (το «rapture», στα αγγλικά, η αρπαγή της Εκκλησίας). Στα μάτια του, οι Εβραίοι θα έδιναν αυτή τη μάχη και θα εξέρχονταν από αυτήν ταυτόχρονα προσηλυτισμένοι στον Χριστό και νικητές [2].
Ο Γουίλιαμ Μπλάκστοουν κατάφερε να πείσει τον Τέοντορ Χέρτσελ να ενώσει τις ανησυχίες των διασπενσιαλιστών με εκείνες των αποικιοκρατών. Αρκούσε γι’ αυτό να σκεφτεί κανείς να δημιουργήσει το Ισραήλ στην Παλαιστίνη και να πολλαπλασιάσει τις βιβλικές αναφορές. Χάρη σε αυτή την αρκετά απλή ιδέα, κατάφεραν να προσεταιριστούν την πλειοψηφία των Ευρωπαίων Εβραίων στο σχέδιό τους. Σήμερα ο Χέρτσελ είναι θαμμένος στο Ισραήλ (στο όρος Χέρτσελ) και το Κράτος έχει τοποθετήσει στο φέρετρό του τη σχολιασμένη Βίβλο, που του είχε δωρίσει ο Μπλάκστοουν.
Ο Γουίλιαμ Μπλάκστοουν και ο Τέοντορ Χέρτσελ κατασκεύασαν τεχνητά την ιδέα ότι όλοι οι Εβραίοι του κόσμου είναι απόγονοι των αρχαίων Εβραίων της Παλαιστίνης. Ως εκ τούτου, η λέξη Εβραίος δεν εφαρμόζεται μόνο στην ισραηλιτική θρησκεία, αλλά δηλώνει επίσης μια εθνότητα. Βασιζόμενοι σε μια κατά γράμμα ανάγνωση της Βίβλου, κατέστησαν οι ίδιοι δικαιούχοι μιας θεϊκής υπόσχεσης για την παλαιστινιακή γη.
Η απόφαση για τη δημιουργία ενός εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη ελήφθη από κοινού από τις βρετανικές και ΗΠΑκιακές κυβερνήσεις. Διαπραγματεύτηκε από τον πρώτο Εβραίο δικαστή στο Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών, Λούις Μπράνταϊς, υπό την αιγίδα του αιδεσιμότατου Μπλάκστοουν, και εγκρίθηκε τόσο από τον πρόεδρο Γούντροου Ουίλσον όσο και από τον πρωθυπουργό Ντέιβιντ Λόιντ Τζορτζ, στο πλαίσιο των γαλλοβρετανικών συμφωνιών Σάικς-Πικό για τον διαμελισμό της «Εγγύς Ανατολής». Η συμφωνία τους δημοσιοποιήθηκε σταδιακά.
Ο πρόεδρος Γούντροου Ουίλσον συμπεριέλαβε μεταξύ των επίσημων πολεμικών του στόχων (τον αριθμό 12 από τα 14 σημεία που παρουσίασε στο Κογκρέσο, στις 8 Ιανουαρίου 1918) τη δημιουργία του Κράτους του Ισραήλ· μια απόφαση που ακολούθησε κατά δύο μήνες τη «Διακήρυξη Μπάλφουρ» των Βρετανών [3].
Ο πρόεδρος της Εβραϊκής Υπηρεσίας, Νταβίντ Μπεν Γκουριόν, διακήρυξε μονομερώς το Κράτος του Ισραήλ, στις 14 Μαΐου 1948, την τελευταία ημέρα της βρετανικής εντολής στην Παλαιστίνη. Αναγνωρίστηκε την επόμενη μέρα, στις 15 Μαΐου, από τις Ηνωμένες Πολιτείες (και στη συνέχεια από το Ιράν του Σάχη). Τα Ηνωμένα Έθνη, τα οποία προετοίμαζαν ένα σχέδιο διαμελισμού της Παλαιστίνης, βρέθηκαν προ τετελεσμένου γεγονότος. Το Ηνωμένο Βασίλειο, από τη μεριά του, αναγνώρισε το Ισραήλ μόλις οκτώ μήνες αργότερα.
Το 1951, συγκροτείται η Αμερικανική Σιωνιστική Επιτροπή για Δημόσιες Υποθέσεις (American Zionist Committee for Public Affairs), η οποία μετασχηματίζεται, το 1963, σε Αμερικανο-Ισραηλινή Επιτροπή Δημόσιων Υποθέσεων (AIPAC) για να αποφύγει την εγγραφή της ως πράκτορας ξένης επιρροής.
Στις 22 Ιουλίου 2002, ο πρεσβευτής Τζον Νεγκοπόντε, τότε μόνιμος αντιπρόσωπος των Ηνωμένων Πολιτειών στα Ηνωμένα Έθνη, δηλώνει κατά τη διάρκεια κεκλεισμένων των θυρών συνεδρίασης του Συμβουλίου Ασφαλείας, ότι η Ουάσινγκτον θα ασκήσει βέτο συστηματικά σε οποιοδήποτε ψήφισμα που καταδικάζει το Ισραήλ χωρίς να καταδικάζει τους Παλαιστίνιους [4]. Αυτό το δόγμα εξακολουθεί να ισχύει: δεν μπορεί κανείς να καταλογίσει το ίδιο πράγμα και στους δύο αντιμαχόμενους, διότι οι ευθύνες τους είναι διαφορετικές, δεδομένου ότι το Ισραήλ είναι πλέον ένα κράτος, ενώ η Παλαιστίνη εξακολουθεί να είναι μην αναγνωρισμένο κράτος. Αυτό το τέχνασμα διασφαλίζει στο Ισραήλ ότι καμία κύρωση δεν θα ληφθεί εναντίον του από τα Ηνωμένα Έθνη, ανεξάρτητα από τη συμπεριφορά του.
Το 2006, οι καθηγητές Στίβεν Γουόλτ (Χάρβαρντ) και Τζον Μιρσάιμερ (Πανεπιστήμιο του Σικάγο) δημοσιεύουν το «Το Ισραηλινό Λόμπι και η ΗΠΑκιακή Εξωτερική Πολιτική» (The Israel Lobby and U.S. Foreign Policy) [5]. Δείχνουν εκεί ότι η AIPAC, καθιστάμενη κύριος χρηματοδότης των βουλευτικών εκλογών, έγινε ο πραγματικός αφέντης του Κογκρέσου.
Ο Ντόναλντ Τραμπ και το Ισραήλ
Κατά την άνοδό του στον Λευκό Οίκο, στις 20 Ιανουαρίου 2017, ο Ντόναλντ Τραμπ αγνοεί σχεδόν τα πάντα για την πολιτική. Είναι ένας λαϊκιστής επιχειρηματίας που σκοπεύει να «καθαρίσει τους στάβλους του Αυγεία» (δηλαδή ό,τι είναι βρώμικο και διεφθαρμένο στην Ουάσινγκτον). Δεν είναι ούτε Δημοκρατικός ούτε Ρεπουμπλικανός, είναι ένας Τζάκσονιστής που κατάφερε να πάρει τον έλεγχο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Προσεγγίζει τη Μέση Ανατολή μέσα από τα μάτια του συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας του, του στρατηγού Μάικλ Φλιν. Για εκείνον, το Ισραήλ δεν είναι αξιόλογο, ενώ το Ιράν είναι επικίνδυνο. Ωστόσο, πρέπει να αντιμετωπίσει ένα «Βαθύ Κράτος» που τον αναγκάζει να αποχωριστεί από τον Φλιν μετά από μόλις τρεις εβδομάδες. Τότε είναι που ανακαλύπτει την προσωπικότητα του Μπενιαμίν Νετανιάχου, με τον οποίο μοιράζεται ένα κοινό σημείο: και οι δύο πρέπει να αντιμετωπίσουν στις χώρες τους τα γρανάζια μιας παντοδύναμης διοίκησης. Οι δύο άνδρες είχαν ήδη συναντηθεί στο παρελθόν, όταν ο Ισραηλινός ήταν πρεσβευτής στα Ηνωμένα Έθνη, αλλά παρόλα αυτά δεν γνωρίζονταν.
Το 2017, ο Ντόναλντ Τραμπ αποφασίζει να υποστηρίξει στρατιωτικά τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα στην Υεμένη, με αντάλλαγμα, απαιτεί όλα τα αραβικά κράτη να πάψουν να υποστηρίζουν τις τρομοκρατικές οργανώσεις που δημιούργησαν η CIA και το MI6 [6]. Επιστρέφοντας από το Ριάντ, κάνει μια στάση στο Ισραήλ όπου δηλώνει: «Μόλις επιστρέφουμε από τη Μέση Ανατολή» (sic).
Στο μυαλό του, πρέπει να είναι δυνατό να συναφθεί ειρήνη στη Μέση Ανατολή, μόλις κανένα κράτος δεν τολμήσει πλέον να υπερασπίζεται την Αλ Κάιντα και το Ισλαμικό Κράτος (Daesh). Ενεργώντας ως διάδοχος του προέδρου Άντριου Τζάκσον, πιστεύει ότι είναι δυνατό να λύσει τα προβλήματα χαράζοντας ένα κράτος για τους Ισραηλινούς, όπως είχε κάνει ο προκάτοχός του για τους ΗΠΑκιακούς περιορίζοντας τους Ινδιάνους σε εφεδρείες.
Έτσι, δέχεται να αναγνωρίσει τη Δυτική Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ [7] —καί ενδεχομένως την Ανατολική Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του μελλοντικού παλαιστινιακού κράτους— και να αναγνωρίσει την προσάρτηση των συριακών Υψωμάτων του Γκολάν [8] και όλων των τμημάτων της Παλαιστίνης που κατέχονται από ισραηλινούς οικισμούς. Επιπλέον, εκδιώκει από την Ουάσινγκτον την πρεσβεία της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (OLP) [9].
Τότε, ανακαλύπτει με κατάπληξη ότι, για τα Ηνωμένα Έθνη, η Ιερουσαλήμ δεν είναι ισραηλινή, αλλά διεθνές έδαφος, και ότι δεν μπορεί να κάνει ό,τι θέλει εκεί χωρίς να εγείρει ισχυρή αντίθεση. Παραδόξως, οι προσαρτήσεις των συριακών Υψωμάτων του Γκολάν και των ισραηλινών οικισμών στα παλαιστινιακά εδάφη περνούν λιγότερο δύσκολα.
Στις 3 Ιανουαρίου 2020, δολοφονεί τον στρατηγό Κασέμ Σουλεϊμανί [10] —πιθανότατα με τη συμφωνία Ιρανών προσωπικοτήτων τις οποίες επισκίαζε— πιστεύοντας ότι έτσι θα έκοβε την ιρανική στρατιωτική υποστήριξη σε εκείνους που αντιστέκονται στο σχέδιο επέκτασης του Ισραήλ, «από τον Νείλο έως τον Ευφράτη» [11].
Τελικά πρέπει να παραδεχτεί ότι δεν θα κατορθώσει τίποτα με αυτόν τον τρόπο και ξεκινά μια νέα προσέγγιση: να εγγυηθεί οικονομικά μέσα στους Παλαιστίνιους μέσω των Συμφωνιών του Αβραάμ. Αυτό θα είναι το έργο του γαμπρού του, του ορθόδοξου Εβραίου Τζάρεντ Κούσνερ [12]. Καταφέρνει να πείσει τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Βασίλειο του Μπαχρέιν, στις 15 Σεπτεμβρίου 2020. Θα ακολουθήσουν, πολύ αργότερα, το Σουδάν, το Μαρόκο και το Καζακστάν.
Όση καλή θέληση κι αν έχει ο Ντόναλντ Τραμπ, δεν μπορεί να λύσει αυτό το γόρδιο δεσμό, του οποίου ανακαλύπτει καθημερινά τη μακρότατη ιστορία. Οι λαοί της Μέσης Ανατολής δεν είναι σαν τους ΗΠΑκιακούς: έχουν μακρά ιστορία και δεν είναι προς πώληση. Περιμένουν πρώτα απ’ όλα την αποκατάσταση των αδικιών σε βάρος τους, ακόμη κι αν δεν ωφεληθούν από κανένα άμεσο οικονομικό πλεονέκτημα.
Ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Μπενιαμίν Νετανιάχου
Όταν επιστρέφει στον Λευκό Οίκο, στις 20 Ιανουαρίου 2025, η κατάσταση στη Μέση Ανατολή δεν είναι πλέον καθόλου η ίδια. Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου δεν είναι πλέον ο πολιτικός μηχανορράφος που γνώρισε. Είναι πλέον επικεφαλής ενός συνασπισμού «σιωνιστών αναθεωρητών» και «Εβραίων υπεροχιστών» και δεν κρύβει πλέον το όνειρό του για μια «Εβραϊκή Αυτοκρατορία», σύμφωνα με την έκφραση του Βλαντιμίρ Ζέεβ Ζαμποτίνσκι [13].
Η Χαμάς ηγήθηκε της επιχείρησης «Κατακλυσμός της Αλ Άκσα», στις 7 Οκτωβρίου 2023. Από τότε, η διοίκηση Μπάιντεν παραχώρησε την πλήρη υποστήριξή της στο Ισραήλ, αλλά οι υπερβασίες των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων (IDF) έχουν εξεγείρει τις κοινές γνώμες εναντίον του Ισραήλ, ακόμη και στη Δύση.
Ο Ντόναλντ Τραμπ, του οποίου η επανεκλογή χρηματοδοτήθηκε κυρίως από «σιωνιστές αναθεωρητές» εγγύς του Νετανιάχου —όπως η ιδιοκτήτρια καζίνο Μίριαμ Άντελσον [14]— συνεχίζει να χαμογελά στον «φίλο» του Νετανιάχου, αλλά δεν χωνεύει τον τρόπο με τον οποίο εκείνος τον παράτησε το 2021 και αναγνώρισε την εκλογή του Τζο Μπάιντεν. Χειρότερα, ο Νετανιάχου δίστασε να υποστηρίξει την Κάμαλα Χάρις. Αν δεν το έκανε, ήταν επειδή εκείνη κατήγγειλε την εγκληματική του δράση στη Γάζα, όταν ήρθε στο Κογκρέσο, τον Ιούλιο του 2025.
Ο πρόεδρος Τραμπ αρχίζει καταστρέφοντας ό,τι έκανε ο Τζο Μπάιντεν, χωρίς να εξετάσει το ενδεχόμενο ότι μπορεί να είχε δίκιο. Αίρει την απαγόρευση παράδοσης στο Ισραήλ βομβών άνω του ενός τόνου [15]. Ακυρώνει τις κυρώσεις που είχαν επιβληθεί κατά βίαιων εποίκων της Δυτικής Όχθης — αγνοώντας ότι ο Νετανιάχου είχε απειλήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες να επαναλάβει την τρομοκρατία της «συμμορίας Στερν» [16] —. Τέλος, επιβάλλει κυρώσεις κατά των δικαστών του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (ΔΠΔ) [17] που τόλμησαν να εξισώσουν Ισραηλινούς εγκληματίες — συμπεριλαμβανομένου του Νετανιάχου — και Παλαιστίνιους. Υποστηρίζει το Σχέδιο Έστερ για την καταστολή των φιλοπαλαιστινιακών απόψεων στα δημοκρατικά πανεπιστήμια [18]. Τέλος, αποσύρει τις Ηνωμένες Πολιτείες από την UNESCO αφού αυτή δέχτηκε την ένταξη του Κράτους της Παλαιστίνης.
Στη συνέχεια, αρχίζει να σκέφτεται.
Έρχεται σε επαφή με τη Χαμάς, χωρίς να ενημερώσει τον Ισραηλινό σύμμαχό του, και εξασφαλίζει την απελευθέρωση του ΗΠΑκιακού ομήρου, Ένταν Αλεξάντερ. Η επιχείρηση πραγματοποιείται από τον Άνταμ Μπέλερ, φίλο του Τζάρεντ Κούσνερ.
Όταν ο Νετανιάχου έρχεται να του ανακοινώσει ότι θα προσαρτήσει τη Γάζα, στις 4 Φεβρουαρίου 2025, του απαντά ότι όχι, αλλά ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μετατρέψουν την Γάζα σε Ριβιέρα [19].
Στις 6 Μαΐου 2025, η Ουάσινγκτον υπογράφει μια χωριστή ειρηνευτική συμφωνία με την Ανσάρ Αλάχ (που χαρακτηρίζεται ως η συμμορία της οικογένειας Χούτι, ή οι «Χούτι»), χωρίς να ενημερώσει τον Ισραηλινό σύμμαχό της [20].
Ενημερωμένος ότι το Ισραήλ σχεδιάζει να χρησιμοποιήσει μια ατομική βόμβα εναντίον του Ιράν, υποτίθεται για να το εμποδίσει να κατασκευάσει μία, ο πρόεδρος Τραμπ παίρνει την πρωτοβουλία να βομβαρδίσει ο ίδιος τις ιρανικές πολιτικές ατομικές εγκαταστάσεις. Αυτή είναι η επιχείρηση «Midnight Hammer» (Σφυρί του Μεσονυκτίου), στις 21 Ιουνίου 2025 [21]. Διακηρύσσει, χωρίς να περιμένει να αναλύσει η CIA τις δορυφορικές φωτογραφίες των ζημιών, ότι κατέστρεψε όλες τις ιρανικές εγκαταστάσεις.
Σύντομα ανακοινώνει μια τρίτη μέθοδο, μετά τις αποτυχίες της εγκατάλειψης της τρομοκρατίας (2017) και των Συμφωνιών του Αβραάμ (2020): ιδρύει, στις 19 Φεβρουαρίου 2026, ένα Συμβούλιο Ειρήνης, επιφορτισμένο με τη σύναψη συμφωνιών εκεί όπου τα Ηνωμένα Έθνη απέτυχαν [22]. Πρόκειται για τη σύναψη συμμαχίας με ελεύθερες προσωπικότητες που θα υπερβούν τις σκληρυσμένες διοικήσεις. Αυτό το συμβούλιο παρουσιάζει μια διαδικασία της οποίας το πρώτο βήμα είναι μια λαμπρή νίκη, αλλά που δεν κατορθώνει να ξεκινήσει το δεύτερο. Το Ισραήλ, το οποίο αποδέχτηκε αυτό το σχέδιο και προσχώρησε στο Συμβούλιο, αντιτίθεται σ’ αυτό με όλες του τις δυνάμεις.
Στις 7 Μαΐου 2026, ο ισραηλινός στρατιωτικός ραδιοσταθμός ανακοινώνει ότι ο Τραμπ αποφάσισε να μην έχει πλέον άμεση επαφή με τον Νετανιάχου, διότι πιστεύει ότι τον χειραγωγεί [23].
Στις 8 Μαΐου, ο Ρον Ντέρμερ, ο έμπιστος του Νετανιάχου και υπουργός Στρατηγικών Υποθέσεών του, τολμά να πάει στον Λευκό Οίκο. Υπερασπίζεται την ιδέα ότι το Ισραήλ πρέπει να επιτεθεί στον Λίβανο και οι Ηνωμένες Πολιτείες στο Ιράν. Ο Ντόναλντ Τραμπ του απαντά ότι το Ισραήλ πρέπει να εφαρμόσει αυτό που έχει δεσμευτεί να κάνει.
Στις 14 Μαΐου, ξεκινούν απευθείας διαπραγματεύσεις μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου στην Ουάσινγκτον, παρουσία του Έλμπριτζ Κόλμπι, υφυπουργού Πολέμου. Η διοίκηση Τραμπ διαπιστώνει την άρνηση του Ισραήλ να σταματήσει τον πόλεμό του στον Λίβανο. Χωρίς να περιμένει, η Τεχεράνη, η οποία είχε συμπεριλάβει την ειρήνη στον Λίβανο στη συμφωνία εκεχειρίας στον Περσικό Κόλπο, δηλώνει ότι δεν εμπιστεύεται πλέον τις Ηνωμένες Πολιτείες και παύει κάθε διαπραγμάτευση.
Την 1η Ιουνίου, ο Ντόναλντ Τραμπ δέχεται τελικά μια τηλεφωνική συνομιλία με τον «φίλο» του Νετανιάχου. Του λέει: «Είσαι τρελός! Θα ήσουν στη φυλακή χωρίς εμένα. Σώζω το τομάρι σου. Όλοι σε μισούν τώρα. Όλοι μισούν το Ισραήλ εξαιτίας σου.» [24]
Στη συνέχεια, δημοσιεύει στο Truth Social: «Είχα μια συνομιλία με τον Μπίμπι Νετανιάχου σήμερα, ζητώντας του να μην εξαπολύσει μια μεγάλη επιδρομή στη Βηρυτό του Λιβάνου. Διέταξε τα στρατεύματά του να αποσυρθούν. Ευχαριστώ Μπίμπι! Είχα επίσης μια συνομιλία με τους εκπροσώπους των ηγετών της Χεζμπολάχ, και συμφώνησαν να σταματήσουν να πυροβολούν εναντίον του Ισραήλ και των στρατιωτών του. Ομοίως, το Ισραήλ συμφώνησε να σταματήσει να τους πυροβολεί. Ας δούμε πόσο θα διαρκέσει αυτό – ελπίζω για την ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ!» [25]
Ο Μάικ Χάκαμπι, πρεσβευτής των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ιερουσαλήμ/Αλ Κουντς, δημοσιεύει στο X: «Ο Τζο Κεντ δεν είναι πολύ έξυπνος ή απλά ανέντιμος. Το Ισραήλ λαμβάνει 3,8 δισεκατομμύρια δολάρια, αλλά ξοδεύει πολύ περισσότερα από αυτά για να αγοράσει αμερικανικά στρατιωτικά αγαθά. Οι Ηνωμένες Πολιτείες λαμβάνουν επίσης τεχνολογικές καινοτομίες, έτσι ώστε η απόδοση της επένδυσης είναι πολύ μεγαλύτερη. Το νέο μνημόνιο συμφωνίας με το Ισραήλ τερματίζει τη βοήθεια και θα βασίζεται στο εμπόριο.» [26]
Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός απαντά τότε στο X: «Μίλησα απόψε με τον πρόεδρο Τραμπ και του είπα ότι αν η Χεζμπολάχ δεν σταματήσει να επιτίθεται στις πόλεις και τους πολίτες μας, το Ισραήλ θα πλήξει τρομοκρατικούς στόχους στη Βηρυτό. Αυτή είναι η σταθερή μας θέση. Ταυτόχρονα, οι IDF θα συνεχίσουν να επιχειρούν όπως έχει προγραμματιστεί στο νότιο τμήμα της χώρας.» [27]
Το ρήγμα ολοκληρώνεται και γίνεται αποδεκτό.
[1] God’s New Israel (Το Νέο Ισραήλ του Θεού). Conrad Cherry, Pentice Hall (1971).
[2] Jesus is coming (Ο Ιησούς έρχεται), William E. Blackstone, 1878.
[3] The Politics of Christian Zionism (1891-1948) (Η Πολιτική του Χριστιανικού Σιωνισμού (1891-1948)), Paul Merkley, Frack Cass (1998).
[4] «’The Negroponte Doctrine’ concerning UN Security Council Resolutions on the Middle East» (Το Δόγμα Negroponte σχετικά με τα Ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών για τη Μέση Ανατολή). United States Mission to the United Nations. 6 October 2003.
[5] Israel Lobby and U.S. Foreign Policy (Το Λόμπι του Ισραήλ και η Εξωτερική Πολιτική των ΗΠΑ), Stephen Walt and John Mearsheimer, Farrar, Straus and Giroux (2007).
[20] Dépêche 3446 : «Washington conclut un accord séparé avec Ansar Allah» (Η Ουάσινγκτον συνάπτει χωριστή συμφωνία με την Ανσάρ Αλάχ», ), Voltaire, actualité internationale, N°132, 9 mai 2025.
Les articles de cet auteur
Envoyer un message
