Translate

Τρίτη 6 Ιανουαρίου 2026

Τιερί Μεϊσάν: Η απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο

 

Επιχείρηση «Απόλυτη Αποφασιστικότητα»

Η απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο

Η επιχείρηση «Απόλυτη Αποφασιστικότητα» (Absolute Resolve) δεν είναι περισσότερο εισβολή στη Βενεζουέλα απ’ ό,τι η ρωσική «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» θα μπορούσε να χαρακτηριστεί εισβολή στην Ουκρανία. Πρόκειται για το σύνηθες παιχνίδι των μεγάλων δυνάμεων απέναντι σε μια υπαρξιακή απειλή.
Ο Νικολάς Μαδούρο είναι ο πρόεδρος της Βενεζουέλας, ακόμη κι αν οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν τον αναγνωρίζουν. Ως εκ τούτου, η ιδιότητά του ως προέδρου δεν τον προστάτευε από την απαγγελία κατηγοριών που εκκρεμούσαν εναντίον του στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η Ουάσιγκτον είχε το δικαίωμα να επιδιώξει τη διακοπή της βοήθειας της Βενεζουέλας προς τη Χεζμπολάχ, όχι επειδή δεν εκτιμά τη λιβανέζικη Αντίσταση, αλλά επειδή αυτή η βοήθεια συνεπαγόταν τη διακίνηση ναρκωτικών προς τις Ηνωμένες Πολιτείες και, κατά συνέπεια, απειλούσε την ασφάλειά τους.

عربي Deutsch English Español français italiano Português
Μετά την απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο, η προσωρινή πρόεδρος Ντέλσι Ροδρίγκες τηλεφώνησε στον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο για να μάθει τη συνέχεια των επιχειρήσεων. Στη συνέχεια απευθύνθηκε στο Έθνος, υπενθυμίζοντας ότι ο Μαδούρο παραμένει ο μοναδικός και νόμιμος πρόεδρος της Βενεζουέλας.

Ο πρόεδρος της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο Μόρος, απήχθη από τον στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών στις 3 Ιανουαρίου 2026 και μεταφέρθηκε στη Νέα Υόρκη, όπου του απαγγέλθηκαν κατηγορίες για ναρκοτρομοκρατία και εισαγωγή κοκαΐνης στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Για να αναλύσουμε αυτή την είδηση, πρέπει να αποφύγουμε τα συνήθη ερμηνευτικά σχήματα που χρησιμοποιούνται στη Λατινική Αμερική. Η απαγωγή αυτή δεν σχετίζεται αναγκαστικά ούτε με την παραδοσιακή αντιπαράθεση μεταξύ των απογόνων των ιθαγενών και εκείνων των αποικιοκρατών, ούτε με το συνεπακόλουθο Ρούζβελτ του Δόγματος Μονρόε, ούτε με τον αγώνα για τον έλεγχο του πετρελαίου.

Θα βασιστώ στη γνώση μου για τη χώρα αυτή. Υπήρξα προσωπικός φίλος του προέδρου Ούγκο Τσάβες Φρίας (ο οποίος απεβίωσε το 2013). Σε αντίθεση με όσα λέγονται, δεν θεωρώ ότι ο Μαδούρο είναι «τσαβίστας», ακόμη κι αν υπήρξε τέτοιος στο παρελθόν.

Το 2017, προσκλήθηκα από τον Νικολάς Μαδούρο στο Καράκας, για μια συνάντηση διανοουμένων, όπως πολλές που είχε οργανώσει. Πήγα όχι για τη συνάντηση αυτή, αλλά για να δώσω διάλεξη στο Γενικό Επιτελείο των Ενόπλων Δυνάμεων. Εκείνη την εποχή, ο στράουσιστής Έλιοτ Έιμπραμς προετοίμαζε μια εισβολή στη Βενεζουέλα. Είχε αναλάβει τον φάκελο της χώρας από τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, κατά την πρώτη του θητεία. Επιθυμούσα να οργανώσω μια επίσκεψη ανώτερων αξιωματικών της Βενεζουέλας στη Συρία, ώστε να μπορέσουν να διαπιστώσουν ιδίοις όμμασι τις μεθόδους που χρησιμοποιεί το Πεντάγωνο με τους τζιχαντιστές.

Μέσα σε λίγες ώρες, συνειδητοποίησα ότι οι διανοούμενοι που είχε καλέσει ο Μαδούρο δεν κατανοούσαν απολύτως τίποτα από τη γεωπολιτική συγκυρία. Το περιβάλλον του προέδρου παρεμπόδισε στη συνέχεια την ομιλία μου προς το Γενικό Επιτελείο. Συνάντησα πολλούς διπλωμάτες και αξιωματικούς, οι οποίοι μου φάνηκαν όλοι ιδιαίτερα ικανοί και ταυτόχρονα δυσαρεστημένοι με τον πρόεδρο. Τον συνάντησα και είχα την εντύπωση ότι μιλούσα με έναν ηθοποιό, όχι με έναν πολιτικό. Η επίσκεψη αυτή δεν είχε συνέχεια.

Ποιος είναι ο Νικολάς Μαδούρο;

Ο Νικολάς Μαδούρο είναι συνδικαλιστής, που αγωνίστηκε στο πλευρό του Ούγκο Τσάβες. Έγινε πρόεδρος επειδή οι Κουβανοί γιατροί του Τσάβες διαβεβαίωσαν ότι τον είχε ορίσει διάδοχό του στην επιθανάτια κλίνη του. Τότε ήταν αντιπρόεδρος, εκπροσωπώντας μια τάση του κόμματός του. Δεν υπάρχει κανένας μάρτυρας αυτής της σκηνής. Ωστόσο, οι «τσαβίστας» δεν τόλμησαν να αμφισβητήσουν την Κούβα, το σημείο αναφοράς όλων των επαναστατών. Υπάκουσαν και τον εξέλεξαν.

Παρότι δεν ήταν χαρισματική προσωπικότητα, αποδείχθηκε αποτελεσματικός σε πολλούς τομείς, ακόμη και σε ζητήματα τακτικής διατήρησης της δημόσιας τάξης.

Ωστόσο, η χώρα του βυθίστηκε στην κρίση. Άφησε τις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις να καταρρεύσουν και δεν έκανε τίποτα για την αποκατάστασή τους. Οι τιμές αυξάνονταν αδιάκοπα, με τον πληθωρισμό να φτάνει το 130.000% το 2018. Η διατροφή έγινε προβληματική. Εκατομμύρια Βενεζουελάνοι μετανάστευσαν ή διέφυγαν από τη χώρα. Κάποιοι επέστρεψαν αργότερα, αλλά η πλειονότητα παρέμεινε στο εξωτερικό.

Τότε, ο Μαδούρο φιλελευθεροποίησε την οικονομία και εγκατέστησε μερικά καζίνα. Η χώρα, όπου ο Ούγκο Τσάβες είχε καλλιεργήσει ένα ισχυρό εθνικό αίσθημα, είχε εξαλείψει τον αναλφαβητισμό ακόμη και στα πιο απομακρυσμένα χωριά, είχε δημιουργήσει πραγματικό σύστημα υγείας και είχε εγκαθιδρύσει μια ισότητα άγνωστη αλλού στη Λατινική Αμερική, μετατράπηκε υπό την προεδρία του σε άντρο κάθε είδους διακινητών και γνώρισε έκρηξη κοινωνικών ανισοτήτων. Πολλοί ιστορικοί τσαβίστας αποστασιοποιήθηκαν σταδιακά από τον Μαδούρο.

Ο Νικολάς Μαδούρο εγκαθίδρυσε αστυνομικό καθεστώς, εκδίδοντας δελτία ταυτότητας, τα «Δελτία της Πατρίδας» (Carnet de la Patria), συνδέοντας τη χορήγηση κοινωνικών βοηθημάτων με την πολιτική ένταξη. Τα έτη 2017–2019 σημαδεύτηκαν από σκληρή καταστολή της εσωτερικής τρομοκρατίας. Οι δυνάμεις ασφαλείας εφάρμοσαν βασανιστήρια, χωρίς να είναι σαφές αν επρόκειτο για μεμονωμένες πρωτοβουλίες ή για κρατική πολιτική.

Το 2020, κατά την πρώτη προεδρία Τραμπ, ο Μαδούρο κατηγορήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες για ναρκοτρομοκρατία – ένα παράδοξο, δεδομένου ότι η Βενεζουέλα του Τσάβες είχε ανακηρυχθεί από τα Ηνωμένα Έθνη «κράτος ελεύθερο από καλλιέργειες ναρκωτικών».

Τι είναι η επιχείρηση «Absolute Resolve» (Απόλυτη Αποφασιστικότητα);

Γνωρίζουμε ελάχιστα για την αμερικανική επιχείρηση «Absolute Resolve». Γνωρίζουμε μόνο όσα οι ίδιες οι Ηνωμένες Πολιτείες επιλέγουν να δημοσιοποιήσουν, χωρίς δυνατότητα ανεξάρτητης επαλήθευσης.

Σύμφωνα με αυτά, οργανώθηκε μια τεράστια διακοπή ηλεκτροδότησης και βομβαρδίστηκαν επτά στρατιωτικά κέντρα στην πρωτεύουσα ή γύρω από αυτήν, ενώ μια αερομεταφερόμενη ομάδα εισέβαλε στην προεδρική κατοικία και συνέλαβε αιφνιδιαστικά τον Νικολάς Μαδούρο και τη σύζυγό του, τη δικηγόρο Σίλια Φλόρες, πρώην πρόεδρο της Εθνοσυνέλευσης.

Οι μόνοι πυροβολισμοί που αναφέρθηκαν ήταν μεταξύ της προεδρικής φρουράς και των Αμερικανών κομάντος. Η φρουρά αυτή αποτελείτο αποκλειστικά από Κουβανούς. Οι βενεζουελάνικες δυνάμεις δεν προέβαλαν καμία αντίσταση, γεγονός που υποδηλώνει ότι ο στρατός βρισκόταν σε συνεννόηση με την αμερικανική επίθεση.

Σε καμία περίπτωση δεν επρόκειτο για εισβολή στη Βενεζουέλα ούτε για αλλαγή καθεστώτος.

Παραβίασαν οι Ηνωμένες Πολιτείες το διεθνές δίκαιο;

Οι περισσότεροι σχολιαστές υποστηρίζουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες παραβίασαν το διεθνές δίκαιο. Πρόκειται για κατάχρηση όρου. Το διεθνές δίκαιο δεν είναι νομικός κώδικας. Δεν διαθέτει καθολικούς κανόνες, ούτε αστυνομία, ούτε δικαστήρια, ούτε φυλακές. Είναι ένα σύνολο δεσμεύσεων που ισχύουν μόνο για όσους τις αποδέχονται.

Αλλά για τις Ηνωμένες Πολιτείες — όπως και για την Ευρωπαϊκή Ένωση —, εκλεγμένος το 2024 είναι ο Εδμούνδο Γκονσάλες Ουρούτια και όχι ο Νικολάς Μαδούρο Μόρος. Η εκλογή αυτή αμφισβητήθηκε έντονα, όχι αδικαιολόγητα. Ωστόσο, είναι αδιαμφισβήτητο ότι ο Μαδούρο διαθέτει πλειοψηφική υποστήριξη στη χώρα του [1].

Εάν, από βενεζουελάνικη σκοπιά, οι Ηνωμένες Πολιτείες απήγαγαν τον εκλεγμένο πρόεδρο, από αμερικανική σκοπιά, η Ουάσιγκτον απήγαγε απλώς έναν ναρκέμπορο, και μάλιστα έναν σφετεριστή της προεδρίας.

Δεν υπάρχει, συνεπώς, παραβίαση του διεθνούς δικαίου, αλλά σύγκρουση δύο οπτικών.

Ποια είναι η Ντέλσι Ροδρίγκες;

Η αντιπρόεδρος Ντέλσι Ροδρίγκες Γκόμες είναι κόρη του επαναστάτη ηγέτη Χόρχε Αντόνιο Ροδρίγκες, ο οποίος βασανίστηκε μέχρι θανάτου από την αστυνομία της Βενεζουέλας το 1976. Πολύ κοντά στον Ούγκο Τσάβες, εργάστηκε στο πλευρό του στην κυβέρνησή του, αναλαμβάνοντας καθήκοντα στις υπηρεσίες Πληροφοριών και στη Γραμματεία της Κυβέρνησης. Το 2002, ο πρόεδρος Ούγκο Τσάβες την είχε στείλει στην Ευρώπη, μεταξύ άλλων για να με συναντήσει. Τότε τη γνώρισα και την εκτίμησα.

Ο αδελφός της, Χόρχε Ροδρίγκες Γκόμες, υπήρξε αντιπρόεδρος επί Τσάβες και σήμερα είναι πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης.

Στη δεκαετία του 2020, η Ντέλσι Ροδρίγκες ήρθε σε σύγκρουση με τον συρο-βενεζουελανό αντιπρόεδρο Ταρέκ ελ-Αϊσάμι, ο οποίος είχε κατηγορηθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες ταυτόχρονα με τον Νικολάς Μαδούρο. Ο ελ-Αϊσάμι κατηγορήθηκε από τις ΗΠΑ για διαφθορά, επειδή παρείχε διαβατήρια σε στελέχη της λιβανέζικης Χεζμπολάχ και σε συριακές προσωπικότητες, μεταξύ των οποίων ο πρόεδρος Μπασάρ αλ-Άσαντ και μέλη της οικογένειάς του. Παραιτήθηκε τελικά το 2023 και συνελήφθη το 2024 από τον γενικό εισαγγελέα Ταρέκ Ουίλιαμ Σάαμπ, αδελφό του πρεσβευτή της Βενεζουέλας στη Δαμασκό. Η βενεζουελάνικη Δικαιοσύνη τον κατηγορεί ότι οργάνωσε δίκτυο κρατικών αξιωματούχων για την υπεξαίρεση δημόσιου χρήματος με σκοπό τη χρηματοδότηση προεκλογικών εκστρατειών. Ποτέ δεν τέθηκε ζήτημα προσωπικού πλουτισμού.

Κατά το ταξίδι μου το 2017, με είχε ευγενικά χαιρετήσει, αλλά δεν μου είχε παραχωρήσει ιδιωτική ακρόαση, πιθανότατα λόγω της σύγκρουσής της με τον Ταρέκ ελ-Αϊσάμι.

Μετά την απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο, η Ντέλσι Ροδρίγκες προκρίθηκε αμέσως ως προσωρινή πρόεδρος.

Κατά τη διάρκεια της κρίσης με τον Ταρέκ ελ-Αϊσάμι, είχε συγκρουστεί με τον Ντιοσδάδο Καμπέγιο, επίσης κατηγορούμενο στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2020 μαζί με τον Μαδούρο. Ο Καμπέγιο είναι ο ισχυρός άνδρας του τσαβισμού. Θα είχε διαδεχθεί τον Ούγκο Τσάβες, αν δεν υπήρχε η κατάθεση των Κουβανών γιατρών του.

Υπάρχει το καρτέλ «Los Soles»;

Οι Ηνωμένες Πολιτείες χαρακτήρισαν, στις 25 Ιουλίου, το καρτέλ «Los Soles» ως υπεύθυνο για το εμπόριο ναρκωτικών και κατηγόρησαν τον Νικολάς Μαδούρο ότι είναι ο αρχηγός του.

Οι ειδικοί της αγοράς ναρκωτικών είναι ομόφωνοι ότι αυτό το καρτέλ δεν υπάρχει. Ο όρος αναφέρεται σε μια ομάδα ανώτερων αξιωματικών, αναγνωρίσιμων από τα αστέρια (los soles) στις στολές τους.

Αυτοί φέρονται να οργάνωσαν διακίνηση ναρκωτικών για τη χρηματοδότηση της λιβανέζικης Αντίστασης. Στον Λίβανο, η Χεζμπολάχ δεν καλλιεργεί ναρκωτικά, αλλά εισπράττει τη ζακάτ από τους τοπικούς βαρόνους των ναρκωτικών. Η ζακάτ είναι ισοδύναμη με φόρο που οι μουσουλμάνοι καταβάλλουν για φιλανθρωπικούς σκοπούς της επιλογής τους.

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η πλειονότητα των κυβερνήσεων της Λατινικής Αμερικής εμπλέκεται σε διακίνηση ναρκωτικών. Πρόκειται για την κύρια πηγή κρυφών εσόδων. Μέχρι σήμερα, οι Ηνωμένες Πολιτείες επέλεγαν με ποια καρτέλ θα συνεργαστούν και διεξήγαγαν αδυσώπητο πόλεμο εναντίον των υπολοίπων. Έτσι, ο Κολομβιανός Πάμπλο Εσκομπάρ συνεργάστηκε αρχικά μαζί τους, πριν συμμαχήσει με αριστερούς επαναστάτες και γίνει ο υπ’ αριθμόν ένα δημόσιος εχθρός της DEA.

Το 2000, ήμουν γενικός γραμματέας της Παγκόσμιας Αντι-Απαγορευτικής Λίγκας, μιας οργάνωσης που περιλάμβανε, μεταξύ άλλων, περισσότερους από 500 βουλευτές και πάνω από 20 Νομπελίστες. Αξιολόγησα τη μάστιγα που δημιουργεί ναρκο-κράτη και την αναποτελεσματικότητα των πολέμων κατά των ναρκωτικών. Ο μόνος τρόπος για την ανασυγκρότηση υγιών κοινωνιών είναι η εκπαίδευση των πληθυσμών για τον έλεγχο των εξαρτήσεών τους. Οι προσπάθειες του προέδρου Τραμπ, επομένως, δεν θα αποδώσουν πολλά, ακόμη κι αν καταφέρει να εξυγιάνει τις πολιτικές σχέσεις μεταξύ Λατινικής Αμερικής και Μέσης Ανατολής.

Επιστρέφουμε στην εποχή των Αυτοκρατοριών;

Οι περισσότεροι σχολιαστές μιλούν για πιθανή επιστροφή των Αυτοκρατοριών. Κατά την άποψή τους, ο Ντόναλντ Τραμπ μόλις εισέβαλε στη Βενεζουέλα, όπως ο Βλαντίμιρ Πούτιν εισέβαλε στην Ουκρανία και όπως ο Σι Τζινπίνγκ θα το κάνει στην Ταϊβάν. Πρόκειται για πλήρη παρεξήγηση των γεγονότων.

Ο πρόεδρος Τραμπ δεν εισέβαλε στη Βενεζουέλα, αλλά αφαίρεσε από αυτήν έναν ναρκέμπορο. Ο πρόεδρος Πούτιν δεν εισέβαλε στην Ουκρανία, αλλά εφάρμοσε τις Συμφωνίες του Μινσκ και το ψήφισμα 2202 του Συμβουλίου Ασφαλείας. Όσο για τον πρόεδρο Σι, έχει δεσμευθεί να μην εισβάλει ποτέ στην Ταϊβάν, εφόσον εκείνη δεν κηρύξει την ανεξαρτησία της.

Πρόκειται πράγματι για μια νέα ιστορική περίοδο, για τη διαμόρφωση ενός πολυπολικού κόσμου, όχι για αναβίωση των Αυτοκρατοριών. Η πολυπολικότητα προϋποθέτει την αποκατάσταση του διεθνούς δικαίου και, συνεπώς, την κατάργηση των «διεθνών κανόνων» που επιβλήθηκαν, κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου και μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ομάδα των Επτά (G7).

Διόρθωση :

Ένας από τους αναγνώστες μου μόλις μου έστειλε έναν σύνδεσμο για ένα βίντεο που δεν γνώριζα. Ο ίδιος ο πρόεδρος Ούγκο Τσάβες διόρισε τον αντιπρόεδρό του, τον Νικολάς Μαδούρο, όχι μόνο για να ενεργεί ως προσωρινός πρόεδρος σε περίπτωση που δεν είναι σε θέση να ενεργήσει, αλλά και για να εκλεγεί στη θέση του.
Cf Chavez designó a Nicolás Maduro como sucesor

Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

[1] «Τα ψέματα του Τύπου για τις προεδρικές εκλογές στη Βενεζουέλα», του Τιερί Μεϊσάν, Δίκτυο Βολταίρος, 27 Αυγούστου 2024

Τιερί Μεϊσάν

Πολιτικός σύμβουλος, πρόεδρος-ιδρυτής του Δικτύου Βολταίρος και της διάσκεψης Axis for Peace. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά: Sous nos yeux - Du 11-Septembre à Donald Trump.

Η απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο

Επιχείρηση «Απόλυτη Αποφασιστικότητα»

Οι ουκρανικές διαπραγματεύσεις σέρνονται σε μάκρος

Το Πεντάγωνο υιοθετεί την οπτική του Τραμπ για τον κόσμο

Η Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας του 2025

Τι κρύβεται πίσω από τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις για την Ουκρανία;

Η πτώση του καθεστώτος Ζελένσκι και των συμμάχων του

 Les articles de cet auteur Envoyer un message

Δίκτυο Βολταίρος

Βολταίρος, Διεθνής Έκδοση

ΦακόςΕν συντομίαΣυζητήσεις 

Τρίτη 16 Δεκεμβρίου 2025

Τιερί Μεϊσάν: Οι ουκρανικές διαπραγματεύσεις σέρνονται σε μάκρος

 

Οι ουκρανικές διαπραγματεύσεις σέρνονται σε μάκρος

Οι ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις στην Ουκρανία προσκρούουν στη συστηματική απροθυμία της κυβέρνησης Ζελένσκι. Το Κίεβο επιχειρεί να κερδίσει χρόνο, αρχικά στο δικαστικό πεδίο, στη συνέχεια στο στρατιωτικό και, τέλος, στο πολιτικό επίπεδο. Ωστόσο, οι επαφές που έχουν πραγματοποιηθεί επιτρέπουν ήδη να διαφανεί ποια μορφή ενδέχεται να λάβει αυτή η ειρήνη.

عربي Deutsch Español français italiano Nederlands Português русский
Τηλεδιάσκεψη της 10ης Δεκεμβρίου 2025 σχετικά με την πώληση των ουκρανικών σπάνιων γαιών.

Το παρόν άρθρο αποτελεί συνέχεια των:
1. «Οι στράουσιστές καταλαμβάνουν τον έλεγχο των Ηνωμένων Εθνών και του ΝΑΤΟ», 7 Οκτωβρίου 2025.
2. «Η αντιρωσική προπαγάνδα και η προετοιμασία του πολέμου κατά της Ρωσίας», 28 Οκτωβρίου 2025.
3. «Η στιγμή της αλήθειας: η Δύση απέναντι στις ρωσικές στρατιωτικές προελάσεις», 4 Νοεμβρίου 2025.
4. «Η πτώση του καθεστώτος Ζελένσκι και των συμμάχων του», 25 Νοεμβρίου 2025.
5. «Τι κρύβεται πίσω από τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις για την Ουκρανία;», 2 Δεκεμβρίου 2025.

Οι ειρηνευτικές συνομιλίες μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας παρατείνονται χωρίς ορατή κατάληξη. Είναι σαφές ότι η ρωσική πλευρά, βέβαιη για την τελική της επικράτηση, επιδιώκει να απελευθερώσει το συντομότερο δυνατόν ό,τι απομένει από το Ντονμπάς, ενώ η ουκρανική πλευρά αρνείται οποιαδήποτε ουσιαστική παραχώρηση.

Τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και το Ηνωμένο Βασίλειο, πολλαπλασιάζουν τις συσκέψεις — σχεδόν μία ημερησίως — με μοναδική εμμονή τη συνέχιση του πολέμου, είτε με τη στήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών είτε και χωρίς αυτήν.

Δύο νέα γεγονότα μεταβάλλουν ουσιωδώς το τοπίο: αφενός, η Ουάσινγκτον εξετάζει πλέον ανοιχτά το ενδεχόμενο αποχώρησης από το ΝΑΤΟ· αφετέρου, οι ουκρανικές αρχές αποδέχονται την ιδέα της εκποίησης της ίδιας της χώρας.

Ουάσινγκτον και ΝΑΤΟ

Την 1η Δεκεμβρίου πραγματοποιήθηκε μυστική τηλεδιάσκεψη με τη συμμετοχή των προέδρων της Γαλλίας (Εμανουέλ Μακρόν) και της Φινλανδίας (Αλεξάντερ Στουμπ), του Γερμανού καγκελάριου Φρίντριχ Μερτς, των πρωθυπουργών της Πολωνίας (Ντόναλντ Τουσκ), της Ιταλίας (Τζόρτζια Μελόνι), της Δανίας (Μέτε Φρέντερικσεν) και της Νορβηγίας (Γιόνας Γκαρ Στέρε), του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ (Μαρκ Ρούτε), της προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν) και του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (Αντόνιο Κόστα).

Σύμφωνα με το Der Spiegel, το οποίο είχε πρόσβαση στο πρακτικό της συνεδρίασης, ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ δήλωσε ότι συμφωνεί με τον Φινλανδό πρόεδρο και ότι οι Ευρωπαίοι οφείλουν να επιδείξουν δυσπιστία απέναντι στην ειρήνη στην Ουκρανία την οποία διαπραγματεύονται οι ειδικοί απεσταλμένοι του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ [1].

Πρόκειται για την πρώτη φορά που εν ενεργεία γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ επικρίνει δημοσίως εν ενεργεία πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας που δημοσιεύθηκε στις 4 Δεκεμβρίου από τον Λευκό Οίκο αναφέρεται πέντε φορές στο ΝΑΤΟ. Εντούτοις, η Συμμαχία δεν θεωρείται πλέον ζωτικής σημασίας για τις Ηνωμένες Πολιτείες, στο μέτρο που ο πρόεδρος Τραμπ έχει σημάνει το τέλος της «Αμερικανικής Αυτοκρατορίας». Η Ουάσινγκτον, βυθισμένη σε δημόσιο χρέος ύψους 33 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, δεν προτίθεται να συνεχίσει να επωμίζεται την άμυνα της Δυτικής Ευρώπης. Το κείμενο περιορίζεται στο να επισημάνει ότι τα κράτη-μέλη της Ατλαντικής Συμμαχίας θα πρέπει να αναλάβουν μόνα τους την ασφάλειά τους, διαθέτοντας το 5% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος τους — ποσοστό πολύ ανώτερο από το σημερινό. Παράλληλα, υπογραμμίζει ότι η Συμμαχία δεν προορίζεται να συνεχίσει την επέκτασή της [2].

Στις 9 Δεκεμβρίου, πέντε ημέρες αργότερα, ο Ρεπουμπλικανός βουλευτής Τόμας Μάσι (Κεντάκι) κατέθεσε στο Κογκρέσο σχέδιο νόμου (HR 6508) με στόχο την αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από το ΝΑΤΟ. Στις 12 Δεκεμβρίου το σχέδιο παραπέμφθηκε στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων [3] — για πρώτη φορά το ζήτημα αυτό εισάγεται επίσημα προς συζήτηση στο Κογκρέσο.

Είναι ακόμη πρόωρο να εξαχθούν οριστικά συμπεράσματα. Ωστόσο, καθίσταται ήδη σαφές ότι στους κόλπους των τραμπικών υπάρχει ισχυρό ρεύμα αντίθεσης προς την Ατλαντική Συμμαχία και ότι τα ευρωπαϊκά κράτη αντιλαμβάνονται πως αδυνατούν να εξασφαλίσουν ταυτόχρονα την εθνική τους άμυνα και μια στρατιωτική αντιπαράθεση με τη Ρωσική Ομοσπονδία.

Κατ’ ιδίαν, συνεργάτες του προέδρου Τραμπ διαβεβαιώνουν ότι η αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από τη Συμμαχία τοποθετείται χρονικά στα μέσα του 2027 — χρονοδιάγραμμα που ενδέχεται να επισπευσθεί.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες το γνωρίζουν. Στις 8 Δεκεμβρίου, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Αντόνιο Κόστα, δήλωνε ενώπιον του Ινστιτούτου Ζακ Ντελόρ:

«Αν θέλουμε να προστατευθούμε, όχι μόνο από τους αντιπάλους μας αλλά και από συμμάχους που μας αμφισβητούν, οφείλουμε να ενισχύσουμε την Ευρώπη. Χρειαζόμαστε συντονισμό για να οικοδομήσουμε μια Ευρώπη που θα κατανοεί ότι οι συμμαχικές σχέσεις και οι συμμαχίες της μεταπολεμικής περιόδου έχουν αλλάξει.»

Ωστόσο, τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν διαθέτουν ούτε τα οικονομικά ούτε τα στρατιωτικά μέσα των Ηνωμένων Πολιτειών. Δεν είναι σε θέση να διασφαλίσουν αυτοτελώς την άμυνά τους. Εάν, παρά ταύτα, το επιχειρούσαν, θα έπρεπε να οργανωθούν γύρω από μία εκ των τριών πυρηνικών δυνάμεων της περιοχής: τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο ή — αναπόφευκτα — τη Ρωσία.

Ο δικτάτορας Ζελένσκι και το ζήτημα των εκλογών

Πριν από έναν μήνα, στις 11 Νοεμβρίου, ο υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, Μάρκο Ρούμπιο, έδωσε το σήμα για την «επιχείρηση Μίδας». Οι βασικοί σύμμαχοι του μη εκλεγμένου Ουκρανού προέδρου, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, κατέρρευσαν ο ένας μετά τον άλλον. Είναι αδιανόητο ο ίδιος να μην συγκαταλέγεται στους κύριους ωφελημένους της υπεξαίρεσης δημόσιων πόρων και του εκβιασμού ουκρανικών επιχειρήσεων. Κι όμως, κανείς δεν τολμά να τον συλλάβει. Προφανώς, επιδιώκει να παραμείνει στην εξουσία προκειμένου να διασφαλίσει τα κέρδη του ή να τα μεταφέρει στο εξωτερικό.

Αρχικά, επιχείρησε να ανασυσπειρώσει τους υποστηρικτές της Ουκρανίας, πολλαπλασιάζοντας τις επαφές σε Αθήνα, Παρίσι, Λονδίνο, Βρυξέλλες, Ρώμη και Βερολίνο, την ώρα που ο ειδικός του απεσταλμένος και γενικός γραμματέας του Συμβουλίου Άμυνας, Ρουστέμ Ούμεροφ, βρισκόταν ήδη σε φυγή. Η εξουσία στην Ουκρανία έχει πλέον μετατραπεί σε θέατρο σκιών: ο μη εκλεγμένος πρόεδρος μπορεί να καταρρεύσει ανά πάσα στιγμή, ενώ ο βασικός του διαπραγματευτής αδυνατεί να επιστρέψει στην πατρίδα του.

Σε συνέντευξη στο Politico, στις 9 Δεκεμβρίου [4], ο πρόεδρος Τραμπ δήλωσε τα εξής:

Ντάσα Μπερνς: Πιστεύετε ότι ήρθε η ώρα η Ουκρανία να οργανώσει εκλογές;
Ντόναλντ Τραμπ: Ναι. Νομίζω πως ναι. Έχει περάσει πολύς καιρός. Αυτό, εε… δεν πήγε ιδιαίτερα καλά. Ναι, πιστεύω ότι ήρθε η ώρα. Νομίζω ότι είναι μια σημαντική στιγμή για να γίνουν εκλογές. Χρησιμοποιούν τον πόλεμο όχι για να οργανώσουν εκλογές, αλλά, εε, νομίζω ότι ο ουκρανικός λαός θα έπρεπε… θα έπρεπε να έχει αυτή την επιλογή. Και ίσως ο Ζελένσκι να κέρδιζε. Δεν ξέρω ποιος θα κέρδιζε. Αλλά δεν έχουν κάνει εκλογές εδώ και πολύ καιρό. Ξέρετε, μιλούν για δημοκρατία, αλλά αυτό φτάνει σε ένα σημείο όπου δεν είναι πια δημοκρατία.

Ο μη εκλεγμένος πρόεδρος απάντησε αμέσως:
«Είμαι έτοιμος για εκλογές. Ζητώ τώρα, και το δηλώνω ανοιχτά, από τις Ηνωμένες Πολιτείες να με βοηθήσουν, ενδεχομένως μαζί με τους Ευρωπαίους συναδέλφους, να εγγυηθούν την ασφάλεια για τη διεξαγωγή εκλογών.»

Πρέπει να σημειωθεί ότι το ουκρανικό Σύνταγμα απαγορεύει τις εκλογές σε περίοδο στρατιωτικού νόμου. Ο στρατιωτικός νόμος επιβλήθηκε για πρώτη φορά το 2018 από τον πρόεδρο Πέτρο Ποροσένκο, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας για τις προεδρικές εκλογές [5].

Στη συνέχεια, επιβλήθηκε για δεύτερη φορά από τον πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι το 2022, κατά τη ρωσική ειδική στρατιωτική επιχείρηση.

Ο στρατιωτικός νόμος θεσπίζει εννέα μέτρα:
• Περιορισμούς στα συνταγματικά δικαιώματα και ελευθερίες των πολιτών·
• Εισαγωγή «υποχρέωσης εργασίας», που ισχύει για όλους, είτε εργάζονται είτε όχι, και μπορεί να αφορά και υπηρεσία στον στρατό·
• Κατάσχεση κρατικών περιουσιών ή «αναγκαστική διάθεση» κοινοτικών και ιδιωτικών αγαθών «για τις ανάγκες του κράτους»·
• Επιβολή απαγόρευσης κυκλοφορίας·
• Εισαγωγή στρατιωτικών σημείων ελέγχου και περιορισμών της «ελευθερίας κίνησης πολιτών, αλλοδαπών και ανιθαγενών, καθώς και της κυκλοφορίας οχημάτων»·
• Έλεγχο εγγράφων των προσώπων και επιθεώρηση των χώρων όπου βρίσκονται·
• Απαγόρευση ειρηνικών διαδηλώσεων, συγκεντρώσεων και μαζικών εκδηλώσεων·
• Απαγόρευση ή περιορισμό των μέσων ενημέρωσης·
• Απαγόρευση ή περιορισμό της μετάδοσης πληροφοριών στα κοινωνικά δίκτυα.

Και στις δύο περιπτώσεις, επρόκειτο σαφώς για εγκαθίδρυση αυταρχικού καθεστώτος. Ενώ ο Ποροσένκο τον εφάρμοσε μόνο για τριάντα ημέρες, ο Ζελένσκι τον ανανέωσε κάθε τρεις μήνες από τον Φεβρουάριο του 2022. Σύμφωνα με το δέκατο έκτο προεδρικό διάταγμα που εξέδωσε σχετικά, ο στρατιωτικός νόμος παρατείνεται έως τον ερχόμενο Φεβρουάριο.

Σύμφωνα με το Σύνταγμα, η θητεία του Βολοντίμιρ Ζελένσκι έληξε τον Μάιο του 2025. Από τότε, την προσωρινή προεδρία θα έπρεπε να ασκεί ο πρόεδρος της Βερχόβνα Ράντα, Ρουσλάν Στεφαντσούκ. Όχι μόνο δεν το ζήτησε, αλλά συνόδευσε τον απερχόμενο πρόεδρο στις πρώτες του μετακινήσεις για να επιβεβαιώσει τη νομιμότητά του.

Αν διεξάγονταν σήμερα εκλογές, οι εκλογικοί κατάλογοι θα ήταν νοθευμένοι, καθώς εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες που σκοτώθηκαν στη μάχη εξακολουθούν να περιλαμβάνονται σε αυτούς. Υπό αυτές τις συνθήκες, θα ήταν παιδικό παιχνίδι για την εξουσία να νοθεύσει την κάλπη.

Η ρωσική πλευρά έχει υπογραμμίσει πάρα πολλές φορές ότι δεν μπορεί να υπογράψει ειρήνη με μια μη νόμιμη προσωπικότητα. Θυμάται ότι ο πρόεδρος Ποροσένκο είχε κρίνει, από τη μια μέρα στην άλλη, πως οι Συμφωνίες του Μινσκ, που είχαν υπογραφεί από τον ειδικό απεσταλμένο και προκάτοχό του, Λεονίντ Κούτσμα, ήταν άκυρες και ανυπόστατες, επειδή το πρόσωπο αυτό δεν είχε εγκριθεί ούτε από τον ίδιο ούτε από τη Βερχόβνα Ράντα.

Η ανακοίνωση του πλέον μη εκλεγμένου Ουκρανού προέδρου ότι θα δεχόταν τη διεξαγωγή εκλογών δεν αποτελεί, κατά πάσα πιθανότητα, παρά ένα μέσο για να κερδίσει χρόνο και να καθυστερήσει ακόμη περισσότερο την ειρήνη.

Πώληση της Ουκρανίας στον πλειοδότη

Ο Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής Λίντσεϊ Γκράχαμ (Νότια Καρολίνα) είχε εκτιμήσει την αξία των ουκρανικών σπάνιων γαιών, στις 9 Ιουνίου 2024, σε συνέντευξή του στην εκπομπή Face the Nation (CBS News), μεταξύ «10 και 12 τρισεκατομμυρίων δολαρίων».

Ο πρόεδρος Τραμπ είχε αναφερθεί, πριν από μερικούς μήνες, στο ενδεχόμενο μεταβίβασής τους στις Ηνωμένες Πολιτείες για την αποπληρωμή του κόστους του πολέμου. Ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Σκοτ Μπέσεντ, είχε μεταβεί στο Κίεβο στις 12 Φεβρουαρίου για να το συζητήσει με τον πρόεδρο Ζελένσκι.

Έτσι, ο μη εκλεγμένος πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι συγκάλεσε, μέσω τηλεδιάσκεψης στις 10 Δεκεμβρίου, τον ίδιο τον Σκοτ Μπέσεντ, μαζί με τον Τζάρεντ Κούσνερ — όχι ως διαπραγματευτή στη Μόσχα, αλλά ως διευθυντή του επενδυτικού ταμείου Affinity Partners — και τον Λάρι Φινκ, διευθυντή του επενδυτικού ταμείου BlackRock και ήδη ιδιοκτήτη μεγάλου μέρους της αγροτικής γης [6]. Προφανώς επρόκειτο για την αποτίμηση του τι θα μπορούσε να αγοραστεί σε αντάλλαγμα για τις σπάνιες γαίες. Αυτό που ήταν αδιανόητο πριν από δέκα μήνες, έγινε ξαφνικά δυνατό.

Μια δεύτερη συνάντηση πραγματοποιήθηκε την επόμενη ημέρα, 11 Δεκεμβρίου. Ο μη εκλεγμένος πρόεδρος Ζελένσκι συγκέντρωσε τους βασικούς Αμερικανούς διαπραγματευτές και κάλεσε να παρέμβει ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ. Στόχος ήταν η επισκόπηση των εγγυήσεων ασφαλείας, γνωρίζοντας ότι το ΝΑΤΟ δεν είναι πλέον αιώνιο.

Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

[1] «We Must Not Leave Ukraine and Volodymyr Alone with These Guys», Matthias Gebauer, Leo Klimm, Paul-Anton Krüger, Timo Lehmann, Fedir Petrov, Jan Petter, Fidelius Schmid & Michael Weiss, Der Spiegel, December 4, 2025.

[2] Το Πεντάγωνο υιοθετεί την οπτική του Τραμπ για τον κόσμο”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 10 décembre 2025.

[4] «Donald Trump in The Conversation», Dasha Burn, Politico, YouTube, December 9, 2025.

[5] «L’Ukraine adopte une loi martiale aux visées très électorales», Stéphane Siohan, Le Temps, 27 novembre 2018.

[6] « Une "paix financière khazare" en Ukraine : BlackRock et le désastre Zelensky », par Alfredo Jalife-Rahme, Traduction Maria Poumier, La Jornada (Mexique) , Réseau Voltaire, 15 décembre 2025.

Τιερί Μεϊσάν

Πολιτικός σύμβουλος, πρόεδρος-ιδρυτής του Δικτύου Βολταίρος και της διάσκεψης Axis for Peace. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά: Sous nos yeux - Du 11-Septembre à Donald Trump.

Οι ουκρανικές διαπραγματεύσεις σέρνονται σε μάκρος

Το Πεντάγωνο υιοθετεί την οπτική του Τραμπ για τον κόσμο

Η Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας του 2025

Τι κρύβεται πίσω από τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις για την Ουκρανία;

Η πτώση του καθεστώτος Ζελένσκι και των συμμάχων του

Το ψέμα ως όπλο διακυβέρνησης

Αφιέρωση για τις επιθέσεις της 13ης Νοεμβρίου 2015
 Les articles de cet auteur Envoyer un message

Δίκτυο Βολταίρος

Βολταίρος, Διεθνής Έκδοση

ΦακόςΕν συντομίαΣυζητήσεις

Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου 2025

Τιερί Μεϊσάν: Το Πεντάγωνο υιοθετεί την οπτική του Τραμπ για τον κόσμο

 

Η Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας του 2025

Το Πεντάγωνο υιοθετεί την οπτική του Τραμπ για τον κόσμο

Ο Ντόναλντ Τραμπ, τον οποίο οι Ευρωπαίοι ηγέτες συμφωνούν να θεωρούν λαϊκιστή χωρίς πολιτική εμπειρία, δημοσίευσε τη νέα του Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας, ένα κείμενο αδέξια γραμμένο, αλλά με σημαντική φιλοσοφική εμβέλεια. Παρουσιάζει τον εαυτό του ως δάσκαλο στη διπλωματία και προτείνει, σύμφωνα με το σύνθημα του προέδρου Άντριου Τζάκσον, να αντικατασταθεί ο πόλεμος από το εμπόριο.

عربي Deutsch Español français italiano Nederlands русский

Η δημοσίευση από τον Λευκό Οίκο της Εθνικής Στρατηγικής Ασφάλειας 2025 ανατρέπει το τραπέζι. Διαφέρει από όλα τα προηγούμενα έγγραφα, συμπεριλαμβανομένης εκείνης του 2017 [1], κατά την πρώτη θητεία του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ.

Τα δύο κείμενα έχουν κοινό το μακρύ προκείμενό τους, αλλά ενώ αυτό του 2017 αποσκοπούσε στο «ν’ αντικατασταθεί ο πόλεμος με το εμπόριο», αυτό του 2025 απαντά πρώτα στα ερωτήματα του τι θέλουν οι Ηνωμένες Πολιτείες και ποια μέσα διαθέτουν. Πρόκειται για μια πλήρη αναπροσαρμογή της εθνικής στρατηγικής.

Αναπροσαρμογή

Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ γράφει: «Πριν από όλα, επιθυμούμε τη συνεχιζόμενη επιβίωση και ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών ως μια ανεξάρτητη και κυρίαρχη δημοκρατία, της οποίας η κυβέρνηση εγγυάται τα φυσικά, αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα των πολιτών της και προωθεί την ευημερία και τα συμφέροντά τους. Θέλουμε να προστατεύσουμε αυτή τη χώρα, τον λαό της, την επικράτειά της, την οικονομία και τον τρόπο ζωής της από κάθε στρατιωτική επίθεση και κάθε εχθρική ξένη επιρροή, είτε πρόκειται για κατασκοπεία, για αρπαχτικές εμπορικές πρακτικές, για διακίνηση ναρκωτικών και ανθρώπινων όντων, για καταστροφική προπαγάνδα και επιχειρήσεις επιρροής, πολιτισμική υπονόμευση ή οποιαδήποτε άλλη απειλή για το έθνος μας».

Στο δεύτερο ερώτημα, ορίζει τα μέσα ως εξής: «Θέλουμε να διασφαλίσουμε ότι το δυτικό ημισφαίριο παραμένει αρκετά σταθερό και καλά διοικούμενο για να αποτρέψει και να αποθαρρύνει τις μαζικές μεταναστεύσεις προς τις Ηνωμένες Πολιτείες· επιθυμούμε ένα ημισφαίριο του οποίου οι κυβερνήσεις συνεργάζονται μαζί μας εναντίον των ναρκοτρομοκρατών, των καρτέλ και άλλων διακρατικών εγκληματικών οργανώσεων· επιθυμούμε ένα ημισφαίριο που παραμένει ελεύθερο από εχθρική ξένη επιρροή. Δεσμευόμαστε να αποφεύγουμε κάθε παρεμβολή ή ανάληψη ελέγχου βασικών στοιχείων, ουσιωδών για την υποστήριξη κρίσιμων εφοδιαστικών αλυσίδων, και να εγγυηθούμε τη συνεχή μας πρόσβαση σε κρίσιμους στρατηγικούς χώρους. Με άλλα λόγια, θα διεκδικήσουμε και θα εφαρμόσουμε έναν «συνεπακόλουθο Τραμπ» στο δόγμα Μονρόε».

Με άλλα λόγια, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα επικεντρωθούν στη δική τους ζώνη επιρροής, τις Αμερικές. Θα δρουν εκεί ως μεγάλος αδερφός και όχι πλέον ως αυτοκρατορία («συνεπακόλουθο Ρούζβελτ»). Δηλαδή, θα τις προστατεύσουν από εξωτερικές απειλές και αναμένουν αντάλλαγμα η υπόλοιπη ήπειρος να συμμετέχει στις οικονομικές τους ανάγκες.

Αν αυτό ισχύει, δεν θα επιτεθούν στη Βενεζουέλα, αλλά μπορεί να επιτεθούν σε οργανώσεις διακινητών ναρκωτικών στη Λατινική Αμερική, συμπεριλαμβανομένης της Βενεζουέλας.

Συνεχίζει:

«• Θέλουμε να τερματίσουμε τις συνεχείς ζημιές που ασκούν ξένοι φορείς στην αμερικανική οικονομία, διατηρώντας παράλληλα την ελευθερία και το άνοιγμα του Ινδο-Ειρηνικού, διατηρώντας την ελευθερία ναυσιπλοΐας σε όλες τις κρίσιμες θαλάσσιες οδούς και διατηρώντας ασφαλείς και αξιόπιστες εφοδιαστικές αλυσίδες καθώς και πρόσβαση σε βασικά υλικά.

• Θέλουμε να στηρίξουμε τους συμμάχους μας για την διατήρηση της ελευθερίας και της ασφάλειας της Ευρώπης, αποκαθιστώντας παράλληλα την πολιτισμική της εμπιστοσύνη και τη δυτική της ταυτότητα.

• Θέλουμε να εμποδίσουμε μια ανταγωνιστική δύναμη να κυριαρχήσει στη Μέση Ανατολή, τους πετρελαϊκούς πόρους της και το φυσικό αέριο, και τα στρατηγικά περάσματα μέσω των οποίων διέρχονται, αποφεύγοντας παράλληλα τους «ατελείωτους πολέμους» που μας εγκλώβισαν στην περιοχή αυτή με εξωφρενικό κόστος.»

Καταλήγει ότι, ιδανικά, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να ξαναγίνουν «Η πρώτη παγκόσμια οικονομία, ταυτόχρονα η μεγαλύτερη και η πιο καινοτόμη, που παράγει πλούτο που μπορούμε να επενδύσουμε σε στρατηγικά συμφέροντα και μας δίνει διαπραγματευτική δύναμη έναντι χωρών που επιθυμούν πρόσβαση στις αγορές μας.»

Στρατηγική

Μόνο μετά από αυτό το μακρύ εισαγωγικό μέρος, πλησιάζει τα στρατηγικά ζητήματα. Προειδοποιεί ότι αυτή η στρατηγική «δεν βασίζεται σε μια παραδοσιακή πολιτική ιδεολογία. Κινητοποιείται πρώτα απ’ όλα από ό,τι εξυπηρετεί τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών, ή, με δύο λόγια, από την αρχή America first».

Το «America first», πριν γίνει το σύνθημα των Αμερικανών υποστηρικτών των Ναζί, ήταν αυτό του δημοκρατικού προέδρου Γούντροου Ουίλσον στην αρχή του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και του συντηρητικού (με την αγγλοσαξονική έννοια του όρου) Πατ Μπιουκάναν όταν αγωνιζόταν εναντίον των οπαδών του Λέο Στράους.

Εξουδετερώνει έπειτα το θέμα απορρίπτοντας τον εκτεταμένο ορισμό της «εθνικής ασφάλειας» που ανέπτυξαν οι προηγούμενες διοικήσεις, καθώς και τις παραδοσιακές ταξινομήσεις. Έτσι, δηλώνει εκ των προτέρων «μη-παρεμβατικός», υπογραμμίζοντας παράλληλα ότι αυτή η θέση είναι συχνά αστήριχτη και ότι πρέπει καλύτερα να δράσει τότε. Εντέλει, υποστηρίζει έναν «ευέλικτο ρεαλισμό».

Γράφει: η πολιτική μας «θα είναι ρεαλιστική ως προς το τι είναι εφικτό και επιθυμητό στις σχέσεις της με άλλα έθνη. Αναζητούμε καλές σχέσεις και ειρηνικές εμπορικές σχέσεις με τα έθνη του κόσμου, χωρίς να τους επιβάλλουμε δημοκρατικές ή κοινωνικές αλλαγές που απομακρύνονται βαθιά από τις παραδόσεις και την ιστορία τους. Αναγνωρίζουμε και επιβεβαιώνουμε ότι δεν υπάρχει τίποτα ασυνεπές ή υποκριτικό στο να ενεργεί κανείς σύμφωνα με μια τέτοια ρεαλιστική αξιολόγηση. Ή ακόμα, στη διατήρηση καλών σχέσεων με χώρες των οποίων τα συστήματα διακυβέρνησης και οι κοινωνίες διαφέρουν από τις δικές μας, ενώ παράλληλα ενθαρρύνουμε τους ομοϊδεάτες μας φίλους να σεβαστούν τα κοινά μας πρότυπα, κάτι που μας επιτρέπει να προωθήσουμε τα συμφέροντά μας.»

Αυτό το σημείο σηματοδοτεί μια πλήρη ρήξη με τη σκέψη των προηγούμενων κυβερνήσεων. Είναι μια επιστροφή στην παραδοσιακή σκέψη της παλιάς Ευρώπης την οποία εγκατάλειψε όπως είχαν κάνει οι Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Ντόναλντ Τραμπ κηρύττει την ευελιξία και την προσαρμοστικότητα.

Περιγράφει έπειτα τις διεθνείς σχέσεις που προωθεί, την οπτική του για τον κόσμο, βασισμένη στην «πρωτοκαθεδρία των εθνών» και τον «σεβασμό της κυριαρχίας τους». Υποδεικνύει ότι σε αυτόν τον κόσμο, δεν διεκδικεί ηγεμονική θέση, αλλά θα φροντίσει κανένα έθνος να μην μπορεί επίσης να την διεκδικήσει. Αντιλαμβάνεται τον ανταγωνισμό μεταξύ των εθνών όπως αυτόν της αγοράς ή του αθλητισμού: ας κερδίσει ο καλύτερος!

Ισχυρίζεται ότι η «κυριαρχία των εθνών» συνεπάγεται την «αποκατάσταση των συνόρων» και την άμυνα των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» (με την αμερικανική έννοια του όρου και όχι με τη γαλλική έννοια «των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη»).

Ισχυρίζεται επίσης ότι η «κυριαρχία των εθνών» δεν μπορεί να ανατεθεί σε συμμαχίες ή διακυβερνητικούς οργανισμούς. Κατά συνέπεια, η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ δεν μπορεί να απαλλάξει κάθε κράτος μέλος από την υποχρέωση να διασφαλίζει μόνο του την εθνική του άμυνα. Ομοίως, η ένταξη στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου δεν μπορεί να απαλλάξει κάθε κράτος από την υποχρέωση να προωθεί μόνο του το άνοιγμα νέων αγορών και την ασφάλεια των εφοδιαστικών του αλυσίδων.

Τίποτα το κοινό με τη στρατηγική του προκατόχου του, Τζο Μπάιντεν, για τον οποίο τα σύνορα και τα έθνη ήταν μόνο εμπόδια για τον θρίαμβο της «δημοκρατίας» [2]· ένας τρόπος αντίληψης που οδηγούσε αυτόματα στη συνέχιση του ατελείωτου πολέμου του προέδρου Τζορτζ Μπους, του δόγματος Ράμσφελντ-Τσεμπρόφσκι [3].

Οι περιοχές του κόσμου

Ο Ντόναλντ Τραμπ επιλέγει να ορίσει ζώνες προτεραιότητας δράσης. Κάνοντας έτσι, εκφράζεται σεβόμενος όλους τους συνομιλητές του και όχι, όπως έκανε στο παρελθόν, περιφρονώντας εκείνους που δεν μετράνε πολύ (αυτές τις «χώρες σκατά»).

Α - Οι Αμερικές

Έχοντας διευκρινίσει το «συνεπακόλουθο Τραμπ του δόγματος Μονρόε», ορίζει τη στρατηγική του κάτω από το ρητό «προσλήψεις και επέκταση». «Προσλήψεις» σημαίνει να στηριχθεί στο μέγιστο αριθμό εταίρων. «Επέκταση» σημαίνει ότι επιθυμεί ο μέγιστος αριθμός εθνών να θεωρεί τις Ηνωμένες Πολιτείες ως τον προνομιακό τους σύντροφο και να τους αποτρέπει (με διάφορα μέσα) από τη συνεργασία με άλλους.

Με απλά λόγια, πρόκειται να διασφαλιστεί ότι η παρουσία ξένων εταίρων στις Αμερικές, όπως η Κίνα, δεν θα διαταράξει τις ηπαίκές εφοδιαστικές αλυσίδες. Γι’ αυτό τον λόγο «πρέπει να τονιστεί ότι τα αμερικανικά αγαθά, υπηρεσίες και τεχνολογίες αντιπροσωπεύουν μια πολύ πιο ελκυστική επένδυση μακροπρόθεσμα, καθώς είναι υψηλότερης ποιότητας και δεν συνοδεύονται από καμία από τις ίδιες προϋποθέσεις με την βοήθεια που προσφέρουν άλλες χώρες.»

Β - Το Ινδοειρηνικό

Το Ινδο-Ειρηνικό παράγει σήμερα το μισό του πλούτου της ανθρωπότητας, αλλά οι ηπαϊκο-κινεζικές εμπορικές σχέσεις είναι όλο και πιο ανισορροπημένες. Τόσο επειδή οι κανόνες μεταξύ των δύο χωρών ορίστηκαν όταν η Κίνα ήταν μια ανεπτυγμένη χώρα όσο και επειδή η ηπαϊκη οικονομία βρίσκεται σε πλήρη υποχώρηση [Δεν είναι αυτό που λέει ο Τραμπ, αλλά είναι αυτό που υπαινίσσεται.] Σκοπεύει λοιπόν να ενισχύσει το Quad (Αυστραλία, ΗΠΑ, Ιαπωνία, Ινδία) για να διασφαλίσει ότι η Κίνα δεν θα καταφέρει να αποκτήσει ηγεμονική θέση.

Επιθυμεί επίσης να κινητοποιήσει τους πόρους των εταίρων του για να ξεκινήσει μια πρωτοβουλία που θα ανταγωνίζεται τις κινεζικές οδούς του μεταξιού.

Σταματώντας στο θέμα της Ταϊβάν, επισημαίνει ότι το νησί διαθέτει μια «κυρίαρχη θέση στην παραγωγή ημιαγωγών, αλλά κυρίως ότι προσφέρει άμεση πρόσβαση στη δεύτερη αλυσίδα νησιών και διαιρεί τη Βορειοανατολική και τη Νοτιοανατολική Ασία σε δύο ξεχωριστά θέατρα επιχειρήσεων.» Γι’ αυτό, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αναπτύξουν την οικονομική τους κυριαρχία στο νησί ενώ θα προσέχουν να σέβονται την σινικότητα της Ταϊβάν να μην υποστηρίζει ποτέ μια σύγκρουση σχετικά με αυτή. Πράγματι, ο Ντόναλντ Τραμπ παρενέβη στη Σανάε Ταϊκάτσι, την Ιαπωνέζα πρωθυπουργό, για να της ζητήσει να σταματήσει να προκαλεί το Πεκίνο.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει επίσης να διασφαλίσουν ότι οι εφοδιαστικές τους αλυσίδες δεν θα διακοπούν ποτέ στη Νοτιοκινεζική Θάλασσα από οποιονδήποτε.

Γ - Η Ευρωπαϊκή Ένωση

Η παραγωγή της ΕΕ έχει μειωθεί, σε τριάντα πέντε χρόνια (δηλαδή όχι από της Συνθήκης του Μάαστριχτ, αλλά από της ολοκλήρωσης της ενιαίας αγοράς), από 25 σε 14% της παγκόσμιας παραγωγής. «Αλλά αυτή η οικονομική παρακμή επισκιάζεται από την πολύ πραγματική και πιο σκοτεινή προοπτική μιας πολιτισμικής εξαφάνισης.» Η αποκατάστασή της εξαρτάται από τον έλεγχο της μετανάστευσής της (κάποια κράτη μπορεί σύντομα να έχουν μη-ευρωπαϊκή πλειοψηφία) και την εγκατάλειψη «της στείρας εμμονής της για υπερβολικούς κανονισμούς».

Σχετικά με τον πόλεμο στην Ουκρανία, ο Ντόναλντ Τραμπ γράφει «ότι είναι ζωτικής σημασίας για τις Ηνωμένες Πολιτείες να διαπραγματευτούν μια γρήγορη παύση των εχθροπραξιών, προκειμένου να σταθεροποιηθούν οι ευρωπαϊκές οικονομίες, να εμποδιστεί μια κλιμάκωση ή μια ακούσια επέκταση της σύγκρουσης, να αποκατασταθεί η στρατηγική σταθερότητα με τη Ρωσία και να επιτραπεί η ανοικοδόμηση της Ουκρανίας μετά τις εχθροπραξίες, ώστε να εξασφαλιστεί η επιβίωσή της ως βιώσιμο κράτος».

Εκφράζει τη λύπη του για το γεγονός ότι «πολλοί Ευρωπαίοι θεωρούν τη Ρωσία ως υπαρξιακή απειλή», κάτι που υποδηλώνει μια λύση του πολέμου στην Ουκρανία που δεν θα αντέξουν.

Δ - Η Μέση Ανατολή

Αυτή η περιοχή δεν έχει πλέον την ίδια σημασία από τότε που «οι πηγές ενέργειας έχουν διαφοροποιηθεί σημαντικά — με τις Ηνωμένες Πολιτείες να έχουν γίνει ξανά καθαρά εξαγωγείς ενέργειας — και ο ανταγωνισμός μεταξύ υπερδυνάμεων έχει δώσει τη θέση του σε μια αντιπαλότητα μεταξύ μεγάλων δυνάμεων, στην οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν την πιο ζηλευτή θέση». «Αυτή η περιοχή θα γίνει όλο και περισσότερο μια πηγή και προορισμός διεθνών επενδύσεων».

Αν και λυπάται για την ακαμψία του Ιράν, ικανοποιείται που βλέπει τις κύριες κυβερνήσεις να πολεμούν τον «ριζοσπαστισμό». Παρότι δεν τον ονομάζει, μιλά εδώ για τον «τζιχαντισμό» που οι διοικήσεις Ομπάμα και Μπάιντεν ενθάρρυναν για πολύ καιρό, όπως έκανε και η Βρετανική Αυτοκρατορία.

Ε - Ανατολική Αφρική

Η στρατηγική των Ηνωμένων Πολιτειών στην Αφρική «έχει επικεντρωθεί για πολύ καιρό στην παροχή και, στη συνέχεια, στη διάδοση της φιλελεύθερης ιδεολογίας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έπρεπε μάλλον να επικεντρωθούν στη δημιουργία συνεργασιών με ορισμένες χώρες για να καταπραΰνουν τις συγκρούσεις, να προωθήσουν αμοιβαία επωφελείς εμπορικές σχέσεις και να μεταβούν από ένα μοντέλο ξένης βοήθειας σε ένα μοντέλο επένδυσης και ανάπτυξης ικανό να εκμεταλλευτεί τους άφθονους φυσικούς πόρους και την υπάρχουσα οικονομική δυναμική της Αφρικής».

Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες έπρεπε να βοηθήσουν στην επίλυση των συνεχιζόμενων συγκρούσεων (για παράδειγμα, μεταξύ της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό και της Ρουάντα, και στο Σουδάν), και να αποτρέψουν νέες συγκρούσεις (για παράδειγμα, μεταξύ της Αιθιοπίας, της Ερυθραίας και της Σομαλίας), θα έπρεπε κυρίως «να μεταβούν από μια σχέση εστιασμένη στη βοήθεια σε μια σχέση εστιασμένη στο εμπόριο και τις επενδύσεις με την Αφρική, δίνοντας προτεραιότητα σε συνεργασίες με ικανά και αξιόπιστα κράτη, που είναι πρόθυμα να ανοίξουν τις αγορές τους σε ηπαϊκά αγαθά και υπηρεσίες.»

Συμπέρασμα

Σε αντίθεση με την καρικατούρα που έχουν κάνει οι αντίπαλοί του, Ηπαϊκοι και ξένοι, η Στρατηγική του Ντόναλντ Τραμπ εμφανίζεται εξαιρετικά συνεκτική και σκεπτόμενη, αν και εκφρασμένη με απλό τρόπο με περιττές αναφορές στις νίκες του προέδρου.

Βρίσκεται σε πλήρη συνέχεια με το σχέδιό του του 2017: να τερματίσει την «Αμερικανική Αυτοκρατορία». Είναι ο πρώτος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, εδώ και σχεδόν δύο αιώνες, σύμφωνα με τον οποίο η χώρα του δεν έχει κανέναν εχθρό. Με αυτό το τρόπο, αντιτίθεται τόσο στους παραδοσιακούς ιμπεριαλιστές, όσο και στους στράουσιστές και τους νεοσυντηρητικούς, αλλά ακόμα περισσότερο στους πολεμοκάπηλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αν αναπτύσσει τον στρατό του σύμφωνα με τη ρωμαϊκή αρχή Si vis pacem, para bellum (αν θέλεις ειρήνη, ετοίμαζε τον πόλεμο), τοποθετείται ώστε να μην προκαλεί ποτέ πόλεμο και δεσμεύεται, αντίθετα, να βοηθήσει στην επίλυση συγκρούσεων, και πάλι σε αντίθεση με τη στρατηγική του βρετανού συμμάχου του, «διαίρει και βασίλευε».

Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

titre documents joints

[1Η Στρατιωτική Στρατηγική του Ντόναλντ Τραμπ”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα) , Δίκτυο Βολταίρος, 3 janvier 2018.

[2Η στρατηγική εθνικής ασφάλειας του προέδρου Μπάιντεν”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα) , Δίκτυο Βολταίρος, 6 avril 2021.

[3Το δόγμα Ράμσφελντ/Σεμπρόφσκι”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα) , Δίκτυο Βολταίρος, 25 mai 2021.

Τιερί Μεϊσάν

Πολιτικός σύμβουλος, πρόεδρος-ιδρυτής του Δικτύου Βολταίρος και της διάσκεψης Axis for Peace. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά: Sous nos yeux - Du 11-Septembre à Donald Trump.

Το Πεντάγωνο υιοθετεί την οπτική του Τραμπ για τον κόσμο

Η Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας του 2025

Τι κρύβεται πίσω από τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις για την Ουκρανία;

Η πτώση του καθεστώτος Ζελένσκι και των συμμάχων του

Το ψέμα ως όπλο διακυβέρνησης

Αφιέρωση για τις επιθέσεις της 13ης Νοεμβρίου 2015

Ποιο παιχνίδι παίζουν η Γερμανία, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο στον ΟΗΕ και στη Διεθνή Οργάνωση Ατομικής Ενέργειας;

 Les articles de cet auteur Envoyer un message

Δίκτυο Βολταίρος

Βολταίρος, Διεθνής Έκδοση

ΦακόςΕν συντομίαΣυζητήσεις