Τιερί Μεϊσάν: Προς τη διάλυση της Γερμανίας

 

Προς τη διάλυση της Γερμανίας

του Τιερί Μεϊσάν

Ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ουκρανία ωθούν τη Γερμανία να προετοιμάσει πόλεμο εναντίον της Ρωσίας, παρακολουθούμε την κατάρρευση της επανενωμένης Γερμανίας. Η χώρα είναι βαθιά διαιρεμένη σε δύο διακριτούς λαούς. Η ταυτότητά της τίθεται πλέον υπό αμφισβήτηση. Η διάλυση της Ομοσπονδιακής Γερμανίας είναι πλέον αναπόφευκτη. Εν τω μεταξύ, η ειρήνη που συνήφθη μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας πρόκειται να επιφέρει την προσάρτηση μέρους της Ουκρανίας και της Υπερδνειστερίας στη Ρωσία. Ενώ η εγκατάλειψη των αξιών της από την Ευρωπαϊκή Ένωση θα επιφέρει το τέλος της.

Δίκτυο Βολταίρος | Παρίσι (Γαλλία) | 2 juin 2026

عربي Deutsch English Español français italiano Nederlands русский

Ο Μιχαΐλο Φέντοροφ και ο Μπόρις Πιστόριους, υπουργοί Άμυνας της Ουκρανίας και της Γερμανίας, υπογράφουν συμφωνία για την παραγωγή μη επανδρωμένων αεροσκαφών (drones). Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, μη εκλεγμένος πρόεδρος της Ουκρανίας, και ο Φρίντριχ Μερτς, καγκελάριος της Γερμανίας, χαίρονται για αυτή την προσέγγιση των πολεμικών βιομηχανιών τους.

Ακόμη κι αν δεν το αντιλαμβανόμαστε, η ήττα της διοίκησης Ζελένσκι στην Ουκρανία θα πρέπει να προκαλέσει τη διάλυση της Μολδαβίας, της Γερμανίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτή είναι η υπόθεση εργασίας της Ρωσίας, της Κίνας και των Ηνωμένων Πολιτειών. Όμως, εμείς δεν είμαστε απολύτως προετοιμασμένοι γι’ αυτό, και οι πολιτικοί μας ηγέτες καθώς και τα μέσα ενημέρωσής μας, προς το παρόν, δεν έχουν καν θέσει το ερώτημα.

Η διάλυση των δύο Γερμανιών

Δεν κατανοήσαμε ότι η γερμανική επανένωση, την οποία επιδίωξαν οι πρόεδροι Χέλμουτ Κολ και Φρανσουά Μιτεράν, πραγματοποιήθηκε κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου: ο λαός της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας (ΛΔΓ) ουδέποτε κλήθηκε να γνωμοδοτήσει. Το αποδεχτήκαμε επειδή είχαμε την εντύπωση ότι ήταν λογική και επειδή, μέσα σε 14 μήνες, η κομμουνίστρια υπεύθυνη προπαγάνδας των Κομμουνιστικών Νεολαίων της ΛΔΓ, Άνγκελα Μέρκελ, έγινε υπουργός Νεολαίας της ΟΔΓ για το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα [1].

Αλλά η προσωπική πορεία αυτής της πολιτικού δεν είναι απολύτως αντιπροσωπευτική του λαού της. Αντιλαμβανόμαστε μόνο την άποψη της Δύσης (62 εκατομμύρια κάτοικοι κατά την επανένωση) και όχι αυτήν της Ανατολής (16 εκατομμύρια κάτοικοι την ίδια εποχή).

Η βιομηχανία της Ανατολικής Γερμανίας λεηλατήθηκε προς όφελος της Δυτικής. Η ανεργία εκεί έφτασε σήμερα το 7,5%, ενώ στη Δυτική πλευρά είναι μόλις 5,7%. Ο μέσος μικτός μισθός είναι 3.973 ευρώ στην Ανατολική πλευρά και 4.810 ευρώ στη Δυτική. Το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) ανά κάτοικο φτάνει κατά μέσο όρο τα 37.711 ευρώ στα πέντε κρατίδια της Ανατολικής Γερμανίας, έναντι 54.162 ευρώ για εκείνα της Δυτικής.

Στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, οι δύο χώρες συγκρούστηκαν: οι Γερμανοί της Ανατολικής πλευράς, που μορφώθηκαν από τη σοβιετική κατοχή, ψήφισαν μαζικά υπέρ της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD), ενώ εκείνοι της Δυτικής, που διαμορφώθηκαν από την κατοχή των ΗΠΑ και τους ναζί που εκείνες είχαν ανασυγκροτήσει, ψήφισαν τους χριστιανοδημοκράτες και τους σοσιαλδημοκράτες. Στην πράξη, δεν υπάρχει μία Γερμανία, αλλά δύο [2].

Σήμερα, η επανενωμένη Γερμανία κυβερνάται από την πολυπληθέστερη συνιστώσα της, αυτή της Δυτικής, το οποίο επιχειρεί να απαγορεύσει την πολιτική έκφραση της ανατολικής συνιστώσας. Στις 2 Μαΐου 2025, το πολιτικό κόμμα Alternative für Deutschland (AfD) χαρακτηρίστηκε ως επιβεβαιωμένη «ακροδεξιά εξτρεμιστική» οργάνωση από την Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος. Ωστόσο, αυτός ο σχηματισμός δεν είναι παρά μια αντίδραση στο σχέδιο ευρωπαϊκής συνομοσπονδίας· ένα σχέδιο που έχει τις ρίζες του στο Neuordnung Europas (Νέα Ευρωπαϊκή Τάξη), το οποίο οραματίστηκε ο Βάλτερ Χάλσταϊν για λογαριασμό του καγκελαρίου Αδόλφου Χίτλερ, προτού γίνει ο πρώτος γενικός γραμματέας της ΕΚΑΧ (μελλοντικής ΕΟΚ και Ευρωπαϊκής Ένωσης). Παρομοίως, η Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος του Μονάχου, η οποία χρησίμευε για την ανασυγκρότηση των αστυνομικών της Γκεστάπο τη δεκαετία του 1950, εποπτεύει την καταστολή δημοσιογράφων και στοχαστών που θα μπορούσαν να αλλάξουν τα ιδεο-πολιτικά πιστευώ των Γερμανών [3].

Ενώ γνωρίζουμε τις φρικαλεότητες της Κρατικής Ασφάλειας (Στάζι) στην Ανατολική Γερμανία, αγνοούμε εκείνες που μαίνονταν στη Δυτική Γερμανία εναντίον των κομμουνιστών και εναντίον των ομοφυλοφίλων. Κι όμως, ήταν μια ζοφερή πραγματικότητα.

Η σημερινή επανενωμένη Γερμανία βρίσκεται υπό τον έλεγχο της μικρής ομάδας των απογώνων των ναζί, που συνεργάστηκαν μετά τον πόλεμο με τους αγγλοσάξονες κατακτητές. Ο ίδιος ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς είναι εγγονός ενός ναζί αξιωματούχου, του οποίου υιοθέτησε τις αντισλαβικές προκαταλήψεις. Δεν έχει κανένα πρόβλημα να συνεργάζεται με τους Ουκρανούς «ολοκληρωτικούς εθνικιστές», που αυτοαποκαλούνται απόγονοι των Βάραγγων Βίκινγκ και σίγουρα όχι Σλάβοι. Εάν η γερμανική παράδοση αρνιόταν να συνεργαστεί με τους Ρώσους (εξ ου και το σχίσμα του 1054 που χώρισε την Αγία Ρωμαϊκή Γερμανική Αυτοκρατορία από την Κωνσταντινούπολη, έναν αιώνα αφότου η Ουκρανία και η Ρωσία είχαν ασπαστεί τον χριστιανισμό), μόνο οι ναζί είχαν ως στόχο την εξόντωση όλων των Σλάβων και την κατάληψη των εδαφών τους (ο λεγόμενος «ζωτικός χώρος» - lebensraum - της Γερμανίας). Οπωσδήποτε, η επανενωμένη Γερμανία δεν έφερε την παραμικρή αντίρρηση στον ναζισμό της Ουκρανίας, από την ανεξαρτησία του 1991, περνώντας στο πραξικόπημα του Ευρωμαϊντάν το 2014. Προσπαθεί να αγνοήσει τις εκατοντάδες προτομές και μνημεία που ανεγέρθηκαν στην Ουκρανία προς τιμήν των ναζί και των συνεργατών τους. Αγνοεί το σχέδιο κατασκευής ενός Πάνθεον των Ουκρανικών Δοξών από τη διοίκηση Ζελένσκι και, σε αντίθεση με το Μνημείο Γιαντ Βασσέμ, αρνήθηκε να σχολιάσει την εθνική επαναταφή του εγκληματία κατά της ανθρωπότητας Αντρίι Μέλνικ, στις 25 Μαΐου 2026 [4].

Η διάλυση της Μολδαβίας και της Υπερδνειστερίας

Κατά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η Υπερδνειστερία διακήρυξε την ανεξαρτησία της στις 2 Σεπτεμβρίου 1990. Πρόκειται για μια μικρή κοιλάδα κατά μήκος του Δνείπερου, με ένα εκπληκτικό μικροκλίμα, την οποία οι Σοβιετικοί είχαν μετατρέψει σε επιστημονική πόλη. Σχεδόν έναν χρόνο αργότερα, στις 27 Αυγούστου 1991, και η Μολδαβία διακήρυξε επίσης την ανεξαρτησία της. Στην πραγματικότητα, αυτά τα δύο κράτη αποτελούσαν μέχρι τότε μία μόνο περιοχή, τη Μολδαβική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία. Ωστόσο, στις 28 Φεβρουαρίου 1992, οι Ηνωμένες Πολιτείες εισήγαγαν οκτώ ανεξάρτητες σοβιετικές δημοκρατίες στα Ηνωμένα Έθνη, συμπεριλαμβανομένης της Μολδαβίας. Αλλά όχι την Υπερδνειστερία. Στα μάτια του ΟΗΕ, η Υπερδνειστερία είναι απλώς μέρος της Μολδαβίας. Αμέσως μετά, η CIA προσπάθησε να θέσει υπό έλεγχο την Υπερδνειστερία σε έναν πόλεμο που έχουμε ξεχάσει [5].

Από τότε, η Μολδαβία και η Υπερδνειστερία αναπτύχθηκαν χωριστά. Τα πράγματα είναι ακόμη πιο περίπλοκα, καθώς η Υπερδνειστερία είναι ακόμα σοβιετική, έχοντας πραγματοποιήσει το όνειρο του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ να συμβιβάσει τον κομμουνισμό με τη δημοκρατία. Ωστόσο, δεν είναι τέλεια και δεν κατάφερε να λύσει το πρόβλημα των μαφιών, όπως έκανε η Ρωσία με τον Βλαντίμιρ Πούτιν.

Η Υπερδνειστερία, η οποία φιλοξενεί από της ανεξαρτησίας της ένα ρωσικό οπλοστάσιο και, από του πόλεμου του 1992, μια ρωσική ειρηνευτική δύναμη, λαμβάνει δωρεάν ρωσικό φυσικό αέριο, καθώς επιτηρεί τη διασταύρωση αρκετών ρωσικών αγωγών φυσικού αερίου προς την Ανατολική, Κεντρική και Δυτική Ευρώπη [6].

Από το 2019, το ΗΠΑκιακό στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα αγωνίζεται να αποδυναμώσει τη Ρωσία, εμπλέκοντάς την σε συγκρούσεις στην Ουκρανία και την Υπερδνειστερία [7]. Το 2005, η Άνγκελα Μέρκελ, τότε ομοσπονδιακή καγκελάριος, προσέλαβε ως σύμβουλό της την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Οι δύο γυναίκες προωθούν τη δημιουργία της Αποστολής Συνοριακής Βοήθειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Μολδαβία και την Ουκρανία (EUBAM). Αυτό το ευρωπαϊκό όργανο θα πολιορκήσει την Υπερδνειστερία, περικυκλώνοντας τα σύνορά της με τη Μολδαβία και την Ουκρανία, παρόλο που κανένα από αυτά τα δύο κράτη δεν είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η συμφωνία που συνήφθη μεταξύ των προέδρων Ντόναλντ Τραμπ και Βλαντίμιρ Πούτιν στο Άνκορεϊτζ, στις 15 Αυγούστου 2025, προβλέπει την αναγνώριση ότι το Ντονμπάς και η Νοβοροσία είναι ρωσικά. Αυτό σημαίνει ότι η Οδησσός δεν θα απελευθερωθεί με τη βία, αλλά θα προσαρτηθεί με συνθήκη ειρήνης. Η Οδησσός, όμως, είναι συνεχόμενη με την Υπερδνειστερία. Ο πρόεδρος Πούτιν παραχώρησε, πριν από δύο εβδομάδες, τη ρωσική υπηκοότητα σε όλους τους πολίτες της Υπερδνειστερίας που την ζητούν [8]. Η Υπερδνειστερία θα γίνει, επομένως, ρωσική μετά το τέλος του πολέμου στην Ουκρανία, προκαλώντας την έκρηξη της Μολδαβίας. Ο πληθυσμός της έχει ήδη εκφραστεί δύο φορές υπέρ αυτού.

Η διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Η ενότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν μας φαίνεται αμφισβητήσιμη. Ωστόσο, το Ηνωμένο Βασίλειο εντάχθηκε σε αυτήν το 1973 και αποχώρησε το 2020. Το 2005, οι ψηφοφόροι της Γαλλίας και των Κάτω Χωρών απέρριψαν τα δημοψηφίσματα για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα. Δεν εισακούστηκαν, με την ΕΕ να αποκλίνει από τις «δημοκρατικές αξίες» της. Το 2013, η ευρωπαϊκή Τρόικα (δηλαδή τότε η Γερμανία, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο) επιβάλλει στους Κύπριους την απλή κατάσχεση τραπεζικών καταθέσεων άνω των 100.000 ευρώ, αποκλίνοντας ακόμη περισσότερο από τις «δημοκρατικές και φιλελεύθερες αξίες» της. Το 2024, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρεμβαίνει μυστικά στις προεδρικές εκλογές της Ρουμανίας, θέτοντας οριστικό τέλος στις «αξίες» της. Σήμερα, τα κράτη μέλη της ΕΕ, εκτός από τη Σλοβενία και την Ουγγαρία, αμφισβητούν τη λειτουργία με ομοφωνία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

Εν τω μεταξύ, το Ηνωμένο Βασίλειο, που δεν ανήκει πλέον στην ΕΕ, συνιστά μια νέα στρατιωτική συμμαχία, τους «Βόρειους Πεζοναύτες» (Marines du Nord). Αυτή η νέα δύναμη αποτελείται από τα όπλα της Δανίας, της Εσθονίας, της Φινλανδίας, της Ολλανδίας, της Ισλανδίας, της Λιθουανίας, της Λετονίας, της Νορβηγίας και της Σουηδίας. Σύντομα, αναμένεται να περιλάβει επίσης τους γερμανικό, πολωνικό και τουρκικό στρατούς· ίσως ακόμη και το γαλλικό, αλλά τα πηγαινοέλα του 2025 μεταξύ Λονδίνου και Παρισιού δεν είναι πλέον επίκαιρα. Φαίνεται ότι οι Βόρειοι Πεζοναύτες προορίζονται να αντικαταστήσουν το ΝΑΤΟ, μόλις οι Ηνωμένες Πολιτείες αποχωρήσουν από τη Συμμαχία, στα μέσα του 2027, σύμφωνα με την ομάδα του προέδρου Τραμπ.

Ωστόσο, αυτή η συμμαχία δεν είναι συμβατή με την ύπαρξη της ΕΕ, η οποία είναι συνέπεια των μυστικών ρητρών του Σχεδίου Μάρσαλ (1948).

Διαπιστώνουμε ότι ο γερμανικός επανεξοπλισμός χρηματοδοτείται τόσο από την Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και από το Ηνωμένο Βασίλειο. Το τελευταίο είχε χρηματοδοτήσει, τη δεκαετία του 1930, τον γερμανικό επανεξοπλισμό εναντίον των Σοβιετικών. Μόνο μετά τις Συμφωνίες του Μονάχου (29-30 Σεπτεμβρίου 1938), η ΕΣΣΔ, πεπεισμένη ότι ήταν το επόμενο θήραμα του Γ’ Ράιχ, συνήψε το Γερμανο-Σοβιετικό Σύμφωνο (23 Αυγούστου 1939) και το Βερολίνο στράφηκε εναντίον του Λονδίνου.

Τιερί Μεϊσάν

Μετάφραση  Κριστιάν Άκκυριά

[1] « Angela Merkel, une néo-conservatrice à la présidence de l’Union européenne » (Άνγκελα Μέρκελ, μια νεοσυντηρητική στην προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης), par Thierry Meyssan, Réseau Voltaire, 12 janvier 2007.

[2] Le second Anschluss. L’annexion de la RDA. L’unification de l’Allemagne et l’avenir de l’Europe (Το δεύτερο Άνσλους. Η προσάρτηση της ΛΔΓ. Η ενοποίηση της Γερμανίας και το μέλλον της Ευρώπης), Vladimiro Giacché (του Βλαντιμίρο Τζακέ), traduction Marie-Ange Patrizio, éditions Delga (2015).

[3] “Ο γνωστικός πόλεμος στη Δύση”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 24 Σεπτεμβρίου 2024.

[4] « L’Ukraine ambitionne de construire un temple dédié aux criminels contre l’humanité nazis » (Η Ουκρανία φιλοδοξεί να οικοδομήσει ναό αφιερωμένο σε ναζί εγκληματίες κατά της ανθρωπότητας), « L’Ukraine rapatrie les dépouilles de Sophia et Andriy Melnyk, ainsi que de Yevhen Konovalets » (Η Ουκρανία επαναπατρίζει τα λείψανα της Σοφίας και του Αντρίι Μέλνικ, καθώς και του Γεβγέν Κονοβάλετς), Réseau Voltaire, 2 Απριλίου και 21 Μαΐου 2026. «@yadvashem», X, 25 Μαΐου 2026.

[5] « En 1992, les États-Unis tentèrent d’écraser militairement la Transnistrie » (Το 1992, οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπάθησαν να συντρίψουν στρατιωτικά την Υπερδνειστερία), par Thierry Meyssan, Réseau Voltaire, 17 juillet 2007.

[6] « Au cœur de la "Guerre du gaz", la petite République de Transnistrie » (Στην καρδιά του "Πολέμου του φυσικού αερίου", η μικρή Δημοκρατία της Υπερδνειστερίας), par Arthur Lepic, Réseau Voltaire, 3 juillet 2007.

[7] Extending Russia : Competing from Advantageous Ground (Επεκτείνοντας τη Ρωσία: Ανταγωνιζόμενοι από πλεονεκτική θέση), Raphael S. Cohen, Nathan Chandler, Bryan Frederick, Edward Geist, Paul DeLuca, Forrest E. Morgan, Howard J. Shatz & Brent Williams, Rand Corporation, May 25, 2019.

[8] «Executive Order granting Russian citizenship to citizens of Transnistria» (Εκτελεστικό Διάταγμα για την παραχώρηση ρωσικής υπηκοότητας σε πολίτες της Υπερδνειστερίας), President of Russia, May 15, 2026.

Τιερί Μεϊσάν

Πολιτικός σύμβουλος, πρόεδρος-ιδρυτής του Δικτύου Βολταίρος και της διάσκεψης Axis for Peace. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά: Sous nos yeux - Du 11-Septembre à Donald Trump.

Προς τη διάλυση της Γερμανίας

Τα εμπόδια για την ειρήνη στην Ευρώπη δεν είναι αυτά που νομίζουμε

Ο Ντόναλντ Τραμπ εξετάζει ενώπιον του Σι Τζινπίνγκ το ενδεχόμενο υπαναχώρησης

Η μεταμόρφωση των Ηνωμένων Πολιτειών (III)

Το Ιράν ούτε αντεπιτίθεται, ούτε διαπραγματεύεται – συνεχίζει την παγκόσμια επανάστασή του

Τι φέρνει το Ιράν στο διεθνές δίκαιο

 Les articles de cet auteur Envoyer un message

Δίκτυο Βολταίρος

Βολταίρος, Διεθνής Έκδοση

ΦακόςΕν συντομίαΣυζητήσεις

Τιερί Μεϊσάν: Τι φέρνει το Ιράν στο διεθνές δίκαιο

 

Τι φέρνει το Ιράν στο διεθνές δίκαιο

του Τιερί Μεϊσάν

Ο σημερινός πόλεμος έδωσε την ευκαιρία σε όλα τα κράτη-μέλη των Ηνωμένων Εθνών να διαπιστώσουν ότι, σε πάρα πολλές περιπτώσεις από της ίδρυσής του, ο ΟΗΕ παραβιάζει το διεθνές δίκαιο. Και να θυμηθούν ότι αυτό το δίκαιο χαρακτηρίζει μια επίθεση, όπως αυτή του Ισραήλ και των ΗΠΑ κατά του Ιράν, ως «επίθεση» (aggression). Ακόμη περισσότερο, 193 κράτη (συμπεριλαμβανομένων του Ισραήλ και των ΗΠΑ) έχουν αναγνωρίσει το δικαίωμα του κράτους που δέχεται την επίθεση να θεωρεί ως συν-επιτιθέμενα τα κράτη που φιλοξενούν στρατιωτικές βάσεις των επιτιθέμενων.

Δίκτυο Βολταίρος | Παρίσι (Γαλλία) | 5 mai 2026

عربي Deutsch English Español français italiano Nederlands Português русский

Ακόμα κι αν γι’ αυτόν τον λόγο ο καθένας έχει διαφορετικά κίνητρα, το Ισραήλ και οι ΗΠΑ αναλαμβάνουν από κοινού την επίθεση κατά του Ιράν.

Ενώ εμείς είτε ανησυχούμε για τα νέα του πολέμου, είτε για τις αυξήσεις των τιμών που αυτός προκαλεί, το σημαντικότερο σημείο στην τρέχουσα σύρραξη κατά του Ιράν δεν γίνεται καθόλου αντιληπτό στη Δύση: στηριζόμενη σε ένα από τα κεντρικά κείμενα του διεθνούς δικαίου, η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν μας πρότεινε μια επανερμηνεία των ίδιων των δεσμεύσεών μας.

Παράνομη η επίθεση του Ισραήλ και των ΗΠΑ

Αν και το να διαπιστώσει κανείς ότι το Ισραήλ και οι ΗΠΑ δεν είχαν κανένα δικαίωμα να επιτεθούν στο Ιράν, στις 28 Φεβρουαρίου 2026, είναι κάτι το αυτονόητο, είμαστε λίγοι εκείνοι που το λέμε δημόσια. Η μόδα στη Δύση είναι να μην αναλαμβάνει κανείς τις θέσεις του. Ελάχιστοι είναι, επομένως, εκείνοι που τολμούν να πουν ότι Ισραήλ και ΗΠΑ συμπεριφέρονται σαν βάρβαροι.

Γενικά, το διεθνές δίκαιο δεν είναι ένας κώδικας, συγκρίσιμος με έναν ποινικό κώδικα, αλλά μια σειρά δεσμεύσεων τις οποίες οφείλουν να τηρούν όσοι τις ανέλαβαν. Πρόκειται για το να μη συμπεριφέρεται κανείς σαν βάρβαρος, να μη χρησιμοποιεί προπαγάνδα πολέμου, να απαρνηθεί την αποικιοκρατία και να αναγνωρίζει το δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση, να απαρνηθεί το να απειλεί τους άλλους, να απαρνηθεί το να επιτίθεται στους γείτονές του ή να καθίσταται συνένοχος σε μια τέτοια επίθεση.

Μόλις στις 10 Απριλίου, ο πρεσβευτής Μάικλ Τζ. Ουόλτς, Μόνιμος Αντιπρόσωπος των ΗΠΑ στα Ηνωμένα Έθνη, δήλωσε ότι ο πόλεμος που βρισκόταν σε εξέλιξη είχε ως σκοπό «να προστατεύσει τις ΗΠΑκιακές ένοπλες δυνάμεις που βρίσκονται στην περιοχή, να εγγυηθεί την ελεύθερη κυκλοφορία του θαλάσσιου εμπορίου στα στενά του Ορμούζ και να προστατεύσει τους περιφερειακούς συμμάχους και εταίρους των ΗΠΑ από το Ιράν και τους υποτελείς του» [1]. Προσέξτε καλά ότι αυτή η δικαιολόγηση δεν αφορά την έναρξη του πολέμου, αλλά μόνο τη συνέχισή του.

Ταυτόχρονα, ο Γκίντεον Σάαρ, Ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών, εξηγούσε ότι ο τρέχων πόλεμος, «Ωρυόμενος Λέων», δεν είναι παρά ο δεύτερος γύρος της επιχείρησης «Υψωμένος Λέων». Τον δικαιολογούσε με το γεγονός ότι το Ιράν είχε ανταπαντήσει στους πρώτους ισραηλινούς βομβαρδισμούς. Επιπλέον, βασιζόταν στα συνθήματα των ιρανικών διαδηλώσεων («Θάνατος στο Ισραήλ!», «Θάνατος στις ΗΠΑ!») για να επιχειρήσει να πείσει ότι η Τεχεράνη επιθυμεί εδώ και καιρό να εξαφανίσει ολόκληρο τον εβραϊκό πληθυσμό του Ισραήλ. Ακολουθούσε μια επίδειξη σύμφωνα με την οποία το Ιράν ετοιμαζόταν να κατασκευάσει ατομική βόμβα και βαλλιστικούς πυραύλους, αναγκάζοντας το Τελ Αβίβ να δράσει πριν να είναι πολύ αργά. Η επιστολή τελείωνε με έναν φόρο τιμής στον «γενναίο ιρανικό λαό που επιδίωξε να απελευθερωθεί από τον τυραννικό ζυγό [του καθεστώτος]» [2].

Με αυτόν τον τρόπο, το Ισραήλ, σύμφωνα με τη συνήθειά του, αναπαρήγαγε την ιστορία από το σημείο που τον βόλευε και παρέλειπε τα προηγούμενα επεισόδια (τον βομβαρδισμό της κατοικίας του Ιρανού πρεσβευτή στη Δαμασκός, την 1η Απριλίου 2024, και την ιρανική απάντηση της 1ης Οκτωβρίου 2024· την «προληπτική» ισραηλινή επίθεση της 13ης Ιουνίου 2025 και την επακόλουθη ιρανική ανταπάντηση). Όμως, επί του παρόντος, αυτές οι τρεις επιχειρήσεις είναι όλες τους «επιθέσεις» (aggressions) κατά την έννοια του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.

Η ερμηνεία του συνθήματος «Θάνατος στο Ισραήλ!» ως βούληση εξαφάνισης του πληθυσμού αυτού του κράτους είναι εσφαλμένη. Η Τεχεράνη σκοπεύει να τερματίσει το κράτος-παρία του Ισραήλ, το οποίο αυτοανακηρύχθηκε στις 14 Μαΐου 1948 και το οποίο δεν αναγνωρίζει, αλλά όχι να σκοτώσει τον πληθυσμό του, τον οποίο σέβεται. Η Τεχεράνη παραμένει προσκολλημένη στο σχέδιο διαμελισμού της Παλαιστίνης, που υιοθετήθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη στις 29 Νοεμβρίου 1947. Το Τελ Αβίβ το απορρίπτει και δολοφόνησε τον μεσολαβητή των Ηνωμένων Εθνών, τον Σουηδό Φόλκε Μπερναντότ, στις 17 Σεπτεμβρίου 1948, τη στιγμή που ερχόταν να μελετήσει τα σύνορα των ζωνών που επρόκειτο να αποδοθούν σε Εβραίους και Άραβες.

Τέλος, η απόδοση ιρανικών ερευνών στο πεδίο της στρατιωτικής πυρηνικής τεχνολογίας αποτελεί λάιτ μοτίβ του Μπενιαμίν Νετανιάχου εδώ και περίπου τριάντα χρόνια. Δεν έχει ποτέ αποδειχθεί, παρά τις πολλές προσπάθειες, συμπεριλαμβανομένης της κλοπής των πυρηνικών αρχείων της Τεχεράνης. Αντιθέτως, οι αγιατολάχ Ρουχολάχ Χομεϊνί και Αλί Χαμενεΐ έχουν εκδώσει φετφά που απαγορεύουν τη χρήση όπλων μαζικής καταστροφής, συμπεριλαμβανομένων των πυρηνικών όπλων. Το σημαντικότερο είναι ότι οι κινεζικές και ρωσικές αντιπροσωπείες στις διαπραγματεύσεις της Λωζάνης και της Βιέννης (2013-2015) βεβαίωσαν ότι το Ιράν όντως σταμάτησε κάθε στρατιωτική πυρηνική έρευνα από το 1988 και δεν τις ξανάρχισε ποτέ. Η Ρωσία, η οποία εκτελούσε ένα πρόγραμμα μη στρατιωτικού πυρηνικού ενέργειας στο Ιράν έως και τον περασμένο μήνα, βρίσκεται σε ιδιαίτερα καλή θέση για να το βεβαιώσει. Τέλος, η Διεθνής Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας (ΔΥΑΕ, IAEA) δεν βρήκε ποτέ κάποιο ίχνος, αν και δεν της είχε επιτραπεί η πρόσβαση παντού.

Ωστόσο, το γεγονός ότι αυτός ο ισραηλινο-ΗΠΑκιακός πόλεμος είναι παράνομος δεν υποδεικνύει αν η ιρανική απάντηση είναι επίσης παράνομη.

Το Συμβούλιο Ασφαλείας υιοθετεί ψήφισμα κατά του Ιράν, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου

Το ψήφισμα 2817 του Συμβουλίου Ασφαλείας (11 Μαρτίου 2026)

Μέχρι σήμερα, όλοι είχαμε αποδεχτεί ότι ένα κράτος που δέχεται επίθεση έχει το δικαίωμα να αμυνθεί εναντίον του επιτιθέμενου του.

Με πρωτοβουλία του Μπαχρέιν, το Συμβούλιο Ασφαλείας υιοθέτησε, στις 11 Μαρτίου 2026, το ψήφισμα 2817, το οποίο παραβιάζει το διεθνές δίκαιο καταδικάζοντας την ιρανική ανταπάντηση [3]. Μόνο οι κινεζικές και ρωσικές αντιπροσωπείες αρνήθηκαν να το εγκρίνουν. Ο πρεσβευτής Βασίλι Νεμπένζια, Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Ρωσίας, υπενθύμισε ωστόσο ότι «οι αρχές της Τεχεράνης έχουν τονίσει επανειλημμένα ότι οι ανταπαντήσεις τους δεν στόχευαν συγκεκριμένες χώρες της περιοχής, αλλά μάλλον τις ΗΠΑκιες στρατιωτικές εγκαταστάσεις και υποδομές που βρίσκονται στο έδαφός τους, οι οποίες συνιστούν θεμιτούς στόχους υπό το πρίσμα του δικαιώματος νόμιμης άμυνας του Ιράν, σύμφωνα με το Άρθρο 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών». Έκανε νύξη στο αρχηγείο του 5ου Στόλου (Μπαχρέιν), στην αεροπορική βάση Πρινς Σουλτάν (Σαουδική Αραβία), στη στρατιωτική βάση Αλ Ουντεΐντ (Κατάρ), σε εκείνη της Ντάφρα (Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα) και σε εκείνες του Κουβέιτ, της Ιορδανίας και του Ιράκ.

Από τότε, η σύρραξη έχει επεκταθεί. Σήμερα περιλαμβάνει επίσης το Ηνωμένο Βασίλειο, την Κύπρο, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και την Αυστραλία.

Το ψήφισμα 2817 δεν είναι μόνο ανισόρροπο (δεν αναφέρει την επίθεση κατά του Ιράν, αλλά μόνο την ιρανική ανταπάντηση αποσπασμένη από τα συμφραζόμενά της), αλλά παραβιάζει το διεθνές δίκαιο το οποίο το Συμβούλιο έχει αποστολή να επιβάλλει (αγνοεί το δικαίωμα νόμιμης άμυνας του Ιράν).

Η Κίνα και η Ρωσία είχαν προτείνει ένα ανταγωνιστικό ψήφισμα (S/2026/159), εξαιρετικά λιτό, το οποίο απλώς προέτρεπε τα εμπόλεμα μέρη να σταματήσουν τις στρατιωτικές τους επιχειρήσεις και καταδίκαζε «τις επιθέσεις εναντίον αμάχων και μη στρατιωτικών υποδομών».

Εδώ ακριβώς βρίσκεται το ζήτημα: το Ιράν, όπως κάθε κράτος σε εμπόλεμη κατάσταση, έχει ακουσίως πλήξει αμάχους στον Κόλπο και εκουσίως καταστρέψει μη στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Όμως, το διεθνές δίκαιο, από τη δημιουργία του το 1899, απαγορεύει τις επιθέσεις κατά μη στρατιωτικών υποδομών χωρίς στρατιωτικό λόγο. Το Ιράν, για παράδειγμα, κατέστρεψε εργοστάσια αφαλάτωσης απαραίτητα για την καθημερινή ζωή του άμαχου πληθυσμού, χωρίς να εξηγήσει γιατί αυτό ήταν χρήσιμο για τον στρατιωτικό του σκοπό.

Μετά από πολλές και μακρές συζητήσεις, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ υιοθετεί τον ορισμό της επίθεσης (agression).

Το ψήφισμα 3314 (ΚΘ’) της Γενικής Συνέλευσης (14 Δεκεμβρίου 1974)

Σύμφωνα με τη διαδικασία του Συμβουλίου Ασφαλείας, το Ιράν, ως απλό κράτος-μέλος της Γενικής Συνέλευσης, πήρε τον λόγο μόνο μετά την ψηφοφορία κατά τη συζήτηση μεταξύ των δεκαπέντε μόνιμων μελών του Συμβουλίου. Τη στιγμή της ψηφοφορίας, η Κίνα και η Ρωσία, οι οποίες καταδίκασαν την παράνομη επίθεση του Ισραήλ και των ΗΠΑ, είχαν οι ίδιες ξεχάσει το ψήφισμα 3314 (ΚΘ’). Αυτό το ψήφισμα ορίζει ρητά, στο άρθρο 3 του, εδάφιο στ’, ότι «Το γεγονός ότι ένα κράτος επιτρέπει το έδαφός του, το οποίο έθεσε στη διάθεση ενός άλλου κράτους, να χρησιμοποιηθεί από αυτό το άλλο κράτος για τη διάπραξη πράξης επίθεσης κατά τρίτου κράτους» συνιστά επίσης πράξη επίθεσης [4]. Αυτό το ψήφισμα είναι ένα από τα σημαντικότερα κείμενα του διεθνούς δικαίου. Εξηγεί τι είναι «επίθεση» (agression), την οποία όλα τα κράτη-μέλη του ΟΗΕ δεσμεύτηκαν να μην ασκούν ποτέ υπογράφοντας τον Χάρτη του οργανισμού.

Εγκρίθηκε ομόφωνα από όλα τα κράτη-μέλη της Γενικής Συνέλευσης, χωρίς ψηφοφορία. Δεν είναι, επομένως, αμφισβητήσιμο.

Είναι πιθανό ότι τα μέλη του Συμβουλίου δεν άκουσαν την αναφορά που έκανε ο Ιρανός πρεσβευτής, Αμίρ Σαΐντ Ιραβάνι, χαρακτηρίζοντάς το δεσμευτικό για όλους (jus cogens). Επέστρεψε εκτενώς σε αυτό αργότερα σε μια μακρά σειρά επιστολών όπου δικαιολόγησε την επίθεση κατά των χωρών του Κόλπου και της Ιορδανίας.

Για αρκετές εβδομάδες, οι χώρες του Κόλπου και η Ιορδανία επέμεναν να θεωρούν ότι είχαν καλέσει τις ΗΠΑ να εγκαταστήσουν στρατιωτικές βάσεις στο έδαφός τους για να τις προστατεύουν και ότι το Ιράν δεν είχε κανένα δικαίωμα να τους επιτίθεται όπως έκανε. Σιγά σιγά, κατά την ανταλλαγή επιστολών, συνειδητοποίησαν ότι είχαν πέσει σε παγίδα: επιτιθέμενος στο Ιράν, ο «προστάτης» τους τις είχε καταστήσει στόχους. Εγκατέλειψαν την αναφορά τους στο ψήφισμα 2817 του Συμβουλίου και ζήτησαν να διαβεβαιώσουν το Ιράν ότι δεν επιθυμούν να είναι συνένοχοι στην επίθεση εναντίον του.

Προσπάθησαν να αναδείξουν ότι το ψήφισμα 3314 (ΚΘ’) δεν επέτρεπε στο Ιράν να επιτίθεται εναντίον αμάχων· ότι αυτή ήταν η βάση του διεθνούς δικαίου: «να μη συμπεριφέρεται κανείς σαν βάρβαρος». Η Τεχεράνη σταμάτησε αμέσως να στοχοποιεί εργοστάσια αφαλάτωσης, αλλά συνέχισε να βομβαρδίζει τις ΗΠΑκιες στρατιωτικές βάσεις. Και καθώς οι χώρες του Κόλπου ζητούσαν τότε αποζημιώσεις για τις καταστροφές που υπέστησαν, το Ιράν ανέβασε τον πήχη. Κατηγορώντας τις χώρες του Κόλπου και την Ιορδανία για συνέργεια με τον επιτιθέμενό τους, η Τεχεράνη ζήτησε και από αυτές αποζημιώσεις, όπως είχε απαιτήσει από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ.

Ο Διεθνής Ναυτιλιακός Οργανισμός υιοθετεί δήλωση κατά του Ιράν, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου

Η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας (10 Δεκεμβρίου 1982)

Ένα άλλο ζήτημα του διεθνούς δικαίου που οδηγούμαστε να επανεξετάσουμε με αυτόν τον πόλεμο είναι αυτό των στενών. Έχει κανείς το δικαίωμα να εμποδίζει τη δίοδο ενός στενού ή να εισπράττει διόδια;

Η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας ορίζει ότι κανείς δεν μπορεί να απαγορεύσει την «αβλαβή διέλευση» των πλοίων στα ύδατα των δικών του στενών. Ακόμα κι αν δεν διευκρινίζεται, η διάταξη αυτή προφανώς δεν εφαρμόζεται εν καιρώ πολέμου. Η Σύμβαση δεν αναφέρει τίποτα για ενδεχόμενα διόδια.

Όπως το Συμβούλιο Ασφαλείας υιοθέτησε ψήφισμα που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο, κατά τον ίδιο τρόπο ένας οργανισμός των Ηνωμένων Εθνών, ο Διεθνής Ναυτιλιακός Οργανισμός (ΔΝΟ, IMO), υιοθέτησε δήλωση, στις 19 Μαρτίου 2026 [5], με πρωτοβουλία των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Απαιτεί «το Ιράν να απέχει άμεσα, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, από οποιαδήποτε ενέργεια ή απειλή που αποσκοπεί στο κλείσιμο, την παρεμπόδιση ή την παρενόχληση, με οποιονδήποτε τρόπο, της διεθνούς ναυσιπλοΐας στα στενά του Ορμούζ ή εναντίον εμπορικών ή επαγγελματικών πλοίων εντός και πέριξ των στενών του Ορμούζ».

Αυτή η δήλωση υιοθετήθηκε μέσω μιας διαδικαστικής τέχνης που επιτρέπει την παρέκκλιση από το γενικό δίκαιο και τη μη τήρηση της εκ των προτέρων προειδοποίησης ενός μηνός που απαιτείται για οποιαδήποτε σύγκληση των οργάνων [6]. Είχε κατατεθεί από 115 κράτη μέλη επί συνόλου 176.

Τα ύδατα των στενών του Ορμούζ δεν είναι διεθνή. Είναι ομανικά και ιρανικά ύδατα, με μια μικρή ζώνη των Εμιράτων, στην είσοδό τους προς τον Περσικό Κόλπο. Μια κατάσταση συγκρίσιμη με εκείνη του Πορθμού του Καλαί, γνωστού και ως στενά του Ντόβερ, στη Μάγχη. Δεν υπάρχουν σε αυτό το σημείο διεθνή ύδατα, αλλά μόνο γαλλικά και βρετανικά ύδατα. Κατά τη ναυάγιο του δεξαμενόπλοιου Amoco Cadiz, το 1974, 60.000 τόνοι αργού πετρελαίου εξαπλώθηκαν σε 375 χιλιόμετρα ακτών. Η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο θα μπορούσαν, εκείνη τη στιγμή, όχι να απαγορεύσουν τη διέλευση στα δεξαμενόπλοια, αλλά να απαιτήσουν από αυτά διόδια προκειμένου να χρηματοδοτήσουν τον καθαρισμό των ακτών. Δεν το έπραξαν και η Γαλλία επωμίστηκε μόνη της το κόστος της καταστροφής. Το Ομάν, το Ιράν και ίσως τα Εμιράτα, θα μπορούσαν σήμερα να θεσπίσουν δικαίωμα διέλευσης στα στενά του Ορμούζ, προκειμένου να διαθέτουν τα αναγκαία μέσα για να αντιμετωπίσουν μια πιθανή καταστροφή αυτού του τύπου. Κανείς δεν θα μπορούσε να αντιταχθεί.

Την τρέχουσα περίοδο, είδαμε το Ιράν να μπλοκάρει τη διέλευση πλοίων που συνδέονται με τους επιτιθέμενους, πράγμα συμβατό, εν καιρώ πολέμου, με τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας. Είδαμε επίσης τις ΗΠΑ να μπλοκάρουν σχεδόν ολοκληρωτικά το στενό, πράγμα που συνιστά πολεμική ενέργεια κατά του Ιράν και παρεμπόδιση της ελεύθερης κυκλοφορίας ξένων πλοίων. Τέλος, είδαμε το Ιράν να εισπράττει δικαίωμα διέλευσης, που μπορεί να φτάσει έως και τα 2 εκατομμύρια δολάρια για τη διέλευση 250.000 τόνων αργού πετρελαίου. Παρόλο που κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει αυτό το δικαίωμα εν καιρώ πολέμου, δεδομένων των καταστροφών που υπέστη το Ιράν, αυτό δεν μπορεί να επιβληθεί εν καιρώ ειρήνης.

Αντίθετα με όσα έχουν ειπωθεί, το Ιράν δεν μπλόκαρε ποτέ τα στενά του Ορμούζ στη διεθνή ναυσιπλοΐα, παρά μόνο σε κράτη που βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση μαζί του [7]. Αντιθέτως, κατήγγειλε τον αποκλεισμό που εγκατέστησαν οι ΗΠΑ, κατά παράβαση του δικαιώματος ελεύθερης κυκλοφορίας στις θάλασσες [8].

Τιερί Μεϊσάν

Μετάφραση  Κριστιάν Άκκυριά

[1] « Justification de la guerre états-unienne contre l’Iran », par Michael G. Waltz, Réseau Voltaire, 10 mars 2026.

[2] « Justification de la guerre israélienne contre l’Iran », par Gideon Sa’ar, Réseau Voltaire, 10 mars 2026.

[3] « Résolution 2817 du Conseil de sécurité condamnant la riposte iranienne », Réseau Voltaire, 11 mars 2026.

[4] « Définition de l’agression », Réseau Voltaire, 14 décembre 1974.

[5] « Déclaration du Conseil de l’OMI sur le détroit d’Ormuz », Réseau Voltaire, 19 mars 2026.

[6] « Action des Émirats arabes unis auprès de l’Organisation maritime internationale (OMI) », par Mohamed Abushahab, Réseau Voltaire, 28 mars 2026. « L’Iran conteste la "Déclaration" de l’OMI », par Amir Saeid Iravani , Réseau Voltaire, 9 avril 2026.

[7] « Position de l’Iran sur la circulation dans le détroit d’Ormuz », Réseau Voltaire, 22 mars 2026.

[8] « Plainte de l’Iran contre le blocus états-unien du détroit d’Ormuz », par Amir Saeid Iravani , Réseau Voltaire, 13 avril 2026.

Τιερί Μεϊσάν

Πολιτικός σύμβουλος, πρόεδρος-ιδρυτής του Δικτύου Βολταίρος και της διάσκεψης Axis for Peace. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά: Sous nos yeux - Du 11-Septembre à Donald Trump.

Τι φέρνει το Ιράν στο διεθνές δίκαιο

Ο Ντόναλντ Τραμπ λαμβάνει υπόψη του τα όρια του τζάκσονισμού

Η μεταμόρφωση των Ηνωμένων Πολιτειών (ΙΙ)

Το σχίσμα που αντιπαραθέτει το Πεντάγωνο στο Βατικανό

Η μεταμόρφωση των ΗΠΑ (Ι)

Η κατάρρευση του πολυμερούς δικαίου και η σύγχυση στα πεδία των μαχών

Συνέπεια των πολέμων κατά των Σλάβων, Αράβων και Περσών

Το διεθνές δίκαιο ή ξένες στρατιωτικές βάσεις: πρέπει να διαλέξουμε

 Les articles de cet auteur Envoyer un message

Δίκτυο Βολταίρος

Βολταίρος, Διεθνής Έκδοση

ΦακόςΕν συντομίαΣυζητήσεις

Τιερί Μεϊσάν: Η κατάρρευση του πολυμερούς δικαίου και η σύγχυση στα πεδία των μαχών

 

Συνέπεια των πολέμων κατά των Σλάβων, Αράβων και Περσών

Η κατάρρευση του πολυμερούς δικαίου και η σύγχυση στα πεδία των μαχών

του Τιερί Μεϊσάν

Οι Ηνωμένες Πολιτείες συμπεριφέρθηκαν, με αφορμή τον πόλεμο του Ισραήλ κατά του Ιράν, ως βάρβαροι. Ο πρόεδρός τους, Ντόναλντ Τραμπ, διεκδίκησε την επίθεση εναντίον αμάχων, ενώ πριν από έναν μήνα ισχυριζόταν ότι ήθελε να τους απελευθερώσει. Έφτασε στο σημείο να απειλήσει ότι θα εξαφανίσει τον ιρανικό πολιτισμό, αυτός που φιλοδοξούσε να λάβει το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.
Ενεργώντας έτσι, η Ουάσιγκτον δεν παραβίασε απλώς τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Ανάγκασε ορισμένους από τους συμμάχους της να ανακαλύψουν ότι δεν ήταν προστάτης τους, αλλά αντιθέτως ότι τους ωθούσε σε έναν πόλεμο που δεν είχαν επιλέξει.

Δίκτυο Βολταίρος | Παρίσι (Γαλλία) | 14 avril 2026

عربي Deutsch Español français italiano Nederlands Português

Ο Νέρων καίει τη Ρώμη

Οπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, Ντόναλντ Τραμπ, δήλωσε αρχικά ότι «εξετάζεται σοβαρά η ολική καταστροφή περιοχών και η βέβαιη θανάτωση ομάδων ανθρώπων που μέχρι σήμερα δεν είχαν θεωρηθεί πιθανοί στόχοι» (S/2026/141). Στη συνέχεια, απείλησε δημοσίως και ρητά να εξαφανίσει τον ιρανικό πολιτισμό, στις 7 Απριλίου 2026 [1], παραβιάζοντας το άρθρο 2.4 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.

Με αυτή του την πράξη, ο πρόεδρος των ΗΠΑ τοποθετήθηκε εκτός πολιτισμού. Διότι, από τη Διάσκεψη της Χάγης το 1899, βασική αρχή του διεθνούς δικαίου είναι ότι τα υπογράφοντα κράτη δεν πρέπει να συμπεριφέρονται ως βάρβαροι.

Δεν έθεσε σε εφαρμογή την απειλή του, αλλά με πρωτοφανή βία κατέστρεψε σκόπιμα πολιτικούς στόχους.

Ξεκίνησε συμμετέχοντας στη δολοφονία του πνευματικού ηγέτη εκατομμυρίων σιιτών, του αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ (S/2026/109). Στη συνέχεια, κατέστρεψε τα αθλητικά συγκροτήματα Αζάντι και Μπεσάτ, το υδάτινο πάρκο του Αζαντεγκάν, το στάδιο Σαχιντάν Εσμαεΐλι, την αίθουσα αθλημάτων Σαχίντ Εσκανταρλού της Τεχεράνης (ΟΗΕ S/2026/130). Έπειτα, το δημοτικό σχολείο του Μιναμπ. Στη συνέχεια, επιτέθηκε σε κτίρια της Ερυθράς Ημισελήνου, στα νοσοκομεία Γκάντι, Μοταχάρι και Χατάμ της Τεχεράνης, στο νοσοκομείο Αμπούζαρ του Αχβάζ (S/2026/111). Βομβάρδισε αρκετές εγκαταστάσεις αποθήκευσης καυσίμων στην Τεχεράνη, απελευθερώνοντας στην ατμόσφαιρα μεγάλες ποσότητες υδρογονανθράκων, συμπεριλαμβανομένων οξειδίων του θείου και του αζώτου, προκαλώντας όξινες βροχές, τον θάνατο πολλών επιζώντων των επιθέσεων με αέριο στον πόλεμο Ιράν-Ιράκ και τεράστιες πυρκαγιές (S/2026/149). Βομβάρδισε πολιτιστικούς χώρους, όπως το παλάτι της δυναστείας των Καντζάρ, το Γκολεστάν (S/2026/180). Και, πιθανότατα λόγω σύγχυσης, βομβάρδισε γραφεία της UNESCO και του ΠΟΥ (S/2026/269) ακόμη και το ινστιτούτο Παστέρ του Ιράν (S/2026/279).

Καθώς η βία του δεν είχε όρια, ενώ ισχυριζόταν ότι καταπολεμούσε μίαν ατομική απειλή —έχουμε εξηγήσει εκτενώς ότι δεν υπάρχει ιρανικό στρατιωτικό πυρηνικό πρόγραμμα από το 1988—, βομβάρδισε τέσσερις φορές τον πυρηνικό σταθμό της Βουσέχρ, με κίνδυνο να καταστρέψει το σύστημα ψύξης και να διασπείρει ραδιενέργεια σε όλα τα ύδατα της περιοχής.

Εφεξής, οι πληθυσμοί της Μέσης Ανατολής δεν πιστεύουν πλέον ότι τα Ηνωμένα Έθνη τους προστατεύουν ούτε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να τους φέρουν την ειρήνη [2].

Οι πληθυσμοί του Κόλπου, που είχαν δεχθεί ΗΠΑκιακές στρατιωτικές βάσεις στο έδαφός τους για να τους προστατεύουν, έμαθαν με δαπάνη τους ότι είχαν εξαπατηθεί. Οι ΗΠΑκιακοί οικοδεσπότες τους χρησιμοποίησαν το έδαφός τους για να διεξαγάγουν τον πόλεμό τους κατά του περσικού πολιτισμού, μετατρέποντάς τους σε στόχους για τη νόμιμη αντίσταση του Ιράν.

Η σύγχυση που έχει αναπτυχθεί τις τελευταίες πέντε εβδομάδες έδειξε ότι η πολυμέρεια μπορεί να αντιτίθεται στο διεθνές δίκαιο. Για να προστατευθούν, τα κράτη του Κόλπου εξέδωσαν πολυάριθμες πολυμερείς διακηρύξεις: στο Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου [3], στον Αραβικό Σύνδεσμο [4], στον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό [5]. Τελικά ανακάλυψαν ότι το διεθνές δίκαιο τους βρίσκει ενόχους: είναι συνυπεύθυνα για την ΗΠΑκιακή επίθεση που διαπράχθηκε από το έδαφός τους. Η σύγχυση αυτή έφτασε στο αποκορύφωμά της με την υιοθέτηση, με δύο αποχές, του ψηφίσματος 2817 του Συμβουλίου Ασφαλείας, το οποίο στις 11 Μαρτίου 2026 αγνόησε το ψήφισμα 3314 της Γενικής Συνέλευσης, που είχε υιοθετηθεί ομόφωνα και χωρίς ψηφοφορία στις 14 Δεκεμβρίου 1974. Είναι προφανές ότι ο ΟΗΕ, όπως τον γνωρίζουμε, θα πρέπει είτε να μεταρρυθμιστεί ριζικά είτε να διαλυθεί [6].

Η σύγχυση τώρα μεταφέρεται στα στενά του Ορμούζ. Αφήνουμε κατά μέρος την περίοδο του πολέμου κατά την οποία το Ιράν απαγόρευσε τα στενά σε πλοία των δυνάμεων που επιτίθενται (Ισραήλ, ΗΠΑ και Ηνωμένο Βασίλειο) καθώς και σε εκείνα των χωρών που τους επιτρέπουν να χρησιμοποιούν το έδαφός τους για να διαπράξουν την επίθεσή τους (Γερμανία και Ιταλία, Ιορδανία, κράτη του Κόλπου). Στη Δύση, υπάρχει συναίνεση ότι κανείς δεν μπορεί να επιβάλλει τον νόμο του στα στενά εν καιρώ ειρήνης. Ωστόσο, αυτό δεν είναι προφανές: τα ύδατα των στενών του Ορμούζ είναι χωρικά ύδατα του Ομάν και του Ιράν, όχι διεθνή ύδατα. Λαμβάνοντας υπόψη το βάθος του στενού, η διέλευση γίνεται κατ’ αρχήν περισσότερο από την πλευρά του Ομάν παρά από την ιρανική πλευρά.

Οι δύο χώρες μπορούν νομίμως να συνεννοηθούν και να ζητήσουν διόδια, όπως συμβαίνει στις διώρυγες του Σουέζ και του Παναμά, αν και εδώ πρόκειται για φυσικό στενό [7]. Δεν μπορούν ωστόσο να αντιταχθούν στη διέλευση της παγκόσμιας ναυσιπλοΐας, «αβλαβώς», από τα ύδατα τους, άλλωστε ελέγχουν την πρόσβαση στον Περσικό Κόλπο. Εκτός αν τα δεξαμενόπλοια αποτελούν πραγματικό κίνδυνο με τα εξαιρετικά ρυπογόνα φορτία τους σε περίπτωση ναυαγίου.

Το παράδειγμα της διώρυγας του Σουέζ δεν είναι ανώδυνο: το 1956, οι δύο αυτοκρατορίες, η βρετανική και η γαλλική, με στρατιωτική βοήθεια από το αποικιακό κράτος του Ισραήλ, επιχείρησαν να θέσουν υπό τον έλεγχό τους τη διώρυγα του Σουέζ, την οποία ο Αιγύπτιος πρόεδρος Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ μόλις είχε εθνικοποιήσει. Η επιχείρηση αυτή ήταν φιάσκο. Σήμανε το τέλος των δύο αποικιοκρατικών αυτοκρατοριών και αποκάλυψε τη γαλλο-βρετανική συμμαχία με το Ισραήλ — η οποία θα σπάσει από τον Σαρλ Ντε Γκολ κατά τον πόλεμο των Έξι Ημερών. Η κρίση στα στενά του Ορμούζ θα μπορούσε, με τη σειρά της, να σημάνει το τέλος των ΗΠΑκιακών φιλοδοξιών στον «υπόλοιπο κόσμο».

Ένα άλλο ερώτημα τίθεται: εάν το Ομάν και το Ιράν επιτρέπονται να εισπράττουν διόδια, πώς θα διασφαλιστεί ότι το ποσό δεν θα είναι απαγορευτικό και σε ποιο νόμισμα θα καταβάλλεται; Επί αυτού, το Ιράν έχει εξετάσει το ενδεχόμενο να είναι πληρωτέο σε γιουάν, ενώ οι ΗΠΑ, προσκολλημένες στην υπεροχή του δολαρίου, θα ήθελαν να είναι σε δολάριο ή, ελλείψει αυτού, σε Trump coin ($Trump), το κρυπτονόμισμα της ΗΠΑκιακής προεδρικής οικογένειας και της βασιλικής οικογένειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, Αλ Ζάγεντ [8].

Στην περίπτωση που δεν γίνει σε δολάρια, οι πετρελαϊκές εταιρείες θα προετοιμάζονταν να εγκαταλείψουν αυτό το νόμισμα. Όμως, το τελευταίο δεν βασίζεται πλέον στην οικονομία των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά στον ρόλο της στην παγκόσμια αγορά υδρογονανθράκων. Μια τέτοια μεταστροφή θα αποτελούσε, συνεπώς, τη συνέχιση του πολέμου κατά του «Μεγάλου Σατανά».

Στις 12 Απριλίου, ο πρόεδρος Τραμπ δημοσίευσε ένα μήνυμα στο X: «Από τώρα και στο εξής, το Πολεμικό Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών, το ωραιότερο στον κόσμο, θα ξεκινήσει τη διαδικασία ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΥ όλων των πλοίων που επιχειρούν να εισέλθουν ή να εξέλθουν από τα στενά του Ορμούζ. Κάποια στιγμή, θα φτάσουμε σε αυτήν την αρχή "ΟΛΟΙ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΕΙΣΕΡΧΟΝΤΑΙ, ΟΤΑΝ ΟΛΟΙ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΕΞΕΡΧΟΝΤΑΙ", αλλά το Ιράν δεν το επέτρεψε αυτό λέγοντας απλώς: "Μπορεί να υπάρχει κάπου μια νάρκη", την οποία κανείς άλλος εκτός από αυτούς δεν γνωρίζει. Αυτό είναι ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΡΑΚΕΤΙΣΜΟΣ, και οι ηγέτες των χωρών, ιδιαίτερα οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, δεν θα εκβιαστούν ποτέ. Ζήτησα επίσης από το Ναυτικό μας να εντοπίσει, στα διεθνή ύδατα, και να απαγορεύσει όλα τα πλοία που κατέβαλαν διόδια στο Ιράν. Κανένας από εκείνους που κατέβαλαν παράνομα διόδια δεν θα έχει ασφαλή διέλευση στην ανοιχτή θάλασσα.» [9]

Μη γνωρίζοντας τι άλλο να κάνει, ο Ντόναλντ Τραμπ μπλοκάρει ο ίδιος τα στενά του Ορμούζ, ενώ οι Αγγλοσάξονες επιβάλλουν την ελευθερία της κυκλοφορίας και του εμπορίου εδώ και δύο αιώνες — Τέλος, λοιπόν, το δόγμα του «ελεύθερου εμπορίου»! —. Αλλά είναι αλήθεια ότι οι Τζάκσονιάνοι [Jacksonians] δεν είναι Παγκοσμιοποιητές [Globalists]. Ας είναι: ο Ντόναλντ Τραμπ έχει ήδη προδώσει τους ψηφοφόρους του εξαπολύοντας αυτόν τον πόλεμο, πριν από ενάμιση μήνα. Προδίδει, σήμερα, τους προκατόχους του. Παρακολουθούμε την αυτοκτονία των Ηνωμένων Πολιτειών.

Τιερί Μεϊσάν

Μετάφραση  Κριστιάν Άκκυριά

[1] «@realDonaldTrump», Truth Social, April 6_7, 2026.

[2] «America Has Lost the Arab World. Wars in Gaza, Iran, and Elsewhere Have Sunk Washington’s Reputation—Maybe for Good», Amaney A. Jamal & Michael Robbins, Foreign Affairs, April 7, 2026.

[3] « Déclaration du Conseil de coopération du golfe », Réseau Voltaire, 1er mars 2026.

[4] « Communiqué de la Ligue arabe dénonçant les atteintes iraniennes à la sécurité des États du golfe et de la Jordanie », Réseau Voltaire, 1er mars 2026.

[5] « Résolution du Conseil de l’OMI sur le détroit d’Ormuz », Réseau Voltaire, 19 mars 2026.

[6] “Το διεθνές δίκαιο ή ξένες στρατιωτικές βάσεις: πρέπει να διαλέξουμε”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 7 avril 2026.

[7] «Can America and Iran Reach a Cease-Fire?», Ellie Geranmayeh, Foreign Affairs, March 27, 2026.

[8] «‘Spy Sheikh’ Bought Secret Stake in Trump Company», The Wall Street Journal, January 31, 2026.

[9] «@realDonaldTrump», Truth Social, April 12, 2026.

Τιερί Μεϊσάν

Πολιτικός σύμβουλος, πρόεδρος-ιδρυτής του Δικτύου Βολταίρος και της διάσκεψης Axis for Peace. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά: Sous nos yeux - Du 11-Septembre à Donald Trump.

Η κατάρρευση του πολυμερούς δικαίου και η σύγχυση στα πεδία των μαχών

Συνέπεια των πολέμων κατά των Σλάβων, Αράβων και Περσών

Το διεθνές δίκαιο ή ξένες στρατιωτικές βάσεις: πρέπει να διαλέξουμε

Οι συνέπειες του πολέμου κατά του Ιράν

Ιράν: Μπορεί ένας πολιτισμός να εξαλειφθεί στο όνομα της δημοκρατίας;

Οι απρόβλεπτες συνέπειες της ιρανικής αντίστασης

 Les articles de cet auteur Envoyer un message

Δίκτυο Βολταίρος

Βολταίρος, Διεθνής Έκδοση

ΦακόςΕν συντομίαΣυζητήσεις