Προσθήκη: Τα Ιδρύματα Ruslan Shostak και Olena Zelenska
του Τιερί Μεϊσάν
Το άρθρο του Τιερί Μεϊσάν σχετικά με την υπόθεση Έπσταϊν και τον «μάγο» Αντρίι Γέρμακ, πολιτικό μέντορα του Βολοντίμιρ Ζελένσκι, μας απέφερε άφθονη αλληλογραφία. Δημοσιεύουμε εδώ ένα συμπληρωματικό στοιχείο πληροφόρησης σχετικά με δραστηριότητες μαστροπείας της κυρίας Ζελένσκα.
Δίκτυο Βολταίρος| Παρίσι (Γαλλία) |23 février 2026
Σε συνέχεια του άρθρου μου της 17ης Φεβρουαρίου 2026, «Έπσταϊν, Γέρμακ και Ζελένσκι», παραθέτουμε το ακόλουθο συμπληρωματικό στοιχείο:
Περισσότερα από 510 ορφανά από τα οικοτροφεία της περιφέρειας Ντνιπροπετρόβσκ — ορισμένα εκ των οποίων ήταν άτομα με αναπηρία — τα οποία μεταφέρθηκαν στην Τουρκία από το Ίδρυμα Ruslan Shostak, στην αρχή της ρωσικής «ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης», δεν είχαν πρόσβαση στην εκπαίδευση και στην ιατρική φροντίδα και υπέστησαν σωματική και ψυχολογική βία.
Έντεκα Ουκρανοί αξιωματούχοι του Γραφείου του Συνηγόρου του Πολίτη και των αρχών της περιφέρειας Ντνιπροπετρόβσκ επισκέφθηκαν, τον Μάρτιο του 2024, το ξενοδοχείο Larysa στο Μπελντέμπ (Τουρκία), όπου φιλοξενούνταν τα παιδιά. Διαπίστωσαν ότι το Ίδρυμα Ruslan Shostak είχε οργανώσει ειδικές φωτογραφίσεις και είχε γυρίσει βίντεο. Τα παιδιά που συμμετείχαν είχαν τραφεί και ντυθεί καλά, ενώ όσα αρνήθηκαν είχαν μαστιγωθεί.
Αποσπάσματα της επίσημης έκθεσης δημοσιεύθηκαν. Σε αυτά διαβάζουμε:
«Σύμφωνα με τον Ουκρανό πρόξενο, κατά τους δύο τελευταίους μήνες, ο αριθμός των αιτημάτων εισόδου στο ξενοδοχείο από μη εξουσιοδοτημένα άτομα αυξήθηκε σημαντικά. Το Ίδρυμα το εξήγησε αυτό με την ανάγκη “να επιδειχθούν ουκρανόπουλα” για εκστρατείες συγκέντρωσης χρημάτων».
«Η απουσία κριτηρίων επιλογής του προσωπικού, ελέγχου της παραμονής του και ελέγχου της κυκλοφορίας στο εσωτερικό του ξενοδοχείου και στον περιβάλλοντα χώρο οδήγησαν σε σειρά σοβαρών παραβιάσεων των δικαιωμάτων του παιδιού. Το προσωπικό έρχεται καθημερινά σε επαφή με τα παιδιά και έχει ανεμπόδιστη πρόσβαση στους χώρους μελέτης και διαμονής τους. Αυτό καθιστά δυνατή τη διάπραξη σεξουαλικών εγκλημάτων και τη χρήση βίας κατά των παιδιών».
«Ο παιδαγωγός [Oleksandr Titov] προσωπικά χτυπούσε, εκφόβιζε και κακοποιούσε παιδιά. Υπάρχουν μαρτυρίες παιδιών και βιντεοληπτικά στοιχεία που επιβεβαιώνουν τα γεγονότα».
Δύο κορίτσια έμειναν έγκυες και γέννησαν παιδιά στο ξενοδοχείο.
Τον Δεκέμβριο του 2025, όλα τα παιδιά επαναπατρίστηκαν στην Ουκρανία.
Το διαδικτυακό μέσο Slidstvo.Info παρήγαγε ντοκιμαντέρ με τίτλο «Τα παιδιά του Κράτους: τι συνέβη στα ορφανά κατά την εκκένωση προς την Τουρκία», το οποίο δημοσιοποίησε στις 28 Νοεμβρίου 2025 [1]. Σε αυτό παρουσίασε τα συμπεράσματα του Γραφείου του Συνηγόρου του Πολίτη, συνοδευόμενα από μαρτυρίες επτά παιδιών. Οι εκπρόσωποι του Ιδρύματος Ruslan Shostak, χωρίς να αρνηθούν τα γεγονότα, υπογράμμισαν ότι αυτά δεν πρέπει να επισκιάζουν το «εξαιρετικό» έργο του Ιδρύματος.
Μόλις περισσότερο από ένα έτος μετά την επιθεώρηση του Γραφείου του Συνηγόρου του Πολίτη, στις 10 Δεκεμβρίου 2025 — δηλαδή κατά τον χρόνο επαναπατρισμού των παιδιών — το Ίδρυμα Olena Zelenska αντέδρασε στις κατηγορίες αυτές. «Η πρώτη κυρία της Ουκρανίας, Olena Zelenska, δεν συμμετείχε στην υλοποίηση του προγράμματος “Παιδική ηλικία χωρίς πόλεμο”, γι’ αυτό και δεν είχε πρόσβαση στις σχετικές πληροφορίες. Δεν έλαβε, επίσης, την έκθεση της Επιτρόπου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ουκρανικού Κοινοβουλίου».
Ο επιχειρηματίας Ruslan Shostak, ιδιοκτήτης των καταστημάτων Eva και των σούπερ μάρκετ Varus, είναι ένας από τους πλουσιότερους επιχειρηματίες της χώρας του. Συγκέντρωσε αρκετά εκατομμύρια ευρώ σε δωρεές για το πρόγραμμα «βοήθειας» προς τα ορφανά. Κατήρτισε σχέδιο επικοινωνιακής διαχείρισης για να αντικρούσει τις αποκαλύψεις του Slidstvo.Info.
Ακόμη κι αν το αρνείται σήμερα, η Olena Zelenska είχε στηρίξει το πρόγραμμα του Ιδρύματος Ruslan Shostak, ιδίως κατά τη συνάντησή της με την πρώτη κυρία της Τουρκίας, Emine Erdoğan [2].
Η Olena Zelenska και η Brigitte Macron ανέπτυξαν πρόγραμμα επιστροφής των παιδιών που «απήχθησαν» από τη Ρωσία. Μέχρι σήμερα, 1.859 παιδιά έχουν «διασωθεί» [3].
Η Εισαγγελία της Ουκρανίας άνοιξε ποινική διαδικασία σχετικά με την υπόθεση του ξενοδοχείου Larysa, αλλά αυτή αρχειοθετήθηκε λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων, δεδομένου ότι τα γεγονότα έλαβαν χώρα στο εξωτερικό.
Παράλληλα, σύμφωνα με άρθρο του 2023 της ρωσικής εβδομαδιαίας εφημερίδας μεγάλης κυκλοφορίας Arguments & Faits (Аргументы и Факты), το Ίδρυμα της κυρίας Ζελένσκα είχε μεταφέρει ορφανά στο Λονδίνο, στο Παρίσι και στο Βερολίνο. Εκεί φέρονται να έπεσαν θύματα σεξουαλικών θηρευτών [4]. Η χρονολογία της πληροφορίας επιτρέπει να αποκλειστεί κάθε χειραγώγηση που θα μπορούσε να φοβηθεί κανείς λόγω του τρέχοντος συγκυριακού πλαισίου.
Το σύνολο των δεδομένων αυτών οδηγεί, αντιθέτως, στο ενδεχόμενο οι σύζυγοι Ζελένσκι, ο Αντρίι Γέρμακ (πολιτικός μέντορας του Ζελένσκι), ο Τιμούρ Μίντιτς (κύριος επιχειρηματικός εταίρος του Ζελένσκι) και ο Ρουσλάν Στεφαντσούκ (συνταγματικός αναπληρωτής του Ζελένσκι) να βρίσκονται στο κέντρο διεθνούς δικτύου παιδικής πορνείας.
Τα συμπεράσματα αυτά πρέπει να συσχετισθούν με όσα ήδη γνωρίζουμε: ο Jeffrey Epstein εργαζόταν για τη Μοσάντ. Διηύθυνε δίκτυο πορνείας, ασκούσε μαύρη μαγεία και κανιβαλισμό, αποκλειστικά για να εκβιάζει τους «φίλους» του προς όφελος του Ισραήλ.
Αν ο Έπσταϊν φαίνεται ότι αντλούσε ευχαρίστηση διαπράττοντας τα εγκλήματά του, δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι εργαζόταν για μια μυστική υπηρεσία, τη Μοσάντ. Οι φρικαλεότητες που διέπραξε ήταν πρωτίστως ένα μέσο εκβιασμού των φίλων του. Αν, προς το παρόν, καμία ουκρανική προσωπικότητα δεν έχει κατηγορηθεί άμεσα, πολυάριθμα στοιχεία μας υποχρεώνουν να αναζητήσουμε ποιος, στην Ουκρανία, προμήθευε παιδιά στο δίκτυο Έπσταϊν.
Δίκτυο Βολταίρος| Παρίσι (Γαλλία) |17 février 2026
Ο Αντρίι Γερμάκ, ένας αφοσιωμένος διεθνής δικηγόρος, ήταν ο μέντορας του Βολοντίμιρ Ζελένσκι στην πολιτική. Έγινε διευθυντής της προεδρικής του διοίκησης. Ο Ζελένσκι είναι διπολικός, ο Γερμάκ τον αντικατέστησε σε όλα τα πράγματα, κατά τη διάρκεια των καταθλιπτικών επεισοδίων του. Παραιτήθηκε στην αρχή της Επιχείρησης Μίδας. Ο Ζελένσκι διαβεβαίωσε ότι δεν ήταν ένοχος και ότι ο λόγος της παραίτησής του ήταν διαφορετικός.
Ηυπόθεση Έπσταϊν συγκλονίζει το σύνολο των ανεπτυγμένων κρατών. Ας συνοψίσουμε τα γεγονότα: ο δισεκατομμυριούχος Τζέφρι Έπσταϊν οργάνωσε ένα δίκτυο πληροφοριοδοτών για λογαριασμό της Μοσάντ και του γαλλοελβετικού κλάδου των Ρότσιλντ. Προκειμένου να διαθέτει μέσα εκβιασμού εναντίον τους, παρέσυρε σταδιακά τους στόχους του (επιστήμονες, χρηματοοικονομικούς παράγοντες και πολιτικούς) σε μια αλληλουχία «παιχνιδιών», το καθένα πιο αποτρόπαιο από το προηγούμενο. Στην αρχή, τους πρότεινε εξωσυζυγικές σχέσεις, έπειτα με ολοένα νεότερους συντρόφους, κατόπιν τους ενέπλεκε σε βασανιστήρια, φόνους και κανιβαλισμό. Τα άτομα που φθάνουν σε σημαντικές θέσεις στην κοινωνία ενδέχεται να αισθανθούν την ανάγκη να δοκιμάσουν την ισχύ που διαθέτουν. Μπορούν να τη μετρήσουν μόνο με το μέγεθος των παραβάσεών τους, με πρακτικές που καταδικάζονται ομόφωνα, στις οποίες επιδίδονται χωρίς να υφίστανται διώξεις.
Αυτός ο τύπος εκβιασμού δεν είναι νέος. Γνωρίσαμε στη Γαλλία την υπόθεση Ντουσέ (1990) και στο Βέλγιο την υπόθεση Ντιτρού (1995-1996). Ποτέ δεν αποκαλύφθηκε πλήρως η ταυτότητα των στόχων αυτών των εκβιασμών. Αρκέστηκαν να αναφερθούν ορισμένα ονόματα προσωπικοτήτων, αλλά ουδέποτε συνελήφθησαν οι υψηλά ιστάμενοι εγκληματίες. Το νέο στοιχείο στην υπόθεση Έπσταϊν είναι ότι η αμερικανική Δικαιοσύνη διαθέτει 9 εκατομμύρια σελίδες εγγράφων, εκ των οποίων έχει ήδη δημοσιοποιήσει το ένα τρίτο.
Οι υποθέσεις Ντουσέ και Ντιτρού ήταν εκβιασμοί που ασκήθηκαν από τις μυστικές υπηρεσίες του ΝΑΤΟ. Οι στόχοι τους δεν βρίσκονταν μόνο στη Γαλλία και στο Βέλγιο, αλλά σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Τα πρόσωπα που χρησιμοποιήθηκαν δεν διώχθηκαν. Παρέμειναν διαθέσιμα για νέες επιχειρήσεις.
Σε αυτό το στάδιο, 25 στόχοι του Έπσταϊν διαπραγματεύθηκαν με τον ομοσπονδιακό εισαγγελέα. Κατέβαλαν τεράστια ποσά για να αποφύγουν τις διώξεις και να εξασφαλίσουν ότι τα ονόματά τους δεν θα αναφερθούν. Στα πρώτα 3 εκατομμύρια δημοσιευμένων εγγράφων, κάθε αναφορά που τους αφορά έχει απαλειφθεί, ενώ τα ονόματα των θυμάτων τους εμφανίζονται πλήρως.
Δεν γνωρίζουμε πώς το Υπουργείο Δικαιοσύνης των Ηνωμένων Πολιτειών επέλεξε τη σειρά δημοσίευσης των εγγράφων που κατέχει. Προς το παρόν, θίγονται μόνο ευρωπαϊκές προσωπικότητες και διαφυλάσσονται οι στόχοι του στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ίσως πρόκειται για σύμπτωση, ίσως για μέσο αποσταθεροποίησης συμμάχων εν αναμονή της κόπωσης μιας αγανακτισμένης κοινής γνώμης.
Γνωρίζουμε, ωστόσο, ότι πρώην ή εν ενεργεία αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων εμπλέκονται. Ορισμένοι διέρρευσαν οικονομικά, χρηματοοικονομικά ή εμπορικά δεδομένα, άλλοι πολιτικά, στρατιωτικά ή διπλωματικά μυστικά. Όλοι διέπραξαν πράξεις που υπάγονται στο ποινικό δίκαιο και πρόδωσαν τη χώρα τους. Κάθε φορά, εν αγνοία τους, αποδέκτης αυτών των πληροφοριών ήταν το Κράτος του Ισραήλ ή, τουλάχιστον, μία φατρία της κυβέρνησής του.
Κατ’ επανάληψη, πληροφοριοδότες —ορισμένοι χειραγωγημένοι μάρτυρες, άλλοι ψυχικά ασθενείς και, σπανιότερα, αυθεντικοί μάρτυρες— κατήγγειλαν τη συμμετοχή προσωπικοτήτων σε σατανιστικές λατρείες.
Τις τελευταίες δύο εβδομάδες, ο ουκρανικός Τύπος πολλαπλασιάζει τις καρικατούρες του Αντρίι Γερμάκ, ως μάγου της εξουσίας.
Μέχρι σήμερα, ο μόνος γνωστός αρχηγός κράτους του οποίου το περιβάλλον τελεί μαύρες λειτουργίες χαρακτηριστικές αυτού του τύπου λατρείας είναι ο μη εκλεγμένος πρόεδρος της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Εδώ και χρόνια, κυκλοφορούν φρικιαστικές πληροφορίες για τον ίδιο χωρίς να είναι δυνατόν να επαληθευθούν. Ωστόσο, στις 31 Ιανουαρίου, η πρώην εκπρόσωπος Τύπου του Ζελένσκι, Γιούλια Μέντελ, αποκάλυψε ότι ο άνθρωπος της εμπιστοσύνης του, Αντρίι Γερμάκ, πρώην επικεφαλής της διοίκησής του και σήμερα αποπεμφθείς, τελεί μαύρες λειτουργίες [1]. Έφερνε μάγους Χαμπάντ από το Ισραήλ, τη Γεωργία και τη Λατινική Αμερική. Σύμφωνα με την ίδια, «ο Γερμάκ έκαιγε βότανα, συνέλεγε υγρά από πτώματα για να κατασκευάζει κούκλες». Μέσα σε δύο εβδομάδες, το ουκρανικό Διαδίκτυο γέμισε με γελοιογραφίες και αστεία για τον «Γερμάκ τον Μάγο», ο οποίος είχε προβλέψει στον Ζελένσκι ότι η Ρωσία δεν θα επενέβαινε ποτέ στην Ουκρανία. Με το ψευδώνυμο «Αλί Μπαμπά», ο Γερμάκ ηγείτο επίσης ενός εκτεταμένου δικτύου διαφθοράς, που αποκαλύφθηκε κατά την επιχείρηση Μίδας [2].
Μετά την αποπομπή του, ο Γερμάκ επέστρεψε στο επάγγελμα του δικηγόρου. Σύμφωνα με τον Τύπο της χώρας του, πηγαίνει κάθε πρωί σε γυμναστήριο και το απόγευμα στο γραφείο του. Δημοσιογράφοι που τον ακολουθούν σε κάθε του μετακίνηση τον παρατήρησαν να επισκέπτεται τις κατοικίες του Ολεξάντρ Καμίσιν, διευθυντή των σιδηροδρόμων, και του Ρουστέμ Ουμέροφ, γραμματέα του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και Άμυνας της Ουκρανίας, ο οποίος σήμερα διώκεται στην υπόθεση Μίδας. Κυρίως, επισκέφθηκε τον Γεβγέν Κορνίιτσουκ, αμφιλεγόμενο πρώην υπουργό Δικαιοσύνης που διετέλεσε πρέσβης στο Ισραήλ (2021-2023). Είναι ο γαμπρός του Βασίλ Ονοπένκο, προέδρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Τελικά, ο Ιχόρ Φόμιν, ο δικηγόρος του Γερμάκ και ο Γεβγέν Κορνίιτσουκ επισκέφθηκαν μαζί τον Τιμούρ Μίντιτς (επιχειρηματικό εταίρο του Βολοντίμιρ Ζελένσκι, σήμερα φυγά) στη Χερτσλία (Ισραήλ) [3].
Στο ένα τρίτο των γνωστών εγγράφων Έπσταϊν υπάρχουν πολλά ουκρανικά διαβατήρια, αλλά το Υπουργείο Δικαιοσύνης έχει απαλείψει τα ονόματα, τις διευθύνσεις και τις φωτογραφίες των κατόχων που συναναστρεφόταν ο Έπσταϊν. Επιπλέον, άλλα έγγραφα πιστοποιούν ότι ο Έπσταϊν μετέβη πολλές φορές στο Κίεβο και ανέθεσε στον Γάλλο Ζαν-Λυκ Μπρουνέλ να κάνει εκεί «τις αγορές» του. Ο Μπρουνέλ ήταν διευθυντής των πρακτορείων μοντέλων Karin Models (Παρίσι) και E=MC2 (Μαϊάμι). Κατηγορήθηκε στη Γαλλία για μαστροπεία και είχε την «καλή ιδέα» (όπως και ο Έπσταϊν) να «αυτοκτονήσει» στη φυλακή Λα Σαντέ. Ο Τιμούρ Μίντιτς ήταν επίσης διευθυντής του πρακτορείου μοντέλων Fire Point (Κίεβο). Παραμένει άγνωστο πόσες νεαρές Ουκρανές και πόσοι νεαροί Ουκρανοί έπεσαν στα δίχτυα τους.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο δικηγόρος Βολοντίμιρ Βάτρας, μέλος της Νομικής Επιτροπής της Βερχόβνα Ράντα (Κοινοβουλίου), κατέθεσε στις 6 Φεβρουαρίου 2026 σχέδιο μεταρρύθμισης του ουκρανικού Αστικού Κώδικα [4].
Πέραν του ότι το σχέδιο νόμου προστατεύει τη φήμη όσων διώκονται για διαφθορά μέχρι την οριστική καταδίκη τους, μειώνει την ηλικία γάμου… στα 14 έτη. Ας κατανοήσουμε περί τίνος πρόκειται: κατά συνέπεια, κάθε δίωξη για αποπλάνηση ανηλίκου ή για βιασμό παιδιών ηλικίας 14 έως 18 ετών θα καταστεί αδύνατη βάσει των λοιπών ουκρανικών νόμων. Ο ουκρανικός Τύπος κάνει λόγο για «κρατική παιδοφιλία» [5]. Πολλοί Ουκρανοί, επικαλούμενοι τη Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, άνοιξαν αιτήσεις διαμαρτυρίας κατά αυτής της οπισθοδρομικής μεταρρύθμισης [6]. Δεν έχετε ακόμη κατανοήσει τι διακυβεύεται: η μεταρρύθμιση θα έχει αναδρομική ισχύ και θα εφαρμόζεται σε όλα τα γεγονότα μετά το 2014 (δηλαδή το πραξικόπημα του Μαϊντάν). Η μεταρρύθμιση αυτή καταργεί τις διατάξεις του ουκρανικού Ποινικού Κώδικα κατά της παιδοφιλίας [7].
Γνωρίζετε κάποιο κράτος στον κόσμο, σήμερα ή στο παρελθόν, που να μείωσε αναδρομικά την ηλικία γάμου; Όχι, προφανώς.
Υπενθυμίζουμε ότι η ουκρανική κυβέρνηση κατηγορεί τη Ρωσία ότι απήγαγε 900.000 παιδιά. Η Μόσχα, που αμφισβητεί τον αριθμό αυτό, υποστηρίζει ότι δεν τα αιχμαλώτισε, αλλά τα περισυνέλεξε από το πεδίο της μάχης και τα μετέφερε στη Ρωσία για να τα προστατεύσει από τον πόλεμο. Η Ουκρανία έχει δημοσιοποιήσει μέχρι σήμερα μόνον έναν ονομαστικό κατάλογο 339 παιδιών τον οποίο διεκδικεί η διοίκηση Ζελένσκι. Πού βρίσκονται οι χιλιάδες άλλοι;
Η απάντηση βρίσκεται κάπου στα 6 εκατομμύρια σελίδων που παραμένουν απόρρητες στην υπόθεση Έπσταϊν. Τα ιατρικά πειράματα του Χάντερ Μπάιντεν σε Ουκρανούς στρατιώτες σας είχαν εξοργίσει· οι απαγωγές ουκρανικών παιδιών από τη φατρία Ζελένσκι θα σας προκαλέσουν αποστροφή.
Μιλώντας στο βήμα της Βερχόβνα Ράντα, η βουλευτής Ίννα Σοβσούν δήλωσε, στις 11 Φεβρουαρίου: «Η διάταξη που τα μέλη της Επιτροπής Νομοθεσίας επιχειρούν να περάσουν, σχετικά με τον γάμο με νέους 14 ετών, είναι καθαρή αγριότητα. Αντιβαίνει στην κοινή λογική και στα ευρωπαϊκά πρότυπα. Πόσα ακόμη προβλήματα υπάρχουν σε αυτόν τον κώδικα, δεν το γνωρίζουμε. Συνεπώς, συντάσσομαι με τα αιτήματα των δικηγόρων να αποσυρθεί το σχέδιο Αστικού Κώδικα από την εξέταση, να επανεξεταστεί προσεκτικά στην επιτροπή, να συζητηθεί στην κοινωνία και μόνο κατόπιν να υποβληθεί στο Κοινοβούλιο».
Ο Ρουσλάν Στεφαντσούκ, πρόεδρος της Βερχόβνα Ράντα και ιδεολόγος του κόμματος «Υπηρέτης του Λαού» (του Ζελένσκι), επένδυσε πολλά τόσο στη σύνταξη αυτού του Αστικού Κώδικα όσο και στην υπεράσπισή του ενώπιον της ολομέλειας. Είναι επιστήμονας και παιδαγωγός που ασχολήθηκε επί μακρόν με παιδιά. Εμπλέκεται και ο ίδιος στην υπόθεση Μίδας. Ωστόσο, όλοι οι ειδικοί επεσήμαναν ότι οι δηλώσεις του δεν αντιστοιχούν στο κείμενο που παρουσιάζεται. Ο Στεφαντσούκ βρισκόταν στην Ουάσιγκτον την περασμένη εβδομάδα. Στις 7 Φεβρουαρίου, συναντήθηκε με τον Ράιλι Μ. Μπαρνς, υφυπουργό Εξωτερικών αρμόδιο για τη Δημοκρατία, τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και τα Εργασιακά Δικαιώματα. Του εξέθεσε εκτενώς ότι κανένα ουκρανικό παιδί δεν έχει εξαφανιστεί, αλλά ότι 900.000 έχουν αιχμαλωτιστεί από τη Ρωσία.
Επιστρέφοντας στο Κίεβο, ο Ρουσλάν Στεφαντσούκ βρέθηκε αντιμέτωπος με εξέγερση ολόκληρης της κοινωνίας. Παραδέχθηκε ότι δεν θα μπορούσε, υπό τις παρούσες συνθήκες, να θέσει το σχέδιο του νέου Αστικού Κώδικα σε ψηφοφορία των βουλευτών. Ωστόσο, το πρόβλημα που αυτή η μεταρρύθμιση επιχείρησε αδέξια να θάψει παραμένει.
Σήμερα γνωρίζουμε μόνον το ένα τρίτο της υπόθεσης Έπσταϊν. Όταν θα έχουμε περισσότερα στοιχεία, θα πρέπει να καταγράψουμε τις πληροφορίες που διέθετε και να αναρωτηθούμε πώς το Ισραήλ τις χρησιμοποίησε.
Η σφαγή που βίωσαν οι Ιρανοί και η απειλή ενός ξένου βομβαρδισμού βυθίζουν τον ιρανικό λαό στην οργή και τον φόβο. Όμως αυτή η σφαγή δεν εκτυλίχθηκε καθόλου όπως την αφηγούνται τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, και ένας ενδεχόμενος βομβαρδισμός δεν θα έκανε παρά να προσθέσει πόνο στον πόνο.
Δίκτυο Βολταίρος| Παρίσι (Γαλλία) |10 février 2026
Η ιρανική σύγκρουση δεν αφορά δύο άνδρες, τον αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ και τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, αλλά το σύνολο των Ιρανών, των οποίων η κοινωνία βρίσκεται σε αδιέξοδο. Δεν πρόκειται να βρει λύση μέσω νέας βίας, αλλά αποκλειστικά μέσω μιας κοινωνικής μεταρρύθμισης στο Ιράν.
Από τις 28 Δεκεμβρίου 2025, ο διεθνής Τύπος καλεί σε βομβαρδισμό του Ιράν για να πέσει το «καθεστώς των μουλάδων». Μέσα σε πέντε εβδομάδες, μας έπεισε ότι οι ιρανικές αρχές δολοφόνησαν σκόπιμα 40.000 συμπολίτες τους. Αυτή η σφαγή θα δικαιολογούσε μία άλλη.
Ποιοι είναι λοιπόν αυτοί οι δημοσιογράφοι που αποδίδουν στον εαυτό τους το δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στους Ιρανούς; Στην υπηρεσία ποιων σκοτεινών συμφερόντων θέτουν τα μέσα τους; Τελικά, ποιος θέλει να σφαγιάζει, ξανά και ξανά, Ιρανούς;
Από την αντιιμπεριαλιστική επανάσταση του αγιατολάχ Ρουχολάχ Χομεϊνί, το 1979, οι Δυτικοί —και ιδίως οι Βρετανοί, οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί— αφού οργάνωσαν τη φυγή του Σάχη και την επιστροφή του αντιπάλου του, τρέφουν θανάσιμο μίσος, όχι απέναντι σε αυτό το «καθεστώς», αλλά απέναντι σε αυτή τη χώρα.
Μια κληρικαλιστική αντίληψη της θρησκείας
Λέω όχι απέναντι σε αυτό το «καθεστώς», διότι αυτό έχει αλλάξει πολλές φορές μέσα σε σαράντα επτά χρόνια. Η μόνη του σταθερά είναι η εξουσία που ασκεί ο σιιτικός κλήρος, ανεξαρτήτως της πολιτικής του επάρκειας. Παραδόξως, ενώ ο αγιατολάχ Χομεϊνί θεωρούνταν αιρετικός από τους ομοίους του πριν από την επιστροφή του, σήμερα έχει θεοποιηθεί από εκείνους που τον απέρριπταν.
Το Ιράν, που δεν γνώρισε ποτέ θρησκευτικούς πολέμους ούτε διαχωρισμό Εκκλησίας και Κράτους, παραμένει πολιτισμικά υποταγμένο στην κληρική εξουσία. Οι Ιρανοί, που επιδεικνύουν υποδειγματική πίστη, λατρεύουν τους λογίους της θρησκείας. Ανεξαρτήτως του αν αυτοί έχουν ή όχι πίστη, τους προσεγγίζουν ως εκπροσώπους του Θεού επί της γης.
Αντίθετα, οι άνθρωποι που περιέβαλλαν τον Χομεϊνί δεν ήταν ειδωλολάτρες του Κορανίου. Δοκίμαζαν τις μουσουλμανικές πρακτικές για να καθορίσουν οι ίδιοι ποιες τους φαίνονταν χρήσιμες και ποιες όχι. Επικεφαλής τους ήταν ο κοινωνιολόγος Αλί Σαριατί, που δολοφονήθηκε από τη SAVAK (την πολιτική αστυνομία της δικτατορίας) λίγο πριν από την επανάσταση.
Ο Σαριατί ήταν προσωπικός φίλος του Φραντς Φανόν και του Ζαν-Πολ Σαρτρ. Ήταν εκείνος που οδήγησε προσωπικότητες όπως ο Μισέλ Φουκώ να υποστηρίξουν με ενθουσιασμό τη νεογέννητη ιρανική επανάσταση.
Μια πλατωνική αντίληψη της εξουσίας που δεν λειτουργεί
Ο Σαριατί και ο Χομεϊνί είχαν επίγνωση ότι ο ιρανικός λαός ήταν βυθισμένος σε μια ιδεολογία καταπίεσης, η οποία του δίδασκε ότι έπρεπε να θυσιαστεί όπως ο προφήτης Αλί. Του εξήγησαν, αντίθετα, ότι ο Αλί είχε εξεγερθεί για τη δικαιοσύνη και ότι οι αληθινοί μουσουλμάνοι είναι όρθιοι άνθρωποι. Η θυσία έχει νόημα μόνο αν είναι αφιερωμένη στη δικαιοσύνη.
Εμποτισμένοι και οι δύο από τα πλατωνικά κείμενα, και ιδίως από την Πολιτεία, φαντάστηκαν να αναθέσουν το Κράτος σε έναν «σοφό». Έτσι γεννήθηκαν οι έννοιες του «Ανώτατου Ηγέτη» και του Velayat-e faqih.
Αν ο Σαριατί και ο Χομεϊνί αφύπνισαν τον ιρανικό λαό, βλέπουμε σήμερα ότι οι έννοιες του «Ανώτατου Ηγέτη» και του Velayat-e faqih αποδείχθηκαν εξίσου καταστροφικές με εκείνη του Μπλανκί και του Μαρξ περί «δικτατορίας του προλεταριάτου». Στην πράξη, οι Ιρανοί διατήρησαν από την ιδεολογία καταπίεσής τους τη λατρεία προς τον κλήρο τους. Αρκεί ακόμη να απομνημονεύσει κανείς το Κοράνι και να το απαγγέλλει σαν μαγνητόφωνο για να θαυμάζεται και να του ανατίθεται η εξουσία.
Η Ισλαμική Επανάσταση δεν έπαψε ποτέ να μεταβάλλεται. Μόνο οι πρόεδροι Μοχαμάντ Αλί Ρατζαΐ (1981) και Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ (2005–2013) στάθηκαν στο ύψος της αντιιμπεριαλιστικής της φιλοδοξίας. Όλοι οι άλλοι —με εξαίρεση τον Αμπολχασάν Μπανί Σαντρ (1981), που ήταν ιδιαίτερη περίπτωση— δεν έκαναν παρά να ιδιοποιηθούν την εξουσία προς όφελος του κλήρου. Ο Εμπραχίμ Ραϊσί (2021–2024) δεν ήταν παρά ένας φανατικός, εμμονικός με τη φυσική εξόντωση της αντιπολίτευσής του. Ο Μασούντ Πεζεσκιαν (2024–2026) είναι πολύ πιο ανοικτός.
Τα κύρια στελέχη της κυβέρνησης Αχμαντινετζάντ φυλακίστηκαν. Ήθελαν να απελευθερώσουν τις γυναίκες από το ισλαμικό πέπλο και τους άνδρες από την υποχρεωτική γενειάδα. Ο πρώτος αντιπρόεδρός του, Χαμίντ Μπαγκαΐ, παραμένει σε πλήρη απομόνωση. Αυτός ο εξαιρετικός άνθρωπος δικάστηκε και καταδικάστηκε κεκλεισμένων των θυρών, με κατηγορίες που παραμένουν μυστικές. Πιθανότατα συντρίφτηκε από αυτό το καθεστώς ηθικής τάξης σε δεκαπέντε χρόνια φυλάκισης για μια εξωσυζυγική σχέση [1].
Μια τραπεζική χρεοκοπία που κατέστρεψε ολόκληρες οικογένειες
Τον Οκτώβριο του 2025, η ισλαμική δικαστική αρχή έθεσε υπό αμφισβήτηση την τράπεζα Ayandeh. Είχε κατασκευάσει το Iran Mall, ένα πολυτελές εμπορικό και ψυχαγωγικό κέντρο. Επέδειχνε την χλιδή της άρχουσας τάξης και την υπεροχή της έναντι του λαού, που πάλευε με τη στέρηση. Στις 23 Οκτωβρίου κηρύχθηκε η πτώχευση της τράπεζας, αφήνοντας ξαφνικά ζημίες 5,5 τετράκις εκατομμυρίων ριάλ (5 δισεκατομμύρια ευρώ)· μια καταστροφή που αποδόθηκε σε ένα σύστημα γενικευμένης απάτης και διαφθοράς. Παρότι το κράτος προσπάθησε να συγκαλύψει το μέγεθος της κατάρρευσης, οι πελάτες της βρέθηκαν αιφνιδίως κατεστραμμένοι. Διαδήλωσαν και έκαψαν την έδρα της στην Τεχεράνη. Ήταν η αρχή της εξέγερσης.
Γρήγορα, ολόκληρη η χώρα πήρε φωτιά. Δεν επρόκειτο για «αλλαγή καθεστώτος», αλλά για την ανάκτηση των φτωχών αποταμιεύσεων. Η τάξη των κατεχόντων, νιώθοντας απειλή, αντέδρασε όπως πάντα: με τη βία.
Στις 21 Ιανουαρίου 2026, στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ (Νταβός), ο Σκοτ Μπέσεντ, υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, σχολίασε: «Αυτό λειτούργησε επειδή τον Δεκέμβριο η οικονομία τους κατέρρευσε. Είδαμε μια μεγάλη τράπεζα να χρεοκοπεί. Η Κεντρική Τράπεζα άρχισε να τυπώνει χρήμα. Υπάρχει έλλειψη δολαρίων. Δεν μπορούν να εισάγουν και γι’ αυτό οι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους».
Ένας διεκδικητής του θρόνου, πράκτορας της CIA και του Ισραήλ
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ισραηλινοί πράκτορες διείσδυσαν στις διαδηλώσεις, ζητώντας από τις 6 Ιανουαρίου 2026 την επιστροφή του Σάχη και την αποκατάσταση της Περσικής Αυτοκρατορίας. Ο Ρεζά Παχλαβί, πρωτότοκος γιος του τελευταίου Σάχη, ζει σήμερα εξόριστος στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το 1985 αγόρασε ένα αρχοντικό αξίας 3 εκατομμυρίων δολαρίων κοντά στην έδρα της CIA στο Λάνγκλεϊ. Έκτοτε λαμβάνει σύνταξη από την κυβέρνηση των ΗΠΑ και το πορτρέτο του προβάλλεται σε περίοπτη θέση στο ιρανικό τμήμα της CIA, συνοδευόμενο από το σύνθημα «Hope of Democracy in Iran» («Ελπίδα της δημοκρατίας στο Ιράν»).
Το 1986, εν μέσω της υπόθεσης Ιράν-Κόντρας, η CIA διέκοψε τα κανάλια της ιρανικής κρατικής τηλεόρασης και μετέδωσε ένα σύντομο διάγγελμα του διαδόχου πρίγκιπα Ρεζά Παχλαβί.
Κατά τις διαδηλώσεις του 2019 για την ακρίβεια, κατέθεσε προσφυγή κατά του αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Αυτή απορρίφθηκε ως απαράδεκτη, διότι το Ιράν δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος στο Καταστατικό της Ρώμης.
Το 2023 δημοσίευσε τη Χάρτα Αλληλεγγύης και Συμμαχίας για την Ελευθερία (Mahsa) [2] , την οποία υπέγραψαν διάφορες προσωπικότητες, μεταξύ των οποίων και η Σιρίν Εμπαντί, βραβευμένη με το Νόμπελ Ειρήνης.
Το 2023 στέφθηκε αυτοκράτορας της Περσίας σε τελετή στην Αίγυπτο, χρηματοδοτημένη από τη σαουδαραβική μοναρχία. Στις δημόσιες παρεμβάσεις του τάσσεται πάντοτε υπέρ της κοσμικότητας και της δημοκρατίας. Ωστόσο, στο περιβάλλον του περιλαμβάνονται πρόσωπα που δεν αφήνουν καμία αμφιβολία για το τι θα ήταν η δράση του. Όπως ο Παρβίζ Σαμπετί, πρώην υπ’ αριθμόν δύο της SAVAK και αποδεδειγμένος βασανιστής.
Ο αυτοκράτορας Ρεζά Παχλαβί μετέβη το 2023, κατόπιν πρόσκλησης της Γκίλα Γκαμλιέλ, υπουργού Πληροφοριών του Ισραήλ, στον ετήσιο εορτασμό της «Σοά» (εβραϊκή ονομασία της «τελικής λύσης του εβραϊκού ζητήματος»). Συναντήθηκε με τον πρόεδρο Ισαάκ Χέρτζογκ και τον πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου. Διαβεβαίωσε τους συνομιλητές του για την επιθυμία του να αποκαταστήσει τις φιλικές σχέσεις μεταξύ των δύο λαών, παραλείποντας να αναφέρει ότι ο πατέρας του, κατόπιν αιτήματος των ΗΠΑ του Ντουάιτ Αϊζενχάουερ και του Τζον Φόστερ Ντάλες, είχε υπογράψει συμφωνία με τη Συρία για την ανάσχεση του ισραηλινού επεκτατισμού.
Οι υποστηρικτές του ίδρυσαν στο Λος Άντζελες, όπου διαμένει πλέον, την National Union for Democracy in Iran (NUFDI), με σκοπό τη συσπείρωση του συνόλου της ιρανικής αντιπολίτευσης και την έκδοση της ημερήσιας εφημερίδας Iran Watch. Αφού προσκλήθηκε δύο φορές στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου και η γερμανική κυβέρνηση ακύρωσε αυτές τις προσκλήσεις, διοργάνωσε το 2025 τη «Σύνοδο της Σύγκλισης», με τη συμμετοχή διαφόρων ομαδοποιήσεων («Νέο Ιράν», «Η Αποκάλυψη του Ιράν», «Ιρανικό Συνταγματικό Κόμμα/Φιλελεύθεροι Δημοκράτες», «Ρεπουμπλικανική Εταιρεία υποστηρικτών του πρίγκιπα Ρεζά Παχλαβί», «Πανϊρανικό Κόμμα», «Πατερναλιστικό Ιράν-Ιράν», «Λαϊκό Ίδρυμα», «Συνταγματική Οργάνωση» και «Ινστιτούτο Ομίντ»). Εκεί, αναγνωρίστηκε ως «αρχηγός της εθνικής επανάστασης και της μεταβατικής περιόδου, μέχρι τη συγκρότηση του πρώτου εθνικού κοινοβουλίου και την έναρξη δημοκρατικής διακυβέρνησης μέσω ελεύθερων εκλογών».
Από τις 18 έως τις 20 Φεβρουαρίου 2025, ο Ρεζά Παχλαβί προσκλήθηκε από τo American Jewish Committee και περίπου είκοσι φιλοαμερικανικές ή φιλοϊσραηλινές οργανώσεις στη 17η Σύνοδο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και τη Δημοκρατία. Εκεί συναναστράφηκε τους βασικούς «εκλεκτούς» της CIA και της Μοσάντ: τους Ρώσους Γεβγκένια Καρά-Μούρζα και Γκάρι Κασπάροφ, τους Βενεζουελάνους Μαρία Κορίνα Ματσάδο και Εδμούνδο Γκονσάλες, τις Κινέζες Ραχίμα Μαχμούτ (Ουιγούρα) και Ναμκί (Θιβετιανή).
[Ο πρώην πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς, ο δικηγόρος Χουάν Μπράνκο, καθώς και οι δημοσιογράφοι Ανίκ Κολζιάν και Καρολίν Φουρέστ είχαν προσκληθεί σε προηγούμενες συνόδους.]
Κατά τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς του Ιουνίου 2025, δεν επέδειξε καμία ενσυναίσθηση προς τον λαό του, αλλά αντίθετα τους χαιρέτισε και δήλωσε στο BBC ότι πρόκειται για μια «άνευ προηγουμένου ευκαιρία ανατροπής του καθεστώτος» [3].
Μια τζιχαντιστική επίθεση
Ένας εχθρός δεν έρχεται ποτέ μόνος: στα οικονομικά πλήγματα των ΗΠΑ και στους φιλοϊσραηλινούς μοναρχικούς προστέθηκε το Νταές. Ας θυμηθούμε ότι αυτή η τρομοκρατική οργάνωση δημιουργήθηκε από τους Αγγλοσάξονες στο πλαίσιο του δόγματος Ράμσφελντ–Τσεμπρόφσκι. Στόχος ήταν η «αναδιαμόρφωση της Μέσης Ανατολής», με τον διαχωρισμό των πληθυσμών σε ομοιογενείς εθνοτικές ή θρησκευτικές ομάδες. Το Πεντάγωνο είχε τότε διαχωρίσει την Αλ Κάιντα, που ήταν υπέρ της ενότητας του Ισλάμ, από το Νταές, το οποίο είχε ως αποστολή την καταστροφή των μη σουνιτών μουσουλμάνων (και άρα των Ιρανών σιιτών).
Το Νταές επιτέθηκε κατά προτεραιότητα σε θρησκευτικές μειονότητες, όπως οι Γιαζίντι, και σε εθνοτικές μειονότητες, όπως οι Κούρδοι. Η αμερικανική υποστήριξη προς το Νταές έπαψε —τουλάχιστον σε επίπεδο Λευκού Οίκου— με την ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ (κατά την πρώτη του θητεία) στο Ριάντ, στις 21 Μαΐου 2017 [4]. Έκτοτε, οι ΗΠΑ και το Ιράν βρέθηκαν πλάι-πλάι στον αγώνα κατά των τρομοκρατικών οργανώσεων. Αμέσως, το Νταές άρχισε να επιτίθεται τόσο στις ΗΠΑ όσο και στο Ιράν. Στις 7 Ιουνίου, πραγματοποιήθηκε η διπλή επίθεση στο ιρανικό Κοινοβούλιο και στο μαυσωλείο του αγιατολάχ Χομεϊνί (17 νεκροί και 52 τραυματίες). Στις 22 Σεπτεμβρίου 2018, η επίθεση στην Αχβάζ, κατά τη διάρκεια παρέλασης των Φρουρών της Επανάστασης (29 νεκροί). Στις 26 Οκτωβρίου 2022, η επίθεση στο μαυσωλείο Σαχ-Τσεράγκ (15 νεκροί και 40 τραυματίες). Στις 3 Ιανουαρίου 2024, η επίθεση στο Κερμάν, κατά την επέτειο του θανάτου του στρατηγού Κασέμ Σολεϊμανί (94 νεκροί, 284 τραυματίες). Αυτή τη φορά, το 2026, το Νταές πυρπολεί κτίρια στο κέντρο της πόλης κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων, δημιουργώντας μια αποκαλυπτική ατμόσφαιρα.
Μια επίθεση από ξένες ειδικές δυνάμεις
Τότε είναι που ελεύθεροι σκοπευτές, τοποθετημένοι στις ταράτσες, αρχίζουν να πυροβολούν αδιακρίτως στόχους, τόσο ανάμεσα στους διαδηλωτές όσο και στις δυνάμεις ασφαλείας. Πρόκειται για τη στρατηγική των «κυνομαχιών», που δοκιμάστηκε τη δεκαετία του 1990 και επαναλήφθηκε με επιτυχία από τη Λιβύη έως την Ουκρανία. Οι σκοπευτές είναι πιθανότατα Ισραηλινοί ιρανικής καταγωγής (είναι 250.000 στο Ισραήλ), αλλά δεν το γνωρίζω. Αυτές οι δολοφονίες μετατρέπουν όλες τις πλευρές σε εχθρούς μεταξύ τους. Οι δυνάμεις ασφαλείας, τρομοκρατημένες, μετατρέπονται σε αγρίους.
Μέσα σε λίγες ημέρες, οι νεκροί από 1.200 ξεπερνούν τους 40.000.
Τι θέλει ο Τραμπ και τι μπορεί να κάνει
Όταν ξεκινούν οι σφαγές, ο πρόεδρος Τραμπ καλεί το Ιράν να σταματήσει να σκοτώνει τον ίδιο του τον λαό. Αυτό το μήνυμα, που φαίνεται λογικό σε όσους αγνοούν την ευθύνη των ΗΠΑ και των ισραηλινών συμμάχων τους, αναπαράγεται σε ολόκληρη τη Δύση. Οι κοινές γνώμες στρέφονται και πάλι προς τις ΗΠΑ, τους «χωροφύλακες του κόσμου». Πρόκειται λοιπόν για μια εξαιρετική επικοινωνιακή επιχείρηση για τον Λευκό Οίκο.
Ωστόσο, ο πρόεδρος Τραμπ γνωρίζει ότι δεν μπορεί να αλλάξει την πορεία των πραγμάτων. Τα προβλήματα του Ιράν είναι, σε κοινωνιολογικό επίπεδο, η τυφλή λατρεία του πληθυσμού του προς τον κλήρο του και, σε πολιτικό επίπεδο, η «δημοκρατία των σοφών», που οδηγεί στον πολλαπλασιασμό των κέντρων εξουσίας και, τελικά, στην παράλυση της εξουσίας γενικά. Κανένα από αυτά τα δύο προβλήματα δεν μπορεί να λυθεί με στρατιωτική επέμβαση, και ακόμη λιγότερο με έναν αεροπορικό βομβαρδισμό περιορισμένης διάρκειας.
Ο Ντόναλντ Τραμπ εκμεταλλεύεται λοιπόν την κατάσταση για να επαναφέρει στο προσκήνιο τα ζητήματα που τον απασχολούν: τα πυρηνικά και τους πυραύλους. Γνωρίζει —και η διευθύντρια των Εθνικών Πληροφοριών το έχει επιβεβαιώσει— ότι το Ιράν δεν διαθέτει στρατιωτικό πυρηνικό πρόγραμμα από το 1988, αλλά ότι μια μερίδα της πολιτικής τάξης επιθυμεί να αποκτήσει η Τεχεράνη πυρηνικό όπλο, όπως το έκανε με επιτυχία η Πιονγκγιάνγκ. Γνωρίζει επίσης ότι, αν το Ιράν έχει το δικαίωμα —που το Ισραήλ του αμφισβητεί— να κατασκευάζει βαλλιστικούς πυραύλους, διαθέτει πλέον και υπερηχητικούς πυραύλους. Η Τεχεράνη χρησιμοποίησε επτά από αυτούς για να πλήξει το Ισραήλ κατά τον πόλεμο των 12 ημερών. Όλοι έφτασαν στον στόχο τους. Κανείς δεν μπόρεσε να τους αναχαιτίσει.
Αυτά λοιπόν είναι τα δύο ζητήματα που συζητά με τις ιρανικές αρχές· δύο ζητήματα χωρίς καμία σχέση με τη σφαγή που κατήγγειλε και την οποία όλοι οι Ιρανοί υπέστησαν και βίωσαν.
Σημειώσεις
[1] «Μυστική δίκη: 15 χρόνια κάθειρξης για τον αντιπρόεδρο του Αχμαντινετζάντ», Δίκτυο Βολταίρος, 28 Μαρτίου 2018. [2] The Charter of Solidarity and Alliance for Freedom (The Mahsa Charter), 9 Μαρτίου 2023. [3] «Αποκλειστικό BBC· Ρεζά Παχλαβί: Αυτή είναι μια χρυσή ευκαιρία για την ανατροπή του καθεστώτος», BBC, 15 Ιουνίου 2025. [4] «Η ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ στη Σύνοδο Αραβο-Ισλαμικών-Αμερικανικών Κρατών», Ντόναλντ Τραμπ, Δίκτυο Βολταίρος, 1 Μαΐου 2017.
Les articles de cet auteur
Envoyer un message
