Το ψέμα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 καθορίζει ακόμη τη ζωή όλων μας
Τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 δεν ανήκουν στο παρελθόν. Βρίσκουν άμεση συνέχεια στους πολέμους της Ουκρανίας, της Παλαιστίνης και του Ιράν. Είναι δυνατόν να κάνει κανείς λάθος για τον εχθρό και να μένει με τα μάτια καρφωμένα, γεμάτα θαυμασμό, σε μια δύναμη που σπέρνει το χάος και τη δυστυχία. Όμως το να κρύβει κανείς την αλήθεια από τον εαυτό του δεν οδηγεί παρά στο να βυθιστεί και ο ίδιος, με τη σειρά του, στο χάος και τη δυστυχία.
Η 25η επέτειος των γεγονότων της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 έδωσε αφορμή, στην Ευρώπη, για την αδιάκοπη επανάληψη των αντιφάσεων που η ατλαντική προπαγάνδα εκτοξεύει από εκείνες τις επιθέσεις.
Αν φροντίζει κανείς να λέει ψέματα, να λέει πάντα ψέματα, να λέει ακόμη ψέματα, ακόμη και 25 χρόνια μετά, είναι επειδή το διακύβευμα βρίσκεται ακόμη εκεί: οι σφαγές συνεχίζονται στην Ουκρανία, στην Παλαιστίνη, στον Λίβανο, στη Συρία, στο Ιράκ, στην Υεμένη και στο Ιράν. Όμως δεν μπορεί κανείς να τις κατανοήσει αν δεν τις συνδέσει με αυτό που παίχτηκε εκείνη την ημέρα.
Σήμερα εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι είναι πεπεισμένοι ότι οι τρεις πύργοι του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου δεν κατέρρευσαν από τα χτυπήματα δύο αεροσκαφών γραμμής και ότι κανένα αεροσκάφος δεν χτύπησε το Πεντάγωνο. Αλλά είναι πολύ λιγότεροι αυτοί που παραδέχονται, όπως εγώ απέδειχνα τότε, ότι αυτές οι επιθέσεις δεν ήταν παρά μια σκηνοθεσία που αποσκοπούσε στη συγκάλυψη ενός πραξικοπήματος.
Κι όμως, ο πρόεδρος Μπους καθαιρέθηκε πράγματι από τα καθήκοντά του, στις 9:35, από τον σύμβουλό του για την αντιτρομοκρατία, Ρίτσαρντ Κλαρκ [1]. Ο Λευκός Οίκος εκκενώθηκε εντελώς. Όλοι οι βουλευτές, γερουσιαστές και αντιπρόσωποι, καθώς και ορισμένοι από τους συνεργάτες τους, οδηγήθηκαν από τη Μυστική Υπηρεσία στο καταφύγιο του Γκρίνμπριερ, 40 χιλιόμετρα από την Ουάσινγκτον. «Για την ασφάλειά τους», κλείστηκαν εκεί μέσα.
Επί μερικές ώρες, μια μυστηριώδης «κυβέρνηση συνέχειας» ανέλαβε την πραγματική εξουσία. Είχε δημιουργηθεί από τον πρόεδρο Ντουάιτ Αϊζενχάουερ κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου [2]. Αλλά σύμφωνα με το προεδρικό διάταγμα της εποχής, δεν θα έπρεπε να είχε ενεργοποιηθεί παρά μόνο σε περίπτωση πυρηνικού πολέμου, αν ο πρόεδρος, ο αντιπρόεδρος και οι πρόεδροι των δύο σωμάτων είχαν πεθάνει ή ήταν ανίκανοι να συνεχίσουν τα καθήκοντά τους.
Ο πρόεδρος Μπους μεταφέρθηκε από τη μια στρατιωτική βάση στην άλλη. Τερμάτισε την πορεία του σε αυτή του Όφατ, έδρα της στρατηγικής διοίκησης (δηλαδή της δύναμης αποτροπής), όπου τον περίμεναν ο Γουόρεν Μπάφετ και τα μεγάλα αφεντικά των ανώτερων ορόφων του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου [3].
Επί επτά ώρες, ο Τζορτζ Ου. Μπους διαπραγματευόταν την επιβίωσή του. Συμφωνήθηκε ότι θα παρέμενε στη θέση του αν δεχόταν να εφαρμόσει το πρόγραμμα που του παρουσίαζαν. Δειλά, δέχτηκε. Η εξουσία του αποδόθηκε γύρω στις 16:30 και μπόρεσε να επιστρέψει στην Ουάσινγκτον.
Το εγχειρίδιο των συνωμοτών, Coup d’état: A Practical Handbook (Πραξικόπημα: Πρακτικό Εγχειρίδιο) του Έντουαρντ Λούτβακ, εξετάζει πολλά παραδείγματα πραξικοπημάτων για να καταλήξει ότι δεν μπορούν να πετύχουν παρά μόνο αν είναι αόρατα [4]. Αυτό συνέβη εκείνη την ημέρα: ένα αόρατο πραξικόπημα, αφού ο πρόεδρος παρέμεινε στη θέση του.
Από αυτή τη στιγμή, οι ΗΠΑ άλλαξαν ριζικά. Επανήλθαν στο εγκληματικό παρελθόν τους, αυτό της γενοκτονίας των Αμερικανών Ιθαγενών και των διαδοχικών πολέμων τους. Απέκτησαν μια μυστική πολιτική αστυνομία, με 112.000 υπαλλήλους [5]. Γενίκευσαν τα βασανιστήρια [6], ασκώντας τα ακόμη και στον Λευκό Οίκο [7]. Απήγαγαν 280.000 ανθρώπους και τους βασάνισαν σε διεθνή ύδατα [8]. Σφαγίασαν περισσότερο από ένα εκατομμύριο ανθρώπους στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ [9].
Η Γερμανία και η Γαλλία ήταν τα μόνα έθνη που αντιτάχθηκαν στον πόλεμο κατά του Ιράκ. Αλλά στις 9 Δεκεμβρίου 2003, ο τηλεοπτικός σταθμός France2, στο βραδινό δελτίο ειδήσεών του, έδωσε τον λόγο στον Έντουαρντ Λούτβακ. Δήλωσε: «Ο Σιράκ έχει έναν λογαριασμό να πληρώσει στην Ουάσινγκτον! Έχει έναν μεγάλο λογαριασμό να πληρώσει στην Ουάσινγκτον. Και στην Ουάσινγκτον, υπάρχει προφανώς μια απόφαση να του κάνουν να πληρώσει τον λογαριασμό. Ο Σιράκ ήθελε να φάει και να καταβροχθίσει εις βάρος των ΗΠΑ στη διπλωματική σκηνή και, προφανώς, θα πληρώσει!»
Οι φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν από τις ΗΠΑ θα έπρεπε να είχαν τελειώσει με τις εκλογές του 2016. Αυτή ήταν η υπόσχεση του Ντόναλντ Τραμπ, πολλές φορές ειπωμένη και επαναλαμβανόμενη. Έθεσε μεν τέλος στη χρηματοδότηση από τις ΗΠΑ της αλ-Κάιντα και των ομοιών της, αλλά οι σφαγές συνεχίστηκαν με άλλες ονομασίες. Αν και μπλέχτηκε σε κάθε λογής υποθέσεις, συμπεριλαμβανομένων δύο διαδικασιών καθαίρεσης, προδομένος από σχεδόν όλη του την ομάδα, και αν και εμποδίστηκε η επανεκλογή του, επέστρεψε το 2024.
Όλοι μας διαπιστώσαμε ότι, αρνούμενος τις αρχές που πάντα υπερασπιζόταν, εξαπέλυσε έναν άχρηστο και άδικο πόλεμο κατά του Ιράν. Γιατί κατά του Ιράν;
Στις 23 Σεπτεμβρίου 2010, ενώ οι ΗΠΑ ετοιμάζονταν να επιτεθούν στο Ιράν, ο πρόεδρος Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ εκφώνησε μια ιστορική ομιλία ενώπιον της γενικής συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών [10]. Εξήγησε ότι οι πόλεμοι κατά του αφγανικού λαού και κατά του ιρακινού λαού είχαν επίσημα ξεκινήσει επειδή οι κυβερνήσεις τους είχαν συμμετάσχει στην οργάνωση των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου. Στα μάτια των Ηνωμένων Εθνών, επομένως, αυτές δεν είναι εσωτερικές υποθέσεις των ΗΠΑ, αλλά διεθνείς πράξεις πολέμου. Έτσι ζήτησε το άνοιγμα έρευνας από τα Ηνωμένα Έθνη για αυτά τα γεγονότα που πολλοί θεωρούν αντιφατικά. Έπειτα εξέθεσε το προσωπικό του όραμα της πολιτικής ως ιερού λειτουργήματος στην υπηρεσία του λαού του.
Κατάπληκτος, ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα, πρώην πράκτορας της CIA, έσπευσε, την επομένη κιόλας, στα κύματα του BBC στα φαρσί (δηλαδή στα περσικά) [11]. Αναγνώρισε το δικαίωμα του Ιράν στην ατομική ενέργεια και ζήτησε, σε αντάλλαγμα, το Ιράν να εγκαταλείψει τον φάκελο της 11ης Σεπτεμβρίου.
Επειδή ο πρόεδρος Ομπάμα δεν το διευκρίνισε, πρέπει να γνωρίζουμε ότι οι έρευνες του Ιράν για πυρηνικά δεν αφορούν πλέον από το 1988 στρατιωτικές εφαρμογές, αλλά μια πολιτική εφαρμογή: τη σύντηξη. Θα επέτρεπε να χειραφετηθούν τα αναπτυσσόμενα κράτη παρέχοντάς τους μια σχεδόν άπειρη ενέργεια.
Για την ιστορία, ο σύμβουλός του σε θέματα επικοινωνίας που είχε οργανώσει αυτή τη συνέντευξη, Μπεν Ρόουντς, ήταν ο άνθρωπος που είχε συντάξει δύο γελοίες εκθέσεις για να θάψει δημοκρατικές συζητήσεις: αυτή για τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου και αυτή για την εισβολή και την κατοχή του Ιράκ.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου, τον διέψευσε. Ανακοίνωσε ότι ο απόλυτος σκοπός του ήταν να εμποδίσει το Ιράν και το Πακιστάν να συνεχίσουν τις έρευνές τους για την πυρηνική σύντηξη [12]. Δήλωνε έτσι ότι δεν ανησυχούσε για τους συμπολίτες του, αλλά μόνο για τη διατήρηση της κυριαρχίας του κόσμου από τις μεγάλες ενεργειακές εταιρείες.
Επί δύο χρόνια, η ειρήνη επέστρεψε σταδιακά στον κόσμο. Αλλά, προδομένος από τους δικούς του, ο Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ δεν μπόρεσε να παρουσιάσει τον επικεφαλής του γραφείου του για να τον διαδεχθεί, ενώ οι άλλοι συνεργάτες του, συμπεριλαμβανομένου του αντιπροέδρου του, Χαμίντ Μπαγκαΐ, συνελήφθησαν για μυστικούς λόγους, δικάστηκαν κεκλεισμένων των θυρών και καταδικάστηκαν σε 15 χρόνια κάθειρξης [13].
Ο πόλεμος κατά του Ιράν, της 28ης Φεβρουαρίου 2026, δεν ανταποκρίνεται σε καμία νέα κατάσταση. Δεν είναι παρά η επανάληψη αυτού που είχε διακοπεί από τον πρόεδρο Ομπάμα, το 2010. Οι δικαιολογίες που δόθηκαν από την προπαγάνδα είναι καθαρές επινοήσεις. Ποτέ δεν υπήρξαν 40.000 Ιρανοί δολοφονημένοι από τους Φρουρούς της Επανάστασης. Εξάλλου, το κύμα νέων που κατατάσσονται σε αυτό το σώμα από την αρχή αυτού του πολέμου αρκεί για να το αποδείξει: γνωρίζουν ότι δεν δολοφονούν τον λαό τους, αλλά τον προστατεύουν.
Το να διηγείται κανείς, 25 χρόνια μετά, τις ίδιες ανοησίες για τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου δεν μπορεί να εξηγηθεί. Ήταν δυνατόν να αγνοήσει κανείς τους νόμους της φυσικής υπό το κράτος της συγκίνησης. Σήμερα, το να επιμένει κανείς να ισχυρίζεται ότι οι δίδυμοι πύργοι κατέρρευσαν πάνω στους εαυτούς τους εξαιτίας των καυσίμων των αεροσκαφών και ότι ο πύργος 7 τους μιμήθηκε, ή ακόμη ότι ένα αόρατο αεροσκάφος χτύπησε μια πύλη στο ισόγειο του Πενταγώνου χωρίς να χαλάσει το πλαίσιο, εμπίπτει στην πίστη ή την ψυχιατρική.
Αν οι πολιτικοί μας υπεύθυνοι και οι δημοσιογράφοι μας δεν έχουν εξήγηση για αυτές τις επιθέσεις, ας το αναγνωρίσουν. Δεν είναι υποχρεωμένοι να προσχωρήσουν στην ανάλυσή μου. Στη χώρα του Ντεκάρτ, θα περηφανεύονται ότι είναι ορθολογικοί.
Κριστιάν Άκκυριά
[1] Against All Enemies: Inside America’s War on Terror—What Really Happened, Richard A. Clarke, Free Press (2004).
[2] The Government of Emergency: Vital Systems, Expertise, and the Politics of Security, Stephen J. Collier & Andrew Lakoff, Princeton University Press (2021).
[3] «BEST OF 2011: Military Insiders Tell of Bush 9/11 Visit for the First Time», Bill Kelly, PBS, December 26, 2011.
[4] Coup d’état : A Practical Handbook, Edward Luttwak, A Fawcett Premier Book (1969).
[5] Top Secret America: The Rise of the New American Security State, Dana Priest & William M. Arkin, Little, Brown and Company (2011).
[6] Committee Study of the Central Intelligence Agency’s Detention and Interrogation Program, Επιτροπή Πληροφοριών της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών (SSCI) (2012). Η γερουσιαστής Ντιάν Φάινσταϊν δημοσίευσε μόνο ό,τι είχε ανακαλύψει για τις πρακτικές της CIA, δηλαδή για μερικές εκατοντάδες θύματα. Κατόπιν συμφωνίας με την κυβέρνηση Μπους, απέφυγε να δημοσιεύσει ό,τι αφορά τις 17 πλωτές φυλακές του Ναυτικού.
[7] “Sources: Top Bush Advisors Approved ‘Enhanced Interrogation,’” Jan Crawford Greenburg et al., ABC News, April 9, 2008. «Torture Is the Ticking Time-Bomb: Why the Necessity Defense Fails», George Hunsinger, Dialog: A Journal of Theology, Volume 47, Number 3.
[8] Σύμφωνα με την οργάνωση Reprieve, το Ναυτικό των ΗΠΑ χρησιμοποίησε 17 πλοία με επίπεδο πυθμένα για να βασανίσει 280.000 Άραβες. Αυτή η κατηγορία παρουσιάστηκε στη Βουλή των Κοινοτήτων στο Λονδίνο, αλλά δεν αποτέλεσε αντικείμενο δημοσίευσης. «Prison ships, torture claims, and missing detainees», Duncan Campbell & Richard Norton-Taylor, The Guardian, 2 Ιουνίου 2008.
[9] «2001-2021 : Bilan provisoire de la "guerre sans fin" » (2001-2021: Προσωρινός απολογισμός του "ατέρμονου πολέμου"), Réseau Voltaire, 2 septembre 2021.
[10] «General Debate of the 65th Session of the General Assembly of the United Nations», Mahmoud Ahmadinejad, United Nations, September 23, 2010.
[11] «In full: Obama speaks to BBC Persian», Bahman Kalbasi, BBC, September 24, 2010.
[12] « A World View Interview with Benjamin Netanyahu », Les nouvelles, 2011.
[13] « Procès secret : 15 ans de prison ferme pour le vice-président d’Ahmadinejad », Réseau Voltaire, 28 mars 2018.
Les articles de cet auteur
Envoyer un message
