Translate

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παλαιστίνη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παλαιστίνη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

Τιερί Μεϊσάν: Θα επαναλάβει ο Ντόναλντ Τραμπ τον πόλεμό του κατά του Ιράν;

 

Θα επαναλάβει ο Ντόναλντ Τραμπ τον πόλεμό του κατά του Ιράν;

Κανείς δεν καταφέρνει να εξηγήσει ποια συμφέροντα ώθησαν τις Ηνωμένες Πολιτείες να μπουν σε πόλεμο κατά του Ιράν. Κανείς επίσης δεν μπορεί να πει αν αυτός ο «άχρηστος πόλεμος», σύμφωνα με τα λόγια του Γερμανού προέδρου Φρανκ-Βάλτερ Στάινμαγερ, θα επαναληφθεί ή όχι. Και οι δύο πλευρές προετοιμάζονται πάντως γι’ αυτό.

Deutsch Español français Nederlands Português русский Türkçe
Αφίσα τοίχου στην Τεχεράνη.

Ο πρόεδρος Τραμπ υπέστη σοβαρή ήττα στις ενδιάμεσες εκλογές. Σοβαρή ως προς τις συνέπειές της: έχασε τις πλειοψηφίες και στα δύο σώματα του Κογκρέσου. Αλλά όχι αν παρατηρήσει κανείς πιο προσεκτικά τις ψήφους: σε πάρα πολλά μέρη, οι πλειοψηφίες ήταν μόνο μερικές εκατοντάδες, ή ακόμη και δεκάδες, ψήφοι.

Οι λόγοι αυτής της αποτυχίας είναι πολλαπλοί, αλλά ο σημαντικότερος είναι η μεταστροφή του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος αρνιόταν να εμπλέξει τη χώρα σε νέους πολέμους και ωστόσο ξεκίνησε έναν πόλεμο κατά του Ιράν [1].

Υπάρχουν δύο πιθανές ερμηνείες αυτής της μεταμόρφωσης: είτε οι αναλυτές επισημαίνουν την επιρροή του Μπενιαμίν Νετανιάχου και των «ρεβιζιονιστών σιωνιστών» που χρηματοδότησαν την προεκλογική εκστρατεία του Τραμπ, είτε επικαλούνται έναν εκβιασμό (την υπόθεση Έπσταϊν;) που θα είχε αναγκάσει τον πρόεδρο να ευθυγραμμιστεί με τους «στράουσιστές».

Όπως και να έχει, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν πλέον τη δυνατότητα να συνεχίσουν αυτή τη σύγκρουση που οι ίδιες ξεκίνησαν:

• Ο πρόεδρος δεν έχει πλέον πλειοψηφία στα σώματα του Κογκρέσου και θα εμποδιστεί από τους βουλευτές να συνεχίσει σε αυτόν τον δρόμο·

• Τα κράτη του Κόλπου απομακρύνονται κάθε μέρα και λίγο περισσότερο από τον ΗΠΑκιακό τους ανάδοχο, επειδή δεν τον θεωρούν πλέον προστάτη, αλλά πηγή των προβλημάτων τους·

• Τα συμμαχικά κράτη, που υπέφεραν πολύ από τις οικονομικές συνέπειες αυτού του πολέμου, θα δουν με πολύ κακό μάτι την παράτασή του.

Το Ισραήλ, από την πλευρά του, δεν έχει πλέον κυβέρνηση παρά μόνο για τη διεκπεραίωση τρεχουσών υποθέσεων [2]. Ο απερχόμενος πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου, όσο κι αν πολλαπλασιάζει τις βροντερές δηλώσεις για τον ιρανικό πυρηνικό κίνδυνο, ο διάδοχός του Γκάμπι Άιζενκοτ τις χαρακτηρίζει «παράλογες». Το Ισραήλ δεν θα εξαπολύσει επομένως επίθεση κατά του Ιράν προς το παρόν.

Ωστόσο, ο πόλεμος συνεχίζεται και κάθε στρατόπεδο είναι πιο αποφασισμένο από ποτέ να κρατήσει τις θέσεις του:

Ο πρόεδρος Τραμπ φαίνεται να θεωρεί ακόμη ότι το Ιράν αποτελεί πυρηνικό κίνδυνο, με τη στρατιωτική έννοια του όρου, ενώ οι υπηρεσίες Πληροφοριών του και οι αντίπαλοι του απερχόμενου Ισραηλινού πρωθυπουργού δεν σταματούν να του επαναλαμβάνουν ότι οι κατηγορίες του Μπενιαμίν Νετανιάχου είναι παράλογες.

Η Ουάσιγκτον στο σύνολό της επιμένει να φαντάζεται ότι «η ισχύς επιβάλλει την ειρήνη». Ωστόσο οι προηγούμενοι οκτώ μήνες έδειξαν άφθονα ότι η επίδειξη ισχύος είναι η πηγή του προβλήματος. Το Ιράν δεν σταματά, εδώ και σαράντα επτά χρόνια, να καταγγέλλει την παρουσία ξένων στρατών στη διευρυμένη Μέση Ανατολή και κατάφερε να πείσει ολόκληρη την περιοχή.

Η Τεχεράνη, από την πλευρά της, παραμένει πεπεισμένη ότι οι Αγγλοσάξονες θέλουν να της απαγορεύσουν να αναπτυχθεί, όπως έκαναν πάντα στο παρελθόν με τους λαούς που αποίκισαν. Οι Ιρανοί προσπαθούν, εδώ και είκοσι ένα χρόνια, να ανακαλύψουν πώς να κυριαρχήσουν την πυρηνική σύντηξη για να απελευθερωθούν — και να απελευθερώσουν τον Τρίτο Κόσμο — από την κυριαρχία των πολυεθνικών του πετρελαίου. Ενισχύονται στην ανάλυσή τους από την πρόσφατη πρωτοβουλία Rewards for Justice [3]. Η Ουάσιγκτον, που συνεχίζει τώρα τις ίδιες έρευνες για την πυρηνική σύντηξη, προσέφερε αμοιβή για οποιαδήποτε πληροφορία σχετικά με τους Ιρανούς πυρηνικούς επιστήμονες και την κατάσταση των ερευνών τους. Διευκρίνισε μάλιστα ότι αυτή η αμοιβή δεν αφορούσε μόνο ενδεχόμενες στρατιωτικές έρευνες, αλλά πολύ συγκεκριμένες πολιτικές έρευνες. Δεν κρύβει επομένως πλέον τις πραγματικές του φιλοδοξίες.

Ο Ντόναλντ Τραμπ προσαρμόζει τη ρητορική του στις πράξεις του. Μόλις διαβεβαίωσε, με την ευκαιρία των εορτασμών της 11ης Νοεμβρίου (Ημέρα των Βετεράνων στις ΗΠΑ), ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται σε πόλεμο κατά του Ιράν, όχι από το 2025, αλλά από το 1979 (την επιστροφή του ιμάμη Χομεϊνί στο Ιράν, κατόπιν αιτήματος του Ζμπίγκνιεφ Μπζεζίνσκι [4]). Υπενθύμισε την επίθεση της 23ης Οκτωβρίου 1983 στη Βηρυτό, που στοίχισε τη ζωή σε 241 Πεζοναύτες. Σύμφωνα με τον ίδιο, είχε διαταχθεί από το Ιράν· μια εκδοχή που επιτρέπει να ξεχαστεί ο λιβανέζικος εμφύλιος πόλεμος, η ισραηλινή κατοχή της Βηρυτού, η εκλογή ενός φασίστα Λιβανέζου προέδρου και η δολοφονία του από έναν υποστηρικτή της επανένωσης με τη Συρία, καθώς και οι σφαγές Παλαιστινίων προσφύγων στη Σάμπρα και τη Σατίλα. Όλα αυτά είναι πολύ δύσκολο να γίνουν κατανοητά για ακροατές που αγνοούν παντελώς αυτό το πλαίσιο.

Εν τω μεταξύ, οι πολεμικές προετοιμασίες και οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αναδιοργάνωσαν την στρατιωτική τους ανάπτυξη μεταφέροντας τα βομβαρδιστικά τους στην Ευρώπη. Ενώ το Ιράν εγκατέστησε κομάντος στη Δύση ικανά να δολοφονήσουν πολιτικούς ηγέτες, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ αποκεφάλισαν το κράτος τους.

Στις 27 Σεπτεμβρίου 2026, το Ηνωμένο Βασίλειο συνέλαβε πέντε άτομα που θα μπορούσαν να είχαν προετοιμάσει επίθεση κατά της αεροπορικής βάσης Φέρφορντ, που φιλοξενεί δεκαπέντε αμερικανικά βομβαρδιστικά που χρησιμοποιήθηκαν στον πόλεμο κατά του Ιράν. Ένας από τους υπόπτους είναι Βρετανοϊρανός με διπλή υπηκοότητα. Το Πεντάγωνο αποφάσισε, προληπτικά, να retirer τα βομβαρδιστικά του από το Φέρφορντ και τα αεροσκάφη ανεφοδιασμού του από το Μίλντενχολ. Αυτή την εβδομάδα, το FBI απήγγειλε κατηγορίες κατά του Μοχάμαντ Μπάκερ Σαάντ Νταούντ αλ-Σαάντι, ενός διοικητή των ιρακινών Κατάιμπ Χεζμπολάχ, ο οποίος είχε συλληφθεί στην Τουρκία στις 15 Μαΐου 2026 και στη συνέχεια φυλακίστηκε στο Metropolitan Detention Center του Μπρούκλιν την άνοιξη. Τώρα διώκεται για τον ρόλο του, από τη φυλακή του, σε διάφορες συνωμοσίες που αποσκοπούσαν στη δολοφονία της Ιβάνκα Τραμπ και στην επίθεση στη βασιλική αεροπορική βάση Φέρφορντ [5].

Έξι μέλη της στενής ομάδας του προέδρου Τραμπ έπρεπε να μετεγκατασταθούν σε στρατιωτικές βάσεις κοντά στην Ουάσιγκτον, μεταξύ των οποίων ο υπουργός Οικονομικών Σκοτ Μπέσεντ, υπεύθυνος για την «Επιχείρηση Οικονομικός Παρίας» [6].

Το Πεντάγωνο οφείλει να είναι προσεκτικό: ο στρατηγός Μοχσέν Ρεζαΐ, γραμματέας του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας του Ιράν, δήλωσε στο Al-Mayadeen ότι, αν ο πόλεμος ξαναρχίσει, το Ιράν θα πλήξει μακρινούς στόχους, όπως αμερικανικές βάσεις στην Ευρώπη ή προσωπικότητες υπεύθυνες για την επίθεση. Μέχρι τώρα, το Ιράν απειλούσε μόνο τις στρατιωτικές βάσεις που συμμετείχαν στον πόλεμο· τώρα ανακοινώνει ότι θα στοχεύσει οποιονδήποτε στόχο του επιτιθέμενου κράτους [7].

Η ρητορική του απερχόμενου Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου και του ΗΠΑκιακού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ οδήγησε πολλά κράτη να τοποθετηθούν με βάση τις πεποιθήσεις των μέσων ενημέρωσής τους και όχι με βάση συγκεκριμένα γεγονότα.

Το Ηνωμένο Βασίλειο του Κιρ Στάρμερ χαρακτήρισε τους Φρουρούς της Επανάστασης τρομοκρατική οργάνωση [8]. Επισήμως, αντιδρούσε στη σύλληψη δύο ατόμων που επρόκειτο να δολοφονήσουν δημοσιογράφους της μοναρχικής ιρανικής τηλεόρασης [9], αλλά στην πραγματικότητα, ο Κιρ Στάρμερ, πρωθυπουργός, το είχε ήδη ανακοινώσει, τρεις μήνες νωρίτερα, στην Jewish Chronicle [10]. Ως αντίποινα, το Ιράν χαρακτήρισε τη MI6 (εξωτερικές μυστικές υπηρεσίες) «εχθρική» και το Royal Navy καθώς και το Royal Air Force «τρομοκρατικές οργανώσεις» [11].

Η Αργεντινή του Χαβιέρ Μιλέι αποφάσισε ότι οι επιθέσεις του Μπουένος Άιρες, της 17ης Μαρτίου 1992 κατά της πρεσβείας του Ισραήλ και της 18ης Ιουλίου 1994 κατά της ισραηλιτικής αλληλασφαλιστικής, ήταν καταλογιστέες στο Ιράν. Ωστόσο, η αργεντινή Δικαιοσύνη δεν σταμάτησε να αντιφάσκει σε αυτές τις υποθέσεις, σε σημείο που οι επιζώντες δεν ξέρουν πλέον τι να πιστέψουν. Ο πρόεδρος Μιλέι χαρακτήρισε τους Φρουρούς της Επανάστασης ως «τρομοκρατική οργάνωση», στις 31 Μαρτίου [12]. Τους θεωρεί ενόχους με βάση τα λόγια του φίλου του Νετανιάχου και όχι με βάση τις έρευνες της αστυνομίας και τις αποφάσεις των δικαστηρίων του [13]. Ως μέτρο «αντιποίνων», το Ιράν χαρακτήρισε το Ναυτικό και την Αεροπορία της Αργεντινής επίσης ως τρομοκρατικές [14].

Η Γαλλία, από την πλευρά της, κατηγόρησε το Ιράν ότι οργάνωσε τις επιθέσεις χάκινγκ σε ψυγεία στα σούπερ μάρκετ της. Ο Γαλλικός Οργανισμός Ασφάλειας Πληροφοριακών Συστημάτων (ANSSI), όργανο της Γενικής Γραμματείας Εθνικής Άμυνας (DGDN), προσδιόρισε μάλιστα με θράσος τη μονάδα Σαχίντ Σουσταρί που θα εργαζόταν για λογαριασμό των Ιρανών Φρουρών της Επανάστασης [15]. Πρόβλημα: οι ίδιες πηγές είχαν προηγουμένως καταλογίσει αυτές τις επιθέσεις στη Ρωσία και δεν καταφέρνουν να εξηγήσουν γιατί το Ιράν θα είχε επιτεθεί στη Φινλανδία για παράδειγμα, η οποία επίσης επλήγη από τις ίδιες επιθέσεις.

Ο Σεγιέντ Αμπάς Αραγτσί, Ιρανός υπουργός Εξωτερικών, σχολίασε στο X: «Ανίκανη να διαχειριστεί τα ψυγεία και πολύ περισσότερο να απαντήσει στα παράπονα του λαού της, η γαλλική κυβέρνηση απορρίπτει την ευθύνη των αποτυχιών της στους άλλους. Ναι, το Ιράν είναι ισχυρό. Αλλά σε αντίθεση με τη Γαλλία, δεν ασκούμε την εξουσία μέσω στήριξης σφαγών στη Γάζα ή βομβαρδισμών σχολείων και νοσοκομείων.» [16].

Είναι πάντα ανησυχητικό να παρατηρεί κανείς μεγάλες χώρες να χειρίζονται γελοίες κατηγορίες ως σοβαρές βεβαιότητες. Δυστυχώς, έτσι ξεκινούν οι πόλεμοι.

Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

[1] «@JDVance», JD Vance, X, November 4, 2026.

[2] «@AvigdorLiberman», אביגדור ליברמן, X, November 12, 2026.

[3] «Iran Nuclear Program», Rewards for Justice.

[4] «@RapidResponse47», Rapid Response 47, X, November 11, 2026.

[5] «FBI complaint against Mohammad Baqer Saad Dawood al-Saadi», Southern District Court of New York.

[6] «US Treasury chief Bessent moved to military base after Iranian threats, sources say», David Lawder & Kanishka Singh, Reuters, November 11, 2026.

[8] «UK bans support for Iran’s Islamic Revolutionary Guard Corps», Kiran Stacey, The Guardian, July 13, 2026.

[9] «Two Romanians jailed over stabbing of Iranian TV journalist in London», Nadeem Badshah, The Guardian, July 3, 2026.

[10] «EXCLUSIVE: We will move to ban IRGC next session of parliament, says Starmer», Daniel Ben David, Jewish Chronicle, April 24, 2026.

[16] «@araghchi», Seyed Abbas Araghchi, X, November 10, 2026.

Τιερί Μεϊσάν

Πολιτικός σύμβουλος, πρόεδρος-ιδρυτής του Δικτύου Βολταίρος και της διάσκεψης Axis for Peace. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά: Sous nos yeux - Du 11-Septembre à Donald Trump.

Θα επαναλάβει ο Ντόναλντ Τραμπ τον πόλεμό του κατά του Ιράν;

Η κατάρρευση των κοινωνιών μας

Η ΕΕ και η Γερμανία επιχειρούν πραξικόπημα σε κράτος-μέλος και αποτυγχάνουν

Η αρχή του τέλους της ΕΕ

Ο πόλεμος κατά των Σλάβων στην Ουκρανία φτάνει στο τέλος του

Πώς να χειραγωγηθεί η Γενιά Z

Les articles de cet auteur Envoyer un message

Δίκτυο Βολταίρος

Βολταίρος, Διεθνής Έκδοση

ΦακόςΕν συντομίαΣυζητήσεις

Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου 2026

Τιερί Μεϊσάν: Το ψέμα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 καθορίζει ακόμη τη ζωή όλων μας

 

Το ψέμα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 καθορίζει ακόμη τη ζωή όλων μας

Τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 δεν ανήκουν στο παρελθόν. Βρίσκουν άμεση συνέχεια στους πολέμους της Ουκρανίας, της Παλαιστίνης και του Ιράν. Είναι δυνατόν να κάνει κανείς λάθος για τον εχθρό και να μένει με τα μάτια καρφωμένα, γεμάτα θαυμασμό, σε μια δύναμη που σπέρνει το χάος και τη δυστυχία. Όμως το να κρύβει κανείς την αλήθεια από τον εαυτό του δεν οδηγεί παρά στο να βυθιστεί και ο ίδιος, με τη σειρά του, στο χάος και τη δυστυχία.

Deutsch English Español français italiano Nederlands Português русский Türkçe
Καταγγέλλοντας το πραξικόπημα της 11ης Σεπτεμβρίου, ο πρόεδρος Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ εγγυήθηκε την ειρήνη για τη χώρα του. Δυστυχώς, διαγράφηκε από την πολιτική ζωή από τους ίδιους τους φίλους του. Οι τελευταίοι πρέπει τώρα να αντιμετωπίσουν τον στρατό των ΗΠΑ.

Η 25η επέτειος των γεγονότων της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 έδωσε αφορμή, στην Ευρώπη, για την αδιάκοπη επανάληψη των αντιφάσεων που η ατλαντική προπαγάνδα εκτοξεύει από εκείνες τις επιθέσεις.

Αν φροντίζει κανείς να λέει ψέματα, να λέει πάντα ψέματα, να λέει ακόμη ψέματα, ακόμη και 25 χρόνια μετά, είναι επειδή το διακύβευμα βρίσκεται ακόμη εκεί: οι σφαγές συνεχίζονται στην Ουκρανία, στην Παλαιστίνη, στον Λίβανο, στη Συρία, στο Ιράκ, στην Υεμένη και στο Ιράν. Όμως δεν μπορεί κανείς να τις κατανοήσει αν δεν τις συνδέσει με αυτό που παίχτηκε εκείνη την ημέρα.

Σήμερα εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι είναι πεπεισμένοι ότι οι τρεις πύργοι του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου δεν κατέρρευσαν από τα χτυπήματα δύο αεροσκαφών γραμμής και ότι κανένα αεροσκάφος δεν χτύπησε το Πεντάγωνο. Αλλά είναι πολύ λιγότεροι αυτοί που παραδέχονται, όπως εγώ απέδειχνα τότε, ότι αυτές οι επιθέσεις δεν ήταν παρά μια σκηνοθεσία που αποσκοπούσε στη συγκάλυψη ενός πραξικοπήματος.

Κι όμως, ο πρόεδρος Μπους καθαιρέθηκε πράγματι από τα καθήκοντά του, στις 9:35, από τον σύμβουλό του για την αντιτρομοκρατία, Ρίτσαρντ Κλαρκ [1]. Ο Λευκός Οίκος εκκενώθηκε εντελώς. Όλοι οι βουλευτές, γερουσιαστές και αντιπρόσωποι, καθώς και ορισμένοι από τους συνεργάτες τους, οδηγήθηκαν από τη Μυστική Υπηρεσία στο καταφύγιο του Γκρίνμπριερ, 40 χιλιόμετρα από την Ουάσινγκτον. «Για την ασφάλειά τους», κλείστηκαν εκεί μέσα.

Επί μερικές ώρες, μια μυστηριώδης «κυβέρνηση συνέχειας» ανέλαβε την πραγματική εξουσία. Είχε δημιουργηθεί από τον πρόεδρο Ντουάιτ Αϊζενχάουερ κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου [2]. Αλλά σύμφωνα με το προεδρικό διάταγμα της εποχής, δεν θα έπρεπε να είχε ενεργοποιηθεί παρά μόνο σε περίπτωση πυρηνικού πολέμου, αν ο πρόεδρος, ο αντιπρόεδρος και οι πρόεδροι των δύο σωμάτων είχαν πεθάνει ή ήταν ανίκανοι να συνεχίσουν τα καθήκοντά τους.

Ο πρόεδρος Μπους μεταφέρθηκε από τη μια στρατιωτική βάση στην άλλη. Τερμάτισε την πορεία του σε αυτή του Όφατ, έδρα της στρατηγικής διοίκησης (δηλαδή της δύναμης αποτροπής), όπου τον περίμεναν ο Γουόρεν Μπάφετ και τα μεγάλα αφεντικά των ανώτερων ορόφων του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου [3].

Επί επτά ώρες, ο Τζορτζ Ου. Μπους διαπραγματευόταν την επιβίωσή του. Συμφωνήθηκε ότι θα παρέμενε στη θέση του αν δεχόταν να εφαρμόσει το πρόγραμμα που του παρουσίαζαν. Δειλά, δέχτηκε. Η εξουσία του αποδόθηκε γύρω στις 16:30 και μπόρεσε να επιστρέψει στην Ουάσινγκτον.

Το εγχειρίδιο των συνωμοτών, Coup d’état: A Practical Handbook (Πραξικόπημα: Πρακτικό Εγχειρίδιο) του Έντουαρντ Λούτβακ, εξετάζει πολλά παραδείγματα πραξικοπημάτων για να καταλήξει ότι δεν μπορούν να πετύχουν παρά μόνο αν είναι αόρατα [4]. Αυτό συνέβη εκείνη την ημέρα: ένα αόρατο πραξικόπημα, αφού ο πρόεδρος παρέμεινε στη θέση του.

Από αυτή τη στιγμή, οι ΗΠΑ άλλαξαν ριζικά. Επανήλθαν στο εγκληματικό παρελθόν τους, αυτό της γενοκτονίας των Αμερικανών Ιθαγενών και των διαδοχικών πολέμων τους. Απέκτησαν μια μυστική πολιτική αστυνομία, με 112.000 υπαλλήλους [5]. Γενίκευσαν τα βασανιστήρια [6], ασκώντας τα ακόμη και στον Λευκό Οίκο [7]. Απήγαγαν 280.000 ανθρώπους και τους βασάνισαν σε διεθνή ύδατα [8]. Σφαγίασαν περισσότερο από ένα εκατομμύριο ανθρώπους στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ [9].

Η Γερμανία και η Γαλλία ήταν τα μόνα έθνη που αντιτάχθηκαν στον πόλεμο κατά του Ιράκ. Αλλά στις 9 Δεκεμβρίου 2003, ο τηλεοπτικός σταθμός France2, στο βραδινό δελτίο ειδήσεών του, έδωσε τον λόγο στον Έντουαρντ Λούτβακ. Δήλωσε: «Ο Σιράκ έχει έναν λογαριασμό να πληρώσει στην Ουάσινγκτον! Έχει έναν μεγάλο λογαριασμό να πληρώσει στην Ουάσινγκτον. Και στην Ουάσινγκτον, υπάρχει προφανώς μια απόφαση να του κάνουν να πληρώσει τον λογαριασμό. Ο Σιράκ ήθελε να φάει και να καταβροχθίσει εις βάρος των ΗΠΑ στη διπλωματική σκηνή και, προφανώς, θα πληρώσει!»

Οι φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν από τις ΗΠΑ θα έπρεπε να είχαν τελειώσει με τις εκλογές του 2016. Αυτή ήταν η υπόσχεση του Ντόναλντ Τραμπ, πολλές φορές ειπωμένη και επαναλαμβανόμενη. Έθεσε μεν τέλος στη χρηματοδότηση από τις ΗΠΑ της αλ-Κάιντα και των ομοιών της, αλλά οι σφαγές συνεχίστηκαν με άλλες ονομασίες. Αν και μπλέχτηκε σε κάθε λογής υποθέσεις, συμπεριλαμβανομένων δύο διαδικασιών καθαίρεσης, προδομένος από σχεδόν όλη του την ομάδα, και αν και εμποδίστηκε η επανεκλογή του, επέστρεψε το 2024.

Όλοι μας διαπιστώσαμε ότι, αρνούμενος τις αρχές που πάντα υπερασπιζόταν, εξαπέλυσε έναν άχρηστο και άδικο πόλεμο κατά του Ιράν. Γιατί κατά του Ιράν;

Στις 23 Σεπτεμβρίου 2010, ενώ οι ΗΠΑ ετοιμάζονταν να επιτεθούν στο Ιράν, ο πρόεδρος Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ εκφώνησε μια ιστορική ομιλία ενώπιον της γενικής συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών [10]. Εξήγησε ότι οι πόλεμοι κατά του αφγανικού λαού και κατά του ιρακινού λαού είχαν επίσημα ξεκινήσει επειδή οι κυβερνήσεις τους είχαν συμμετάσχει στην οργάνωση των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου. Στα μάτια των Ηνωμένων Εθνών, επομένως, αυτές δεν είναι εσωτερικές υποθέσεις των ΗΠΑ, αλλά διεθνείς πράξεις πολέμου. Έτσι ζήτησε το άνοιγμα έρευνας από τα Ηνωμένα Έθνη για αυτά τα γεγονότα που πολλοί θεωρούν αντιφατικά. Έπειτα εξέθεσε το προσωπικό του όραμα της πολιτικής ως ιερού λειτουργήματος στην υπηρεσία του λαού του.

Κατάπληκτος, ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα, πρώην πράκτορας της CIA, έσπευσε, την επομένη κιόλας, στα κύματα του BBC στα φαρσί (δηλαδή στα περσικά) [11]. Αναγνώρισε το δικαίωμα του Ιράν στην ατομική ενέργεια και ζήτησε, σε αντάλλαγμα, το Ιράν να εγκαταλείψει τον φάκελο της 11ης Σεπτεμβρίου.

Επειδή ο πρόεδρος Ομπάμα δεν το διευκρίνισε, πρέπει να γνωρίζουμε ότι οι έρευνες του Ιράν για πυρηνικά δεν αφορούν πλέον από το 1988 στρατιωτικές εφαρμογές, αλλά μια πολιτική εφαρμογή: τη σύντηξη. Θα επέτρεπε να χειραφετηθούν τα αναπτυσσόμενα κράτη παρέχοντάς τους μια σχεδόν άπειρη ενέργεια.

Για την ιστορία, ο σύμβουλός του σε θέματα επικοινωνίας που είχε οργανώσει αυτή τη συνέντευξη, Μπεν Ρόουντς, ήταν ο άνθρωπος που είχε συντάξει δύο γελοίες εκθέσεις για να θάψει δημοκρατικές συζητήσεις: αυτή για τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου και αυτή για την εισβολή και την κατοχή του Ιράκ.

Λίγες εβδομάδες αργότερα, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου, τον διέψευσε. Ανακοίνωσε ότι ο απόλυτος σκοπός του ήταν να εμποδίσει το Ιράν και το Πακιστάν να συνεχίσουν τις έρευνές τους για την πυρηνική σύντηξη [12]. Δήλωνε έτσι ότι δεν ανησυχούσε για τους συμπολίτες του, αλλά μόνο για τη διατήρηση της κυριαρχίας του κόσμου από τις μεγάλες ενεργειακές εταιρείες.

Επί δύο χρόνια, η ειρήνη επέστρεψε σταδιακά στον κόσμο. Αλλά, προδομένος από τους δικούς του, ο Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ δεν μπόρεσε να παρουσιάσει τον επικεφαλής του γραφείου του για να τον διαδεχθεί, ενώ οι άλλοι συνεργάτες του, συμπεριλαμβανομένου του αντιπροέδρου του, Χαμίντ Μπαγκαΐ, συνελήφθησαν για μυστικούς λόγους, δικάστηκαν κεκλεισμένων των θυρών και καταδικάστηκαν σε 15 χρόνια κάθειρξης [13].

Ο πόλεμος κατά του Ιράν, της 28ης Φεβρουαρίου 2026, δεν ανταποκρίνεται σε καμία νέα κατάσταση. Δεν είναι παρά η επανάληψη αυτού που είχε διακοπεί από τον πρόεδρο Ομπάμα, το 2010. Οι δικαιολογίες που δόθηκαν από την προπαγάνδα είναι καθαρές επινοήσεις. Ποτέ δεν υπήρξαν 40.000 Ιρανοί δολοφονημένοι από τους Φρουρούς της Επανάστασης. Εξάλλου, το κύμα νέων που κατατάσσονται σε αυτό το σώμα από την αρχή αυτού του πολέμου αρκεί για να το αποδείξει: γνωρίζουν ότι δεν δολοφονούν τον λαό τους, αλλά τον προστατεύουν.

Ο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος ήταν η πρώτη προσωπικότητα που χλεύασε την επίσημη εκδοχή της 11/9, εξελέγη το 2016 για να πει την αλήθεια για τις επιθέσεις. Ωστόσο, το 2026, ευθυγραμμίστηκε με το «βαθύ κράτος» και επέλεξε να αποκοιμηθεί κατά τη διάρκεια της τελετής στο Πεντάγωνο. Εν τω μεταξύ, οι πρώην υποστηρικτές του προετοιμάζουν τη συνέχιση της αντίστασης γύρω από τον Τάκερ Κάρλσον

Το να διηγείται κανείς, 25 χρόνια μετά, τις ίδιες ανοησίες για τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου δεν μπορεί να εξηγηθεί. Ήταν δυνατόν να αγνοήσει κανείς τους νόμους της φυσικής υπό το κράτος της συγκίνησης. Σήμερα, το να επιμένει κανείς να ισχυρίζεται ότι οι δίδυμοι πύργοι κατέρρευσαν πάνω στους εαυτούς τους εξαιτίας των καυσίμων των αεροσκαφών και ότι ο πύργος 7 τους μιμήθηκε, ή ακόμη ότι ένα αόρατο αεροσκάφος χτύπησε μια πύλη στο ισόγειο του Πενταγώνου χωρίς να χαλάσει το πλαίσιο, εμπίπτει στην πίστη ή την ψυχιατρική.

Αν οι πολιτικοί μας υπεύθυνοι και οι δημοσιογράφοι μας δεν έχουν εξήγηση για αυτές τις επιθέσεις, ας το αναγνωρίσουν. Δεν είναι υποχρεωμένοι να προσχωρήσουν στην ανάλυσή μου. Στη χώρα του Ντεκάρτ, θα περηφανεύονται ότι είναι ορθολογικοί.

Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

[1] Against All Enemies: Inside America’s War on Terror—What Really Happened, Richard A. Clarke, Free Press (2004).

[2] The Government of Emergency: Vital Systems, Expertise, and the Politics of Security, Stephen J. Collier & Andrew Lakoff, Princeton University Press (2021).

[4] Coup d’état : A Practical Handbook, Edward Luttwak, A Fawcett Premier Book (1969).

[5] Top Secret America: The Rise of the New American Security State, Dana Priest & William M. Arkin, Little, Brown and Company (2011).

[6] Committee Study of the Central Intelligence Agency’s Detention and Interrogation Program, Επιτροπή Πληροφοριών της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών (SSCI) (2012). Η γερουσιαστής Ντιάν Φάινσταϊν δημοσίευσε μόνο ό,τι είχε ανακαλύψει για τις πρακτικές της CIA, δηλαδή για μερικές εκατοντάδες θύματα. Κατόπιν συμφωνίας με την κυβέρνηση Μπους, απέφυγε να δημοσιεύσει ό,τι αφορά τις 17 πλωτές φυλακές του Ναυτικού.

[7] “Sources: Top Bush Advisors Approved ‘Enhanced Interrogation,’” Jan Crawford Greenburg et al., ABC News, April 9, 2008. «Torture Is the Ticking Time-Bomb: Why the Necessity Defense Fails», George Hunsinger, Dialog: A Journal of Theology, Volume 47, Number 3.

[8] Σύμφωνα με την οργάνωση Reprieve, το Ναυτικό των ΗΠΑ χρησιμοποίησε 17 πλοία με επίπεδο πυθμένα για να βασανίσει 280.000 Άραβες. Αυτή η κατηγορία παρουσιάστηκε στη Βουλή των Κοινοτήτων στο Λονδίνο, αλλά δεν αποτέλεσε αντικείμενο δημοσίευσης. «Prison ships, torture claims, and missing detainees», Duncan Campbell & Richard Norton-Taylor, The Guardian, 2 Ιουνίου 2008.

[9] «2001-2021 : Bilan provisoire de la "guerre sans fin" » (2001-2021: Προσωρινός απολογισμός του "ατέρμονου πολέμου"), Réseau Voltaire, 2 septembre 2021.

[10] «General Debate of the 65th Session of the General Assembly of the United Nations», Mahmoud Ahmadinejad, United Nations, September 23, 2010.

[11] «In full: Obama speaks to BBC Persian», Bahman Kalbasi, BBC, September 24, 2010.

Τρίτη 1 Σεπτεμβρίου 2026

Τιερί Μεϊσάν: Οι ιστορικές φασιστικές δυνάμεις ετοιμάζονται να πάρουν την εκδίκησή τους

 

Πλαστογράφηση της Ιστορίας για την Πυροδότηση του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου

Οι ιστορικές φασιστικές δυνάμεις ετοιμάζονται να πάρουν την εκδίκησή τους

Μπροστά στα μάτια μας, οι ιστορικές δυνάμεις του φασισμού αναδιοργανώνονται. Οι ηττημένοι του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, εκείνοι που έσφαξαν εκατομμύρια Σοβιετικούς, Κινέζους και Εβραίους, βρίσκονται και πάλι στην εξουσία στην Ιαπωνία, στο Ισραήλ και στην Ουκρανία. Ελπίζουν να πάρουν την εκδίκησή τους. Είναι καθήκον μας να καταγγείλουμε τις προετοιμασίες τους και να τους εμποδίσουμε να πυροδοτήσουν την αποκάλυψη.

Deutsch français italiano Nederlands
Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου φροντίζει για την επανεγγραφή της υπόθεσης του «Αλταλένα».

Οι ηττημένοι του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου διεκδικούν την εκδίκησή τους. Δεν έχουν κανένα συμφέρον για αυτό. Απλώς θέλουν να κερδίσουν και να αναδιοργανώσουν τον κόσμο με ιεραρχικό τρόπο, με τους ίδιους στην κορυφή. Εδώ ακολουθούν τα νέα τους.

Για τους «μιλιταριστές», η Ιαπωνία δεν έχασε ποτέ τον πόλεμο

Η Ιαπωνίδα Πρωθυπουργός, Σανάε Τακαΐτσι, είναι πιστή στον αυτοκράτορα. Κάθε 15 Αυγούστου, επέτειο της παράδοσης, επισκέπτεται το Ιερό Γιασουκούνι. Εκεί τιμώνται όλοι όσοι έδωσαν τη ζωή τους για τον αυτοκράτορα κατά τη διάρκεια του «πολέμου των δεκαπέντε ετών», δηλαδή της εισβολής στην Άπω Ανατολή και του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Έχει τη συνήθεια να προσεύχεται στους τάφους εγκληματιών κατά της ανθρωπότητας, πράγμα που της απαγορεύει ο νόμος από τότε που είναι Πρωθυπουργός.

Βουλευτές και εν ενεργεία υπουργοί μεταβαίνουν για να τιμήσουν εγκληματίες κατά της ανθρωπότητας, στις 15 Αυγούστου 2026, στο Ιερό Γιασουκούνι.

Φέτος, μη μπορώντας να έρθει η ίδια, έστειλε προσφορές. Τέσσερις υπουργοί της και περίπου εκατό πενήντα βουλευτές, που μπορούσαν να πάνε, μετέβησαν εκεί.

Για εκείνους, τα εγκλήματα του αυτοκρατορικού στρατού δεν υπήρξαν ποτέ. Είναι απλώς παραπληροφόρηση των εχθρών της Ιαπωνίας. Όμως οι Κορεάτες και οι Κινέζοι έχουν άλλη ανάμνηση: ο αυτοκρατορικός στρατός αντιμετώπιζε όλους όσους δεν αναγνώριζαν τη θεότητα του αυτοκράτορα ως υπανθρώπους. Οι Ιάπωνες στρατεύσιμοι μάθαιναν να σφαγιάζουν και να βασανίζουν αυτά τα άτομα και, αν αρνούνταν, ξυλοκοπούνταν άγρια. Στη Ναντζίνγκ, 100.000 γυναίκες και παιδιά βιάστηκαν και υποδουλώθηκαν για την ικανοποίηση των στρατιωτών του αυτοκράτορα, και στη συνέχεια 300.000 άνθρωποι σφαγιάστηκαν. Στην Κορέα, η μονάδα 731 πραγματοποίησε ζωντανές τομές σε κρατουμένους, χωρίς αναισθησία· εγκλήματα που ενέπνευσαν τον γιατρό Μένγκελε στο Άουσβιτς.

Τα ίδια εγκλήματα επαναλήφθηκαν στη Σιγκαπούρη, τη Μαλαισία, την Ινδοκίνα και την Ταϊλάνδη, ακόμη κι αν ο πληθυσμός δεν έχει τόσο έντονη ανάμνηση όσο στην Κορέα και την Κίνα.

Οι Ιάπωνες μιλιταριστές δεν επιδιώκουν να αναπαράγουν τα εγκλήματά τους. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι στη σύγχρονη εποχή δεν μπορούν να απαιτήσουν τη λατρεία ενός αυτοκράτορα που έχει αναγνωρίσει ότι δεν είναι πλέον θεός. Αλλά επανεξοπλίζουν τη χώρα τους.

Εορτάζοντας τις σφαγές της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι, στις 6 και 9 Αυγούστου, η Σανάε Τακαΐτσι φρόντισε να μην υπενθυμίσει ότι διαπράχθηκαν από τις ΗΠΑ του προέδρου Χάρυ Τρούμαν. Ομοίως, σε αντίθεση με τους προκατόχους της, δεν εξέφρασε μεταμέλεια ούτε ζήτησε συγγνώμη για την ευθύνη της Ιαπωνίας στον Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η Ιαπωνία παραδέχτηκε την ήττα της το 1945 μόνο με τη δήλωση του σοσιαλιστή Πρωθυπουργού Τομιίτσι Μουραγιάμα, με αφορμή την 50ή επέτειο του γεγονότος, στις 15 Αυγούστου 1995. Αυτή αμφισβητήθηκε από τον φιλελεύθερο-δημοκράτη Πρωθυπουργό Σίνζο Άμπε, με αφορμή τον διορισμό της υπουργού των Δυνάμεων Αυτοάμυνας, στις 3 Αυγούστου 2016. Αυτή είναι πλέον η επίσημη θέση της Ιαπωνίας που υπερασπίζεται η προστατευόμενη του Σίνζο Άμπε, Σανάε Τακαΐτσι [1].

Εν γνώσει της, η κυρία Τακαΐτσι παραβίασε τον ειρηνισμό του ιαπωνικού συντάγματος και παρείχε στρατιωτικά φορτηγά στους Ουκρανούς «ολοκληρωτικούς εθνικιστές» και στρατιώτες στο αρχηγείο του ΝΑΤΟ στο Βίζμπαντεν, στις 29 Μαΐου [2].

Για τους «αναθεωρητικούς σιωνιστές», ήρθε η ώρα να ξαναρχίσουν τον πόλεμο κατά των «σιωνιστών»

Ο καχανιστής (δηλαδή ο οπαδός του ραβίνου-τρομοκράτη Μέιρ Καχάνε) Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ, υπουργός Εθνικής Ασφάλειας του Ισραήλ, ανακοίνωσε στις 28 Αυγούστου ότι οι άνδρες του εντόπισαν το ναυάγιο του «Αλταλένα». Πρόκειται για ένα πλοίο, ναυλωμένο από τους «αναθεωρητικούς σιωνιστές», με περίπου 900 ένοπλους επί πλοίου, το οποίο ο «σιωνιστής» Πρωθυπουργός Ντέιβιντ Μπεν Γκουριόν βύθισε πριν προσεγγίσει στο Ισραήλ, στις 22 Ιουνίου 1948.

Οι «αναθεωρητικοί σιωνιστές», δηλαδή οι οπαδοί του Ουκρανού Βλαντίμιρ Ζέεβ Ζαμποτίνσκι, και οι «σιωνιστές» με την απλή έννοια, δηλαδή οι οπαδοί του Ούγγρου Τέοντορ Χερτσλ, είχαν αναπτύξει μεταξύ τους φριχτό μίσος. Ο Χερτσλ ήθελε μια πατρίδα όπου οι Εβραίοι θα γλίτωναν από τα πογκρόμ, ενώ ο Ζαμποτίνσκι ήθελε μια εβραϊκή αυτοκρατορία όπως υπήρχαν η ιταλική και η γερμανική.

Το όνομα «Αλταλένα» παρέπεμπε στο ψευδώνυμο του φασίστα Ζαμποτίνσκι. Αυτό το πλοίο είχε αναχωρήσει από τη Μασσαλία γεμάτο όπλα. Οι ένοπλοι σκόπευαν να δολοφονήσουν τους «σιωνιστές» κατά την άφιξή τους στο Ισραήλ και να καταλάβουν την εξουσία. Οι Γάλλοι λιμενεργάτες, με πρόσκληση της CGT, είχαν κηρύξει απεργία στο λιμάνι για να εξασφαλίσουν ότι δεν θα αναχωρούσαν, προστατεύοντας έτσι τους Εβραίους της Παλαιστίνης.

Αλλά οι «αναθεωρητικοί σιωνιστές» προστατεύονταν, από την πλευρά τους, από τον Πρόεδρο του Συμβουλίου, Ρομπέρ Σουμάν, και τον υπουργό Εξωτερικών του, Ζωρζ Μπιντώ. Οι δύο άνδρες γνώριζαν πολύ καλά ότι οι «αναθεωρητικοί σιωνιστές» ήταν σύμμαχοι του Άξονα και ότι ο Ζαμποτίνσκι είχε εγκαταστήσει την Μπετάρ στη Ρώμη υπό την προστασία του Ντούτσε Μπενίτο Μουσολίνι. Αντίθετα, πιθανότατα αγνοούσαν τις διαπραγματεύσεις που διεξήγαγαν καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου με τους Ναζί.

Ο Ρομπέρ Σουμάν, τον οποίο η προπαγάνδα μας παρουσιάζει ως τον «πατέρα της Ευρώπης», ήταν Λορραίνος. Ως εκ τούτου, αγωνίστηκε για να αποτρέψει έναν πόλεμο μεταξύ της Γερμανίας (όπου είχε γεννηθεί) και της Γαλλίας (της οποίας είχε γίνει πολίτης από τότε που ανέκτησε τη Λορραίνη). Υπήρξε υπουργός του Φιλίπ Πεταίν και το όνομά του περιλαμβάνεται μεταξύ των υπογραφόντων το διάταγμα έγκρισης της συμφωνίας ανακωχής. Τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό από τους Ναζί, δραπέτευσε και εντάχθηκε στην Αντίσταση το 1942, δηλαδή μετά τη σοβιετική νίκη του Στάλινγκραντ και, επομένως, όταν η γερμανική ήττα γινόταν προβλέψιμη.

Κατά την Απελευθέρωση, δήλωσε ενώπιον Δικαστηρίου ότι ο στρατάρχης Πεταίν είχε εγγράψει το όνομά του στο διάταγμα ανακωχής χωρίς να τον συμβουλευτεί. Έτσι, δεν διώχθηκε, αλλά ο στρατηγός Σαρλ Ντε Γκωλ αρνήθηκε πάντα να του δώσει το χέρι και δεν παρέστη στην κηδεία του, το 1960.

Ο Ζωρζ Μπιντώ, από την πλευρά του, υπήρξε αντιστασιακός και μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της Αντίστασης του Ζαν Μουλέν. Εκεί εργάστηκε για να θέσει τον στρατηγό Ντε Γκωλ στο περιθώριο και επιχείρησε να περάσει μπροστά του κατά την παρέλαση της νίκης στα Ηλύσια Πεδία. Χριστιανοδημοκράτης, αντιτάχθηκε στην ανεξαρτησία της Αλγερίας και συμμετείχε στο πραξικόπημα των στρατηγών του Αλγερίου, το 1961, κατά του προέδρου Ντε Γκωλ.

Δεν προκαλεί, λοιπόν, μεγάλη έκπληξη το γεγονός ότι ο Γάλλος Πρόεδρος του Συμβουλίου και ο υπουργός Εξωτερικών του υποστήριξαν μια απόπειρα πραξικοπήματος στο Τελ Αβίβ.

Ο ισραηλινο-αραβικός πόλεμος μόλις είχε ξεκινήσει. Ούτε οι Ισραηλινοί ούτε οι Άραβες είχαν αρκετά όπλα για να πολεμήσουν. Έτσι, μόνο οι Βρετανοί μπορούσαν να επικρατήσουν. Είχαν την ευφυΐα να μην εμπλέξουν τις κυρίως δυνάμεις τους, αλλά τον αποικιακό τους στρατό. Έτσι, στρατιώτες από την Υπεριορδανία, υπό τη διοίκηση Βρετανών αξιωματικών, κέρδισαν αυτόν τον πόλεμο, υπό τις διαταγές του «Γκλαμπ Πασά» (κατά το πραγματικό του όνομα, στρατηγού Τζον Μπάγκοτ Γκλαμπ).

Ο Ντέιβιντ Γκρουν-Μπεν Γκουριόν, ο οποίος είχε αναλύσει τον συσχετισμό δυνάμεων, μπορούσε να βασιστεί μόνο στους Άγγλους για να αποτρέψει την οργή των Αράβων. Έπρεπε, λοιπόν, να απομακρύνει τους «αναθεωρητικούς σιωνιστές» που μόλις είχαν διεξαγάγει τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο εναντίον της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, στη συνέχεια δολοφόνησαν, στο Κάιρο, τον υπουργό Αποικιών, Ουόλτερ Γκίνες Λόρδο Μόυν, και τέλος ανατίναξαν την έδρα της κυβέρνησης της υπό βρετανική Εντολή Παλαιστίνης, στο ξενοδοχείο Κινγκ Ντέιβιντ.

Όταν το «Αλταλένα» βυθίστηκε, ο Μεναχέμ Μπεγκίν, ο οποίος είχε διαδεχθεί τον αείμνηστο Ζαμποτίνσκι στην ηγεσία του αναθεωρητικού σιωνιστικού κόμματος, δεν μπορούσε να εκδικηθεί τους ένοπλους του χωρίς να διακινδυνεύσει να δει το Ισραήλ να ηττάται από τους Άραβες. Πήρε, λοιπόν, την πρωτοβουλία να συνάψει συμφωνία με τον Γκρουν-Μπεν Γκουριόν. Οι δύο άνδρες απέφυγαν τον εμφύλιο πόλεμο και μοιράστηκαν τις θέσεις. Οι «σιωνιστές» παρέμειναν στην εξουσία και οι «αναθεωρητικοί σιωνιστές» εξαφανίστηκαν εντός της Μοσάντ. Εκεί μπόρεσαν να συνεχίσουν τις τρομοκρατικές τους ενέργειες. Τρεις μήνες αργότερα, δολοφόνησαν τον ειδικό απεσταλμένο των Ηνωμένων Εθνών, Φόλκε Μπερναντότ, ο οποίος είχε έρθει να χαράξει τις εβραϊκές και αραβικές ζώνες στο νέο δικοινοτικό κράτος. Ο δολοφόνος του Μπερναντότ, Γεχωσούα Κόεν, έγινε σωματοφύλακας του Μπεν Γκουριόν.

Ο Πρωθυπουργός, Μπενιαμίν Νετανιάχου, φοβήθηκε, όταν ο Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ ανακοίνωσε την ανακάλυψη του ναυαγίου, μήπως αφεθεί να υπενθυμίσει τη μνήμη εκείνης της ταραγμένης εποχής. Γι’ αυτό έσπευσε στο μουσείο Ετσέλ για να επικοινωνήσει με τον δικό του τρόπο. Ανακοίνωσε ότι θα ανέσυρε το ναυάγιο, σύμβολο της ισραηλινής ενότητας. Έτσι, μετέφερε τα βλέμματα από την απόπειρα πραξικοπήματος στη συμφωνία ειρηνικής συμβίωσης του Ντέιβιντ Γκρουν-Μπεν Γκουριόν και του Μεναχέμ Μπεγκίν.

Ο Νετανιάχου είναι γιος του φασίστα Μπεντσιόν Νετανιάχου, προσωπικού γραμματέα του Βλαντίμιρ Ζαμποτίνσκι. Δεν προκαλεί, λοιπόν, έκπληξη το γεγονός ότι διέταξε τους στρατούς του να διαπράξουν σφαγή αμάχων στη Γάζα.

Για τους «ολοκληρωτικούς εθνικιστές», ήρθε η στιγμή να εξαφανίσουν τον σλαβικό πολιτισμό

Ο μη εκλεγμένος πρόεδρος της Ουκρανίας, ο σφετεριστής Βολοντίμιρ Ζελένσκι (η εκλεκτική του θητεία έληξε πριν από δύο χρόνια και τρεις μήνες), έχει σταδιακά μετατρέψει το καθεστώς του από εθνικό συνασπισμό που συμπεριλάμβανε τους «ολοκληρωτικούς εθνικιστές» σε δικτατορία υπό την κυριαρχία τους.

Οι «ολοκληρωτικοί εθνικιστές» είναι ένα ρεύμα σκέψης, ρητά αντισοβιετικό και αντιχαζαρικό (δηλαδή αντισημιτικό, με αναφορά στη χαζαρική εβραϊκή αυτοκρατορία που αναπτύχθηκε μεταξύ της Μαύρης Θάλασσας και της Κασπίας Θάλασσας κατά τον Μεσαίωνα). Ο όρος «ολοκληρωτικός εθνικισμός» δανείστηκε από τον Γάλλο φασίστα, Σαρλ Μωράς.

Ο ουκρανικός «ολοκληρωτικός εθνικισμός» δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου από τον πράκτορα του Β’ Γερμανικού Ράιχ, Ντμίτρο Ντόντσοφ. Αναπτύχθηκε στην τροχιά του ιταλικού φασισμού και της ρουμανικής Σιδηράς Φρουράς, και στη συνέχεια κατά τη συνεργασία με τους Ναζί, γύρω από τον άνθρωπο-κλειδί του Ντόντσοφ, Στέπαν Μπαντέρα.

Κατά το δεύτερο μισό του Παγκοσμίου Πολέμου, ο ίδιος ο Ντόντσοφ υπήρξε διαχειριστής του Ινστιτούτου Ράινχαρντ Χάιντριχ. Υπό αυτή την ιδιότητα, υπήρξε ένας από τους σχεδιαστές της «τελικής λύσης του σλαβικού, εβραϊκού και τσιγγάνικου ζητήματος».

Πριν από λιγότερο από ένα μήνα, στις 11 Αυγούστου 2026, τα λείψανα του συνταγματάρχη Γιεβχέν Κονοβάλετς εκτάφηκαν στο νεκροταφείο Κρούσβαϊκ του Ρότερνταμ από την Ουκρανική Ελληνοκαθολική Εκκλησία, παρουσία της πρέσβειρας της Ουκρανίας. Παραδόθηκαν στην Ουκρανία και προσωρινά επανατάφηκαν, στις 18 Αυγούστου, στο Εθνικό Στρατιωτικό Μνημειακό Νεκροταφείο, παρουσία πολλών μελών της κυβέρνησης και του μη εκλεγμένου προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Μια τελετή αποχαιρετισμού πραγματοποιήθηκε στον Πατριαρχικό Καθεδρικό Ναό της Ανάστασης του Χριστού της Ουκρανικής Ελληνοκαθολικής Εκκλησίας στο Κίεβο. Η οριστική κηδεία θα λάβει χώρα στο Εθνικό Πάνθεον.

Ο συνταγματάρχης Γιεβχέν Κονοβάλετς (1891-1938) είναι ένας από τους ιδρυτές και πρώτους ηγέτες της Οργάνωσης Ουκρανών Εθνικιστών (OUN). Είναι υπεύθυνος για τη σφαγή των Μπολσεβίκων του Κιέβου. Προσωπικός φίλος του Αδόλφου Χίτλερ, ήδη από το 1922, κατέφυγε, το 1936, στη Ρώμη υπό την προστασία του Ντούτσε Μπενίτο Μουσολίνι. Κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού, δολοφονήθηκε, τον Μάιο του 1938, από τη σοβιετική NKVD στο Ρότερνταμ.

Οι τιμές αποδόθηκαν από την προεδρική φρουρά, την ίδια που ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν είχε προσκαλέσει, στις 14 Ιουλίου, να παρελάσει στις Ηλύσια Πεδία. Ο Κονοβάλετς είναι υπεύθυνος για πολλές σφαγές. Είναι εγκληματίας κατά της ανθρωπότητας. Το μήνυμα του σφετεριστή Ζελένσκι είναι σαφές: όχι μόνο η Ουκρανία δεν θα αποναζιστικοποιηθεί, όπως απαιτούν οι Ρώσοι, αλλά είναι και πάλι «ολοκληρωτικά εθνικιστική».

Στις 24 Αυγούστου, η Ουκρανία γιόρτασε την 35η επέτειο της ανεξαρτησίας της από τη Σοβιετική Ένωση, παρουσία αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων των Σκανδιναβικών-Βαλτικών κρατών (NB8) και του Ηνωμένου Βασιλείου. Όλοι δήλωσαν ότι η Ρωσία θέλει να εισβάλει και να προσαρτήσει την Ουκρανία. Επανέλαβαν ότι η Κριμαία, το Ντονμπάς και η Νοβοροσία είναι ουκρανικές. Κανείς δεν ανέφερε ότι η Κριμαία είχε διακηρύξει την αυτονομία της από τη Σοβιετική Δημοκρατία της Ουκρανίας, στις 15 Φεβρουαρίου 1991, δηλαδή περισσότερο από έξι μήνες πριν από την Ουκρανία. Αυτή η δημοκρατία αναγνωρίστηκε από την Ουκρανία, στις 19 Ιουνίου 1991, δηλαδή δύο μήνες πριν αυτή διακηρύξει την ανεξαρτησία της. Στις 5 Μαΐου 1992, η Κριμαία διακήρυξε την ανεξαρτησία της. Το Κίεβο σταμάτησε να καταβάλλει τις συντάξεις και τους μισθούς των Κριμαίων δημοσίων υπαλλήλων. Αυτή η δαπάνη καλύφθηκε από τη Μόσχα, το δεύτερο εξάμηνο του 1992 και ολόκληρο το 1993, έως ότου ο Ρώσος πρόεδρος, Μπορίς Γιέλτσιν, σταμάτησε να την αναλαμβάνει.

Δύο ημέρες αργότερα, στις 26 Αυγούστου, αφού έφυγαν οι επίσημοι προσκεκλημένοι, ο σφετεριστής Ζελένσκι απένειμε παράσημα σε μαχητές του μετώπου Ολεξάντριβσκα (Ντονμπάς) και ιδιαίτερα στον ταξίαρχο Αντρίι Μπιλέτσκι, διοικητή του 3ου Σώματος Στρατού.

Του απένειμε το χρυσό αστέρι, την ανώτατη ουκρανική διάκριση, αυτή των «Ηρώων της Ουκρανίας».

Ο ιστορικός Αντρίι Μπιλέτσκι είναι συγγραφέας μιας διατριβής για τον Ουκρανικό Εθνικό Στρατό (UPA) στην οποία εξυμνεί τη γενοκτονία περίπου εκατό χιλιάδων Πολωνών στη Βολυνία και τη σφαγή αρκετών δεκάδων χιλιάδων Εβραίων στο Μπαμπί Γιαρ. Ίδρυσε τον «Δεξιό Τομέα» και υπήρξε ένας από τους κύριους πρωταγωνιστές του πραξικοπήματος (που χαρακτηρίστηκε από την ατλαντιστική προπαγάνδα ως «Ευρωμαϊντάν» ή «επανάσταση της αξιοπρέπειας») που ανέτρεψε τον δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο, Βίκτορ Γιανουκόβιτς, τον Φεβρουάριο του 2014. Στη συνέχεια, ίδρυσε το Τάγμα Αζόφ και ηγήθηκε της σφαγής των ρωσόφωνων στο Ντονμπάς, και στη συνέχεια των μαχών της Μαριούπολης και του Μπαχμούτ.

Όπως όλοι οι «ολοκληρωτικοί εθνικιστές», ο Μπιλέτσκι ισχυρίζεται ότι οι πραγματικοί Ουκρανοί δεν είναι Σλάβοι, αλλά Βάραγγοι (δηλαδή Φινλανδοί Βίκινγκ). Για αυτούς, οι Βάραγγοι πρέπει να δώσουν την «τελική μάχη» κατά των Σλάβων. Το 2010, δήλωσε: «Η ιστορική αποστολή του έθνους μας σε αυτή την κρίσιμη στιγμή είναι να οδηγήσει τις Λευκές Φυλές του κόσμου σε μια τελική σταυροφορία για την επιβίωσή τους. Μια σταυροφορία εναντίον των Untermenschen [υποανθρώπων] με επικεφαλής τους σημίτες.» [3].

Και τώρα

Δεν μπορούμε πλέον να αγνοούμε τι συμβαίνει. Οι δυνάμεις του ιστορικού φασισμού, όχι παλαβοί νοσταλγοί παρελάσεων με στολές, αλλά οι άνθρωποι που φιλοδοξούν να συνεχίσουν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, έχουν ξυπνήσει. Άρχισαν να ξαναγράφουν την ιστορία. Χρησιμοποίησαν την αδιαφορία μας για να σβήσουν τη μνήμη των εγκλημάτων τους.

Η άμεση ευθύνη μας είναι να τους αρνηθούμε κάθε πολιτική ευθύνη προτού επιχειρήσουν να πάρουν την εκδίκησή τους και πυροδοτήσουν την αποκάλυψη.

Πρέπει να απαιτήσουμε άμεσες εκλογές στην Ουκρανία και την Ιαπωνία. Αυτές έχουν συγκλεισθεί στο Ισραήλ, αλλά πρέπει να διασφαλίσουμε ότι η προεκλογική εκστρατεία θα είναι ειλικρινής.

Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

[3] Παράθεμα από την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την υπόθεση της πτήσης MH17 (βλ. παράγραφο 360).. Citation extraite de la décision de la Cour européenne des Droits de l’homme dans l’affaire du vol MH17 (cf. paragraphe 360).