Translate

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΝΑΤΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΝΑΤΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου 2026

Τιερί Μεϊσάν: Νέα από το ουκρανικό μέτωπο

 

Νέα από το ουκρανικό μέτωπο

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία επιθυμούν να συνάψουν ειρήνη το συντομότερο δυνατόν στην Ουκρανία. Το πρόβλημα δεν βρίσκεται εκεί που νομίζουμε: φαίνεται ότι οι στράουσιστές (οι οπαδοί του Λέο Στράους), οι οποίοι είχαν διεισδύσει στις κυβερνήσεις Ομπάμα και Μπάιντεν, υποστηρίζονται σήμερα από τους Ευρωπαίους. Όμως, αυτοί είναι που πυροδότησαν αυτή την άσκοπη σύγκρουση.

Deutsch Español français italiano Nederlands Português русский
Η υποστήριξη που παρείχε ο μέγας ραβίνος Τζόναθαν Μάρκοβιτς στους λευκοκολάρηδες εγκληματίες στην Ουκρανία, αναζωπυρώνει ένα κύμα αντισημιτισμού σε αυτή τη χώρα που υπέστη βαριά εγκλήματα. Είναι μέλος της αίρεσης Τσάμπαντ, όπως ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι και ο Μπενιαμίν Νετανιάχου.

Ο ισραηλινός πόλεμος εναντίον των Αράβων συνεχίζεται στην Παλαιστίνη, τον Λίβανο, τη Συρία, το Ιράκ και την Υεμένη, ενώ ο ΗΠΑκιακός πόλεμος δεν τελειώνει ποτέ στην Ουκρανία και το Ιράν. Από την πλευρά του, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ προσπαθεί να αποσύρει τη χώρα του από τον σλαβικό βούρκο που άνοιξε ο προκάτοχός του, Τζο Μπάιντεν, και από εκείνον που ο ίδιος εξαπέλυσε εναντίον των Περσών. Τέλος, υπάρχει ο πόλεμος εναντίον των Απωανατολικών που η Ιαπωνία ετοιμάζεται να διεξαγάγει.

Όμως οι πόλεμοι είναι τέρατα που είναι εύκολο να εξαπολυθούν, αλλά πολύ δύσκολο να σταματήσουν. Ο Τζον Ράτκλιφ, διευθυντής της CIA, μετέβη στη Μόσχα για να απευθύνει τελεσίγραφο στον πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν, σύμφωνα με τον αμερικανικό Τύπο. Φαίνεται, αντιθέτως, ότι ήρθε να συζητήσει με τους ομολόγους του για την εξέλιξη αυτών των συγκρούσεων και τον καλύτερο τρόπο να τερματιστούν πριν εξαπλωθούν σε όλο τον κόσμο.

Φαίνεται ότι πέρασαν οι εποχές που οι στράουσιστές [1] ερχόντουσαν να απειλήσουν τη Ρωσία και την ανάγκαζαν να υποχωρήσει. Η τελευταία τους επίθεση ήταν όταν η Βικτόρια Νούλαντ, υφυπουργός Εξωτερικών του Άντονι Μπλίνκεν, ήρθε να φωνάζει στο ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών, από τις 11 έως τις 13 Νοεμβρίου 2021. Κατάφερε να εξοργίσει τους Ρώσους διπλωμάτες, οι οποίοι απάντησαν στέλνοντας ένα σχέδιο συνθήκης ειρήνης στην Ουάσινγκτον, στις 17 Δεκεμβρίου 2021. Και, ελλείψει απάντησης στην πρότασή τους, αναγνώρισαν τις δύο δημοκρατίες του Ντονμπάς (Ντονέτσκ και Λουγκάνσκ), παρενέβησαν οι ίδιοι στρατιωτικά στην Ουκρανία για να επιβάλουν την εφαρμογή της απόφασης 2202 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, στις 24 Φεβρουαρίου 2022.

Αυτοί οι υποκινητές πολέμου απομακρύνθηκαν όλοι από τη διοίκηση με την εκλογή του προέδρου Τραμπ, αλλά η ειρήνη δεν έχει ακόμη επιστρέψει. Αντιθέτως, η ατλαντιστική προπαγάνδα δεν παύει να επαναλαμβάνει ότι αυτή η ειδική στρατιωτική επιχείρηση είναι «ένας πόλεμος επιθετικότητας χωρίς πρόκληση και αδικαιολόγητος της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας που παραβιάζει κατάφωρα το διεθνές δίκαιο και τις αρχές του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών». Αυτό το σύνθημα επαναλαμβάνεται σε κάθε διεθνή συνάντηση, αναπαράγεται στα δελτία των πρακτορείων ειδήσεων και τελικά από όλους τους Δυτικούς.

Είναι απλώς ψευδές, εντελώς ψευδές: η δέσμευση της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας να επιβάλουν τις συμφωνίες του Μινσκ προσαρτήθηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας στην απόφαση 2202. Το να λέμε ότι παρεμβαίνοντας στην Ουκρανία «η Ρωσία παραβιάζει το διεθνές δίκαιο» θα έπρεπε να υποχρεώνει τους Γάλλους που το ισχυρίζονται να παραδεχτούν ότι «εισέβαλαν» στη Ρουάντα για να σταματήσουν μια γενοκτονία με την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας. Ωστόσο, όλοι οι παρατηρητές γνωρίζουν καλά ότι η Γαλλία δεν επιθυμούσε ποτέ να «προσαρτήσει» τη Ρουάντα, αλλά μόνο να σώσει τον πληθυσμό της (ακόμη κι αν οι γαλλικές μυστικές υπηρεσίες εκμεταλλεύτηκαν αυτή την επιχείρηση για να απομακρύνουν τους γενοκτόνους).

Σήμερα, οι Ουκρανοί ζουν υπό ένα μη δημοκρατικό καθεστώς, όπου ένας σφετεριστής (σύμφωνα με το σύνταγμα, ο πρόεδρος δεν είναι πλέον ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι από τον Μάιο του 2024, αλλά ο πρόεδρος της Βερχόβνα Ράντα, Ρουσλάν Στεφάντσουκ, ο οποίος κατέχει τη θέση προσωρινά) κατέχει την εξουσία. Βυθίζονται σε μια καθημερινή προπαγάνδα που τους κάνει να αποδέχονται την κοσμοθεωρία του Ντμίτρο Ντόντσοφ (1883-1973) και τη φυλετική του διαίρεση όπως εκτέθηκε από τον Γιούρι Λίπα (1900-1944). Η κυρίαρχη άποψη στην Ουκρανία είναι πλέον ότι οι πραγματικοί Ουκρανοί δεν είναι Σλάβοι, αλλά Βίκινγκς· ότι έχουν έναν αιώνιο στόχο να τερματίσουν το κακό, που προσωποποιείται από τους «Μοσχοβίτες»· και ότι θα τους νικήσουν στην τελική μάχη, εκείνη του τέλους των Καιρών.

Τα βιβλία των Ντόντσοφ και Λίπα (Εθνικισμός, Το πνεύμα της αρχαιότητάς μας, Φυλετικός στερεϊτισμός, Το δόγμα της Μαύρης Θάλασσας) γνωρίζουν σήμερα μεγάλη επιτυχία στα βιβλιοπωλεία. Η ανάγνωσή τους είναι πλέον υποχρεωτική για τους στρατιώτες, όπως το Mein Kampf ήταν για τους παππούδες τους. Η εκτύπωση αυτής της προπαγάνδας χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αν και αυτά τα βιβλία δεν μεταφράζονται σε άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες. Δεν υπάρχει καν λήμμα για τον Γιούρι Λίπα στη Wikipedia (εκτός από τα ουκρανικά και τα ρωσικά).

Κατά συνέπεια, κανείς δεν αισθάνεται το θάρρος να αμφισβητήσει την ομάδα που φέρει αυτή την ιδεολογία, ειδικά σε μια περίοδο όπου η κυβέρνηση έχει κατάσχει και καταστρέψει εκατομμύρια βιβλία που φέρουν το «Κακό» (sic). Ωστόσο, οι νέοι διαδήλωσαν σε όλη τη χώρα για να υποστηρίξουν το είδωλό τους, τον πρώην υπουργό Ψηφιακού Μετασχηματισμού και στη συνέχεια Άμυνας, Μιχαΐλο Φέντοροφ, τον μόνο άνθρωπο που τολμά δημόσια να εκφράσει όλα όσα πιστεύει για αυτούς τους ιδεολόγους. Αυτές οι διαδηλώσεις ήταν οι μεγαλύτερες που γνώρισε η χώρα από το πραξικόπημα του 2014 και την ανατροπή του δημοκρατικά εκλεγμένου προέδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς.

Αφού δημοσίευσε ένα βίντεο 9 λεπτών [2] καλώντας σε διεξαγωγή εκλογών και έλαβε μια ευγενική άρνηση από τον σφετεριστή Ζελένσκι, ο Μιχαΐλο Φέντοροφ εγκατέλειψε την πατρίδα του. Έγινε σύμβουλος του Ιταλού υπουργού Άμυνας, αυτός που κατήγγελλε τους λιποτάκτες και είχε προτείνει, με επιτυχία, να αντικατασταθούν τα ανθρώπινα κρέατα με μη επανδρωμένα αεροσκάφη [3].

Ο πρόεδρος Τραμπ, ο οποίος αποκατέστησε τις σχέσεις με τους Ρώσους συνομιλητές του, έστειλε λοιπόν τους προνομιακούς απεσταλμένους του, τον φίλο και επιχειρηματικό συνέταιρό του, Στιβ Γουίτκοφ, και τον γαμπρό του, Τζάρεντ Κούσνερ, να συναντήσουν ξανά τον Ρώσο ομόλογό του, Βλαντίμιρ Πούτιν. Ο ΗΠΑκιακός Τύπος, πάντα ευθυγραμμισμένος με τους στράουσιστές (των οποίων τα μηντιακά πρόσωπα βρίσκονται εδώ και χρόνια στο Δημοκρατικό Κόμμα, αφού άλλαξαν έξι φορές κόμμα), διαβεβαιώνει ότι οι συνομιλίες ήταν ευγενικές αλλά παγωμένες. Στην πραγματικότητα, δεν γνωρίζουμε τίποτα, μπορούμε μόνο να παρατηρήσουμε ότι οι δύο απεσταλμένοι έσπευσαν στο Κίεβο για να μετρήσουν τη θερμοκρασία της άλλης πλευράς.

Ο σφετεριστής Ζελένσκι, από την πλευρά του, επαναλαμβάνει στον Τύπο ότι θα προσπαθήσει να λάβει όπλα από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όμως, όχι μόνο ο πρόεδρος Τραμπ δεν το επιθυμεί, αλλά ελπίζει να αναγκάσει τους Ευρωπαίους να αποπληρώσουν τα όπλα που ο προκάτοχός του, Τζο Μπάιντεν, είχε δώσει στην Ουκρανία. Θεωρεί ότι αυτό το δώρο έγινε στο όνομα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και έπρεπε να πληρωθεί μόνο από αυτήν, όχι από τους Αμερικανούς φορολογούμενους.

Οι Ευρωπαίοι, που δεν έχουν πλέον χρήματα, δεν μπορούν να αποπληρώσουν αυτά τα τεράστια ποσά. Θα κρυφτούν πίσω από το γεγονός ότι κανείς δεν ανάγκασε τον Τζο Μπάιντεν να είναι γενναιόδωρος. Είναι πλέον σαφές για τον Ντόναλντ Τραμπ ότι ο Μπάιντεν ήταν ένας μη νόμιμος πρόεδρος και ότι χρησιμοποίησε την εξουσία του για να εξυπηρετήσει τους Ευρωπαίους νεοσυντηρητικούς αντί για τους ίδιους του τους πολίτες. Πράγματι, έχει πλέον αποδειχθεί ότι 2 εκατομμύρια ξένοι ψήφισαν στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ το 2020 (υπενθυμίζουμε ότι δεν είναι απαραίτητο να παρουσιαστεί ταυτότητα στα εκλογικά τμήματα). Ο Τραμπ δεν χρειάζεται πλέον να επικαλείται κλεμμένες εκλογές, αφού έχει διαπιστωθεί ότι η νοθεία δεν βρισκόταν στα εκλογικά τμήματα, αλλά στους εκλογικούς καταλόγους.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η μεταρρύθμιση των εκλογικών καταλόγων εξελίσσεται σε πυγμαχία. Η άρχουσα τάξη χλεύαζε την εκλογική επιτήδευση όσο διασφάλιζε ότι, σύμφωνα με το σύνταγμα, η ψήφος των πολιτών ήταν μόνο συμβουλευτική. Από την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών, ο πρόεδρος εκλέγεται από ένα εκλεκτορικό σώμα λίγων εκατοντάδων ατόμων που διορίζονται, όχι από τους πολίτες, αλλά από τους κυβερνήτες των ομόσπονδων πολιτειών [4]. Αν οι εκλογικοί κατάλογοι μεταρρυθμιστούν, θα πρέπει να συγκεντρωθούν και, πιθανότατα, η ψηφοφορία θα γίνει εκλογή με άμεση καθολική ψηφοφορία.

Επιπλέον, οι απεσταλμένοι θα πρέπει να διασφαλίσουν στο Κίεβο ότι δεν σχεδιάζεται κανένα μέτρο βίας από την προεδρική διοίκηση για την εξάλειψη πιθανής αντιπολίτευσης. Κυκλοφορούν αυτή τη στιγμή, στα ουκρανικά κοινωνικά δίκτυα, πολύ αρνητικές αντιδράσεις στην υποστήριξη που παρείχε ο μέγας ραβίνος Τζόναθαν Μάρκοβιτς, ο οποίος εγγυήθηκε ενώπιον της δικαιοσύνης για την πρώην αναπληρώτρια υπουργό Δικαιοσύνης, Ιρίνα Μούντρα. Όμως αυτή η κυρία, που έγινε το νούμερο 2 της προεδρικής διοίκησης, συνελήφθη για διαφθορά στην «υπόθεση Φόρεστ Γκαμπ» (μια ειδική εξέλιξη της «υπόθεσης Μίντας» [5]). Πολλοί Ουκρανοί διαπιστώνουν, μετά την παραίτηση του Αντρέι Γιέρμακ και τη φυγή του συνεργάτη του Ζελένσκι, Τιμούρ Μιντίτς, ότι πολλές κακοποιήσεις περιστρέφονται γύρω από την αίρεση του ραβίνου Μενάχεμ Μέντελ Σνέερσον (1902-1994), τον οποίο οι οπαδοί του θεωρούν «μεσσία». Σε σημείο που ορισμένες ουκρανικές εβραϊκές οργανώσεις έχουν προειδοποιήσει για πιθανά πογκρόμ. Το δίδυμο Γουίτκοφ/Κούσνερ θα προσπαθήσει να μειώσει την τοπική υστερία, αλλά είναι προφανές ότι ο ουκρανικός λαός έχει κουραστεί από όλα όσα τον υποχρεώνουν να καταπιεί. Μετά από τρία χρόνια ασυδοσίας, θα βάλουν οι ΗΠΑκιακοί τάξη στο χάος που οι ίδιοι δημιούργησαν;

Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

[1] Η Ρωσία κηρύσσει τον πόλεμο στους Στραουσιανούς”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα) , Δίκτυο Βολταίρος, 5 Μαρτίου 2022.

[2] «Звернення Михайла Федорова до українського народу», (Звернення Михайла Федорова до українського народу), YouTube, 18 серпня 2026 року.

[3] «Limogé par Zelensky, recruté par Meloni : le rebond surprise de l’ex-ministre ukrainien de la Défense Mykhaïlo Fedorov» (Απολυμένος από τον Ζελένσκι, προσλαμβάνεται από την Μελόνι: η έκπληξη της ανατροπής του πρώην υπουργού Άμυνας της Ουκρανίας Μιχαΐλο Φέντοροφ), Olivier Tosseri, Les Échos, 2 septembre 2026.

[4] Διαβάστε οπωσδήποτε: How Democratic Is the American Constitution?, Prof. Robert A. Dahl, Yale University Press (2002).

[5] « L’Opération Midas provoque la chute de la classe dirigeante ukrainienne » (Η Επιχείρηση Μίντας προκαλεί την πτώση της ουκρανικής άρχουσας τάξης), 12 novembre 2025. « « WC en or » pour le « portefeuille de Zelensky » et son « agence de mannequins » qui construit des drones » («"Χρυσές τουαλέτες" για το "πορτοφόλι του Ζελένσκι" και το "πρακτορείο μοντέλων" του που κατασκευάζει μη επανδρωμένα αεροσκάφη), par Alfredo Jalife-Rahme, Traduction Maria Poumier, La Jornada (Mexique), 20 novembre 2025. “Έπσταϊν, Γερμάκ και Ζελένσκι”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 17 février 2026.

Τρίτη 1 Σεπτεμβρίου 2026

Τιερί Μεϊσάν: Οι ιστορικές φασιστικές δυνάμεις ετοιμάζονται να πάρουν την εκδίκησή τους

 

Πλαστογράφηση της Ιστορίας για την Πυροδότηση του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου

Οι ιστορικές φασιστικές δυνάμεις ετοιμάζονται να πάρουν την εκδίκησή τους

Μπροστά στα μάτια μας, οι ιστορικές δυνάμεις του φασισμού αναδιοργανώνονται. Οι ηττημένοι του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, εκείνοι που έσφαξαν εκατομμύρια Σοβιετικούς, Κινέζους και Εβραίους, βρίσκονται και πάλι στην εξουσία στην Ιαπωνία, στο Ισραήλ και στην Ουκρανία. Ελπίζουν να πάρουν την εκδίκησή τους. Είναι καθήκον μας να καταγγείλουμε τις προετοιμασίες τους και να τους εμποδίσουμε να πυροδοτήσουν την αποκάλυψη.

Deutsch français italiano Nederlands
Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου φροντίζει για την επανεγγραφή της υπόθεσης του «Αλταλένα».

Οι ηττημένοι του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου διεκδικούν την εκδίκησή τους. Δεν έχουν κανένα συμφέρον για αυτό. Απλώς θέλουν να κερδίσουν και να αναδιοργανώσουν τον κόσμο με ιεραρχικό τρόπο, με τους ίδιους στην κορυφή. Εδώ ακολουθούν τα νέα τους.

Για τους «μιλιταριστές», η Ιαπωνία δεν έχασε ποτέ τον πόλεμο

Η Ιαπωνίδα Πρωθυπουργός, Σανάε Τακαΐτσι, είναι πιστή στον αυτοκράτορα. Κάθε 15 Αυγούστου, επέτειο της παράδοσης, επισκέπτεται το Ιερό Γιασουκούνι. Εκεί τιμώνται όλοι όσοι έδωσαν τη ζωή τους για τον αυτοκράτορα κατά τη διάρκεια του «πολέμου των δεκαπέντε ετών», δηλαδή της εισβολής στην Άπω Ανατολή και του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Έχει τη συνήθεια να προσεύχεται στους τάφους εγκληματιών κατά της ανθρωπότητας, πράγμα που της απαγορεύει ο νόμος από τότε που είναι Πρωθυπουργός.

Βουλευτές και εν ενεργεία υπουργοί μεταβαίνουν για να τιμήσουν εγκληματίες κατά της ανθρωπότητας, στις 15 Αυγούστου 2026, στο Ιερό Γιασουκούνι.

Φέτος, μη μπορώντας να έρθει η ίδια, έστειλε προσφορές. Τέσσερις υπουργοί της και περίπου εκατό πενήντα βουλευτές, που μπορούσαν να πάνε, μετέβησαν εκεί.

Για εκείνους, τα εγκλήματα του αυτοκρατορικού στρατού δεν υπήρξαν ποτέ. Είναι απλώς παραπληροφόρηση των εχθρών της Ιαπωνίας. Όμως οι Κορεάτες και οι Κινέζοι έχουν άλλη ανάμνηση: ο αυτοκρατορικός στρατός αντιμετώπιζε όλους όσους δεν αναγνώριζαν τη θεότητα του αυτοκράτορα ως υπανθρώπους. Οι Ιάπωνες στρατεύσιμοι μάθαιναν να σφαγιάζουν και να βασανίζουν αυτά τα άτομα και, αν αρνούνταν, ξυλοκοπούνταν άγρια. Στη Ναντζίνγκ, 100.000 γυναίκες και παιδιά βιάστηκαν και υποδουλώθηκαν για την ικανοποίηση των στρατιωτών του αυτοκράτορα, και στη συνέχεια 300.000 άνθρωποι σφαγιάστηκαν. Στην Κορέα, η μονάδα 731 πραγματοποίησε ζωντανές τομές σε κρατουμένους, χωρίς αναισθησία· εγκλήματα που ενέπνευσαν τον γιατρό Μένγκελε στο Άουσβιτς.

Τα ίδια εγκλήματα επαναλήφθηκαν στη Σιγκαπούρη, τη Μαλαισία, την Ινδοκίνα και την Ταϊλάνδη, ακόμη κι αν ο πληθυσμός δεν έχει τόσο έντονη ανάμνηση όσο στην Κορέα και την Κίνα.

Οι Ιάπωνες μιλιταριστές δεν επιδιώκουν να αναπαράγουν τα εγκλήματά τους. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι στη σύγχρονη εποχή δεν μπορούν να απαιτήσουν τη λατρεία ενός αυτοκράτορα που έχει αναγνωρίσει ότι δεν είναι πλέον θεός. Αλλά επανεξοπλίζουν τη χώρα τους.

Εορτάζοντας τις σφαγές της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι, στις 6 και 9 Αυγούστου, η Σανάε Τακαΐτσι φρόντισε να μην υπενθυμίσει ότι διαπράχθηκαν από τις ΗΠΑ του προέδρου Χάρυ Τρούμαν. Ομοίως, σε αντίθεση με τους προκατόχους της, δεν εξέφρασε μεταμέλεια ούτε ζήτησε συγγνώμη για την ευθύνη της Ιαπωνίας στον Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η Ιαπωνία παραδέχτηκε την ήττα της το 1945 μόνο με τη δήλωση του σοσιαλιστή Πρωθυπουργού Τομιίτσι Μουραγιάμα, με αφορμή την 50ή επέτειο του γεγονότος, στις 15 Αυγούστου 1995. Αυτή αμφισβητήθηκε από τον φιλελεύθερο-δημοκράτη Πρωθυπουργό Σίνζο Άμπε, με αφορμή τον διορισμό της υπουργού των Δυνάμεων Αυτοάμυνας, στις 3 Αυγούστου 2016. Αυτή είναι πλέον η επίσημη θέση της Ιαπωνίας που υπερασπίζεται η προστατευόμενη του Σίνζο Άμπε, Σανάε Τακαΐτσι [1].

Εν γνώσει της, η κυρία Τακαΐτσι παραβίασε τον ειρηνισμό του ιαπωνικού συντάγματος και παρείχε στρατιωτικά φορτηγά στους Ουκρανούς «ολοκληρωτικούς εθνικιστές» και στρατιώτες στο αρχηγείο του ΝΑΤΟ στο Βίζμπαντεν, στις 29 Μαΐου [2].

Για τους «αναθεωρητικούς σιωνιστές», ήρθε η ώρα να ξαναρχίσουν τον πόλεμο κατά των «σιωνιστών»

Ο καχανιστής (δηλαδή ο οπαδός του ραβίνου-τρομοκράτη Μέιρ Καχάνε) Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ, υπουργός Εθνικής Ασφάλειας του Ισραήλ, ανακοίνωσε στις 28 Αυγούστου ότι οι άνδρες του εντόπισαν το ναυάγιο του «Αλταλένα». Πρόκειται για ένα πλοίο, ναυλωμένο από τους «αναθεωρητικούς σιωνιστές», με περίπου 900 ένοπλους επί πλοίου, το οποίο ο «σιωνιστής» Πρωθυπουργός Ντέιβιντ Μπεν Γκουριόν βύθισε πριν προσεγγίσει στο Ισραήλ, στις 22 Ιουνίου 1948.

Οι «αναθεωρητικοί σιωνιστές», δηλαδή οι οπαδοί του Ουκρανού Βλαντίμιρ Ζέεβ Ζαμποτίνσκι, και οι «σιωνιστές» με την απλή έννοια, δηλαδή οι οπαδοί του Ούγγρου Τέοντορ Χερτσλ, είχαν αναπτύξει μεταξύ τους φριχτό μίσος. Ο Χερτσλ ήθελε μια πατρίδα όπου οι Εβραίοι θα γλίτωναν από τα πογκρόμ, ενώ ο Ζαμποτίνσκι ήθελε μια εβραϊκή αυτοκρατορία όπως υπήρχαν η ιταλική και η γερμανική.

Το όνομα «Αλταλένα» παρέπεμπε στο ψευδώνυμο του φασίστα Ζαμποτίνσκι. Αυτό το πλοίο είχε αναχωρήσει από τη Μασσαλία γεμάτο όπλα. Οι ένοπλοι σκόπευαν να δολοφονήσουν τους «σιωνιστές» κατά την άφιξή τους στο Ισραήλ και να καταλάβουν την εξουσία. Οι Γάλλοι λιμενεργάτες, με πρόσκληση της CGT, είχαν κηρύξει απεργία στο λιμάνι για να εξασφαλίσουν ότι δεν θα αναχωρούσαν, προστατεύοντας έτσι τους Εβραίους της Παλαιστίνης.

Αλλά οι «αναθεωρητικοί σιωνιστές» προστατεύονταν, από την πλευρά τους, από τον Πρόεδρο του Συμβουλίου, Ρομπέρ Σουμάν, και τον υπουργό Εξωτερικών του, Ζωρζ Μπιντώ. Οι δύο άνδρες γνώριζαν πολύ καλά ότι οι «αναθεωρητικοί σιωνιστές» ήταν σύμμαχοι του Άξονα και ότι ο Ζαμποτίνσκι είχε εγκαταστήσει την Μπετάρ στη Ρώμη υπό την προστασία του Ντούτσε Μπενίτο Μουσολίνι. Αντίθετα, πιθανότατα αγνοούσαν τις διαπραγματεύσεις που διεξήγαγαν καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου με τους Ναζί.

Ο Ρομπέρ Σουμάν, τον οποίο η προπαγάνδα μας παρουσιάζει ως τον «πατέρα της Ευρώπης», ήταν Λορραίνος. Ως εκ τούτου, αγωνίστηκε για να αποτρέψει έναν πόλεμο μεταξύ της Γερμανίας (όπου είχε γεννηθεί) και της Γαλλίας (της οποίας είχε γίνει πολίτης από τότε που ανέκτησε τη Λορραίνη). Υπήρξε υπουργός του Φιλίπ Πεταίν και το όνομά του περιλαμβάνεται μεταξύ των υπογραφόντων το διάταγμα έγκρισης της συμφωνίας ανακωχής. Τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό από τους Ναζί, δραπέτευσε και εντάχθηκε στην Αντίσταση το 1942, δηλαδή μετά τη σοβιετική νίκη του Στάλινγκραντ και, επομένως, όταν η γερμανική ήττα γινόταν προβλέψιμη.

Κατά την Απελευθέρωση, δήλωσε ενώπιον Δικαστηρίου ότι ο στρατάρχης Πεταίν είχε εγγράψει το όνομά του στο διάταγμα ανακωχής χωρίς να τον συμβουλευτεί. Έτσι, δεν διώχθηκε, αλλά ο στρατηγός Σαρλ Ντε Γκωλ αρνήθηκε πάντα να του δώσει το χέρι και δεν παρέστη στην κηδεία του, το 1960.

Ο Ζωρζ Μπιντώ, από την πλευρά του, υπήρξε αντιστασιακός και μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της Αντίστασης του Ζαν Μουλέν. Εκεί εργάστηκε για να θέσει τον στρατηγό Ντε Γκωλ στο περιθώριο και επιχείρησε να περάσει μπροστά του κατά την παρέλαση της νίκης στα Ηλύσια Πεδία. Χριστιανοδημοκράτης, αντιτάχθηκε στην ανεξαρτησία της Αλγερίας και συμμετείχε στο πραξικόπημα των στρατηγών του Αλγερίου, το 1961, κατά του προέδρου Ντε Γκωλ.

Δεν προκαλεί, λοιπόν, μεγάλη έκπληξη το γεγονός ότι ο Γάλλος Πρόεδρος του Συμβουλίου και ο υπουργός Εξωτερικών του υποστήριξαν μια απόπειρα πραξικοπήματος στο Τελ Αβίβ.

Ο ισραηλινο-αραβικός πόλεμος μόλις είχε ξεκινήσει. Ούτε οι Ισραηλινοί ούτε οι Άραβες είχαν αρκετά όπλα για να πολεμήσουν. Έτσι, μόνο οι Βρετανοί μπορούσαν να επικρατήσουν. Είχαν την ευφυΐα να μην εμπλέξουν τις κυρίως δυνάμεις τους, αλλά τον αποικιακό τους στρατό. Έτσι, στρατιώτες από την Υπεριορδανία, υπό τη διοίκηση Βρετανών αξιωματικών, κέρδισαν αυτόν τον πόλεμο, υπό τις διαταγές του «Γκλαμπ Πασά» (κατά το πραγματικό του όνομα, στρατηγού Τζον Μπάγκοτ Γκλαμπ).

Ο Ντέιβιντ Γκρουν-Μπεν Γκουριόν, ο οποίος είχε αναλύσει τον συσχετισμό δυνάμεων, μπορούσε να βασιστεί μόνο στους Άγγλους για να αποτρέψει την οργή των Αράβων. Έπρεπε, λοιπόν, να απομακρύνει τους «αναθεωρητικούς σιωνιστές» που μόλις είχαν διεξαγάγει τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο εναντίον της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, στη συνέχεια δολοφόνησαν, στο Κάιρο, τον υπουργό Αποικιών, Ουόλτερ Γκίνες Λόρδο Μόυν, και τέλος ανατίναξαν την έδρα της κυβέρνησης της υπό βρετανική Εντολή Παλαιστίνης, στο ξενοδοχείο Κινγκ Ντέιβιντ.

Όταν το «Αλταλένα» βυθίστηκε, ο Μεναχέμ Μπεγκίν, ο οποίος είχε διαδεχθεί τον αείμνηστο Ζαμποτίνσκι στην ηγεσία του αναθεωρητικού σιωνιστικού κόμματος, δεν μπορούσε να εκδικηθεί τους ένοπλους του χωρίς να διακινδυνεύσει να δει το Ισραήλ να ηττάται από τους Άραβες. Πήρε, λοιπόν, την πρωτοβουλία να συνάψει συμφωνία με τον Γκρουν-Μπεν Γκουριόν. Οι δύο άνδρες απέφυγαν τον εμφύλιο πόλεμο και μοιράστηκαν τις θέσεις. Οι «σιωνιστές» παρέμειναν στην εξουσία και οι «αναθεωρητικοί σιωνιστές» εξαφανίστηκαν εντός της Μοσάντ. Εκεί μπόρεσαν να συνεχίσουν τις τρομοκρατικές τους ενέργειες. Τρεις μήνες αργότερα, δολοφόνησαν τον ειδικό απεσταλμένο των Ηνωμένων Εθνών, Φόλκε Μπερναντότ, ο οποίος είχε έρθει να χαράξει τις εβραϊκές και αραβικές ζώνες στο νέο δικοινοτικό κράτος. Ο δολοφόνος του Μπερναντότ, Γεχωσούα Κόεν, έγινε σωματοφύλακας του Μπεν Γκουριόν.

Ο Πρωθυπουργός, Μπενιαμίν Νετανιάχου, φοβήθηκε, όταν ο Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ ανακοίνωσε την ανακάλυψη του ναυαγίου, μήπως αφεθεί να υπενθυμίσει τη μνήμη εκείνης της ταραγμένης εποχής. Γι’ αυτό έσπευσε στο μουσείο Ετσέλ για να επικοινωνήσει με τον δικό του τρόπο. Ανακοίνωσε ότι θα ανέσυρε το ναυάγιο, σύμβολο της ισραηλινής ενότητας. Έτσι, μετέφερε τα βλέμματα από την απόπειρα πραξικοπήματος στη συμφωνία ειρηνικής συμβίωσης του Ντέιβιντ Γκρουν-Μπεν Γκουριόν και του Μεναχέμ Μπεγκίν.

Ο Νετανιάχου είναι γιος του φασίστα Μπεντσιόν Νετανιάχου, προσωπικού γραμματέα του Βλαντίμιρ Ζαμποτίνσκι. Δεν προκαλεί, λοιπόν, έκπληξη το γεγονός ότι διέταξε τους στρατούς του να διαπράξουν σφαγή αμάχων στη Γάζα.

Για τους «ολοκληρωτικούς εθνικιστές», ήρθε η στιγμή να εξαφανίσουν τον σλαβικό πολιτισμό

Ο μη εκλεγμένος πρόεδρος της Ουκρανίας, ο σφετεριστής Βολοντίμιρ Ζελένσκι (η εκλεκτική του θητεία έληξε πριν από δύο χρόνια και τρεις μήνες), έχει σταδιακά μετατρέψει το καθεστώς του από εθνικό συνασπισμό που συμπεριλάμβανε τους «ολοκληρωτικούς εθνικιστές» σε δικτατορία υπό την κυριαρχία τους.

Οι «ολοκληρωτικοί εθνικιστές» είναι ένα ρεύμα σκέψης, ρητά αντισοβιετικό και αντιχαζαρικό (δηλαδή αντισημιτικό, με αναφορά στη χαζαρική εβραϊκή αυτοκρατορία που αναπτύχθηκε μεταξύ της Μαύρης Θάλασσας και της Κασπίας Θάλασσας κατά τον Μεσαίωνα). Ο όρος «ολοκληρωτικός εθνικισμός» δανείστηκε από τον Γάλλο φασίστα, Σαρλ Μωράς.

Ο ουκρανικός «ολοκληρωτικός εθνικισμός» δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου από τον πράκτορα του Β’ Γερμανικού Ράιχ, Ντμίτρο Ντόντσοφ. Αναπτύχθηκε στην τροχιά του ιταλικού φασισμού και της ρουμανικής Σιδηράς Φρουράς, και στη συνέχεια κατά τη συνεργασία με τους Ναζί, γύρω από τον άνθρωπο-κλειδί του Ντόντσοφ, Στέπαν Μπαντέρα.

Κατά το δεύτερο μισό του Παγκοσμίου Πολέμου, ο ίδιος ο Ντόντσοφ υπήρξε διαχειριστής του Ινστιτούτου Ράινχαρντ Χάιντριχ. Υπό αυτή την ιδιότητα, υπήρξε ένας από τους σχεδιαστές της «τελικής λύσης του σλαβικού, εβραϊκού και τσιγγάνικου ζητήματος».

Πριν από λιγότερο από ένα μήνα, στις 11 Αυγούστου 2026, τα λείψανα του συνταγματάρχη Γιεβχέν Κονοβάλετς εκτάφηκαν στο νεκροταφείο Κρούσβαϊκ του Ρότερνταμ από την Ουκρανική Ελληνοκαθολική Εκκλησία, παρουσία της πρέσβειρας της Ουκρανίας. Παραδόθηκαν στην Ουκρανία και προσωρινά επανατάφηκαν, στις 18 Αυγούστου, στο Εθνικό Στρατιωτικό Μνημειακό Νεκροταφείο, παρουσία πολλών μελών της κυβέρνησης και του μη εκλεγμένου προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Μια τελετή αποχαιρετισμού πραγματοποιήθηκε στον Πατριαρχικό Καθεδρικό Ναό της Ανάστασης του Χριστού της Ουκρανικής Ελληνοκαθολικής Εκκλησίας στο Κίεβο. Η οριστική κηδεία θα λάβει χώρα στο Εθνικό Πάνθεον.

Ο συνταγματάρχης Γιεβχέν Κονοβάλετς (1891-1938) είναι ένας από τους ιδρυτές και πρώτους ηγέτες της Οργάνωσης Ουκρανών Εθνικιστών (OUN). Είναι υπεύθυνος για τη σφαγή των Μπολσεβίκων του Κιέβου. Προσωπικός φίλος του Αδόλφου Χίτλερ, ήδη από το 1922, κατέφυγε, το 1936, στη Ρώμη υπό την προστασία του Ντούτσε Μπενίτο Μουσολίνι. Κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού, δολοφονήθηκε, τον Μάιο του 1938, από τη σοβιετική NKVD στο Ρότερνταμ.

Οι τιμές αποδόθηκαν από την προεδρική φρουρά, την ίδια που ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν είχε προσκαλέσει, στις 14 Ιουλίου, να παρελάσει στις Ηλύσια Πεδία. Ο Κονοβάλετς είναι υπεύθυνος για πολλές σφαγές. Είναι εγκληματίας κατά της ανθρωπότητας. Το μήνυμα του σφετεριστή Ζελένσκι είναι σαφές: όχι μόνο η Ουκρανία δεν θα αποναζιστικοποιηθεί, όπως απαιτούν οι Ρώσοι, αλλά είναι και πάλι «ολοκληρωτικά εθνικιστική».

Στις 24 Αυγούστου, η Ουκρανία γιόρτασε την 35η επέτειο της ανεξαρτησίας της από τη Σοβιετική Ένωση, παρουσία αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων των Σκανδιναβικών-Βαλτικών κρατών (NB8) και του Ηνωμένου Βασιλείου. Όλοι δήλωσαν ότι η Ρωσία θέλει να εισβάλει και να προσαρτήσει την Ουκρανία. Επανέλαβαν ότι η Κριμαία, το Ντονμπάς και η Νοβοροσία είναι ουκρανικές. Κανείς δεν ανέφερε ότι η Κριμαία είχε διακηρύξει την αυτονομία της από τη Σοβιετική Δημοκρατία της Ουκρανίας, στις 15 Φεβρουαρίου 1991, δηλαδή περισσότερο από έξι μήνες πριν από την Ουκρανία. Αυτή η δημοκρατία αναγνωρίστηκε από την Ουκρανία, στις 19 Ιουνίου 1991, δηλαδή δύο μήνες πριν αυτή διακηρύξει την ανεξαρτησία της. Στις 5 Μαΐου 1992, η Κριμαία διακήρυξε την ανεξαρτησία της. Το Κίεβο σταμάτησε να καταβάλλει τις συντάξεις και τους μισθούς των Κριμαίων δημοσίων υπαλλήλων. Αυτή η δαπάνη καλύφθηκε από τη Μόσχα, το δεύτερο εξάμηνο του 1992 και ολόκληρο το 1993, έως ότου ο Ρώσος πρόεδρος, Μπορίς Γιέλτσιν, σταμάτησε να την αναλαμβάνει.

Δύο ημέρες αργότερα, στις 26 Αυγούστου, αφού έφυγαν οι επίσημοι προσκεκλημένοι, ο σφετεριστής Ζελένσκι απένειμε παράσημα σε μαχητές του μετώπου Ολεξάντριβσκα (Ντονμπάς) και ιδιαίτερα στον ταξίαρχο Αντρίι Μπιλέτσκι, διοικητή του 3ου Σώματος Στρατού.

Του απένειμε το χρυσό αστέρι, την ανώτατη ουκρανική διάκριση, αυτή των «Ηρώων της Ουκρανίας».

Ο ιστορικός Αντρίι Μπιλέτσκι είναι συγγραφέας μιας διατριβής για τον Ουκρανικό Εθνικό Στρατό (UPA) στην οποία εξυμνεί τη γενοκτονία περίπου εκατό χιλιάδων Πολωνών στη Βολυνία και τη σφαγή αρκετών δεκάδων χιλιάδων Εβραίων στο Μπαμπί Γιαρ. Ίδρυσε τον «Δεξιό Τομέα» και υπήρξε ένας από τους κύριους πρωταγωνιστές του πραξικοπήματος (που χαρακτηρίστηκε από την ατλαντιστική προπαγάνδα ως «Ευρωμαϊντάν» ή «επανάσταση της αξιοπρέπειας») που ανέτρεψε τον δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο, Βίκτορ Γιανουκόβιτς, τον Φεβρουάριο του 2014. Στη συνέχεια, ίδρυσε το Τάγμα Αζόφ και ηγήθηκε της σφαγής των ρωσόφωνων στο Ντονμπάς, και στη συνέχεια των μαχών της Μαριούπολης και του Μπαχμούτ.

Όπως όλοι οι «ολοκληρωτικοί εθνικιστές», ο Μπιλέτσκι ισχυρίζεται ότι οι πραγματικοί Ουκρανοί δεν είναι Σλάβοι, αλλά Βάραγγοι (δηλαδή Φινλανδοί Βίκινγκ). Για αυτούς, οι Βάραγγοι πρέπει να δώσουν την «τελική μάχη» κατά των Σλάβων. Το 2010, δήλωσε: «Η ιστορική αποστολή του έθνους μας σε αυτή την κρίσιμη στιγμή είναι να οδηγήσει τις Λευκές Φυλές του κόσμου σε μια τελική σταυροφορία για την επιβίωσή τους. Μια σταυροφορία εναντίον των Untermenschen [υποανθρώπων] με επικεφαλής τους σημίτες.» [3].

Και τώρα

Δεν μπορούμε πλέον να αγνοούμε τι συμβαίνει. Οι δυνάμεις του ιστορικού φασισμού, όχι παλαβοί νοσταλγοί παρελάσεων με στολές, αλλά οι άνθρωποι που φιλοδοξούν να συνεχίσουν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, έχουν ξυπνήσει. Άρχισαν να ξαναγράφουν την ιστορία. Χρησιμοποίησαν την αδιαφορία μας για να σβήσουν τη μνήμη των εγκλημάτων τους.

Η άμεση ευθύνη μας είναι να τους αρνηθούμε κάθε πολιτική ευθύνη προτού επιχειρήσουν να πάρουν την εκδίκησή τους και πυροδοτήσουν την αποκάλυψη.

Πρέπει να απαιτήσουμε άμεσες εκλογές στην Ουκρανία και την Ιαπωνία. Αυτές έχουν συγκλεισθεί στο Ισραήλ, αλλά πρέπει να διασφαλίσουμε ότι η προεκλογική εκστρατεία θα είναι ειλικρινής.

Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

[3] Παράθεμα από την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την υπόθεση της πτήσης MH17 (βλ. παράγραφο 360).. Citation extraite de la décision de la Cour européenne des Droits de l’homme dans l’affaire du vol MH17 (cf. paragraphe 360).

Τρίτη 2 Ιουνίου 2026

Τιερί Μεϊσάν: Προς τη διάλυση της Γερμανίας

 

Προς τη διάλυση της Γερμανίας

Ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ουκρανία ωθούν τη Γερμανία να προετοιμάσει πόλεμο εναντίον της Ρωσίας, παρακολουθούμε την κατάρρευση της επανενωμένης Γερμανίας. Η χώρα είναι βαθιά διαιρεμένη σε δύο διακριτούς λαούς. Η ταυτότητά της τίθεται πλέον υπό αμφισβήτηση. Η διάλυση της Ομοσπονδιακής Γερμανίας είναι πλέον αναπόφευκτη. Εν τω μεταξύ, η ειρήνη που συνήφθη μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας πρόκειται να επιφέρει την προσάρτηση μέρους της Ουκρανίας και της Υπερδνειστερίας στη Ρωσία. Ενώ η εγκατάλειψη των αξιών της από την Ευρωπαϊκή Ένωση θα επιφέρει το τέλος της.

عربي Deutsch English Español français italiano Nederlands русский
Ο Μιχαΐλο Φέντοροφ και ο Μπόρις Πιστόριους, υπουργοί Άμυνας της Ουκρανίας και της Γερμανίας, υπογράφουν συμφωνία για την παραγωγή μη επανδρωμένων αεροσκαφών (drones). Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, μη εκλεγμένος πρόεδρος της Ουκρανίας, και ο Φρίντριχ Μερτς, καγκελάριος της Γερμανίας, χαίρονται για αυτή την προσέγγιση των πολεμικών βιομηχανιών τους.

Ακόμη κι αν δεν το αντιλαμβανόμαστε, η ήττα της διοίκησης Ζελένσκι στην Ουκρανία θα πρέπει να προκαλέσει τη διάλυση της Μολδαβίας, της Γερμανίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτή είναι η υπόθεση εργασίας της Ρωσίας, της Κίνας και των Ηνωμένων Πολιτειών. Όμως, εμείς δεν είμαστε απολύτως προετοιμασμένοι γι’ αυτό, και οι πολιτικοί μας ηγέτες καθώς και τα μέσα ενημέρωσής μας, προς το παρόν, δεν έχουν καν θέσει το ερώτημα.

Η διάλυση των δύο Γερμανιών

Δεν κατανοήσαμε ότι η γερμανική επανένωση, την οποία επιδίωξαν οι πρόεδροι Χέλμουτ Κολ και Φρανσουά Μιτεράν, πραγματοποιήθηκε κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου: ο λαός της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας (ΛΔΓ) ουδέποτε κλήθηκε να γνωμοδοτήσει. Το αποδεχτήκαμε επειδή είχαμε την εντύπωση ότι ήταν λογική και επειδή, μέσα σε 14 μήνες, η κομμουνίστρια υπεύθυνη προπαγάνδας των Κομμουνιστικών Νεολαίων της ΛΔΓ, Άνγκελα Μέρκελ, έγινε υπουργός Νεολαίας της ΟΔΓ για το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα [1].

Αλλά η προσωπική πορεία αυτής της πολιτικού δεν είναι απολύτως αντιπροσωπευτική του λαού της. Αντιλαμβανόμαστε μόνο την άποψη της Δύσης (62 εκατομμύρια κάτοικοι κατά την επανένωση) και όχι αυτήν της Ανατολής (16 εκατομμύρια κάτοικοι την ίδια εποχή).

Η βιομηχανία της Ανατολικής Γερμανίας λεηλατήθηκε προς όφελος της Δυτικής. Η ανεργία εκεί έφτασε σήμερα το 7,5%, ενώ στη Δυτική πλευρά είναι μόλις 5,7%. Ο μέσος μικτός μισθός είναι 3.973 ευρώ στην Ανατολική πλευρά και 4.810 ευρώ στη Δυτική. Το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) ανά κάτοικο φτάνει κατά μέσο όρο τα 37.711 ευρώ στα πέντε κρατίδια της Ανατολικής Γερμανίας, έναντι 54.162 ευρώ για εκείνα της Δυτικής.

Στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, οι δύο χώρες συγκρούστηκαν: οι Γερμανοί της Ανατολικής πλευράς, που μορφώθηκαν από τη σοβιετική κατοχή, ψήφισαν μαζικά υπέρ της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD), ενώ εκείνοι της Δυτικής, που διαμορφώθηκαν από την κατοχή των ΗΠΑ και τους ναζί που εκείνες είχαν ανασυγκροτήσει, ψήφισαν τους χριστιανοδημοκράτες και τους σοσιαλδημοκράτες. Στην πράξη, δεν υπάρχει μία Γερμανία, αλλά δύο [2].

Σήμερα, η επανενωμένη Γερμανία κυβερνάται από την πολυπληθέστερη συνιστώσα της, αυτή της Δυτικής, το οποίο επιχειρεί να απαγορεύσει την πολιτική έκφραση της ανατολικής συνιστώσας. Στις 2 Μαΐου 2025, το πολιτικό κόμμα Alternative für Deutschland (AfD) χαρακτηρίστηκε ως επιβεβαιωμένη «ακροδεξιά εξτρεμιστική» οργάνωση από την Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος. Ωστόσο, αυτός ο σχηματισμός δεν είναι παρά μια αντίδραση στο σχέδιο ευρωπαϊκής συνομοσπονδίας· ένα σχέδιο που έχει τις ρίζες του στο Neuordnung Europas (Νέα Ευρωπαϊκή Τάξη), το οποίο οραματίστηκε ο Βάλτερ Χάλσταϊν για λογαριασμό του καγκελαρίου Αδόλφου Χίτλερ, προτού γίνει ο πρώτος γενικός γραμματέας της ΕΚΑΧ (μελλοντικής ΕΟΚ και Ευρωπαϊκής Ένωσης). Παρομοίως, η Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος του Μονάχου, η οποία χρησίμευε για την ανασυγκρότηση των αστυνομικών της Γκεστάπο τη δεκαετία του 1950, εποπτεύει την καταστολή δημοσιογράφων και στοχαστών που θα μπορούσαν να αλλάξουν τα ιδεο-πολιτικά πιστευώ των Γερμανών [3].

Ενώ γνωρίζουμε τις φρικαλεότητες της Κρατικής Ασφάλειας (Στάζι) στην Ανατολική Γερμανία, αγνοούμε εκείνες που μαίνονταν στη Δυτική Γερμανία εναντίον των κομμουνιστών και εναντίον των ομοφυλοφίλων. Κι όμως, ήταν μια ζοφερή πραγματικότητα.

Η σημερινή επανενωμένη Γερμανία βρίσκεται υπό τον έλεγχο της μικρής ομάδας των απογώνων των ναζί, που συνεργάστηκαν μετά τον πόλεμο με τους αγγλοσάξονες κατακτητές. Ο ίδιος ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς είναι εγγονός ενός ναζί αξιωματούχου, του οποίου υιοθέτησε τις αντισλαβικές προκαταλήψεις. Δεν έχει κανένα πρόβλημα να συνεργάζεται με τους Ουκρανούς «ολοκληρωτικούς εθνικιστές», που αυτοαποκαλούνται απόγονοι των Βάραγγων Βίκινγκ και σίγουρα όχι Σλάβοι. Εάν η γερμανική παράδοση αρνιόταν να συνεργαστεί με τους Ρώσους (εξ ου και το σχίσμα του 1054 που χώρισε την Αγία Ρωμαϊκή Γερμανική Αυτοκρατορία από την Κωνσταντινούπολη, έναν αιώνα αφότου η Ουκρανία και η Ρωσία είχαν ασπαστεί τον χριστιανισμό), μόνο οι ναζί είχαν ως στόχο την εξόντωση όλων των Σλάβων και την κατάληψη των εδαφών τους (ο λεγόμενος «ζωτικός χώρος» - lebensraum - της Γερμανίας). Οπωσδήποτε, η επανενωμένη Γερμανία δεν έφερε την παραμικρή αντίρρηση στον ναζισμό της Ουκρανίας, από την ανεξαρτησία του 1991, περνώντας στο πραξικόπημα του Ευρωμαϊντάν το 2014. Προσπαθεί να αγνοήσει τις εκατοντάδες προτομές και μνημεία που ανεγέρθηκαν στην Ουκρανία προς τιμήν των ναζί και των συνεργατών τους. Αγνοεί το σχέδιο κατασκευής ενός Πάνθεον των Ουκρανικών Δοξών από τη διοίκηση Ζελένσκι και, σε αντίθεση με το Μνημείο Γιαντ Βασσέμ, αρνήθηκε να σχολιάσει την εθνική επαναταφή του εγκληματία κατά της ανθρωπότητας Αντρίι Μέλνικ, στις 25 Μαΐου 2026 [4].

Η διάλυση της Μολδαβίας και της Υπερδνειστερίας

Κατά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η Υπερδνειστερία διακήρυξε την ανεξαρτησία της στις 2 Σεπτεμβρίου 1990. Πρόκειται για μια μικρή κοιλάδα κατά μήκος του Δνείπερου, με ένα εκπληκτικό μικροκλίμα, την οποία οι Σοβιετικοί είχαν μετατρέψει σε επιστημονική πόλη. Σχεδόν έναν χρόνο αργότερα, στις 27 Αυγούστου 1991, και η Μολδαβία διακήρυξε επίσης την ανεξαρτησία της. Στην πραγματικότητα, αυτά τα δύο κράτη αποτελούσαν μέχρι τότε μία μόνο περιοχή, τη Μολδαβική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία. Ωστόσο, στις 28 Φεβρουαρίου 1992, οι Ηνωμένες Πολιτείες εισήγαγαν οκτώ ανεξάρτητες σοβιετικές δημοκρατίες στα Ηνωμένα Έθνη, συμπεριλαμβανομένης της Μολδαβίας. Αλλά όχι την Υπερδνειστερία. Στα μάτια του ΟΗΕ, η Υπερδνειστερία είναι απλώς μέρος της Μολδαβίας. Αμέσως μετά, η CIA προσπάθησε να θέσει υπό έλεγχο την Υπερδνειστερία σε έναν πόλεμο που έχουμε ξεχάσει [5].

Από τότε, η Μολδαβία και η Υπερδνειστερία αναπτύχθηκαν χωριστά. Τα πράγματα είναι ακόμη πιο περίπλοκα, καθώς η Υπερδνειστερία είναι ακόμα σοβιετική, έχοντας πραγματοποιήσει το όνειρο του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ να συμβιβάσει τον κομμουνισμό με τη δημοκρατία. Ωστόσο, δεν είναι τέλεια και δεν κατάφερε να λύσει το πρόβλημα των μαφιών, όπως έκανε η Ρωσία με τον Βλαντίμιρ Πούτιν.

Η Υπερδνειστερία, η οποία φιλοξενεί από της ανεξαρτησίας της ένα ρωσικό οπλοστάσιο και, από του πόλεμου του 1992, μια ρωσική ειρηνευτική δύναμη, λαμβάνει δωρεάν ρωσικό φυσικό αέριο, καθώς επιτηρεί τη διασταύρωση αρκετών ρωσικών αγωγών φυσικού αερίου προς την Ανατολική, Κεντρική και Δυτική Ευρώπη [6].

Από το 2019, το ΗΠΑκιακό στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα αγωνίζεται να αποδυναμώσει τη Ρωσία, εμπλέκοντάς την σε συγκρούσεις στην Ουκρανία και την Υπερδνειστερία [7]. Το 2005, η Άνγκελα Μέρκελ, τότε ομοσπονδιακή καγκελάριος, προσέλαβε ως σύμβουλό της την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Οι δύο γυναίκες προωθούν τη δημιουργία της Αποστολής Συνοριακής Βοήθειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Μολδαβία και την Ουκρανία (EUBAM). Αυτό το ευρωπαϊκό όργανο θα πολιορκήσει την Υπερδνειστερία, περικυκλώνοντας τα σύνορά της με τη Μολδαβία και την Ουκρανία, παρόλο που κανένα από αυτά τα δύο κράτη δεν είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η συμφωνία που συνήφθη μεταξύ των προέδρων Ντόναλντ Τραμπ και Βλαντίμιρ Πούτιν στο Άνκορεϊτζ, στις 15 Αυγούστου 2025, προβλέπει την αναγνώριση ότι το Ντονμπάς και η Νοβοροσία είναι ρωσικά. Αυτό σημαίνει ότι η Οδησσός δεν θα απελευθερωθεί με τη βία, αλλά θα προσαρτηθεί με συνθήκη ειρήνης. Η Οδησσός, όμως, είναι συνεχόμενη με την Υπερδνειστερία. Ο πρόεδρος Πούτιν παραχώρησε, πριν από δύο εβδομάδες, τη ρωσική υπηκοότητα σε όλους τους πολίτες της Υπερδνειστερίας που την ζητούν [8]. Η Υπερδνειστερία θα γίνει, επομένως, ρωσική μετά το τέλος του πολέμου στην Ουκρανία, προκαλώντας την έκρηξη της Μολδαβίας. Ο πληθυσμός της έχει ήδη εκφραστεί δύο φορές υπέρ αυτού.

Η διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Η ενότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν μας φαίνεται αμφισβητήσιμη. Ωστόσο, το Ηνωμένο Βασίλειο εντάχθηκε σε αυτήν το 1973 και αποχώρησε το 2020. Το 2005, οι ψηφοφόροι της Γαλλίας και των Κάτω Χωρών απέρριψαν τα δημοψηφίσματα για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα. Δεν εισακούστηκαν, με την ΕΕ να αποκλίνει από τις «δημοκρατικές αξίες» της. Το 2013, η ευρωπαϊκή Τρόικα (δηλαδή τότε η Γερμανία, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο) επιβάλλει στους Κύπριους την απλή κατάσχεση τραπεζικών καταθέσεων άνω των 100.000 ευρώ, αποκλίνοντας ακόμη περισσότερο από τις «δημοκρατικές και φιλελεύθερες αξίες» της. Το 2024, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρεμβαίνει μυστικά στις προεδρικές εκλογές της Ρουμανίας, θέτοντας οριστικό τέλος στις «αξίες» της. Σήμερα, τα κράτη μέλη της ΕΕ, εκτός από τη Σλοβενία και την Ουγγαρία, αμφισβητούν τη λειτουργία με ομοφωνία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

Εν τω μεταξύ, το Ηνωμένο Βασίλειο, που δεν ανήκει πλέον στην ΕΕ, συνιστά μια νέα στρατιωτική συμμαχία, τους «Βόρειους Πεζοναύτες» (Marines du Nord). Αυτή η νέα δύναμη αποτελείται από τα όπλα της Δανίας, της Εσθονίας, της Φινλανδίας, της Ολλανδίας, της Ισλανδίας, της Λιθουανίας, της Λετονίας, της Νορβηγίας και της Σουηδίας. Σύντομα, αναμένεται να περιλάβει επίσης τους γερμανικό, πολωνικό και τουρκικό στρατούς· ίσως ακόμη και το γαλλικό, αλλά τα πηγαινοέλα του 2025 μεταξύ Λονδίνου και Παρισιού δεν είναι πλέον επίκαιρα. Φαίνεται ότι οι Βόρειοι Πεζοναύτες προορίζονται να αντικαταστήσουν το ΝΑΤΟ, μόλις οι Ηνωμένες Πολιτείες αποχωρήσουν από τη Συμμαχία, στα μέσα του 2027, σύμφωνα με την ομάδα του προέδρου Τραμπ.

Ωστόσο, αυτή η συμμαχία δεν είναι συμβατή με την ύπαρξη της ΕΕ, η οποία είναι συνέπεια των μυστικών ρητρών του Σχεδίου Μάρσαλ (1948).

Διαπιστώνουμε ότι ο γερμανικός επανεξοπλισμός χρηματοδοτείται τόσο από την Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και από το Ηνωμένο Βασίλειο. Το τελευταίο είχε χρηματοδοτήσει, τη δεκαετία του 1930, τον γερμανικό επανεξοπλισμό εναντίον των Σοβιετικών. Μόνο μετά τις Συμφωνίες του Μονάχου (29-30 Σεπτεμβρίου 1938), η ΕΣΣΔ, πεπεισμένη ότι ήταν το επόμενο θήραμα του Γ’ Ράιχ, συνήψε το Γερμανο-Σοβιετικό Σύμφωνο (23 Αυγούστου 1939) και το Βερολίνο στράφηκε εναντίον του Λονδίνου.

Μετάφραση  Κριστιάν Άκκυριά

[1] « Angela Merkel, une néo-conservatrice à la présidence de l’Union européenne » (Άνγκελα Μέρκελ, μια νεοσυντηρητική στην προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης), par Thierry Meyssan, Réseau Voltaire, 12 janvier 2007.

[2] Le second Anschluss. L’annexion de la RDA. L’unification de l’Allemagne et l’avenir de l’Europe (Το δεύτερο Άνσλους. Η προσάρτηση της ΛΔΓ. Η ενοποίηση της Γερμανίας και το μέλλον της Ευρώπης), Vladimiro Giacché (του Βλαντιμίρο Τζακέ), traduction Marie-Ange Patrizio, éditions Delga (2015).

[3] Ο γνωστικός πόλεμος στη Δύση”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 24 Σεπτεμβρίου 2024.

[4] « L’Ukraine ambitionne de construire un temple dédié aux criminels contre l’humanité nazis » (Η Ουκρανία φιλοδοξεί να οικοδομήσει ναό αφιερωμένο σε ναζί εγκληματίες κατά της ανθρωπότητας), « L’Ukraine rapatrie les dépouilles de Sophia et Andriy Melnyk, ainsi que de Yevhen Konovalets » (Η Ουκρανία επαναπατρίζει τα λείψανα της Σοφίας και του Αντρίι Μέλνικ, καθώς και του Γεβγέν Κονοβάλετς), Réseau Voltaire, 2 Απριλίου και 21 Μαΐου 2026. «@yadvashem», X, 25 Μαΐου 2026.

[5] « En 1992, les États-Unis tentèrent d’écraser militairement la Transnistrie » (Το 1992, οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπάθησαν να συντρίψουν στρατιωτικά την Υπερδνειστερία), par Thierry Meyssan, Réseau Voltaire, 17 juillet 2007.

[6] « Au cœur de la "Guerre du gaz", la petite République de Transnistrie » (Στην καρδιά του "Πολέμου του φυσικού αερίου", η μικρή Δημοκρατία της Υπερδνειστερίας), par Arthur Lepic, Réseau Voltaire, 3 juillet 2007.

[7] Extending Russia : Competing from Advantageous Ground (Επεκτείνοντας τη Ρωσία: Ανταγωνιζόμενοι από πλεονεκτική θέση), Raphael S. Cohen, Nathan Chandler, Bryan Frederick, Edward Geist, Paul DeLuca, Forrest E. Morgan, Howard J. Shatz & Brent Williams, Rand Corporation, May 25, 2019.

[8] «Executive Order granting Russian citizenship to citizens of Transnistria» (Εκτελεστικό Διάταγμα για την παραχώρηση ρωσικής υπηκοότητας σε πολίτες της Υπερδνειστερίας), President of Russia, May 15, 2026.

Τιερί Μεϊσάν

Πολιτικός σύμβουλος, πρόεδρος-ιδρυτής του Δικτύου Βολταίρος και της διάσκεψης Axis for Peace. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά: Sous nos yeux - Du 11-Septembre à Donald Trump.

Προς τη διάλυση της Γερμανίας

Τα εμπόδια για την ειρήνη στην Ευρώπη δεν είναι αυτά που νομίζουμε

Ο Ντόναλντ Τραμπ εξετάζει ενώπιον του Σι Τζινπίνγκ το ενδεχόμενο υπαναχώρησης

Η μεταμόρφωση των Ηνωμένων Πολιτειών (III)

Το Ιράν ούτε αντεπιτίθεται, ούτε διαπραγματεύεται – συνεχίζει την παγκόσμια επανάστασή του

Τι φέρνει το Ιράν στο διεθνές δίκαιο

 Les articles de cet auteur Envoyer un message

Δίκτυο Βολταίρος

Βολταίρος, Διεθνής Έκδοση

ΦακόςΕν συντομίαΣυζητήσεις

Τρίτη 26 Μαΐου 2026

Τιερί Μεϊσάν: Τα εμπόδια για την ειρήνη στην Ευρώπη δεν είναι αυτά που νομίζουμε

 

Τα εμπόδια για την ειρήνη στην Ευρώπη δεν είναι αυτά που νομίζουμε

Ο συμβιβασμός που συνήφθη μεταξύ των προέδρων Ντόναλντ Τραμπ και Βλαδίμηρου Πούτιν, στις 15 Αυγούστου του περασμένου έτους, δεν έχει ακόμη υλοποιηθεί στην Ουκρανία. Αυτό συμβαίνει επειδή τα εμπόδια δεν είναι εκείνα που είχαν προβλέψει οι Ηνωμένες Πολιτείες. Η Ουκρανία δεν παίζει το παιχνίδι, ενώ η Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο θέλουν τον πόλεμο.

عربي Deutsch English Español français italiano Nederlands

Οπρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ αναγνώρισε ενώπιον του ομολόγου του Σι Τζινπίνγκ ότι είναι ίσος με εκείνον. Από του Β’ Παγκόσμιου Πόλεμου, κάθε ΗΠΑκιακός πρόεδρος θεωρούσε τον εαυτό του ανώτερο από τους άλλους, επειδή ήταν ο ισχυρότερος και ο πλουσιότερος.

Αντιθέτως, από κινεζική σκοπιά, ο Σι Τζινπίνγκ θεωρεί τον εαυτό του ίσο όχι μόνο με τον Ντόναλντ Τραμπ, αλλά με τον καθέναν από τους ομολόγους του. Ένας Κινέζος δεν πιστεύει ότι η κατοχή μεγαλύτερων μέσων σε καθιστά ανώτερο άνθρωπο.

Αυτή η αντίληψη περί ιεραρχίας μεταξύ των εθνών είναι καθαρά δυτική. Δεν πρέπει λοιπόν να ερμηνεύουμε την εξέλιξη του ΗΠΑκιακού προέδρου χωρίς να την συνδέουμε με την κουλτούρα εκείνου που την αντιλαμβάνεται.

Την επόμενη εβδομάδα, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν μετέβη με τη σειρά του στο Πεκίνο. Οι δυτικοί σχολιαστές διαβεβαίωσαν ότι ο Ρώσος είναι όμηρος του Κινέζου. Και πάλι, αυτό σημαίνει ότι δεν κατανοούν τίποτα από τη σχέση τους. Δεν είναι προϊόν των αντίστοιχων συμφερόντων τους, αλλά της ιστορίας τους. Από τη λεηλασία του Θερινού Ανακτόρου έως την απόπειρα εξόντωσης των Σλάβων από τους ναζί, ο καθένας τους βίωσε τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρονται οι Δυτικοί. Κατέληξαν έτσι στο συμπέρασμα ότι δεν θα μπορέσουν να τους αντισταθούν παρά μόνο παραμένοντας ενωμένοι. Είναι επομένως παράλογο να φαντάζεται κανείς την επανάληψη αυτού που έκαναν το 1972 οι Ρίτσαρντ Νίξον και Χένρι Κίσινγκερ: να αποσυνδέσουν τα δύο κράτη.

Κατά τη σύνοδο του Άνκορατζ, στις 15 Αυγούστου 2025, ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Βλαντίμιρ Πούτιν εξέτασαν το ενδεχόμενο επιχειρηματικών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών τους και τη σύναψη ειρήνης στην Ουκρανία. Παρά τις πολλές προσπάθειες, η Ουάσιγκτον δεν το πέτυχε επειδή ήθελε πρώτα να πουλήσει όπλα στους Ευρωπαίους. Σήμερα φαίνεται ότι αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο και ότι οι Ευρωπαίοι αρχίζουν να τα κατασκευάζουν μόνοι τους.

Ο πρόεδρος Τραμπ άρχισε λοιπόν να αποσύρει τα στρατεύματά του από την Ευρώπη και να εγκαταλείπει τον πόλεμο που το Πεντάγωνο σχεδίαζε να επεκτείνει στην Υπερδνειστερία και στη Βοσνία Ερζεγοβίνη. Ανακοίνωσε ότι θα αποσύρει τουλάχιστον 5.000 άνδρες από τη Γερμανία. Από την πλευρά του, ο Βλαντίμιρ Πούτιν αποφάσισε να χορηγεί τη ρωσική υπηκοότητα σε κάθε ενήλικο Υπερδνειστεριανό που θα τη ζητήσει. Τέλος, ο Ντόναλντ Τραμπ απέσυρε την υποστήριξή του προς τον ύπατο επίτροπο της Ευρωπαϊκής Ένωσης που διοικούσε τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη κατά παράβαση της Συμφωνίας του Ντέιτον (1995). Ταυτόχρονα, ο πρώην σύμβουλός εθνικής ασφαλείας, στρατηγός Μάικλ Φλιν, οργανώνει τις ΗΠΑκιακές επενδύσεις στη σερβική περιοχή της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.

Τα γεγονότα αυτά οδηγούν στη σκέψη ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες τάσσονται υπέρ μιας ειρήνης στην Ουκρανία που θα αναγνωρίζει ολόκληρη τη Νέα Ρωσία ως ρωσική. Αυτό δικαιολογείται ιστορικά και πολιτισμικά, αλλά θα είναι δυνατό μόνο μέσω διοργάνωσης δημοψηφίσματος αυτοδιάθεσης. Προς το παρόν, οι ρωσικές δυνάμεις δεν επιδιώκουν να απελευθερώσουν την Οδησσό. Η συνθήκη ειρήνης θα μπορούσε ωστόσο να την αναγνωρίσει.

Και πάλι, αντίθετα με όσα πιστεύουμε, οι δυσκολίες δεν βρίσκονται εκεί όπου τις αντιλαμβανόμαστε.

Οι τρεις κυριότερες είναι πλέον:

1. η αναγνώριση του ιδεολογικού ναζιστικού χαρακτήρα της σημερινής κυβέρνησης του Κιέβου και η αποναζιστικοποίηση της Ουκρανίας·

2. η αναγνώριση του αντιδημοκρατικού χαρακτήρα της γερμανικής ενοποίησης και η ανεξαρτησία της Ανατολικής Γερμανίας·

3. η αναγνώριση της αντιρωσικής εμμονής του Ηνωμένου Βασιλείου και ο διαμελισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης της Άμυνας πριν ακόμη συγκροτηθεί οριστικά.

Η Ουκρανία

Ακόμη κι αν οι Δυτικοί εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η ρωσική επέμβαση στην Ουκρανία είναι απόπειρα προσάρτησης και η αρχή μιας επέκτασης της Ρωσίας προς τη Δύση, η Μόσχα δεν εισέβαλε ποτέ στον γείτονά της, αλλά εφάρμοσε το ψήφισμα 2202, του οποίου είχε αναλάβει την εγγύηση ενώπιον του Συμβούλιου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.

Το να ισχυρίζεται κανείς ότι η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία είναι εξίσου ανόητο με το να λέει ότι η Γαλλία εισέβαλε στη Ρουάντα. Γνωρίζουμε ότι επενέβη για να θέσει τέλος σε μια γενοκτονία (για την οποία έφερε μερική ευθύνη), εφαρμόζοντας ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Η σημερινή ουκρανική κυβέρνηση είναι παράνομη. Η θητεία του προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι έχει λήξει εδώ και καιρό. Κάθε τρεις μήνες παρατείνει τον στρατιωτικό νόμο, του οποίου ο μοναδικός σκοπός είναι να αποτρέπει τη διεξαγωγή νέων εκλογών. Ωστόσο, το τελευταίο σχετικό διάταγμά του παρατείνει τον στρατιωτικό νόμο από τις 2 Μαΐου έως τις 4 Αυγούστου. Θα ήταν δυνατό να οργανωθεί προεκλογική εκστρατεία και ψηφοφορία εκείνη την περίοδο. Θα χρειαστεί όμως να εκκαθαριστούν οι εκλογικοί κατάλογοι, διότι οι στρατιώτες που σκοτώθηκαν στο πεδίο της μάχης και οι άμαχοι που διέφυγαν εξακολουθούν να περιλαμβάνονται σε αυτούς. Κανείς δεν γνωρίζει τον αριθμό τους, αλλά θα μπορούσαν να αντιπροσωπεύουν μεταξύ ενός και δύο τρίτων των εγγεγραμμένων.

Η Βερχόβνα Ράντα (Κοινοβούλιο) είναι εξίσου προβληματική. Μόνο το ένα τρίτο των βουλευτών συμμετέχει σε αυτήν. Οι νόμοι που ψηφίζει έχουν συνεπώς αμφισβητήσιμη νομιμότητα. Για παράδειγμα, ψήφισε την καταστροφή εκατό εκατομμυρίων βιβλίων — με το επιχείρημα ότι είχαν γραφτεί από Ρώσους συγγραφείς ή τυπωθεί στη Ρωσία, χωρίς να γίνεται διάκριση μεταξύ σύγχρονων συγγραφέων και κλασικών της λογοτεχνίας. Παρομοίως, το κοινοβούλιο αυτό απαγόρευσε τη μεγαλύτερη Εκκλησία της χώρας και το σύνολο των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Άλλωστε, υπάρχει μέσα στο ίδιο το κτίριο της Ράντα γραφείο της CIA, το οποίο προετοιμάζει όλους τους νόμους. Οι παρόντες βουλευτές αρκούνται να τους εγκρίνουν.

Το πρώτο αίτημα της Ρωσίας είναι η αποναζιστικοποίηση της Ουκρανίας. Αυτό δήλωσε ο πρόεδρος Πούτιν κατά την έναρξη της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησής του. Από ρωσική σκοπιά, αυτό δεν είναι διαπραγματεύσιμο. Πράγματι, αυτό που συγκροτεί την ταυτότητα της Ρωσικής Ομοσπονδίας δεν είναι η ανάμνηση της Μεγάλης Αικατερίνης, αλλά εκείνη του αγώνα των Σοβιετικών κατά του ναζισμού. Η ιδεολογία αυτή προέβλεπε την εξόντωση ολόκληρου του σλαβικού πληθυσμού (αλλά ούτε του εβραϊκού ούτε του τσιγγάνικου πληθυσμού), όπως εξηγείται στο Mein Kampf. Ακόμη κι αν δεν το συνειδητοποιούμε στη Δύση, ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος δεν διεξήχθη για την πραγματοποίηση της Σοά, αλλά για τη δολοφονία του σλαβικού πληθυσμού.

Ωστόσο, η παράνομη διοίκηση του μη εκλεγμένου προέδρου Ζελένσκι αρνείται κάθε μέτρο αποναζιστικοποίησης. Σήμερα υπάρχουν πολυάριθμα μνημεία προς δόξαν των ναζί και των συνεργατών τους, των «ολοκληρωτικών εθνικιστών». Η ιστορία της Ουκρανίας ξαναγράφτηκε πλήρως από αυτούς, με τη βοήθεια της βρετανικής MI6 και της ΗΠΑκιακής CIA, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η προπαγάνδα αυτή αποσκοπεί στο να πείσει ότι οι «μπαντεριστές» πολέμησαν τους ναζί, πράγμα απολύτως ψευδές. Όχι: οι μπαντεριστές ήταν ναζί.

Πεπεισμένοι ότι δεν θα υπάρξει ποτέ αποναζιστικοποίηση, οι «ολοκληρωτικοί εθνικιστές» σχεδιάζουν σήμερα την κατασκευή ενός Πανθέου προς δόξα τους. Ο στρατηγός Κύριλλο Μπουντάνοφ, διευθυντής της προεδρικής διοίκησης, οργάνωσε στις 28 Μαρτίου τον επαναπατρισμό των λειψάνων εγκληματιών κατά της ανθρωπότητας, που είχαν ταφεί σε διάφορες χώρες κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Ήδη, οι πρωθυπουργοί της Ολλανδία ςκαι του Λουξεμβούργου, Ρομπ Τζέτεν και Λικ Φρίντεν, αποδέχθηκαν τη μεταφορά των σορών του φασίστα Εβγέν Κονοβάλετς και του ναζί Αντρίι Μέλνικ.

Η Γερμανία

Στο μυαλό μας, η Γερμανία είναι ένα δημοκρατικό κράτος που κατάφερε να επανενωθεί το 1990. Ωστόσο, όπως μόλις δημοσίευσε ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ, η επανένωση δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση. Οι Δυτικογερμανοί δεν ζήτησαν ποτέ τη γνώμη των Ανατολικογερμανών. Από την άποψη του διεθνούς δικαίου, η επανένωση δεν είναι έγκυρη.

Οι βουλευτικές εκλογές του 2025 αποκάλυψαν διαφορετικά και ανταγωνιστικά αποτελέσματα στις πρώην ΟΔΓ και ΛΔΓ. Οι Δυτικογερμανοί ψήφισαν CDU ή SPD, ενώ οι Ανατολικογερμανοί ψήφισαν Alternative for Germany. Αυτός είναι άλλωστε και ο μόνος λόγος για τον οποίο τα δύο πρώτα κόμματα χαρακτηρίζονται «δημοκρατικά» και το τρίτο «ακροδεξιό».

Ωστόσο, ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς (χριστιανοδημοκράτης) συνέχισε μια εκτεταμένη καταστολή όλων όσοι αμφισβητούν την εξουσία του, χαρακτηρίζοντάς τους «συνωμοσιολόγους». Βασιζόμενος στο Γραφείο Προστασίας του Συντάγματος του Μονάχου (κλάδο ομοσπονδιακού οργάνου που φιλοξένησε μετά τον πόλεμο πολυάριθμα στελέχη της αστυνομίας του Ράιχ), απαγόρευσε πολλά μέσα ενημέρωσης και φυλάκισε δημοσιογράφους.

Ταυτόχρονα, η Γερμανία ανασυγκροτεί σταδιακά τον στρατό της με τη χρηματοδοτική βοήθεια του Ηνωμένου Βασιλείου, ακριβώς όπως ο προκάτοχός του, καγκελάριος Αδόλφος Χίτλερ, ανασυγκρότησε τον γερμανικό στρατό με τη βοήθεια του διοικητή της Τράπεζας της Αγγλίας, λόρδου Μόνταγκιου Νόρμαν. Επανέφερε τη στρατιωτική θητεία για τους άνδρες και ζητεί από κάθε εθελοντή να ενημερώνει το Βερολίνο πριν φύγει για διακοπές στο εξωτερικό.

Η Γερμανία ανασυγκροτεί επίσης το στρατιωτικοβιομηχανικό της λόμπι, αυτή τη φορά με ευρωπαϊκά κεφάλαια.

Προετοιμάζεται για έναν πόλεμο όπως εκείνος της Ουκρανίας, παρότι, αν επρόκειτο να υπάρξει πόλεμος κατά της Ρωσίας, αυτός θα είχε εντελώς διαφορετική φύση. Δεν έχει σημασία· ολόκληρη η γερμανική βιομηχανία παράγει πλέον ουκρανικά drones και τα πωλεί στον Κόλπο εναντίον του Ιράν. Στο πλαίσιο αυτής της λογικής, το Βερολίνο επιθυμεί να εντάξει την Ουκρανία στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ακόμη κι αν αυτή δεν πληροί τα κριτήρια προσχώρησης που ορίζουν οι συνθήκες: θα αρκούσε η δημιουργία ενός νέου καθεστώτος, εκείνου του «συνδεδεμένου μέλους», και το ζήτημα θα είχε λυθεί. Όταν αποφεύχθηκε να ληφθούν υπόψη τα αρνητικά αποτελέσματα των γαλλικών και ολλανδικών δημοψηφισμάτων του 2005, αυτή θα ήταν απλώς ακόμη μία απόφαση που θα λαμβανόταν εναντίον των λαών.

Ο Φρίντριχ Μερτς, εγγονός ναζιστή αξιωματούχου, δεν είναι ικανός να φανταστεί ότι η χώρα του δεν θα είναι σύμμαχος των Ουκρανών «ολοκληρωτικών εθνικιστών», ούτε ότι θα μπορούσε να ζητήσει λογαριασμό από εκείνους που σαμποτάρισαν τον αγωγό φυσικού αερίου Nord Stream και προκάλεσαν την κατάρρευση της γερμανικής βιομηχανίας.

Το Ηνωμένο Βασίλειο

Από τον 19ο αιώνα, το Ηνωμένο Βασίλειο αντιλαμβάνεται τη Ρωσία ως τον μοναδικό αντίπαλό του, όχι μόνο στην Ευρώπη αλλά και παγκοσμίως. Ο λόρδος Τζορτζ Κέρζον, αντιβασιλέας των Ινδιών, είχε επινοήσει το «Μεγάλο Παιχνίδι», δηλαδή τον αποικιοκρατισμό της Κεντρικής Ασίας, προκειμένου να εξουδετερώσει τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Σήμερα, η βρετανική στρατηγική δεν έχει αλλάξει.

Το Λονδίνο εξακολουθεί να προσπαθεί να παρουσιάσει τη Μόσχα ως σκοταδιστική δύναμη. Δεν πρόκειται πλέον να επινοήσει το ψευδές τηλεγράφημα Ζηνόβιεφ (που επέτρεπε να αποδοθεί στους Σοβιετικούς πρόθεση παρέμβασης στις εκλογές του Ηνωμένου Βασιλείου), αλλά να πείσει ότι ο ένοικος του Κρεμλίνου είναι τρελός που κατάρριπτε επιβατικό αεροπλάνο στην Ουκρανία και δηλητηρίασε τον Σεργκέι Σκριπάλ, την Γιούλια Σκριπάλ ή τον Αλεξέι Ναβάλνι.

Η τελευταία του επινόηση είναι οι επιθέσεις κατά ευρωπαϊκών αεροδρομίων από μη αναγνωρισμένα drones. Ανεξαρτήτως αν είναι αλήθεια ή όχι, το Λονδίνο το εκμεταλλεύεται για να πείσει τα κράτη της Βόρειας Θάλασσας να ενταχθούν στη Δύναμη Κοινής Εκστρατείας (Joint Expeditionary Force), την οποία μόλις μετέτρεψε σε στρατιωτική συμμαχία, τους «Πεζοναύτες του Βορρά», υπό τη διοίκησή του. Ελπίζει να εντάξει σε αυτήν όλα τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την Τουρκία.

Γι’ αυτό και οι κληρονομικοί λόρδοι —υπάρχουν ακόμη— κάνουν τα πάντα για να διατηρήσουν τον Κιρ Στάρμερ στην Ντάουνινγκ Στριτ. Ο πρωθυπουργός είναι πράγματι Εργατικός, αλλά στην πραγματικότητα πράκτορας του μεγάλου κεφαλαίου: εν αγνοία του ίδιου του κόμματός του και των μέσων ενημέρωσης, συμμετείχε στις συνεδριάσεις της Τριμερούς Επιτροπή των Ροκφέλερ. Επίσης εν αγνοία όλων, διόρισε τον Πίτερ Μάντελσον —συνεργό του εγκληματία Τζέφρι Έπσταϊν— ως πρεσβευτή της Αυτής Μεγαλειότητος στην Ουάσιγκτον.

Το σημαντικό είναι να πεισθεί η κοινή γνώμη ότι το Ηνωμένο Βασίλειο δεν έχει καμία σχέση ούτε με το κράτος του Ισραήλ ούτε με την Χαμάς· να συνεχιστεί η απόκρυψη του γεγονότος ότι οι αρχηγοί του ισραηλινού στρατού δεν έπαψαν να μεταβαίνουν μυστικά στο Γουάιτχολ κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας της Λωρίδας της Γάζας, στην οποία ο βρετανικός στρατός συμμετείχε ενεργά. Είναι προτιμότερο να ισχυρίζεται κανείς, όπως ο Κρίστιαν Τέρνερ, ο διάδοχος του Πίτερ Μάντελσον, ότι μόνο ένα κράτος διαθέτει «ειδική σχέση» με την Ουάσιγκτον: είναι το Ισραήλ.

Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά

Τιερί Μεϊσάν

Πολιτικός σύμβουλος, πρόεδρος-ιδρυτής του Δικτύου Βολταίρος και της διάσκεψης Axis for Peace. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά: Sous nos yeux - Du 11-Septembre à Donald Trump.

Τα εμπόδια για την ειρήνη στην Ευρώπη δεν είναι αυτά που νομίζουμε

Ο Ντόναλντ Τραμπ εξετάζει ενώπιον του Σι Τζινπίνγκ το ενδεχόμενο υπαναχώρησης

Η μεταμόρφωση των Ηνωμένων Πολιτειών (III)

Το Ιράν ούτε αντεπιτίθεται, ούτε διαπραγματεύεται – συνεχίζει την παγκόσμια επανάστασή του

Τι φέρνει το Ιράν στο διεθνές δίκαιο

Ο Ντόναλντ Τραμπ λαμβάνει υπόψη του τα όρια του τζάκσονισμού

Η μεταμόρφωση των Ηνωμένων Πολιτειών (ΙΙ)
 Les articles de cet auteur Envoyer un message

Δίκτυο Βολταίρος

Βολταίρος, Διεθνής Έκδοση

ΦακόςΕν συντομίαΣυζητήσεις