Μετά το Μνημόνιο του Ισλαμαμπάντ
Ενώ οι Άραβες του Περσικού Κόλπου συμπέραναν από τον πόλεμο κατά του Ιράν ότι το Ισραήλ είναι ένας θηρευτής και ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι ο χωροφύλακας του κόσμου, οι ΗΠΑκιακοί εξακολουθούν να μην ξέρουν τι να σκεφτούν για τον Μπενιαμίν Νετανιάχου και τον συνασπισμό του. Οι «αναθεωρητικοί σιωνιστές» επιχειρούν να εισάγουν φιλοϊσραηλινούς υποψηφίους στα Ρεπουμπλικανικά και Δημοκρατικά κόμματα, ενώ η πλειοψηφία των ψηφοφόρων δεν επιθυμεί πλέον να υποστηρίξει αυτό το γενοκτονικό κράτος. Επιπλέον, επιχειρούν να στρέψουν τους Άραβες του Κόλπου κατά του Ιράν και να επαναλάβουν την ισραηλινή επιχείρηση στον Λίβανο.
Το Μνημόνιο του Ισλαμαμπάντ [1] δεν εγκαθίδρυσε απλώς την ειρήνη στον Περσικό Κόλπο. Όρισε επίσης ότι το Ιράν θα λάβει 300 δισεκατομμύρια δολάρια, όχι ως «πολεμικές αποζημιώσεις», αλλά ως «επένδυση». Με τον τρόπο αυτό, επικύρωσε, χωρίς να το δηλώσει ρητά, τη νίκη της Ισλαμικής Δημοκρατίας.
Αυτή η νίκη δεν σημαίνει στρατιωτική ήττα των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά πολιτική ήττα μιας συγκεκριμένης παράταξης εντός των ΗΠΑ. Αυτοί που έχασαν είναι οι παραδοσιακοί υποστηρικτές του Ισραήλ που αρνούνται να λάβουν υπόψη τους τις σφαγές αμάχων στις οποίες επιδίδεται το λεγόμενο «εβραϊκό κράτος» στην Παλαιστίνη και τον Λίβανο.
Η ήττα των αναθεωρητικών σιωνιστών
Η τύφλωση των συνεργών του κράτους του Ισραήλ εξηγείται από την αδυναμία τους να κρίνουν αυτό το κράτος βάσει του τι πράττει και όχι βάσει του τι ισχυρίζεται ότι είναι. Συγχέουν το όνειρό τους για μια πατρίδα που θα αποτελούσε καταφύγιο για τα θύματα των ευρωπαϊκών πογκρόμ με την πραγματικότητα, η οποία είναι ένα κράτος που κυβερνάται από φασίστες, με την ιστορική σημασία του όρου.
Αυτή η σύγχυση είναι ακόμη πιο αξιοπερίεργη δεδομένου ότι είχαν ορθώς διακρίνει μεταξύ αμάχων και μαχητών κατά την παλαιστινιακή επιχείρηση «Πλημμύρα της Αλ-Άκσα». Ορισμένοι εξ αυτών δεν αμφισβήτησαν το αναφαίρετο δικαίωμα των Παλαιστινίων να αντιστέκονται στην ισραηλινή κατοχή, αλλά κατήγγειλαν τις σφαγές αμάχων. Πράττοντας αυτό, χλεύαζαν τη μνήμη του Ιζ αλ-Ντιν αλ-Κασάμ (1882-1935) — του οποίου το όνομα φέρουν οι ταξιαρχίες της Χαμάς. Μακριά από το να υπήρξε αντιστασιακός, ο άνθρωπος αυτός ήταν πρωτίστως ένας αντισημίτης που καυχιόταν για τις σφαγές Εβραίων αμάχων.
Σήμερα, οι «αναθεωρητικοί σιωνιστές», δηλαδή οι οπαδοί του Βλαντίμιρ Ζεέβ Ζαμποτίνσκι, συσπειρώνονται γύρω από τον Μπενιαμίν Μιλεϊκόφσκι-Νετανιάχου για να ανατρέψουν τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ. Βασίζονται σε όλους εκείνους που ζουν στη σύγχυση που μόλις περιέγραψα.
Επιτρέψτε μου να υπενθυμίσω ότι οι «αναθεωρητικοί σιωνιστές», οπαδοί του Ζαμποτίνσκι, πάντοτε αντιτίθεντο σφοδρά στους (σκέτους) «σιωνιστές» του Τέοντορ Χερτσλ. Οι δύο ομάδες έχουν διεξαγάγει σφοδρό πόλεμο μεταξύ τους, από της συμμαχίας του Ζαμποτίνσκι με τους Ουκρανούς «ριζοσπάστες εθνικιστές» για τη σφαγή Σοβιετικών Εβραίων, μέχρι την υποστήριξη του Ζαμποτίνσκι στον ντούτσε Μπενίτο Μουσολίνι [2], ή ακόμη και τις διαπραγματεύσεις με τους Ναζί για την κατάσχεση των περιουσιών Ούγγρων σιωνιστών [3]. Βεβαίως, αυτή η σύγκρουση τέθηκε σε αναστολή από τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Ντέιβιντ Γκρουν-Μπεν Γκουριόν, κατά τη δημιουργία του κοινού τους κράτους, υπό τον όρο ότι ποτέ η νεκρική σορός του Ζαμποτίνσκι δεν θα ενταφιαζόταν στο Ισραήλ. Ωστόσο, η σύγκρουση αυτή έχει αναζωπυρωθεί σήμερα με το «νομοθετικό πραξικόπημα» που τροποποίησε τους θεμελιώδεις νόμους της χώρας και προετοίμασε τη δικτατορία. Κατά τα τελευταία τρία χρόνια, η πλειοψηφία των Ισραηλινών διαδήλωσε θορυβωδώς κατά αυτών των «μεταρρυθμίσεων», υποστηριζόμενη από τη συντριπτική πλειοψηφία των πρώην ανώτατων αξιωματικών του στρατού και των υπηρεσιών ασφαλείας.
Οι σφαγές στις οποίες έχουμε παραστεί δεν προέκυψαν από το πουθενά. Αποτελούν την εφαρμογή μιας πολιτικής που είχε ήδη εφαρμοστεί τη δεκαετία του 1920, δηλαδή πριν από τον ναζισμό· μιας πολιτικής που καταδικάστηκε παγκοσμίως μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Η διαδοχή του Ντόναλντ Τραμπ
Οι υποστηρικτές αυτής της πολιτικής στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν συσπειρωθεί γύρω από το Ίδρυμα Άντελσον, που φέρει το όνομα του Ουκρανού ιδιοκτήτη καζίνο στο Λας Βέγκας. Αρχικά χρηματοδότησαν την υποψηφιότητα του Μάρκο Ρούμπιο το 2016, και στη συνέχεια εκείνη του Ντόναλντ Τραμπ το 2023. Σήμερα, προωθούν, από τη ρεπουμπλικανική πλευρά, εκ νέου τον Μάρκο Ρούμπιο, και από τη δημοκρατική πλευρά, τον Ραμ Εμάνουελ [4].
Ο τελευταίος είναι γιος ενός αναθεωρητικού σιωνιστή, του Μπέντζαμιν Άουερμπαχ, μέλους της τρομοκρατικής οργάνωσης Ιργκούν, ο οποίος εγκατέλειψε το Ισραήλ μετά τη δολοφονία του ειδικού απεσταλμένου των Ηνωμένων Εθνών, κόμη Φόλκε Μπερναντότ, το 1948.
Κατά την προεδρία του Τζορτζ Χ. Μπους (του 41ου προέδρου), ο Ραμ Άουερμπαχ-Εμάνουελ κατατάχθηκε εθελοντικά στις Ισραηλινές Δυνάμεις Άμυνας (IDF) προκειμένου να συμμετάσχει στον Πόλεμο του Κόλπου κατά του Ιράκ.
Ο Ραμ υπήρξε ένας από τους συμβούλους του Δημοκρατικού προέδρου Μπιλ Κλίντον.
Επί του Ρεπουμπλικανού προέδρου Τζορτζ Ο. Μπους, ο Ραμ διετέλεσε βουλευτής στην πολιτεία του Ιλινόις.
Επί της προεδρίας του Μπαράκ Ομπάμα, έγινε επικεφαλής του προεδρικού επιτελείου, δηλαδή γενικός γραμματέας του Λευκού Οίκου.
Κατά τη δεύτερη θητεία Ομπάμα και την πρώτη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ, διετέλεσε δήμαρχος του Σικάγο. Με αυτή την ιδιότητα, έκλεισε περίπου πενήντα δημόσια σχολεία σε μαύρες και λατινοαμερικανικές γειτονιές — τον μεγαλύτερο μαζικό κλείσιμο σχολείων στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών —, αύξησε δραστικά τα τιμολόγια των μέσων μαζικής μεταφοράς και της στάθμευσης και ιδιωτικοποίησε τη Διεύθυνση Συγκοινωνιών του Σικάγο. Προπάντων, επιχείρησε να εξαφανίσει τα βίντεο της δολοφονίας του 17χρονου Λακουάν ΜακΝτόναλντ από την αστυνομία το 2014 [5].
Στη συνέχεια, επί της προεδρίας του Τζο Μπάιντεν, διορίστηκε πρέσβης στο Τόκιο. Εκεί επέβλεψε τη διαφθορά βουλευτών του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος (PLD) από την Εκκλησία της Ενώσεως (δηλαδή την «αίρεση Μουν»), ενεργώντας υπό τον έλεγχο της CIA.
Πάντοτε πολεμοχαρής, έχει αποκαλεστεί «Ράμπο», μη διστάζοντας να χρησιμοποιεί χυδαιολογίες και ακόμη και να δίνει γροθιές. Ο Ραμ έχει δύο αδέλφια, τον Δρ. Ιεζεκιήλ Εμάνουελ, ο οποίος υπήρξε ειδικός σύμβουλος για την πολιτική υγείας της κυβέρνησης Ομπάμα, και τον Άλι Εμάνουελ, ο οποίος ίδρυσε και διηύθυνε το πρακτορείο καλλιτεχνών Endeavor. Όταν το Ισραήλ επιχείρησε να θέσει υπό τον έλεγχό του το Twitter/X, πρότεινε στον φίλο του Έλον Μασκ να ανανεώσει την εικόνα του κοινωνικού δικτύου έναντι 100 εκατομμυρίων δολαρίων, γεγονός που σήμανε τη ρήξη τους.
Λαμβάνοντας υπόψη την οξύτατη αντίδραση των Δημοκρατικών απέναντι στις σφαγές που διέπραξε ο Μπενιαμίν Νετανιάχου, οι «αναθεωρητικοί σιωνιστές» διατηρούν σε εφεδρεία έναν λιγότερο αμφιλεγόμενο υποψήφιο, τον κυβερνήτη της Πενσυλβάνια, Τζος Σαπίρο.
Από τη ρεπουμπλικανική πλευρά, υποψήφιός τους είναι ο σημερινός υπουργός Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο. Ο τελευταίος είχε ήδη απολαύσει της υποστήριξης του αείμνηστου Σέλντον Άντελσον κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας το 2015. Ο ηλικιωμένος Ουκρανο-Ισραηλινο-ΗΠΑκιακός ιδιοκτήτης καζίνο έβλεπε σε αυτόν ένα άλλο παιδί μεταναστών και τον είχε αγαπήσει.
Η διάσωση των Συμφωνιών του Αβραάμ
Μία συνέπεια του Μνημονίου του Ισλαμαμπάντ είναι ότι τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα άλλαξαν και πάλι στάση. Στο παρελθόν, ήταν πολύ προσηλωμένα στον παλαιστινιακό αγώνα, τον οποίο χρηματοδοτούσαν αδρά μέσω του πρίγκιπα Αχμέτ, ενός εκ των γιων του σεΐχη αλ-Ζαγιέντ. Όμως ο τελευταίος δολοφονήθηκε από τη CIA στο Μαρόκο το 2010. Ήταν ο νεότερος αδελφός του σημερινού ηγεμόνα του Άμπου Ντάμπι και προέδρου των επτά Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, του σεΐχη Μοχάμεντ μπιν Ζαγιέντ. Αλλά ο τελευταίος άλλαξε και πάλι γνώμη το 2020. Αποφάσισε μια συμμαχία με το Ισραήλ κατά του Ιράν, στο οποίο τα Εμιράτα όφειλαν μέρος του πλούτου τους (το λιμάνι του Ντουμπάι χρησίμευε για την παράκαμψη του ΗΠΑκιακού αποκλεισμού του Ιράν). Υπέγραψαν επομένως τις Συμφωνίες του Αβραάμ, μαζί με το Μπαχρέιν.
Ωστόσο, όταν το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες επιτέθηκαν στο Ιράν, τα Εμιράτα δεν κατάλαβαν την ιρανική αντίδραση που τα βομβάρδισε. Προσπάθησαν με κάθε μέσο να εξασφαλίσουν ευνοϊκή ψήφο του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών [6], και στη συνέχεια του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού [7], πριν καταλάβουν και παραδεχτούν ότι, ευρισκόμενα στην ίδια κατάσταση, θα είχαν ενεργήσει όπως το Ιράν [8]. Ως εκ τούτου, τα Εμιράτα δέχθηκαν, μυστικά, την περασμένη εβδομάδα να καθίσουν σε διαπραγματευτικό τραπέζι με τους παλαιούς Ιρανούς φίλους τους.
Ομοίως, η Σαουδική Αραβία, η οποία είχε αποκαταστήσει το 2023 τις διπλωματικές της σχέσεις με το Ιράν, υπό την ώθηση της Κίνας, διαβεβαίωσε ωστόσο τον πρόεδρο Τραμπ, πριν τον πόλεμο, ότι δεν έβλεπε πρόβλημα στο να ανατρέψει το Πεντάγωνο την Ισλαμική Δημοκρατία. Στη συνέχεια, η Σαουδική Αραβία εξεγέρθηκε κατά της ιρανικής στρατιωτικής αντεπίθεσης στο έδαφός της. Όμως, σήμερα, εξάγει τα συμπεράσματά της από τη σύγκρουση: το Ισραήλ είναι έτοιμο για όλα προκειμένου να οικοδομήσει μια αυτοκρατορία και οι Ηνωμένες Πολιτείες, αντί να προστατεύουν τους υποτελείς τους, τους μετατρέπουν σε στόχους. Το Ριάντ προετοιμάζει επομένως μια σύνοδο συμφιλίωσης που θα συγκεντρώσει όλα τα κράτη του Κόλπου, συμπεριλαμβανομένου του Ιράν.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο Μάρκο Ρούμπιο μετέβη, από τις 23 έως τις 25 Ιουνίου, στα Εμιράτα, στο Κουβέιτ και τέλος στο Μπαχρέιν, όπου συνάντησε όλα τα μέλη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (ΣΣΚ). Προσπάθησε να αναζωπυρώσει τις Συμφωνίες του Αβραάμ [9], άλλωστε το πρόσωπο που είναι επιφορτισμένο με αυτό το φάκελο από την υπογραφή τους, ο Εβραίος γαμπρός του Ντόναλντ Τραμπ, Τζάρεντ Κούσνερ, δεν κρύβει πλέον ότι θεωρεί τον Νετανιάχου ψυχικά ασθενή.
Όμως οι προσπάθειες του Μάρκο Ρούμπιο δεν απέδωσαν καρπούς.
Το λιβανέζικο ζήτημα
Έτσι, ο υπουργός Εξωτερικών, επιστρέφοντας στην Ουάσινγκτον, επέβαλε στην πρέσβη του Λιβάνου, Ντάντα Χαμάντε Μουαουάντ, να υπογράψει, στις 27 Ιουνίου, ένα «πλαίσιο συμφωνίας» με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ. Πρόκειται για την αναθεώρηση όσων συμφωνήθηκαν στο Μνημόνιο του Ισλαμαμπάντ, το οποίο διαπραγματεύτηκαν ο Τζάρεντ Κούσνερ και ο Τζέι Ντι Βανς. Το τελευταίο ορίζει «την οριστική λήξη του πολέμου σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου» (άρθρο 1). Αντιθέτως, το «πλαίσιο» του Μάρκο Ρούμπιο υποστηρίζει ότι «Η Ισραηλινή Κυβέρνηση τονίζει ότι οι στρατιωτικές της ενέργειες στον Λίβανο αποτελούν αποκλειστικά συνέπεια των επιθέσεων, της απειλής που αντιπροσωπεύουν και της εχθρικής πρόθεσης των μη κρατικών ένοπλων ομάδων, ιδίως της Χεζμπολάχ.» (άρθρο 5) [10] .
Πρόκειται για την επικύρωση της ισραηλινής ρητορικής σύμφωνα με την οποία, το εβραϊκό κράτος δεν επιχείρησε ποτέ να προσαρτήσει τον Λίβανο, αλλά αρκείται να αντεπιτίθεται στις ενέργειες μιας τρομοκρατικής ομάδας· μια αφήγηση που αγνοεί την απόπειρα του Λεόν Μπλουμ να δημιουργήσει το Κράτος του Ισραήλ στον Λίβανο (1936) · τον αραβοϊσραηλινό πόλεμο του 1948 (ο οποίος έληξε με τη νίκη των βρετανικών δυνάμεων της Υπεριορδανίας) · την ισραηλινή εισβολή του 1982 · εκείνη του 2006.
Αυτό το πλαίσιο αρνείται ότι η Χεζμπολάχ είναι ο πυρήνας της λιβανέζικης αντίστασης στην εισβολή. Δίνει την εντύπωση ότι η αντίσταση προκαλεί την κατοχή και όχι το αντίστροφο. Κανείς δεν μπορεί να αμφιβάλλει: το υπογεγραμμένο κείμενο δεν εμφανίζεται ακόμη στον ιστότοπο της προεδρίας του Λιβάνου. Ο πρόεδρος του Κοινοβουλίου, Ναμπίχ Μπερί, ανακοίνωσε αμέσως ότι δεν θα επικυρωθεί, πολλοί ηγέτες το έχουν ήδη απορρίψει. Δεν πρόκειται για ζήτημα κοινοτήτων, αλλά για την λιβανική υπόσταση.
Η Χεζμπολάχ είχε τοποθετήσει, μετά την υπογραφή του Μνημονίου του Ισλαμαμπάντ, μεγάλες αφίσες σε όλη την εθνική οδό που διασχίζει τον Λίβανο. Απεικόνιζαν τα πορτρέτα των δύο Χαμενεΐ, Άλι και Μοτζτάμπα, και τη φράση «Ευχαριστώ το Ιράν». Τις αφαίρεσε το Σάββατο για να δώσει τη θέση τους σε αφίσες του Υπουργείου Τουρισμού. Όμως την Κυριακή, αντικαταστάθηκαν από άλλες αφίσες που απεικόνιζαν τη σημαία του Λιβάνου με την επιγραφή «Ο Λίβανος πρώτα» (δηλαδή χωρίς την αντίστασή του). Αμέσως, οι οδηγοί σταμάτησαν τα αυτοκίνητά τους και έκαψαν αυτές τις αφίσες.
[1] « Mémorandum d’Islamabad », Réseau Voltaire, 17 juin 2026.
[2] “Έπεσαν οι μάσκες: οι κρυμμένες αλήθειες του Γιαμποτίνσκι και του Νετανιάχου”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 23 janvier 2024.
[3] מדוע חוסל קסטנר (Pourquoi Kastner a-t-il été assassiné ?). Nadav Kaplan, Steimatzky (2024).
[4] « JD Vance bat Marco Rubio et Gavin Newsom, tandis que le « Financial Times » sort de l’ombre Rahm Israel (sic) Emanuel », par Alfredo Jalife-Rahme, Traduction Maria Poumier, La Jornada (Mexique) , Réseau Voltaire, 28 juin 2026.
[5] «Laquan McDonald shooting puts Rahm Emanuel in battle over the truth», Ed Pilkington, The Guardian, December 3, 2015.
[6] « Résolution 2817 du Conseil de sécurité condamnant la riposte iranienne », Réseau Voltaire, 11 mars 2026.
[7] « Déclaration du Conseil de l’OMI sur le détroit d’Ormuz », Réseau Voltaire, 19 mars 2026.
[8] « Résolution 3314 (XXIX) de l’Assemblée générale des Nations unies : Définition de l’agression », Réseau Voltaire, 14 décembre 1974.
[9] Abraham Accords Peace Institute Annual Strategy, AAPI, August 27, 2021.
[10] « Cadre trilatéral entre les États-Unis d’Amérique, l’État d’Israël et la République du Liban, et son annexe secrète », Réseau Voltaire, 27 juin 2026.
Les articles de cet auteur
Envoyer un message
