Η μεταμόρφωση των Ηνωμένων Πολιτειών (ΙΙ)
Ο Ντόναλντ Τραμπ λαμβάνει υπόψη του τα όρια του τζάκσονισμού
Τα γεγονότα εξελίσσονται άσχημα. Την ώρα που ο πρόεδρος Τραμπ εξαπολύει τον πολιτισμικό του αγώνα (Kulturkampf) εναντίον της Καθολικής Εκκλησίας, προκειμένου να επαναβεβαιώσει τον αγγλοσαξονικό και όχι αζτεκικό χαρακτήρα της χώρας του, υφίσταται μια βαριά αποτυχία απέναντι στο Ιράν. Διαπιστώνει ότι ο τρόπος με τον οποίο διεξάγει εμπορικές υποθέσεις δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη διπλωματία, τουλάχιστον με αυτόν τον συνομιλητή. Και ότι η τζάκσονική ιδεολογία του, η οποία επιτελεί θαύματα στα εσωτερικά ζητήματα, δεν του επιτρέπει να αντιμετωπίσει στρατηγικά προβλήματα. Έχοντας επίγνωση του αδιεξόδου στο οποίο βρίσκεται, ο Ντόναλντ Τραμπ προσαρμόζεται. Αλλάζει ριζικά.
Το παρόν άρθρο έπεται του: «Το σχίσμα που αντιπαραθέτει το Πεντάγωνο στο Βατικανό», 21 Απριλίου 2026.
Στις 21 και 22 Ιουνίου 2025, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ διέταζε τον βομβαρδισμό ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων (επιχείρηση «Σφύρα του Μεσονυκτίου»). Επισήμως, επρόκειτο για την καταστροφή κάθε δυνατότητας παραγωγής ατομικής βόμβας. Ανεπισήμως, η επιχείρηση αυτή είχε ως κύριο στόχο να στερήσει το Ισραήλ δικαιολογίας για να χρησιμοποιήσει ατομική βόμβα εναντίον του Ιράν, όπως είχαν αναφέρει αρκετοί πολιτικοί.
Εν πάση περιπτώσει, το Πεντάγωνο διαπίστωσε ότι οι ιρανικές εγκαταστάσεις ήταν τόσο βαθιά θαμμένες που δεν μπορούσε να τις πλήξει. Εξάλλου, δεν τολμά κανείς να φανταστεί ποιες θα μπορούσαν να ήταν οι συνέπειες αυτών των βομβαρδισμών, αν είχαν πετύχει τους στόχους τους.
Η επιχείρηση αυτή υπήρξε η αφορμή για την Ουάσιγκτον να θέσει ερωτήματα σχετικά με τις ικανότητές της να ανατρέψει το χομεϊνικό καθεστώς και, κυρίως, για τη συνολική της στρατηγική. Κατά τη συγκρότηση της κυβέρνησής του, ο Ντόναλντ Τραμπ είχε αποδεχθεί ο αντιπρόεδρός του, Τζέι Ντι Βανς, να τοποθετήσει έναν φίλο του, τον Έλμπριτζ Κόλμπι, ως υφυπουργό Πολέμου. Αυτός ο στρατηγικός αναλυτής είχε ήδη συμμετάσχει στην πρώτη θητεία του Τραμπ. Του είχε εκθέσει τη «θεωρία της άρνησης»: για να διασφαλιστεί ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα παραμείνουν η πρώτη παγκόσμια δύναμη και ότι η Κίνα δεν θα τις ξεπεράσει, δεν πρέπει να την πολεμήσουν στρατιωτικά, αλλά να την στερήσουν την ενέργεια και τις πρώτες ύλες που είναι απαραίτητες για την ανάπτυξή της [1].
Ο Έλμπριτζ Κόλμπι είναι η μοναδική προσωπικότητα που συνδέεται με την εποχή Ομπάμα-Μπάιντεν η οποία βρήκε θέση δίπλα στον Ντόναλντ Τραμπ. Ασκούσε πράγματι επιρροή στην πολιτική των Δημοκρατικών απέναντι στο Ιράν και εργάστηκε για τη WestExec Advisors, την εταιρεία του Άντονι Μπλίνκεν.
Από της επιχείρησης «Σφύρα του Μεσονυκτίου» και μετά, ο λόγος του Ντόναλντ Τραμπ άρχισε να μεταβάλλεται. Μέχρι τότε, το κύριο μέλημά του ήταν να σώσει το δολάριο από το αβυσσαλέο δημόσιο χρέος του. Είχε ζητήσει οικονομική υποστήριξη από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τη Σαουδική Αραβία και είχε πληθύνει τις απότομες δηλώσεις, διαβεβαιώνοντας ότι δεν αντιμετώπιζε κανένα πρόβλημα ρευστότητας. Είχε διαδοχικά ανακοινώσει φαραωνικές επενδύσεις για έναν «χρυσό θόλο» και για έναν «χρυσό στόλο». Όλα αυτά ήταν απλά λόγια, καθώς τα κράτη του Κόλπου είχαν ήδη εξαντλήσει τα ρευστά διαθέσιμά τους και τα εξοπλιστικά προγράμματα δεν είχαν καν αρχίσει να υλοποιούνται.
Ο Κόλμπι πλησίασε τον Τζον Ράτκλιφ, τον διευθυντή της CIA, για να σκεφτούν πώς θα στερούσαν από την Κίνα τους πόρους της στο εξωτερικό. Ο ίδιος ήταν εγγονός του Γουίλιαμ Κόλμπι, του διευθυντή της CIA επί Ρίτσαρντ Νίξον. Εκείνος είχε εγκαταστήσει τις δικτατορίες της Λατινικής Αμερικής μαζί με τον παλιό του φίλο, τον Γάλλο στρατηγό Πολ Ωζαρές [2].
Τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο του 2025, ο Κόλμπι και ο Ράτκλιφ στέλνουν πράκτορες να συναντήσουν, στο Κατάρ, την Ντέλσι Ροδρίγκες, αντιπρόεδρο της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας, και τον εραστή της, Γιουσέφ Αμπού Νασίφ Σμαϊλί. Πρόκειται να διερευνήσουν το έδαφος και να δουν πώς η νεαρή γυναίκα θα μπορούσε να βοηθήσει στον τερματισμό της αυταρχικής παρέκκλισης του Νικολάς Μαδούρο [3].
Όταν διαπιστώθηκε η δυνατότητα η αντιπρόεδρος να εξομαλύνει την κατάσταση στο Καράκας, η επιχείρηση προετοιμάστηκε από τη Νότια Διοίκηση (SouthCom), ενώ η CIA αναλάμβανε να κάνει τους πάντες να πιστέψουν ότι σκοπός της ήταν να τερματίσει το εμπόριο ναρκωτικών. Ο πραγματικός της σκοπός συγκαλύφτηκε από την καταστροφή μερικών σκαφών που μεταφέραν ναρκωτικά. Στην πραγματικότητα, επρόκειτο να διασφάλιζε ότι το βενεζουελάνικο πετρέλαιο δεν θα φτάνει πλέον στην Κίνα (η «στρατηγική της άρνησης»). Ολόκληρος ο κόσμος απατάθηκε, καθώς η αριστερά πιστεύει —λανθασμένα— ότι οι καπιταλιστές θέλουν να οικειοποιηθούν το βενεζουελάνικο πετρέλαιο («επιχείρηση Απόλυτη Αποφασιστικότητα», 3 Ιανουαρίου 2026).
Ο Κόλμπι και ο Ράτκλιφ προετοιμάζουν ήδη την επόμενη επιχείρηση. Πρόκειται αυτή τη φορά να στερήσουν την Κίνα του ιρανικού πετρέλαιου, το οποίο αντιπροσωπεύει το 40% των ενεργειακών εισαγωγών της. Οι δύο άνδρες ενεργοποιούν τότε τις επαφές τους στο Τελ Αβίβ. Σκοπός είναι να υποδειχθεί στον Μπενιαμίν Νετανιάχου ότι θα του αφεθεί ελεύθερο πεδίο εάν επιτεθεί στο Ιράν. Πράγματι, εκείνος προτείνει αμέσως στις Ηνωμένες Πολιτείες να οργανώσουν αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη.
Ο Κόλμπι και ο Ράτκλιφ είναι και οι δύο πεπεισμένοι ότι μια αλλαγή καθεστώτος είναι απίθανη και ότι το Ιράν δεν ετοιμάζει ατομική βόμβα. Στόχος τους είναι αποκλειστικά να πνίξουν την Κίνα. Ο πρόεδρος Τραμπ είναι πεπεισμένος ότι οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ θα βοηθήσουν για άλλη μια φορά τις Ηνωμένες Πολιτείες να οργανώσουν αλλαγή καθεστώτος. Καταφέρνει η Γαλλία να εκπαιδεύσει Κούρδους ελεύθερους σκοπευτές, στο Ιράκ, για να πυροβολούν εναντίον διαδηλωτών και αστυνομικών και να προκαλέσουν έτσι το χάος που θα προηγηθεί της «πτώσης των αγιατολάχ». Εν τω μεταξύ, ο Σκοτ Μπέσεντ, υπουργός Οικονομικών, οργανώνει την πτώχευση της τράπεζας Αγιάντε [4], η οποία φιλοξενεί τις αποταμιεύσεις των εμπόρων του παζαριού.
Στις 23 Οκτωβρίου 2025, η τράπεζα Αγιάντε πτωχεύει. Οι καταθέτες αρχίζουν να διαδηλώνουν. Έχουν καταστραφεί. Κάποιοι από αυτούς είναι πλούσιοι παζαριώτες. Η κοινωνία βράζει, αλλά κανείς δεν αμφισβητεί το καθεστώς. Τον Ιανουάριο του 2026, οι Κούρδοι ελεύθεροι σκοπευτές αρχίζουν να δολοφονούν διαδηλωτές και αστυνομικούς. Ο καθένας νομίζει ότι μόνο το αντίπαλο στρατόπεδο φέρει την ευθύνη, ενώ στην πραγματικότητα τρίτοι έκαναν τη δουλειά, αλλά είναι αόρατοι.
Ο Ντόναλντ Τραμπ διαβεβαιώνει ότι δεν θα αφήσει τους Φρουρούς της Επανάστασης να σφαγιάσουν τον ίδιο τους τον λαό. Οι Δυτικοί, πεπεισμένοι ότι οι μη Δυτικοί δεν είναι πολιτισμένοι, υποστηρίζουν την «υπεράσπιση της δημοκρατίας». Το κόλπο πετυχαίνει. Το Ισραήλ, το οποίο δεν σέβεται τους μη Εβραίους θρησκευτικούς ηγέτες, δολοφονεί τον Ανώτατο Ηγέτη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ακολουθούν αμέσως.
Η συνέχεια δεν είχε προβλεφθεί: το Ιράν, το οποίο προετοιμάζεται επί 48 χρόνια να απελευθερωθεί από τις αποικιακές δυνάμεις και στη συνέχεια να απελευθερώσει τον υπόλοιπο κόσμο από αυτές, είναι καλά προστατευμένο. Οι ισραηλο-ΗΠΑκιακοί βομβαρδισμοί κατορθώνουν να αποκεφαλίσουν τη χώρα, η οποία όμως αντιστέκεται στιγμιαία σαν ύδρα. Κι όμως, αυτό δεν είναι καθόλου εκπληκτικό: το 1981, οι Μουτζαχεντίν του Λαού είχαν κατορθώσει να δολοφονήσουν μονομιάς 70 ηγέτες, συμπεριλαμβανομένου του αγιατολάχ Σεγιέντ Μοχαμάντ Χοσεϊνί Μπεχεστί, τότε νούμερο 2 της χώρας, και περίπου δέκα υπουργούς. Τις επόμενες δύο ημέρες, είχαν όλοι αντικατασταθεί.
Χειρότερα, το Ιράν, το οποίο είχε προβλέψει την επίθεση και είχε προετοιμάσει εδώ και πολύ καιρό την απάντησή του, βάλλει εναντίον των αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων στην περιοχή. Μέσα σε λίγες ώρες, τερματίζει την αεροπορική κυριαρχία των Δυτικών καταστρέφοντας το υπερσύγχρονο αμερικανικό ραντάρ που παρακολουθούσε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή [5]. Στη συνέχεια, καταστρέφει αεροσκάφη ραντάρ που είχαν έρθει να αναπληρώσουν την απουσία του επίγειου υπερσύγχρονου ραντάρ. Το Πεντάγωνο χρειάζεται κάποιο χρόνο για να καταλάβει ότι το Ιράν διαθέτει δορυφόρο που του επιτρέπει να βλέπει ολόκληρη την περιοχή [6]. Όχι μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι τυφλές, αλλά το Ιράν τα βλέπει όλα λεπτομερώς. Η απάντηση είναι τόσο εντυπωσιακή που η ιρανική κοινή γνώμη συσπειρώνεται εναντίον του επιτιθέμενου. Ολόκληρη μια γενιά ζητά να καταταγεί στους Μπασίτζ και στους Πασνταράν, δηλαδή στο Σώμα των Φρουρών της Επανάστασης.
Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ δεν είναι πιο αποτελεσματικό από το Πεντάγωνο: το Ιράν ανασύρει ένα ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, που είχε εγκριθεί ομόφωνα χωρίς ψηφοφορία, σύμφωνα με το οποίο το διεθνές δίκαιο δικαιώνει το Ιράν [7]. Η Τεχεράνη τονίζει ότι το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας, το οποίο καταδικάζει την απάντησή του εναντίον των κρατών του Κόλπου, παραβιάζει το διεθνές δίκαιο. Τα κράτη του Κόλπου δεν ξέρουν σε ποιον άγιο να προσκυνήσουν. Εξακολουθούν να καταγγέλλουν τις ιρανικές επιθέσεις, αλλά πρέπει να συμβιβαστούν ότι έχουν διαπράξει ένα πολύ βαρύ σφάλμα: φιλοξενώντας αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις, πίστευαν ότι προστατεύονταν στρατιωτικά. Ανακαλύπτουν ότι στην πραγματικότητα, είχαν προσκυνήσει μια δύναμη που τους ενέπλεξε σε έναν πόλεμο που δεν είναι δικός τους.
Κατά συνέπεια, οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ, διαπιστώνοντας ότι δεν θα υπάρξει στρατιωτική λύση, δεν ανταποκρίνονται πλέον στις εκκλήσεις του Λευκού Οίκου, ακόμη κι αν είχαν συμμετάσχει στην προετοιμασία των σφαγών κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων. Ενώ, από την πλευρά της, η Κίνα αναπροσανατολίζει τους πυραύλους της, όχι πλέον εναντίον της Ταϊβάν, αλλά εναντίον των στρατιωτικών βάσεων των Ηνωμένων Πολιτειών στον Ινδο-Ειρηνικό [8]. Ολόκληρος ο κόσμος προσαρμόζεται στην ΗΠΑκιακή παράλυση.
Ενός κακού μύρια έπονται, οι ιρανικές πρεσβείες διανέμουν βίντεο παραγωγής υπολογιστή που παρουσιάζουν με καρικατουρικό τρόπο τις επίμονες προτροπές του Ντόναλντ Τραμπ. Το χιούμορ γυρίζει την παγκόσμια κοινή γνώμη εναντίον του επιτιθέμενου.
Όταν κάποιος κάνει λάθος και αρνείται να το αναγνωρίσει, ο πειρασμός είναι πάντα να κάνει περισσότερα. Επειδή οι πρώτοι βομβαρδισμοί δεν απέδωσαν τίποτα, ο πρόεδρος Τραμπ αποφασίζει να τους εντείνει έως ότου υποχωρήσουν οι Ιρανοί [9]. Και ακόμη να αποκλείσει τα Στενά του Ορμούζ. Όμως, τα αποθέματα πυρομαχικών αρχίζουν να λιγοστεύουν. Το Πεντάγωνο πρέπει να επιτάξει τα όπλα που προόριζε για άλλα θέατρα επιχειρήσεων.
Ο Ντόναλντ Τραμπ διαπιστώνει την αποτυχία του όταν παίζει το χαρτί της κλιμάκωσης: εάν οι συμβατικοί βομβαρδισμοί δεν απέδωσαν τίποτα εναντίον του «καθεστώτος», πρέπει λοιπόν να επιχειρηθεί να νικήσει κάνοντας χρήση ατομικής βόμβας. Όχι μιας στρατηγικής βόμβας όπως στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, αλλά μιας τακτικής βόμβας. Ο στρατηγός Νταν Κέιν, πρόεδρος της Επιτροπής των Αρχηγών Επιτελείων, τότε σηκώνεται εναντίον του. Του δηλώνει ότι αντιτίθεται και ότι ο ίδιος δεν θα εξαπολύσει πυρηνική φωτιά [10]. Ο Ντόναλντ Τραμπ πρέπει να μαζέψει τα ασυμβίβαστα ενώπιον του Τύπου.
Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δεν μπορεί παρά να διαπιστώσει την αποτυχία των Ηνωμένων Πολιτειών. Αναλύοντάς την, συνειδητοποιεί ότι η προσέγγισή του, ως διευθύνοντος συμβούλου επιχείρησης, από τη μία με τον προσωπικό τρόπο διαπραγμάτευσης και από την άλλη με την τζάκσονική ιδεολογία του να αντικαθιστά τον πόλεμο με το εμπόριο, δεν του επιτρέπουν να αντιδράσει αποτελεσματικά. Πρέπει λοιπόν να κάνει στροφή 180 μοιρών. Γι’ αυτό αποφασίζει να φέρει κοντά του υποστηρικτές μιας πιο κλασικής ιδεολογίας. Ως χειρονομία κατευνασμού, μετονομάζει μια αίθουσα της πτέρυγας του Λευκού Οίκου, στο Παλαιό Εκτελεστικό Κτίριο (Old Executive Building), σε «αίθουσα Χένρι Κλέι» [11]. Ο Χένρι Κλέι ήταν ο κύριος αντίπαλος του Άντριου Τζάκσον.
Εδώ και τρεις εβδομάδες, η βάση Maga (Make America Great Again) των υποστηρικτών του Ντόναλντ Τραμπ απομακρύνεται από αυτόν. Πολλοί συζητούν ανοιχτά την πιθανότητα να τον κηρύξουν ανίκανο και να τον διαδεχθεί ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς. Στις 25 Απριλίου 2026, στις 8:30 μ.μ., ένας μοναχικός ένοπλος εισβάλλει κοντά στην αίθουσα χορού όπου η κυβέρνηση Τραμπ υποδεχόταν τους ανταποκριτές Τύπου. Επιχειρεί να δολοφονήσει τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών. Η Μυστική Υπηρεσία (Secret Service, υπηρεσία προστασίας υψηλών προσώπων) φυγαδεύει τότε τον πρόεδρο, την οικογένειά του και τα μέλη της κυβέρνησής του. Δεν παρεμβαίνει κατά προτεραιότητα για να σώσει τον Ντόναλντ Τραμπ, αλλά τον αντιπρόεδρό του, Τζέι Ντι Βανς. Ο ένοπλος πιάνεται, αλλά το μήνυμα εστάλη.
[1] The Strategy of Denial: american defense in an age of great power conflict, Elbridge Colby, Yale University Press (2021).
[2] « Galula, le théoricien français qui inspire le général Petraeus », Réseau Voltaire, 30 août 2010. Services spéciaux, Algérie 1955-1957 : Mon témoignage sur la torture, Paul Aussaresses, Éditions Perrin (2001).
[3] Dépêche 4655 «Qui est la présidente par intérim du Venezuela ?», Voltaire, actualité internationale, N°159, 23 janvier 2026. (Ανακοίνωση 4655 «Ποια είναι η προσωρινή πρόεδρος της Βενεζουέλας;», Voltaire, διεθνής επικαιρότητα, Αρ. 159, 23 Ιανουαρίου 2026.).
[4] "Plainte de l’Iran contre les opérations financières secrètes des États-Unis” (Προσφυγή του Ιράν κατά των μυστικών οικονομικών επιχειρήσεων των Ηνωμένων Πολιτειών),par Amir Saeid Iravani, Réseau Voltaire, 22 janvier 2026.
[5] Dépêche 4959 : «Les Gardiens de la révolution détruisent le radar AN/FPS-132», Voltaire, actualité internationale, N°165, 6 mars 2026 (Ανακοίνωση 4959: «Οι Φρουροί της Επανάστασης καταστρέφουν το ραντάρ AN/FPS-132», Voltaire, διεθνής επικαιρότητα, Αρ. 165, 6 Μαρτίου 2026.).
[6] «FirstFT: China shares satellite technology with Iran», Financial Times, April 15, 2026.
[7] Résolution 3314 (XXIX) de l’Assemblée générale des Nations unies : « Définition de l’agression », Réseau Voltaire, 14 décembre 1974 (Ψήφισμα 3314 (XXIX) της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών: «Ορισμός της επίθεσης», Δίκτυο Βολταίρος, 14 Δεκεμβρίου 1974.).
[8] « How Iran’s strikes on US bases could offer a preview for the Asia-Pacific », Amber Wang, South China Morning Post, March 11, 2026.
[9] «Why Escalation Favors Iran. America and Israel May Have Bitten Off More Than They Can Chew», Robert A. Pape, Foreign Affairs, March 9, 2026
[10] «@JaokooMoses», X, April 25, 2026.
[11] «Day of celebration in honor of the life of Henry Clay», 2026, White House, April 10, 2026.
Les articles de cet auteur
Envoyer un message
