Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παλαιστίνη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 28 Απριλίου 2026

Τιερί Μεϊσάν: Ο Ντόναλντ Τραμπ λαμβάνει υπόψη του τα όρια του τζάκσονισμού

Η μεταμόρφωση των Ηνωμένων Πολιτειών (ΙΙ)

Ο Ντόναλντ Τραμπ λαμβάνει υπόψη του τα όρια του τζάκσονισμού

του Τιερί Μεϊσάν

Τα γεγονότα εξελίσσονται άσχημα. Την ώρα που ο πρόεδρος Τραμπ εξαπολύει τον πολιτισμικό του αγώνα (Kulturkampf) εναντίον της Καθολικής Εκκλησίας, προκειμένου να επαναβεβαιώσει τον αγγλοσαξονικό και όχι αζτεκικό χαρακτήρα της χώρας του, υφίσταται μια βαριά αποτυχία απέναντι στο Ιράν. Διαπιστώνει ότι ο τρόπος με τον οποίο διεξάγει εμπορικές υποθέσεις δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη διπλωματία, τουλάχιστον με αυτόν τον συνομιλητή. Και ότι η τζάκσονική ιδεολογία του, η οποία επιτελεί θαύματα στα εσωτερικά ζητήματα, δεν του επιτρέπει να αντιμετωπίσει στρατηγικά προβλήματα. Έχοντας επίγνωση του αδιεξόδου στο οποίο βρίσκεται, ο Ντόναλντ Τραμπ προσαρμόζεται. Αλλάζει ριζικά.

Δίκτυο Βολταίρος | Παρίσι (Γαλλία) | 28 avril 2026

Deutsch Español français italiano Português русский

Στις 21 Απριλίου 2026, ο πρόεδρος Τραμπ βρισκόταν στο Λούισβιλ του Κεντάκι, για να τιμήσει τον Χένρι Κλέι, τον ιστορικό αντίπαλο του προέδρου Άντριου Τζάκσον. Σκόπευε να εκδηλώσει ότι είχε ακούσει τις φωνές του λαού και των συμβούλων του και ότι άλλαζε μέθοδο.

Το παρόν άρθρο έπεται του: «Το σχίσμα που αντιπαραθέτει το Πεντάγωνο στο Βατικανό», 21 Απριλίου 2026.

Στις 21 και 22 Ιουνίου 2025, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ διέταζε τον βομβαρδισμό ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων (επιχείρηση «Σφύρα του Μεσονυκτίου»). Επισήμως, επρόκειτο για την καταστροφή κάθε δυνατότητας παραγωγής ατομικής βόμβας. Ανεπισήμως, η επιχείρηση αυτή είχε ως κύριο στόχο να στερήσει το Ισραήλ δικαιολογίας για να χρησιμοποιήσει ατομική βόμβα εναντίον του Ιράν, όπως είχαν αναφέρει αρκετοί πολιτικοί.

Εν πάση περιπτώσει, το Πεντάγωνο διαπίστωσε ότι οι ιρανικές εγκαταστάσεις ήταν τόσο βαθιά θαμμένες που δεν μπορούσε να τις πλήξει. Εξάλλου, δεν τολμά κανείς να φανταστεί ποιες θα μπορούσαν να ήταν οι συνέπειες αυτών των βομβαρδισμών, αν είχαν πετύχει τους στόχους τους.

Η επιχείρηση αυτή υπήρξε η αφορμή για την Ουάσιγκτον να θέσει ερωτήματα σχετικά με τις ικανότητές της να ανατρέψει το χομεϊνικό καθεστώς και, κυρίως, για τη συνολική της στρατηγική. Κατά τη συγκρότηση της κυβέρνησής του, ο Ντόναλντ Τραμπ είχε αποδεχθεί ο αντιπρόεδρός του, Τζέι Ντι Βανς, να τοποθετήσει έναν φίλο του, τον Έλμπριτζ Κόλμπι, ως υφυπουργό Πολέμου. Αυτός ο στρατηγικός αναλυτής είχε ήδη συμμετάσχει στην πρώτη θητεία του Τραμπ. Του είχε εκθέσει τη «θεωρία της άρνησης»: για να διασφαλιστεί ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα παραμείνουν η πρώτη παγκόσμια δύναμη και ότι η Κίνα δεν θα τις ξεπεράσει, δεν πρέπει να την πολεμήσουν στρατιωτικά, αλλά να την στερήσουν την ενέργεια και τις πρώτες ύλες που είναι απαραίτητες για την ανάπτυξή της [1].

Ο Έλμπριτζ Κόλμπι είναι η μοναδική προσωπικότητα που συνδέεται με την εποχή Ομπάμα-Μπάιντεν η οποία βρήκε θέση δίπλα στον Ντόναλντ Τραμπ. Ασκούσε πράγματι επιρροή στην πολιτική των Δημοκρατικών απέναντι στο Ιράν και εργάστηκε για τη WestExec Advisors, την εταιρεία του Άντονι Μπλίνκεν.

Από της επιχείρησης «Σφύρα του Μεσονυκτίου» και μετά, ο λόγος του Ντόναλντ Τραμπ άρχισε να μεταβάλλεται. Μέχρι τότε, το κύριο μέλημά του ήταν να σώσει το δολάριο από το αβυσσαλέο δημόσιο χρέος του. Είχε ζητήσει οικονομική υποστήριξη από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τη Σαουδική Αραβία και είχε πληθύνει τις απότομες δηλώσεις, διαβεβαιώνοντας ότι δεν αντιμετώπιζε κανένα πρόβλημα ρευστότητας. Είχε διαδοχικά ανακοινώσει φαραωνικές επενδύσεις για έναν «χρυσό θόλο» και για έναν «χρυσό στόλο». Όλα αυτά ήταν απλά λόγια, καθώς τα κράτη του Κόλπου είχαν ήδη εξαντλήσει τα ρευστά διαθέσιμά τους και τα εξοπλιστικά προγράμματα δεν είχαν καν αρχίσει να υλοποιούνται.

Ο Κόλμπι πλησίασε τον Τζον Ράτκλιφ, τον διευθυντή της CIA, για να σκεφτούν πώς θα στερούσαν από την Κίνα τους πόρους της στο εξωτερικό. Ο ίδιος ήταν εγγονός του Γουίλιαμ Κόλμπι, του διευθυντή της CIA επί Ρίτσαρντ Νίξον. Εκείνος είχε εγκαταστήσει τις δικτατορίες της Λατινικής Αμερικής μαζί με τον παλιό του φίλο, τον Γάλλο στρατηγό Πολ Ωζαρές [2].

Τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο του 2025, ο Κόλμπι και ο Ράτκλιφ στέλνουν πράκτορες να συναντήσουν, στο Κατάρ, την Ντέλσι Ροδρίγκες, αντιπρόεδρο της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας, και τον εραστή της, Γιουσέφ Αμπού Νασίφ Σμαϊλί. Πρόκειται να διερευνήσουν το έδαφος και να δουν πώς η νεαρή γυναίκα θα μπορούσε να βοηθήσει στον τερματισμό της αυταρχικής παρέκκλισης του Νικολάς Μαδούρο [3].

Όταν διαπιστώθηκε η δυνατότητα η αντιπρόεδρος να εξομαλύνει την κατάσταση στο Καράκας, η επιχείρηση προετοιμάστηκε από τη Νότια Διοίκηση (SouthCom), ενώ η CIA αναλάμβανε να κάνει τους πάντες να πιστέψουν ότι σκοπός της ήταν να τερματίσει το εμπόριο ναρκωτικών. Ο πραγματικός της σκοπός συγκαλύφτηκε από την καταστροφή μερικών σκαφών που μεταφέραν ναρκωτικά. Στην πραγματικότητα, επρόκειτο να διασφάλιζε ότι το βενεζουελάνικο πετρέλαιο δεν θα φτάνει πλέον στην Κίνα (η «στρατηγική της άρνησης»). Ολόκληρος ο κόσμος απατάθηκε, καθώς η αριστερά πιστεύει —λανθασμένα— ότι οι καπιταλιστές θέλουν να οικειοποιηθούν το βενεζουελάνικο πετρέλαιο («επιχείρηση Απόλυτη Αποφασιστικότητα», 3 Ιανουαρίου 2026).

Ο Κόλμπι και ο Ράτκλιφ προετοιμάζουν ήδη την επόμενη επιχείρηση. Πρόκειται αυτή τη φορά να στερήσουν την Κίνα του ιρανικού πετρέλαιου, το οποίο αντιπροσωπεύει το 40% των ενεργειακών εισαγωγών της. Οι δύο άνδρες ενεργοποιούν τότε τις επαφές τους στο Τελ Αβίβ. Σκοπός είναι να υποδειχθεί στον Μπενιαμίν Νετανιάχου ότι θα του αφεθεί ελεύθερο πεδίο εάν επιτεθεί στο Ιράν. Πράγματι, εκείνος προτείνει αμέσως στις Ηνωμένες Πολιτείες να οργανώσουν αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη.

Ο Κόλμπι και ο Ράτκλιφ είναι και οι δύο πεπεισμένοι ότι μια αλλαγή καθεστώτος είναι απίθανη και ότι το Ιράν δεν ετοιμάζει ατομική βόμβα. Στόχος τους είναι αποκλειστικά να πνίξουν την Κίνα. Ο πρόεδρος Τραμπ είναι πεπεισμένος ότι οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ θα βοηθήσουν για άλλη μια φορά τις Ηνωμένες Πολιτείες να οργανώσουν αλλαγή καθεστώτος. Καταφέρνει η Γαλλία να εκπαιδεύσει Κούρδους ελεύθερους σκοπευτές, στο Ιράκ, για να πυροβολούν εναντίον διαδηλωτών και αστυνομικών και να προκαλέσουν έτσι το χάος που θα προηγηθεί της «πτώσης των αγιατολάχ». Εν τω μεταξύ, ο Σκοτ Μπέσεντ, υπουργός Οικονομικών, οργανώνει την πτώχευση της τράπεζας Αγιάντε [4], η οποία φιλοξενεί τις αποταμιεύσεις των εμπόρων του παζαριού.

Στις 23 Οκτωβρίου 2025, η τράπεζα Αγιάντε πτωχεύει. Οι καταθέτες αρχίζουν να διαδηλώνουν. Έχουν καταστραφεί. Κάποιοι από αυτούς είναι πλούσιοι παζαριώτες. Η κοινωνία βράζει, αλλά κανείς δεν αμφισβητεί το καθεστώς. Τον Ιανουάριο του 2026, οι Κούρδοι ελεύθεροι σκοπευτές αρχίζουν να δολοφονούν διαδηλωτές και αστυνομικούς. Ο καθένας νομίζει ότι μόνο το αντίπαλο στρατόπεδο φέρει την ευθύνη, ενώ στην πραγματικότητα τρίτοι έκαναν τη δουλειά, αλλά είναι αόρατοι.

Ο Ντόναλντ Τραμπ διαβεβαιώνει ότι δεν θα αφήσει τους Φρουρούς της Επανάστασης να σφαγιάσουν τον ίδιο τους τον λαό. Οι Δυτικοί, πεπεισμένοι ότι οι μη Δυτικοί δεν είναι πολιτισμένοι, υποστηρίζουν την «υπεράσπιση της δημοκρατίας». Το κόλπο πετυχαίνει. Το Ισραήλ, το οποίο δεν σέβεται τους μη Εβραίους θρησκευτικούς ηγέτες, δολοφονεί τον Ανώτατο Ηγέτη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ακολουθούν αμέσως.

Η συνέχεια δεν είχε προβλεφθεί: το Ιράν, το οποίο προετοιμάζεται επί 48 χρόνια να απελευθερωθεί από τις αποικιακές δυνάμεις και στη συνέχεια να απελευθερώσει τον υπόλοιπο κόσμο από αυτές, είναι καλά προστατευμένο. Οι ισραηλο-ΗΠΑκιακοί βομβαρδισμοί κατορθώνουν να αποκεφαλίσουν τη χώρα, η οποία όμως αντιστέκεται στιγμιαία σαν ύδρα. Κι όμως, αυτό δεν είναι καθόλου εκπληκτικό: το 1981, οι Μουτζαχεντίν του Λαού είχαν κατορθώσει να δολοφονήσουν μονομιάς 70 ηγέτες, συμπεριλαμβανομένου του αγιατολάχ Σεγιέντ Μοχαμάντ Χοσεϊνί Μπεχεστί, τότε νούμερο 2 της χώρας, και περίπου δέκα υπουργούς. Τις επόμενες δύο ημέρες, είχαν όλοι αντικατασταθεί.

Χειρότερα, το Ιράν, το οποίο είχε προβλέψει την επίθεση και είχε προετοιμάσει εδώ και πολύ καιρό την απάντησή του, βάλλει εναντίον των αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων στην περιοχή. Μέσα σε λίγες ώρες, τερματίζει την αεροπορική κυριαρχία των Δυτικών καταστρέφοντας το υπερσύγχρονο αμερικανικό ραντάρ που παρακολουθούσε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή [5]. Στη συνέχεια, καταστρέφει αεροσκάφη ραντάρ που είχαν έρθει να αναπληρώσουν την απουσία του επίγειου υπερσύγχρονου ραντάρ. Το Πεντάγωνο χρειάζεται κάποιο χρόνο για να καταλάβει ότι το Ιράν διαθέτει δορυφόρο που του επιτρέπει να βλέπει ολόκληρη την περιοχή [6]. Όχι μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι τυφλές, αλλά το Ιράν τα βλέπει όλα λεπτομερώς. Η απάντηση είναι τόσο εντυπωσιακή που η ιρανική κοινή γνώμη συσπειρώνεται εναντίον του επιτιθέμενου. Ολόκληρη μια γενιά ζητά να καταταγεί στους Μπασίτζ και στους Πασνταράν, δηλαδή στο Σώμα των Φρουρών της Επανάστασης.

Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ δεν είναι πιο αποτελεσματικό από το Πεντάγωνο: το Ιράν ανασύρει ένα ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, που είχε εγκριθεί ομόφωνα χωρίς ψηφοφορία, σύμφωνα με το οποίο το διεθνές δίκαιο δικαιώνει το Ιράν [7]. Η Τεχεράνη τονίζει ότι το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας, το οποίο καταδικάζει την απάντησή του εναντίον των κρατών του Κόλπου, παραβιάζει το διεθνές δίκαιο. Τα κράτη του Κόλπου δεν ξέρουν σε ποιον άγιο να προσκυνήσουν. Εξακολουθούν να καταγγέλλουν τις ιρανικές επιθέσεις, αλλά πρέπει να συμβιβαστούν ότι έχουν διαπράξει ένα πολύ βαρύ σφάλμα: φιλοξενώντας αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις, πίστευαν ότι προστατεύονταν στρατιωτικά. Ανακαλύπτουν ότι στην πραγματικότητα, είχαν προσκυνήσει μια δύναμη που τους ενέπλεξε σε έναν πόλεμο που δεν είναι δικός τους.

Κατά συνέπεια, οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ, διαπιστώνοντας ότι δεν θα υπάρξει στρατιωτική λύση, δεν ανταποκρίνονται πλέον στις εκκλήσεις του Λευκού Οίκου, ακόμη κι αν είχαν συμμετάσχει στην προετοιμασία των σφαγών κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων. Ενώ, από την πλευρά της, η Κίνα αναπροσανατολίζει τους πυραύλους της, όχι πλέον εναντίον της Ταϊβάν, αλλά εναντίον των στρατιωτικών βάσεων των Ηνωμένων Πολιτειών στον Ινδο-Ειρηνικό [8]. Ολόκληρος ο κόσμος προσαρμόζεται στην ΗΠΑκιακή παράλυση.

Ενός κακού μύρια έπονται, οι ιρανικές πρεσβείες διανέμουν βίντεο παραγωγής υπολογιστή που παρουσιάζουν με καρικατουρικό τρόπο τις επίμονες προτροπές του Ντόναλντ Τραμπ. Το χιούμορ γυρίζει την παγκόσμια κοινή γνώμη εναντίον του επιτιθέμενου.

Όταν κάποιος κάνει λάθος και αρνείται να το αναγνωρίσει, ο πειρασμός είναι πάντα να κάνει περισσότερα. Επειδή οι πρώτοι βομβαρδισμοί δεν απέδωσαν τίποτα, ο πρόεδρος Τραμπ αποφασίζει να τους εντείνει έως ότου υποχωρήσουν οι Ιρανοί [9]. Και ακόμη να αποκλείσει τα Στενά του Ορμούζ. Όμως, τα αποθέματα πυρομαχικών αρχίζουν να λιγοστεύουν. Το Πεντάγωνο πρέπει να επιτάξει τα όπλα που προόριζε για άλλα θέατρα επιχειρήσεων.

Ο Ντόναλντ Τραμπ διαπιστώνει την αποτυχία του όταν παίζει το χαρτί της κλιμάκωσης: εάν οι συμβατικοί βομβαρδισμοί δεν απέδωσαν τίποτα εναντίον του «καθεστώτος», πρέπει λοιπόν να επιχειρηθεί να νικήσει κάνοντας χρήση ατομικής βόμβας. Όχι μιας στρατηγικής βόμβας όπως στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, αλλά μιας τακτικής βόμβας. Ο στρατηγός Νταν Κέιν, πρόεδρος της Επιτροπής των Αρχηγών Επιτελείων, τότε σηκώνεται εναντίον του. Του δηλώνει ότι αντιτίθεται και ότι ο ίδιος δεν θα εξαπολύσει πυρηνική φωτιά [10]. Ο Ντόναλντ Τραμπ πρέπει να μαζέψει τα ασυμβίβαστα ενώπιον του Τύπου.

Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δεν μπορεί παρά να διαπιστώσει την αποτυχία των Ηνωμένων Πολιτειών. Αναλύοντάς την, συνειδητοποιεί ότι η προσέγγισή του, ως διευθύνοντος συμβούλου επιχείρησης, από τη μία με τον προσωπικό τρόπο διαπραγμάτευσης και από την άλλη με την τζάκσονική ιδεολογία του να αντικαθιστά τον πόλεμο με το εμπόριο, δεν του επιτρέπουν να αντιδράσει αποτελεσματικά. Πρέπει λοιπόν να κάνει στροφή 180 μοιρών. Γι’ αυτό αποφασίζει να φέρει κοντά του υποστηρικτές μιας πιο κλασικής ιδεολογίας. Ως χειρονομία κατευνασμού, μετονομάζει μια αίθουσα της πτέρυγας του Λευκού Οίκου, στο Παλαιό Εκτελεστικό Κτίριο (Old Executive Building), σε «αίθουσα Χένρι Κλέι» [11]. Ο Χένρι Κλέι ήταν ο κύριος αντίπαλος του Άντριου Τζάκσον.

Εδώ και τρεις εβδομάδες, η βάση Maga (Make America Great Again) των υποστηρικτών του Ντόναλντ Τραμπ απομακρύνεται από αυτόν. Πολλοί συζητούν ανοιχτά την πιθανότητα να τον κηρύξουν ανίκανο και να τον διαδεχθεί ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς. Στις 25 Απριλίου 2026, στις 8:30 μ.μ., ένας μοναχικός ένοπλος εισβάλλει κοντά στην αίθουσα χορού όπου η κυβέρνηση Τραμπ υποδεχόταν τους ανταποκριτές Τύπου. Επιχειρεί να δολοφονήσει τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών. Η Μυστική Υπηρεσία (Secret Service, υπηρεσία προστασίας υψηλών προσώπων) φυγαδεύει τότε τον πρόεδρο, την οικογένειά του και τα μέλη της κυβέρνησής του. Δεν παρεμβαίνει κατά προτεραιότητα για να σώσει τον Ντόναλντ Τραμπ, αλλά τον αντιπρόεδρό του, Τζέι Ντι Βανς. Ο ένοπλος πιάνεται, αλλά το μήνυμα εστάλη.

Τιερί Μεϊσάν

Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά

[1] The Strategy of Denial: american defense in an age of great power conflict, Elbridge Colby, Yale University Press (2021).

[2] « Galula, le théoricien français qui inspire le général Petraeus », Réseau Voltaire, 30 août 2010. Services spéciaux, Algérie 1955-1957 : Mon témoignage sur la torture, Paul Aussaresses, Éditions Perrin (2001).

[3] Dépêche 4655 «Qui est la présidente par intérim du Venezuela ?», Voltaire, actualité internationale, N°159, 23 janvier 2026. (Ανακοίνωση 4655 «Ποια είναι η προσωρινή πρόεδρος της Βενεζουέλας;», Voltaire, διεθνής επικαιρότητα, Αρ. 159, 23 Ιανουαρίου 2026.).

[4] "Plainte de l’Iran contre les opérations financières secrètes des États-Unis” (Προσφυγή του Ιράν κατά των μυστικών οικονομικών επιχειρήσεων των Ηνωμένων Πολιτειών),par Amir Saeid Iravani, Réseau Voltaire, 22 janvier 2026.

[5] Dépêche 4959 : «Les Gardiens de la révolution détruisent le radar AN/FPS-132», Voltaire, actualité internationale, N°165, 6 mars 2026 (Ανακοίνωση 4959: «Οι Φρουροί της Επανάστασης καταστρέφουν το ραντάρ AN/FPS-132», Voltaire, διεθνής επικαιρότητα, Αρ. 165, 6 Μαρτίου 2026.).

[6] «FirstFT: China shares satellite technology with Iran», Financial Times, April 15, 2026.

[7] Résolution 3314 (XXIX) de l’Assemblée générale des Nations unies : « Définition de l’agression », Réseau Voltaire, 14 décembre 1974 (Ψήφισμα 3314 (XXIX) της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών: «Ορισμός της επίθεσης», Δίκτυο Βολταίρος, 14 Δεκεμβρίου 1974.).

[8] « How Iran’s strikes on US bases could offer a preview for the Asia-Pacific », Amber Wang, South China Morning Post, March 11, 2026.

[9] «Why Escalation Favors Iran. America and Israel May Have Bitten Off More Than They Can Chew», Robert A. Pape, Foreign Affairs, March 9, 2026

[10] «@JaokooMoses», X, April 25, 2026.

[11] «Day of celebration in honor of the life of Henry Clay», 2026, White House, April 10, 2026.

Τιερί Μεϊσάν

Πολιτικός σύμβουλος, πρόεδρος-ιδρυτής του Δικτύου Βολταίρος και της διάσκεψης Axis for Peace. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά: Sous nos yeux - Du 11-Septembre à Donald Trump.

Ο Ντόναλντ Τραμπ λαμβάνει υπόψη του τα όρια του τζάκσονισμού

Η μεταμόρφωση των Ηνωμένων Πολιτειών (ΙΙ)

Το σχίσμα που αντιπαραθέτει το Πεντάγωνο στο Βατικανό

Η μεταμόρφωση των ΗΠΑ (Ι)

Η κατάρρευση του πολυμερούς δικαίου και η σύγχυση στα πεδία των μαχών

Συνέπεια των πολέμων κατά των Σλάβων, Αράβων και Περσών

Το διεθνές δίκαιο ή ξένες στρατιωτικές βάσεις: πρέπει να διαλέξουμε

Οι συνέπειες του πολέμου κατά του Ιράν

Les articles de cet auteur

Envoyer un message

Δίκτυο Βολταίρος

Βολταίρος, Διεθνής Έκδοση

Φακός Εν συντομία Συζητήσεις

Τετάρτη 15 Απριλίου 2026

Τιερί Μεϊσάν: Η κατάρρευση του πολυμερούς δικαίου και η σύγχυση στα πεδία των μαχών

Συνέπεια των πολέμων κατά των Σλάβων, Αράβων και Περσών

Η κατάρρευση του πολυμερούς δικαίου και η σύγχυση στα πεδία των μαχών

του Τιερί Μεϊσάν

Οι Ηνωμένες Πολιτείες συμπεριφέρθηκαν, με αφορμή τον πόλεμο του Ισραήλ κατά του Ιράν, ως βάρβαροι. Ο πρόεδρός τους, Ντόναλντ Τραμπ, διεκδίκησε την επίθεση εναντίον αμάχων, ενώ πριν από έναν μήνα ισχυριζόταν ότι ήθελε να τους απελευθερώσει. Έφτασε στο σημείο να απειλήσει ότι θα εξαφανίσει τον ιρανικό πολιτισμό, αυτός που φιλοδοξούσε να λάβει το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.
Ενεργώντας έτσι, η Ουάσιγκτον δεν παραβίασε απλώς τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Ανάγκασε ορισμένους από τους συμμάχους της να ανακαλύψουν ότι δεν ήταν προστάτης τους, αλλά αντιθέτως ότι τους ωθούσε σε έναν πόλεμο που δεν είχαν επιλέξει.

Δίκτυο Βολταίρος | Παρίσι (Γαλλία) | 14 avril 2026

عربي Deutsch Español français italiano Nederlands Português

Οπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, Ντόναλντ Τραμπ, δήλωσε αρχικά ότι «εξετάζεται σοβαρά η ολική καταστροφή περιοχών και η βέβαιη θανάτωση ομάδων ανθρώπων που μέχρι σήμερα δεν είχαν θεωρηθεί πιθανοί στόχοι» (S/2026/141). Στη συνέχεια, απείλησε δημοσίως και ρητά να εξαφανίσει τον ιρανικό πολιτισμό, στις 7 Απριλίου 2026 [1], παραβιάζοντας το άρθρο 2.4 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.

Με αυτή του την πράξη, ο πρόεδρος των ΗΠΑ τοποθετήθηκε εκτός πολιτισμού. Διότι, από τη Διάσκεψη της Χάγης το 1899, βασική αρχή του διεθνούς δικαίου είναι ότι τα υπογράφοντα κράτη δεν πρέπει να συμπεριφέρονται ως βάρβαροι.

Δεν έθεσε σε εφαρμογή την απειλή του, αλλά με πρωτοφανή βία κατέστρεψε σκόπιμα πολιτικούς στόχους.

Ξεκίνησε συμμετέχοντας στη δολοφονία του πνευματικού ηγέτη εκατομμυρίων σιιτών, του αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ (S/2026/109). Στη συνέχεια, κατέστρεψε τα αθλητικά συγκροτήματα Αζάντι και Μπεσάτ, το υδάτινο πάρκο του Αζαντεγκάν, το στάδιο Σαχιντάν Εσμαεΐλι, την αίθουσα αθλημάτων Σαχίντ Εσκανταρλού της Τεχεράνης (ΟΗΕ S/2026/130). Έπειτα, το δημοτικό σχολείο του Μιναμπ. Στη συνέχεια, επιτέθηκε σε κτίρια της Ερυθράς Ημισελήνου, στα νοσοκομεία Γκάντι, Μοταχάρι και Χατάμ της Τεχεράνης, στο νοσοκομείο Αμπούζαρ του Αχβάζ (S/2026/111). Βομβάρδισε αρκετές εγκαταστάσεις αποθήκευσης καυσίμων στην Τεχεράνη, απελευθερώνοντας στην ατμόσφαιρα μεγάλες ποσότητες υδρογονανθράκων, συμπεριλαμβανομένων οξειδίων του θείου και του αζώτου, προκαλώντας όξινες βροχές, τον θάνατο πολλών επιζώντων των επιθέσεων με αέριο στον πόλεμο Ιράν-Ιράκ και τεράστιες πυρκαγιές (S/2026/149). Βομβάρδισε πολιτιστικούς χώρους, όπως το παλάτι της δυναστείας των Καντζάρ, το Γκολεστάν (S/2026/180). Και, πιθανότατα λόγω σύγχυσης, βομβάρδισε γραφεία της UNESCO και του ΠΟΥ (S/2026/269) ακόμη και το ινστιτούτο Παστέρ του Ιράν (S/2026/279).

Καθώς η βία του δεν είχε όρια, ενώ ισχυριζόταν ότι καταπολεμούσε μίαν ατομική απειλή —έχουμε εξηγήσει εκτενώς ότι δεν υπάρχει ιρανικό στρατιωτικό πυρηνικό πρόγραμμα από το 1988—, βομβάρδισε τέσσερις φορές τον πυρηνικό σταθμό της Βουσέχρ, με κίνδυνο να καταστρέψει το σύστημα ψύξης και να διασπείρει ραδιενέργεια σε όλα τα ύδατα της περιοχής.

Εφεξής, οι πληθυσμοί της Μέσης Ανατολής δεν πιστεύουν πλέον ότι τα Ηνωμένα Έθνη τους προστατεύουν ούτε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να τους φέρουν την ειρήνη [2].

Οι πληθυσμοί του Κόλπου, που είχαν δεχθεί ΗΠΑκιακές στρατιωτικές βάσεις στο έδαφός τους για να τους προστατεύουν, έμαθαν με δαπάνη τους ότι είχαν εξαπατηθεί. Οι ΗΠΑκιακοί οικοδεσπότες τους χρησιμοποίησαν το έδαφός τους για να διεξαγάγουν τον πόλεμό τους κατά του περσικού πολιτισμού, μετατρέποντάς τους σε στόχους για τη νόμιμη αντίσταση του Ιράν.

Η σύγχυση που έχει αναπτυχθεί τις τελευταίες πέντε εβδομάδες έδειξε ότι η πολυμέρεια μπορεί να αντιτίθεται στο διεθνές δίκαιο. Για να προστατευθούν, τα κράτη του Κόλπου εξέδωσαν πολυάριθμες πολυμερείς διακηρύξεις: στο Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου [3], στον Αραβικό Σύνδεσμο [4], στον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό [5]. Τελικά ανακάλυψαν ότι το διεθνές δίκαιο τους βρίσκει ενόχους: είναι συνυπεύθυνα για την ΗΠΑκιακή επίθεση που διαπράχθηκε από το έδαφός τους. Η σύγχυση αυτή έφτασε στο αποκορύφωμά της με την υιοθέτηση, με δύο αποχές, του ψηφίσματος 2817 του Συμβουλίου Ασφαλείας, το οποίο στις 11 Μαρτίου 2026 αγνόησε το ψήφισμα 3314 της Γενικής Συνέλευσης, που είχε υιοθετηθεί ομόφωνα και χωρίς ψηφοφορία στις 14 Δεκεμβρίου 1974. Είναι προφανές ότι ο ΟΗΕ, όπως τον γνωρίζουμε, θα πρέπει είτε να μεταρρυθμιστεί ριζικά είτε να διαλυθεί [6].

Η σύγχυση τώρα μεταφέρεται στα στενά του Ορμούζ. Αφήνουμε κατά μέρος την περίοδο του πολέμου κατά την οποία το Ιράν απαγόρευσε τα στενά σε πλοία των δυνάμεων που επιτίθενται (Ισραήλ, ΗΠΑ και Ηνωμένο Βασίλειο) καθώς και σε εκείνα των χωρών που τους επιτρέπουν να χρησιμοποιούν το έδαφός τους για να διαπράξουν την επίθεσή τους (Γερμανία και Ιταλία, Ιορδανία, κράτη του Κόλπου). Στη Δύση, υπάρχει συναίνεση ότι κανείς δεν μπορεί να επιβάλλει τον νόμο του στα στενά εν καιρώ ειρήνης. Ωστόσο, αυτό δεν είναι προφανές: τα ύδατα των στενών του Ορμούζ είναι χωρικά ύδατα του Ομάν και του Ιράν, όχι διεθνή ύδατα. Λαμβάνοντας υπόψη το βάθος του στενού, η διέλευση γίνεται κατ’ αρχήν περισσότερο από την πλευρά του Ομάν παρά από την ιρανική πλευρά.

Οι δύο χώρες μπορούν νομίμως να συνεννοηθούν και να ζητήσουν διόδια, όπως συμβαίνει στις διώρυγες του Σουέζ και του Παναμά, αν και εδώ πρόκειται για φυσικό στενό [7]. Δεν μπορούν ωστόσο να αντιταχθούν στη διέλευση της παγκόσμιας ναυσιπλοΐας, «αβλαβώς», από τα ύδατα τους, άλλωστε ελέγχουν την πρόσβαση στον Περσικό Κόλπο. Εκτός αν τα δεξαμενόπλοια αποτελούν πραγματικό κίνδυνο με τα εξαιρετικά ρυπογόνα φορτία τους σε περίπτωση ναυαγίου.

Το παράδειγμα της διώρυγας του Σουέζ δεν είναι ανώδυνο: το 1956, οι δύο αυτοκρατορίες, η βρετανική και η γαλλική, με στρατιωτική βοήθεια από το αποικιακό κράτος του Ισραήλ, επιχείρησαν να θέσουν υπό τον έλεγχό τους τη διώρυγα του Σουέζ, την οποία ο Αιγύπτιος πρόεδρος Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ μόλις είχε εθνικοποιήσει. Η επιχείρηση αυτή ήταν φιάσκο. Σήμανε το τέλος των δύο αποικιοκρατικών αυτοκρατοριών και αποκάλυψε τη γαλλο-βρετανική συμμαχία με το Ισραήλ — η οποία θα σπάσει από τον Σαρλ Ντε Γκολ κατά τον πόλεμο των Έξι Ημερών. Η κρίση στα στενά του Ορμούζ θα μπορούσε, με τη σειρά της, να σημάνει το τέλος των ΗΠΑκιακών φιλοδοξιών στον «υπόλοιπο κόσμο».

Ένα άλλο ερώτημα τίθεται: εάν το Ομάν και το Ιράν επιτρέπονται να εισπράττουν διόδια, πώς θα διασφαλιστεί ότι το ποσό δεν θα είναι απαγορευτικό και σε ποιο νόμισμα θα καταβάλλεται; Επί αυτού, το Ιράν έχει εξετάσει το ενδεχόμενο να είναι πληρωτέο σε γιουάν, ενώ οι ΗΠΑ, προσκολλημένες στην υπεροχή του δολαρίου, θα ήθελαν να είναι σε δολάριο ή, ελλείψει αυτού, σε Trump coin ($Trump), το κρυπτονόμισμα της ΗΠΑκιακής προεδρικής οικογένειας και της βασιλικής οικογένειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, Αλ Ζάγεντ [8].

Στην περίπτωση που δεν γίνει σε δολάρια, οι πετρελαϊκές εταιρείες θα προετοιμάζονταν να εγκαταλείψουν αυτό το νόμισμα. Όμως, το τελευταίο δεν βασίζεται πλέον στην οικονομία των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά στον ρόλο της στην παγκόσμια αγορά υδρογονανθράκων. Μια τέτοια μεταστροφή θα αποτελούσε, συνεπώς, τη συνέχιση του πολέμου κατά του «Μεγάλου Σατανά».

Στις 12 Απριλίου, ο πρόεδρος Τραμπ δημοσίευσε ένα μήνυμα στο X: «Από τώρα και στο εξής, το Πολεμικό Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών, το ωραιότερο στον κόσμο, θα ξεκινήσει τη διαδικασία ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΥ όλων των πλοίων που επιχειρούν να εισέλθουν ή να εξέλθουν από τα στενά του Ορμούζ. Κάποια στιγμή, θα φτάσουμε σε αυτήν την αρχή "ΟΛΟΙ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΕΙΣΕΡΧΟΝΤΑΙ, ΟΤΑΝ ΟΛΟΙ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΕΞΕΡΧΟΝΤΑΙ", αλλά το Ιράν δεν το επέτρεψε αυτό λέγοντας απλώς: "Μπορεί να υπάρχει κάπου μια νάρκη", την οποία κανείς άλλος εκτός από αυτούς δεν γνωρίζει. Αυτό είναι ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΡΑΚΕΤΙΣΜΟΣ, και οι ηγέτες των χωρών, ιδιαίτερα οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, δεν θα εκβιαστούν ποτέ. Ζήτησα επίσης από το Ναυτικό μας να εντοπίσει, στα διεθνή ύδατα, και να απαγορεύσει όλα τα πλοία που κατέβαλαν διόδια στο Ιράν. Κανένας από εκείνους που κατέβαλαν παράνομα διόδια δεν θα έχει ασφαλή διέλευση στην ανοιχτή θάλασσα.» [9]

Μη γνωρίζοντας τι άλλο να κάνει, ο Ντόναλντ Τραμπ μπλοκάρει ο ίδιος τα στενά του Ορμούζ, ενώ οι Αγγλοσάξονες επιβάλλουν την ελευθερία της κυκλοφορίας και του εμπορίου εδώ και δύο αιώνες — Τέλος, λοιπόν, το δόγμα του «ελεύθερου εμπορίου»! —. Αλλά είναι αλήθεια ότι οι Τζάκσονιάνοι [Jacksonians] δεν είναι Παγκοσμιοποιητές [Globalists]. Ας είναι: ο Ντόναλντ Τραμπ έχει ήδη προδώσει τους ψηφοφόρους του εξαπολύοντας αυτόν τον πόλεμο, πριν από ενάμιση μήνα. Προδίδει, σήμερα, τους προκατόχους του. Παρακολουθούμε την αυτοκτονία των Ηνωμένων Πολιτειών.

Τιερί Μεϊσάν

Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά

[1] «@realDonaldTrump», Truth Social, April 6_7, 2026.

[2] «America Has Lost the Arab World. Wars in Gaza, Iran, and Elsewhere Have Sunk Washington’s Reputation—Maybe for Good», Amaney A. Jamal & Michael Robbins, Foreign Affairs, April 7, 2026.

[3] « Déclaration du Conseil de coopération du golfe », Réseau Voltaire, 1er mars 2026.

[4] « Communiqué de la Ligue arabe dénonçant les atteintes iraniennes à la sécurité des États du golfe et de la Jordanie », Réseau Voltaire, 1er mars 2026.

[5] « Résolution du Conseil de l’OMI sur le détroit d’Ormuz », Réseau Voltaire, 19 mars 2026.

[6] “Το διεθνές δίκαιο ή ξένες στρατιωτικές βάσεις: πρέπει να διαλέξουμε”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 7 avril 2026.

[7] «Can America and Iran Reach a Cease-Fire?», Ellie Geranmayeh, Foreign Affairs, March 27, 2026.

[8] «‘Spy Sheikh’ Bought Secret Stake in Trump Company», The Wall Street Journal, January 31, 2026.

[9] «@realDonaldTrump», Truth Social, April 12, 2026.

Τιερί Μεϊσάν

Η κατάρρευση του πολυμερούς δικαίου και η σύγχυση στα πεδία των μαχών

Συνέπεια των πολέμων κατά των Σλάβων, Αράβων και Περσών

Το διεθνές δίκαιο ή ξένες στρατιωτικές βάσεις: πρέπει να διαλέξουμε

Οι συνέπειες του πολέμου κατά του Ιράν

Ιράν: Μπορεί ένας πολιτισμός να εξαλειφθεί στο όνομα της δημοκρατίας;

Οι απρόβλεπτες συνέπειες της ιρανικής αντίστασης

Les articles de cet auteur

Envoyer un message

Δίκτυο Βολταίρος

Βολταίρος, Διεθνής Έκδοση

Φακός Εν συντομία Συζητήσεις

Τετάρτη 8 Απριλίου 2026

Τιερί Μεϊσάν: Το διεθνές δίκαιο ή ξένες στρατιωτικές βάσεις: πρέπει να διαλέξουμε

Το διεθνές δίκαιο ή ξένες στρατιωτικές βάσεις: πρέπει να διαλέξουμε

του Τιερί Μεϊσάν

Ο πόλεμος του Ισραήλ, των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ηνωμένου Βασιλείου κατά του Ιράν προκάλεσε αμφισβήτηση του διεθνούς δικαίου. Ακόμη και το Συμβούλιο Ασφαλείας είχε ξεχάσει τον δικό του ορισμό της επίθεσης. Καταψήφισε τον εαυτό του. Δεν υπήρξε ποτέ προηγούμενο αυτής της κατάστασης. Όλα τα κράτη μέλη του ΟΗΕ πρέπει πλέον να επιλέξουν μεταξύ του διεθνούς δικαίου ή του συμμαχικού συστήματος που επινόησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Δίκτυο Βολταίρος | Παρίσι (Γαλλία) | 7 avril 2026

عربي Deutsch English Español français italiano Nederlands Português русский

Στις 11 Μαρτίου 2026, το Συμβούλιο Ασφαλείας υιοθέτησε ένα ψήφισμα για τον πόλεμο κατά του Ιράν, σε πλήρη αντίφαση με τον ορισμό της «επίθεσης» του ΟΗΕ.

Οισραηλο-αμερικανο-βρετανικός [1] πόλεμος κατά του Ιράν σημάδεψε βαθιά τα Ηνωμένα Έθνη και έφερε επανάσταση στον τρόπο με τον οποίο προσεγγιζόταν το διεθνές δίκαιο. Μέχρι τώρα, όλοι πίστευαν ότι αυτό το δίκαιο βασιζόταν αποκλειστικά στον σεβασμό της υπογραφής κάθε κράτους και του δικαιώματος των λαών στην αυτοδιάθεση. Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου, όλοι είχαν επίσης συνηθίσει το γεγονός ότι το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες ποτέ δεν θεωρούνταν παράνομα.

Παρόλο που γίνεται αναφορά σε «μια νόμιμη συλλογική άμυνα» του Ισραήλ (sic), αυτό το σημείο παρασύρθηκε από την εκπληκτική ειλικρίνεια του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ, σύμφωνα με τον οποίο το Ιράν δεν απειλούσε τη χώρα του [2]. Μέχρι τώρα, η Ουάσιγκτον ψευδόταν ξεδιάντροπα για να διατηρήσει την ψευδαίσθηση ότι σέβεται το διεθνές δίκαιο. Θυμόμαστε τα ψέματα του Τζορτζ Ου. Μπους και του Μπαράκ Ομπάμα σχετικά με τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, τα όπλα μαζικής καταστροφής του Ιράκ, τις σφαγές στη Λιβύη και τη Συρία και τους πολέμους που ακολούθησαν.

Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου αρκέστηκε στον τριαντάχρονο λόγο του για «το κεφάλι του χταποδιού», δηλαδή το Ιράν, για να εξηγήσει την επιρροή του. Δεν βρήκε κάτι καλύτερο από το να αναφερθεί στα συνθήματα των Ιρανών: «Θάνατος στη σιωνιστική οντότητα!», «Θάνατος στις Ηνωμένες Πολιτείες!», υπονοώντας ότι το Ιράν ήθελε να σκοτώσει όλους τους Ισραηλινούς και όλους τους Αμερικανούς. Ωστόσο, το να φωνάζει κανείς «Θάνατος στη σιωνιστική οντότητα!» δεν σήμαινε ποτέ ότι επιθυμεί τον θάνατο του κράτους του Ισραήλ και του πληθυσμού του, αλλά απλώς ότι αμφισβητεί την αυτοανακήρυξη αυτού του κράτους, χωρίς την έγκριση των Ηνωμένων Εθνών, και αντίθετα με το αρχικό σχέδιο ενός δικοινοτικού κράτους. Όσο για την κραυγή «Θάνατος στις Ηνωμένες Πολιτείες!», σημαίνει ότι το Ιράν αμφισβητεί τη νομιμότητα ενός κράτους που ιδρύθηκε πάνω στη σφαγή εκατομμυρίων αυτοχθόνων και στη δουλεία εκατομμυρίων μαύρων Αφρικανών.

Θα μπορούσε κανείς να περιμένει ότι κάθε μέλος του ΟΗΕ θα έλεγε ότι αυτός ο πόλεμος είναι παράνομος, ότι αποτελεί «επίθεση» κατά την έννοια του Χάρτη. Κάθε άλλο! Κανείς δεν το είπε — εκτός από τη Βόρεια Κορέα — αν και όλοι το σκέφτονταν. Αν και αυτή η στάση είναι κατανοητή, δεδομένου του στρατιωτικού βάρους του αμερικανικού στρατού — προτιμώντας ο καθένας να μην αναλάβει αυτή την αλήθεια —, είναι προφανές ότι αυτή η συλλογική δειλία θα έχει συνέπειες.

Το πιο σημαντικό βρίσκεται αλλού: όχι μόνο αυτός ο πόλεμος συνιστά καθαυτός «επίθεση» και αμφισβητεί τις υπογραφές του Τελ Αβίβ και της Ουάσιγκτον, αλλά διεξάγεται με «βάρβαρο» τρόπο, κατά την έννοια της Συνδιάσκεψης της Χάγης (1899). Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου ανέλαβε την ευθύνη να δολοφονήσει έναν προς έναν όλους τους θρησκευτικούς, στρατιωτικούς και πολιτικούς ηγέτες αυτού που θεωρεί εχθρό του. Εγκλήματα που υιοθετήθηκαν και για τα οποία ανέλαβε επίσης την ευθύνη ο Ντόναλντ Τραμπ.

Μέχρι τώρα, οι Δυτικοί θεωρούσαν ότι η δολοφονία ηγετών ήταν ανήθικη και αντιπαραγωγική. Το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες γνωρίζουν πολύ καλά ότι είναι αντιπαραγωγική, αλλά δεν τους ενδιαφέρει αν είναι ηθική ή όχι [3]. Το Ισραήλ, για εβδομήντα οκτώ χρόνια, δολοφονούσε Παλαιστίνιους ηγέτες. Κατέστησε αυτόν τον λαό ορφανό και τώρα δεν μπορεί παρά να του επιτίθεται, καθώς δεν έχει πλέον συνομιλητές για διαπραγμάτευση.

Παρεμπιπτόντως, το Ισραήλ ισοπέδωσε την κατοικία του Ηγέτη της Επανάστασης, αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, και τον δολοφόνησε. Είναι ακριβώς σαν να είχε βομβαρδίσει το Βατικανό και να είχε δολοφονήσει τον Πάπα Λέοντα ΙΔ’ επειδή αυτός — και όλοι οι προκάτοχοί του — αντιτίθεται στη δημιουργία μιας Εβραϊκής Αυτοκρατορίας, κατά την έκφραση του Βλαντίμιρ Ζεέβ Ζαμποτίνσκι (1880-1940), ακόμα κι αν αποδέχεται ότι το Ισραήλ και η Παλαιστίνη αποτελούν καταφύγιο για τους Εβραίους ολόκληρου του κόσμου, κατά την έκφραση του Τέοντορ Χερτσλ (1860-1904).

Επομένως, δεν πρέπει να εκπλαγούμε αν σήμερα σχηματίζονται τρομοκρατικά κινήματα, όπως το Χαρακάτ Ασάμπ αλ-Γιαμίν αλ-Ισλάμια (ΧΑΓΙ) (Ισλαμικό Κίνημα του Λαού του Δεξιού Χεριού), που τοποθετούν βόμβες στο Βέλγιο, στις Κάτω Χώρες, στο Ηνωμένο Βασίλειο και, ίσως, στη Γαλλία. Εκείνοι από τους Σιίτες που έχουν αποδεχτεί το Βελαγιάτ-ε φακίχ (Κυβέρνηση του Νομικού) οφείλουν να εκδικηθούν τον πνευματικό τους ηγέτη.

Λες και δεν έφταναν αυτά, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου και ο Ντόναλντ Τραμπ στρέφονται πλέον εναντίον Ιρανών πολιτών [4] τους οποίους χθες καλούσαν «να ανατρέψουν το καθεστώς τους» (sic). Αλίμονο! Οι Ιρανοί, οι οποίοι δεν πείστηκαν από τη δυτική προπαγάνδα ότι οι Φύλακες της Επανάστασης είχαν σφαγιάσει 40.000 συμπατριώτες τους, κατατάσσονται μαζικά… στους Φρουρούς της Επανάστασης για να αναχαιτίσουν τους επιτιθέμενους.

Αυτές οι σκληρές επιχειρήσεις ξεκίνησαν με τους βομβαρδισμούς των αποθεμάτων υδρογονανθράκων της Τεχεράνης, οι οποίοι απελευθέρωσαν «οξείδια του θείου και του αζώτου», προκαλώντας όξινες βροχές [5].

Κατανοώντας όλοι ότι ο Μπενιαμίν Νετανιάχου και ο Ντόναλντ Τραμπ εξαπολύουν παράνομη «επίθεση» κατά του Ιράν και συμπεριφέρονται σαν βάρβαροι, δολοφονώντας ηγέτες και στοχεύοντας σκόπιμα σε πολιτικούς στόχους, μπόρεσαν να συνειδητοποιήσουν ότι το Ιράν απαντά με πλήρες δικαίωμα στην μεταχείριση που υφίσταται.

Αυτή είναι η μεγάλη ανακάλυψη αυτού του πολέμου: το διεθνές δίκαιο προβλέπει ότι τα κράτη που δέχονται επίθεση μπορούν να στραφούν κατά του επιτιθέμενου τους όχι μόνο στο έδαφός τους, αλλά και εναντίον στρατιωτικών βάσεων που, από το εξωτερικό, συμμετέχουν στην επίθεση, και τέλος εναντίον τρίτων κρατών που φιλοξενούν αυτές τις βάσεις [6]. Ποτέ από τη δημιουργία των Ηνωμένων Εθνών, ένα κράτος που δέχθηκε επίθεση δεν είχε επιτεθεί στον (ή στους) επιτιθέμενό του στο έδαφος τρίτου κράτους. Ολόκληρος ο κόσμος είχε ξεχάσει αυτή την απάντηση, ιδιαίτερα αποτελεσματική στην εποχή της οικονομικής παγκοσμιοποίησης [7].

Ακόμη και τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας είχαν ξεχάσει τον «ορισμό της επίθεσης», που υιοθετήθηκε ομόφωνα χωρίς ψηφοφορία, στις 14 Δεκεμβρίου 1974. Μάλιστα, στις 11 Μαρτίου 2026, υιοθέτησαν το ψήφισμα 2817, το οποίο «καταδικάζει με τη μεγαλύτερη δυνατή ένταση τις απαράδεκτες επιθέσεις που εξαπέλυσε η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν» εναντίον των έξι κρατών του Κόλπου και της Ιορδανίας. Χωρίς να το αντιληφθούν αμέσως, ψήφισαν ένα κείμενο αντίθετο με όλες τις υπογραφές τους και επομένως με το διεθνές δίκαιο.

Η Σαουδική Αραβία, το Μπαχρέιν, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Ιορδανία, το Κουβέιτ, το Ομάν και το Κατάρ σύρθηκαν σε αυτόν τον πόλεμο παρά τη θέλησή τους. Αυτά τα επτά κράτη — όπως και το Συμβούλιο Ασφαλείας — αντέδρασαν αρχικά χωρίς να καταλάβουν. Κατέθεσαν μήνυση στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Στη συνέχεια, με ανταλλαγές επιστολών, αναγκάστηκαν να παραδεχτούν ότι το Ιράν βρίσκεται εντός των δικαιωμάτων του και ότι το Συμβούλιο το είχε ξεχάσει. Όλα τους έχουν υπογράψει το ψήφισμα 3314 (XXIX) της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών (14 Δεκεμβρίου 1974). Οι διαμαρτυρίες τους έγιναν λιγότερο έντονες, πιο ασαφείς. Όλα είχαν αποδεχτεί να φιλοξενήσουν αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις για να εξασφαλίσουν την ασφάλειά τους, και όλα βρίσκονται παγιδευμένα λόγω της παρουσίας αυτών των βάσεων.

Υπάρχουν διάφοροι τρόποι αντίδρασης σε αυτή την αντίφαση: είτε να κηρύξουν το διεθνές δίκαιο ακατάλληλο, αλλά ποιος θα τα προστατεύσει στο μέλλον; Είτε να δηλώσουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες κάνουν ό,τι τους κατέβει και τα θέτουν σε κίνδυνο, αλλά πώς να απεξαρτηθούν από τον πολύτιμο προστάτη τους;

Τη στιγμή που γράφουμε, περισσότερες από 80 επιστολές έχουν ανταλλαγεί στο Συμβούλιο Ασφαλείας, αλλά κανένα από αυτά τα επτά κράτη δεν έχει άρει αυτό το δίλημμα: το διεθνές δίκαιο ή οι ξένες στρατιωτικές βάσεις. Πρέπει να διαλέξουν.

Μη μπορώντας περισσότερο από τους άλλους να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα, το Σουλτανάτο του Ομάν, από την πλευρά του, «καλεί το Συμβούλιο Ασφαλείας να ασκήσει τις ευθύνες που του αναλογούν, προβαίνοντας σε μια συνολική και αμερόληπτη αξιολόγηση των βαθύτερων αιτίων αυτής της κρίσης, ώστε αυτά να αντιμετωπιστούν στη ρίζα τους και όχι μόνο στην επιφάνεια.» [8].

Τιερί Μεϊσάν

Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά

[1] «Το Ιράν καταγγέλλει τους τρεις επιτιθέμενούς του», του Αμίρ Σαΐντ Ιραβάνι, Δίκτυο Βολταίρος, 9 Μαρτίου 2026.

[2] «Αιτιολόγηση του αμερικανικού πολέμου κατά του Ιράν» (αναφορά: ΟΗΕ S/2026/161), του Μάικλ Γ. Ουόλτς, Δίκτυο Βολταίρος, 10 Μαρτίου 2026.

[3] «Καταγγελία του Ιράν κατά των στοχευμένων δολοφονιών από το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες» (αναφορά: ΟΗΕ S/2026/230), του Αμίρ Σαΐντ Ιραβάνι, Δίκτυο Βολταίρος, 26 Μαρτίου 2026.

[4] «Καταγγελία του Ιράν κατά των απειλών των Ηνωμένων Πολιτειών εναντίον αμάχων» (αναφορά: ΟΗΕ S/2026/215), του Αμίρ Σαΐντ Ιραβάνι, Δίκτυο Βολταίρος, 22 Μαρτίου 2026.

[5] «Καταγγελία του Ιράν κατά των όξινων βροχών που προκλήθηκαν από την ισραηλο-αμερικανική επίθεση» (αναφορά: ΟΗΕ S/2026/149), της Σίνα Ανσάρι, Δίκτυο Βολταίρος, 9 Μαρτίου 2026.

[6] «Ψήφισμα 3314 (XXIX) της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών: Ορισμός της επίθεσης», Δίκτυο Βολταίρος, 14 Δεκεμβρίου 1974.

[7] «Το Ιράν υπενθυμίζει τον διεθνή ορισμό της επίθεσης», του Αμίρ Σαΐντ Ιραβάνι, Δίκτυο Βολταίρος, 3 Μαρτίου 2026.

[8] «Το Ομάν καλεί το Συμβούλιο Ασφαλείας να αξιολογήσει συνολικά την κατάσταση» (αναφορά: ΟΗΕ S/2026/210), του Ομάρ Σαΐντ Ομάρ Αλ Καθίρι, Δίκτυο Βολταίρος, 19 Μαρτίου 2026.