Translate

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ουκρανία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ουκρανία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου 2026

Τιερί Μεϊσάν: Νέα από το ουκρανικό μέτωπο

 

Νέα από το ουκρανικό μέτωπο

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία επιθυμούν να συνάψουν ειρήνη το συντομότερο δυνατόν στην Ουκρανία. Το πρόβλημα δεν βρίσκεται εκεί που νομίζουμε: φαίνεται ότι οι στράουσιστές (οι οπαδοί του Λέο Στράους), οι οποίοι είχαν διεισδύσει στις κυβερνήσεις Ομπάμα και Μπάιντεν, υποστηρίζονται σήμερα από τους Ευρωπαίους. Όμως, αυτοί είναι που πυροδότησαν αυτή την άσκοπη σύγκρουση.

Deutsch Español français italiano Nederlands Português русский
Η υποστήριξη που παρείχε ο μέγας ραβίνος Τζόναθαν Μάρκοβιτς στους λευκοκολάρηδες εγκληματίες στην Ουκρανία, αναζωπυρώνει ένα κύμα αντισημιτισμού σε αυτή τη χώρα που υπέστη βαριά εγκλήματα. Είναι μέλος της αίρεσης Τσάμπαντ, όπως ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι και ο Μπενιαμίν Νετανιάχου.

Ο ισραηλινός πόλεμος εναντίον των Αράβων συνεχίζεται στην Παλαιστίνη, τον Λίβανο, τη Συρία, το Ιράκ και την Υεμένη, ενώ ο ΗΠΑκιακός πόλεμος δεν τελειώνει ποτέ στην Ουκρανία και το Ιράν. Από την πλευρά του, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ προσπαθεί να αποσύρει τη χώρα του από τον σλαβικό βούρκο που άνοιξε ο προκάτοχός του, Τζο Μπάιντεν, και από εκείνον που ο ίδιος εξαπέλυσε εναντίον των Περσών. Τέλος, υπάρχει ο πόλεμος εναντίον των Απωανατολικών που η Ιαπωνία ετοιμάζεται να διεξαγάγει.

Όμως οι πόλεμοι είναι τέρατα που είναι εύκολο να εξαπολυθούν, αλλά πολύ δύσκολο να σταματήσουν. Ο Τζον Ράτκλιφ, διευθυντής της CIA, μετέβη στη Μόσχα για να απευθύνει τελεσίγραφο στον πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν, σύμφωνα με τον αμερικανικό Τύπο. Φαίνεται, αντιθέτως, ότι ήρθε να συζητήσει με τους ομολόγους του για την εξέλιξη αυτών των συγκρούσεων και τον καλύτερο τρόπο να τερματιστούν πριν εξαπλωθούν σε όλο τον κόσμο.

Φαίνεται ότι πέρασαν οι εποχές που οι στράουσιστές [1] ερχόντουσαν να απειλήσουν τη Ρωσία και την ανάγκαζαν να υποχωρήσει. Η τελευταία τους επίθεση ήταν όταν η Βικτόρια Νούλαντ, υφυπουργός Εξωτερικών του Άντονι Μπλίνκεν, ήρθε να φωνάζει στο ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών, από τις 11 έως τις 13 Νοεμβρίου 2021. Κατάφερε να εξοργίσει τους Ρώσους διπλωμάτες, οι οποίοι απάντησαν στέλνοντας ένα σχέδιο συνθήκης ειρήνης στην Ουάσινγκτον, στις 17 Δεκεμβρίου 2021. Και, ελλείψει απάντησης στην πρότασή τους, αναγνώρισαν τις δύο δημοκρατίες του Ντονμπάς (Ντονέτσκ και Λουγκάνσκ), παρενέβησαν οι ίδιοι στρατιωτικά στην Ουκρανία για να επιβάλουν την εφαρμογή της απόφασης 2202 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, στις 24 Φεβρουαρίου 2022.

Αυτοί οι υποκινητές πολέμου απομακρύνθηκαν όλοι από τη διοίκηση με την εκλογή του προέδρου Τραμπ, αλλά η ειρήνη δεν έχει ακόμη επιστρέψει. Αντιθέτως, η ατλαντιστική προπαγάνδα δεν παύει να επαναλαμβάνει ότι αυτή η ειδική στρατιωτική επιχείρηση είναι «ένας πόλεμος επιθετικότητας χωρίς πρόκληση και αδικαιολόγητος της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας που παραβιάζει κατάφωρα το διεθνές δίκαιο και τις αρχές του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών». Αυτό το σύνθημα επαναλαμβάνεται σε κάθε διεθνή συνάντηση, αναπαράγεται στα δελτία των πρακτορείων ειδήσεων και τελικά από όλους τους Δυτικούς.

Είναι απλώς ψευδές, εντελώς ψευδές: η δέσμευση της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας να επιβάλουν τις συμφωνίες του Μινσκ προσαρτήθηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας στην απόφαση 2202. Το να λέμε ότι παρεμβαίνοντας στην Ουκρανία «η Ρωσία παραβιάζει το διεθνές δίκαιο» θα έπρεπε να υποχρεώνει τους Γάλλους που το ισχυρίζονται να παραδεχτούν ότι «εισέβαλαν» στη Ρουάντα για να σταματήσουν μια γενοκτονία με την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας. Ωστόσο, όλοι οι παρατηρητές γνωρίζουν καλά ότι η Γαλλία δεν επιθυμούσε ποτέ να «προσαρτήσει» τη Ρουάντα, αλλά μόνο να σώσει τον πληθυσμό της (ακόμη κι αν οι γαλλικές μυστικές υπηρεσίες εκμεταλλεύτηκαν αυτή την επιχείρηση για να απομακρύνουν τους γενοκτόνους).

Σήμερα, οι Ουκρανοί ζουν υπό ένα μη δημοκρατικό καθεστώς, όπου ένας σφετεριστής (σύμφωνα με το σύνταγμα, ο πρόεδρος δεν είναι πλέον ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι από τον Μάιο του 2024, αλλά ο πρόεδρος της Βερχόβνα Ράντα, Ρουσλάν Στεφάντσουκ, ο οποίος κατέχει τη θέση προσωρινά) κατέχει την εξουσία. Βυθίζονται σε μια καθημερινή προπαγάνδα που τους κάνει να αποδέχονται την κοσμοθεωρία του Ντμίτρο Ντόντσοφ (1883-1973) και τη φυλετική του διαίρεση όπως εκτέθηκε από τον Γιούρι Λίπα (1900-1944). Η κυρίαρχη άποψη στην Ουκρανία είναι πλέον ότι οι πραγματικοί Ουκρανοί δεν είναι Σλάβοι, αλλά Βίκινγκς· ότι έχουν έναν αιώνιο στόχο να τερματίσουν το κακό, που προσωποποιείται από τους «Μοσχοβίτες»· και ότι θα τους νικήσουν στην τελική μάχη, εκείνη του τέλους των Καιρών.

Τα βιβλία των Ντόντσοφ και Λίπα (Εθνικισμός, Το πνεύμα της αρχαιότητάς μας, Φυλετικός στερεϊτισμός, Το δόγμα της Μαύρης Θάλασσας) γνωρίζουν σήμερα μεγάλη επιτυχία στα βιβλιοπωλεία. Η ανάγνωσή τους είναι πλέον υποχρεωτική για τους στρατιώτες, όπως το Mein Kampf ήταν για τους παππούδες τους. Η εκτύπωση αυτής της προπαγάνδας χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αν και αυτά τα βιβλία δεν μεταφράζονται σε άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες. Δεν υπάρχει καν λήμμα για τον Γιούρι Λίπα στη Wikipedia (εκτός από τα ουκρανικά και τα ρωσικά).

Κατά συνέπεια, κανείς δεν αισθάνεται το θάρρος να αμφισβητήσει την ομάδα που φέρει αυτή την ιδεολογία, ειδικά σε μια περίοδο όπου η κυβέρνηση έχει κατάσχει και καταστρέψει εκατομμύρια βιβλία που φέρουν το «Κακό» (sic). Ωστόσο, οι νέοι διαδήλωσαν σε όλη τη χώρα για να υποστηρίξουν το είδωλό τους, τον πρώην υπουργό Ψηφιακού Μετασχηματισμού και στη συνέχεια Άμυνας, Μιχαΐλο Φέντοροφ, τον μόνο άνθρωπο που τολμά δημόσια να εκφράσει όλα όσα πιστεύει για αυτούς τους ιδεολόγους. Αυτές οι διαδηλώσεις ήταν οι μεγαλύτερες που γνώρισε η χώρα από το πραξικόπημα του 2014 και την ανατροπή του δημοκρατικά εκλεγμένου προέδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς.

Αφού δημοσίευσε ένα βίντεο 9 λεπτών [2] καλώντας σε διεξαγωγή εκλογών και έλαβε μια ευγενική άρνηση από τον σφετεριστή Ζελένσκι, ο Μιχαΐλο Φέντοροφ εγκατέλειψε την πατρίδα του. Έγινε σύμβουλος του Ιταλού υπουργού Άμυνας, αυτός που κατήγγελλε τους λιποτάκτες και είχε προτείνει, με επιτυχία, να αντικατασταθούν τα ανθρώπινα κρέατα με μη επανδρωμένα αεροσκάφη [3].

Ο πρόεδρος Τραμπ, ο οποίος αποκατέστησε τις σχέσεις με τους Ρώσους συνομιλητές του, έστειλε λοιπόν τους προνομιακούς απεσταλμένους του, τον φίλο και επιχειρηματικό συνέταιρό του, Στιβ Γουίτκοφ, και τον γαμπρό του, Τζάρεντ Κούσνερ, να συναντήσουν ξανά τον Ρώσο ομόλογό του, Βλαντίμιρ Πούτιν. Ο ΗΠΑκιακός Τύπος, πάντα ευθυγραμμισμένος με τους στράουσιστές (των οποίων τα μηντιακά πρόσωπα βρίσκονται εδώ και χρόνια στο Δημοκρατικό Κόμμα, αφού άλλαξαν έξι φορές κόμμα), διαβεβαιώνει ότι οι συνομιλίες ήταν ευγενικές αλλά παγωμένες. Στην πραγματικότητα, δεν γνωρίζουμε τίποτα, μπορούμε μόνο να παρατηρήσουμε ότι οι δύο απεσταλμένοι έσπευσαν στο Κίεβο για να μετρήσουν τη θερμοκρασία της άλλης πλευράς.

Ο σφετεριστής Ζελένσκι, από την πλευρά του, επαναλαμβάνει στον Τύπο ότι θα προσπαθήσει να λάβει όπλα από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όμως, όχι μόνο ο πρόεδρος Τραμπ δεν το επιθυμεί, αλλά ελπίζει να αναγκάσει τους Ευρωπαίους να αποπληρώσουν τα όπλα που ο προκάτοχός του, Τζο Μπάιντεν, είχε δώσει στην Ουκρανία. Θεωρεί ότι αυτό το δώρο έγινε στο όνομα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και έπρεπε να πληρωθεί μόνο από αυτήν, όχι από τους Αμερικανούς φορολογούμενους.

Οι Ευρωπαίοι, που δεν έχουν πλέον χρήματα, δεν μπορούν να αποπληρώσουν αυτά τα τεράστια ποσά. Θα κρυφτούν πίσω από το γεγονός ότι κανείς δεν ανάγκασε τον Τζο Μπάιντεν να είναι γενναιόδωρος. Είναι πλέον σαφές για τον Ντόναλντ Τραμπ ότι ο Μπάιντεν ήταν ένας μη νόμιμος πρόεδρος και ότι χρησιμοποίησε την εξουσία του για να εξυπηρετήσει τους Ευρωπαίους νεοσυντηρητικούς αντί για τους ίδιους του τους πολίτες. Πράγματι, έχει πλέον αποδειχθεί ότι 2 εκατομμύρια ξένοι ψήφισαν στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ το 2020 (υπενθυμίζουμε ότι δεν είναι απαραίτητο να παρουσιαστεί ταυτότητα στα εκλογικά τμήματα). Ο Τραμπ δεν χρειάζεται πλέον να επικαλείται κλεμμένες εκλογές, αφού έχει διαπιστωθεί ότι η νοθεία δεν βρισκόταν στα εκλογικά τμήματα, αλλά στους εκλογικούς καταλόγους.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η μεταρρύθμιση των εκλογικών καταλόγων εξελίσσεται σε πυγμαχία. Η άρχουσα τάξη χλεύαζε την εκλογική επιτήδευση όσο διασφάλιζε ότι, σύμφωνα με το σύνταγμα, η ψήφος των πολιτών ήταν μόνο συμβουλευτική. Από την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών, ο πρόεδρος εκλέγεται από ένα εκλεκτορικό σώμα λίγων εκατοντάδων ατόμων που διορίζονται, όχι από τους πολίτες, αλλά από τους κυβερνήτες των ομόσπονδων πολιτειών [4]. Αν οι εκλογικοί κατάλογοι μεταρρυθμιστούν, θα πρέπει να συγκεντρωθούν και, πιθανότατα, η ψηφοφορία θα γίνει εκλογή με άμεση καθολική ψηφοφορία.

Επιπλέον, οι απεσταλμένοι θα πρέπει να διασφαλίσουν στο Κίεβο ότι δεν σχεδιάζεται κανένα μέτρο βίας από την προεδρική διοίκηση για την εξάλειψη πιθανής αντιπολίτευσης. Κυκλοφορούν αυτή τη στιγμή, στα ουκρανικά κοινωνικά δίκτυα, πολύ αρνητικές αντιδράσεις στην υποστήριξη που παρείχε ο μέγας ραβίνος Τζόναθαν Μάρκοβιτς, ο οποίος εγγυήθηκε ενώπιον της δικαιοσύνης για την πρώην αναπληρώτρια υπουργό Δικαιοσύνης, Ιρίνα Μούντρα. Όμως αυτή η κυρία, που έγινε το νούμερο 2 της προεδρικής διοίκησης, συνελήφθη για διαφθορά στην «υπόθεση Φόρεστ Γκαμπ» (μια ειδική εξέλιξη της «υπόθεσης Μίντας» [5]). Πολλοί Ουκρανοί διαπιστώνουν, μετά την παραίτηση του Αντρέι Γιέρμακ και τη φυγή του συνεργάτη του Ζελένσκι, Τιμούρ Μιντίτς, ότι πολλές κακοποιήσεις περιστρέφονται γύρω από την αίρεση του ραβίνου Μενάχεμ Μέντελ Σνέερσον (1902-1994), τον οποίο οι οπαδοί του θεωρούν «μεσσία». Σε σημείο που ορισμένες ουκρανικές εβραϊκές οργανώσεις έχουν προειδοποιήσει για πιθανά πογκρόμ. Το δίδυμο Γουίτκοφ/Κούσνερ θα προσπαθήσει να μειώσει την τοπική υστερία, αλλά είναι προφανές ότι ο ουκρανικός λαός έχει κουραστεί από όλα όσα τον υποχρεώνουν να καταπιεί. Μετά από τρία χρόνια ασυδοσίας, θα βάλουν οι ΗΠΑκιακοί τάξη στο χάος που οι ίδιοι δημιούργησαν;

Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

[1] “Η Ρωσία κηρύσσει τον πόλεμο στους Στραουσιανούς”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα) , Δίκτυο Βολταίρος, 5 Μαρτίου 2022.

[2] «Звернення Михайла Федорова до українського народу», (Звернення Михайла Федорова до українського народу), YouTube, 18 серпня 2026 року.

[3] «Limogé par Zelensky, recruté par Meloni : le rebond surprise de l’ex-ministre ukrainien de la Défense Mykhaïlo Fedorov» (Απολυμένος από τον Ζελένσκι, προσλαμβάνεται από την Μελόνι: η έκπληξη της ανατροπής του πρώην υπουργού Άμυνας της Ουκρανίας Μιχαΐλο Φέντοροφ), Olivier Tosseri, Les Échos, 2 septembre 2026.

[4] Διαβάστε οπωσδήποτε: How Democratic Is the American Constitution?, Prof. Robert A. Dahl, Yale University Press (2002).

[5] « L’Opération Midas provoque la chute de la classe dirigeante ukrainienne » (Η Επιχείρηση Μίντας προκαλεί την πτώση της ουκρανικής άρχουσας τάξης), 12 novembre 2025. « « WC en or » pour le « portefeuille de Zelensky » et son « agence de mannequins » qui construit des drones » («"Χρυσές τουαλέτες" για το "πορτοφόλι του Ζελένσκι" και το "πρακτορείο μοντέλων" του που κατασκευάζει μη επανδρωμένα αεροσκάφη), par Alfredo Jalife-Rahme, Traduction Maria Poumier, La Jornada (Mexique), 20 novembre 2025. “Έπσταϊν, Γερμάκ και Ζελένσκι”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 17 février 2026.

Τρίτη 2 Ιουνίου 2026

Τιερί Μεϊσάν: Προς τη διάλυση της Γερμανίας

 

Προς τη διάλυση της Γερμανίας

Ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ουκρανία ωθούν τη Γερμανία να προετοιμάσει πόλεμο εναντίον της Ρωσίας, παρακολουθούμε την κατάρρευση της επανενωμένης Γερμανίας. Η χώρα είναι βαθιά διαιρεμένη σε δύο διακριτούς λαούς. Η ταυτότητά της τίθεται πλέον υπό αμφισβήτηση. Η διάλυση της Ομοσπονδιακής Γερμανίας είναι πλέον αναπόφευκτη. Εν τω μεταξύ, η ειρήνη που συνήφθη μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας πρόκειται να επιφέρει την προσάρτηση μέρους της Ουκρανίας και της Υπερδνειστερίας στη Ρωσία. Ενώ η εγκατάλειψη των αξιών της από την Ευρωπαϊκή Ένωση θα επιφέρει το τέλος της.

عربي Deutsch English Español français italiano Nederlands русский
Ο Μιχαΐλο Φέντοροφ και ο Μπόρις Πιστόριους, υπουργοί Άμυνας της Ουκρανίας και της Γερμανίας, υπογράφουν συμφωνία για την παραγωγή μη επανδρωμένων αεροσκαφών (drones). Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, μη εκλεγμένος πρόεδρος της Ουκρανίας, και ο Φρίντριχ Μερτς, καγκελάριος της Γερμανίας, χαίρονται για αυτή την προσέγγιση των πολεμικών βιομηχανιών τους.

Ακόμη κι αν δεν το αντιλαμβανόμαστε, η ήττα της διοίκησης Ζελένσκι στην Ουκρανία θα πρέπει να προκαλέσει τη διάλυση της Μολδαβίας, της Γερμανίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτή είναι η υπόθεση εργασίας της Ρωσίας, της Κίνας και των Ηνωμένων Πολιτειών. Όμως, εμείς δεν είμαστε απολύτως προετοιμασμένοι γι’ αυτό, και οι πολιτικοί μας ηγέτες καθώς και τα μέσα ενημέρωσής μας, προς το παρόν, δεν έχουν καν θέσει το ερώτημα.

Η διάλυση των δύο Γερμανιών

Δεν κατανοήσαμε ότι η γερμανική επανένωση, την οποία επιδίωξαν οι πρόεδροι Χέλμουτ Κολ και Φρανσουά Μιτεράν, πραγματοποιήθηκε κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου: ο λαός της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας (ΛΔΓ) ουδέποτε κλήθηκε να γνωμοδοτήσει. Το αποδεχτήκαμε επειδή είχαμε την εντύπωση ότι ήταν λογική και επειδή, μέσα σε 14 μήνες, η κομμουνίστρια υπεύθυνη προπαγάνδας των Κομμουνιστικών Νεολαίων της ΛΔΓ, Άνγκελα Μέρκελ, έγινε υπουργός Νεολαίας της ΟΔΓ για το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα [1].

Αλλά η προσωπική πορεία αυτής της πολιτικού δεν είναι απολύτως αντιπροσωπευτική του λαού της. Αντιλαμβανόμαστε μόνο την άποψη της Δύσης (62 εκατομμύρια κάτοικοι κατά την επανένωση) και όχι αυτήν της Ανατολής (16 εκατομμύρια κάτοικοι την ίδια εποχή).

Η βιομηχανία της Ανατολικής Γερμανίας λεηλατήθηκε προς όφελος της Δυτικής. Η ανεργία εκεί έφτασε σήμερα το 7,5%, ενώ στη Δυτική πλευρά είναι μόλις 5,7%. Ο μέσος μικτός μισθός είναι 3.973 ευρώ στην Ανατολική πλευρά και 4.810 ευρώ στη Δυτική. Το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) ανά κάτοικο φτάνει κατά μέσο όρο τα 37.711 ευρώ στα πέντε κρατίδια της Ανατολικής Γερμανίας, έναντι 54.162 ευρώ για εκείνα της Δυτικής.

Στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, οι δύο χώρες συγκρούστηκαν: οι Γερμανοί της Ανατολικής πλευράς, που μορφώθηκαν από τη σοβιετική κατοχή, ψήφισαν μαζικά υπέρ της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD), ενώ εκείνοι της Δυτικής, που διαμορφώθηκαν από την κατοχή των ΗΠΑ και τους ναζί που εκείνες είχαν ανασυγκροτήσει, ψήφισαν τους χριστιανοδημοκράτες και τους σοσιαλδημοκράτες. Στην πράξη, δεν υπάρχει μία Γερμανία, αλλά δύο [2].

Σήμερα, η επανενωμένη Γερμανία κυβερνάται από την πολυπληθέστερη συνιστώσα της, αυτή της Δυτικής, το οποίο επιχειρεί να απαγορεύσει την πολιτική έκφραση της ανατολικής συνιστώσας. Στις 2 Μαΐου 2025, το πολιτικό κόμμα Alternative für Deutschland (AfD) χαρακτηρίστηκε ως επιβεβαιωμένη «ακροδεξιά εξτρεμιστική» οργάνωση από την Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος. Ωστόσο, αυτός ο σχηματισμός δεν είναι παρά μια αντίδραση στο σχέδιο ευρωπαϊκής συνομοσπονδίας· ένα σχέδιο που έχει τις ρίζες του στο Neuordnung Europas (Νέα Ευρωπαϊκή Τάξη), το οποίο οραματίστηκε ο Βάλτερ Χάλσταϊν για λογαριασμό του καγκελαρίου Αδόλφου Χίτλερ, προτού γίνει ο πρώτος γενικός γραμματέας της ΕΚΑΧ (μελλοντικής ΕΟΚ και Ευρωπαϊκής Ένωσης). Παρομοίως, η Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος του Μονάχου, η οποία χρησίμευε για την ανασυγκρότηση των αστυνομικών της Γκεστάπο τη δεκαετία του 1950, εποπτεύει την καταστολή δημοσιογράφων και στοχαστών που θα μπορούσαν να αλλάξουν τα ιδεο-πολιτικά πιστευώ των Γερμανών [3].

Ενώ γνωρίζουμε τις φρικαλεότητες της Κρατικής Ασφάλειας (Στάζι) στην Ανατολική Γερμανία, αγνοούμε εκείνες που μαίνονταν στη Δυτική Γερμανία εναντίον των κομμουνιστών και εναντίον των ομοφυλοφίλων. Κι όμως, ήταν μια ζοφερή πραγματικότητα.

Η σημερινή επανενωμένη Γερμανία βρίσκεται υπό τον έλεγχο της μικρής ομάδας των απογώνων των ναζί, που συνεργάστηκαν μετά τον πόλεμο με τους αγγλοσάξονες κατακτητές. Ο ίδιος ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς είναι εγγονός ενός ναζί αξιωματούχου, του οποίου υιοθέτησε τις αντισλαβικές προκαταλήψεις. Δεν έχει κανένα πρόβλημα να συνεργάζεται με τους Ουκρανούς «ολοκληρωτικούς εθνικιστές», που αυτοαποκαλούνται απόγονοι των Βάραγγων Βίκινγκ και σίγουρα όχι Σλάβοι. Εάν η γερμανική παράδοση αρνιόταν να συνεργαστεί με τους Ρώσους (εξ ου και το σχίσμα του 1054 που χώρισε την Αγία Ρωμαϊκή Γερμανική Αυτοκρατορία από την Κωνσταντινούπολη, έναν αιώνα αφότου η Ουκρανία και η Ρωσία είχαν ασπαστεί τον χριστιανισμό), μόνο οι ναζί είχαν ως στόχο την εξόντωση όλων των Σλάβων και την κατάληψη των εδαφών τους (ο λεγόμενος «ζωτικός χώρος» - lebensraum - της Γερμανίας). Οπωσδήποτε, η επανενωμένη Γερμανία δεν έφερε την παραμικρή αντίρρηση στον ναζισμό της Ουκρανίας, από την ανεξαρτησία του 1991, περνώντας στο πραξικόπημα του Ευρωμαϊντάν το 2014. Προσπαθεί να αγνοήσει τις εκατοντάδες προτομές και μνημεία που ανεγέρθηκαν στην Ουκρανία προς τιμήν των ναζί και των συνεργατών τους. Αγνοεί το σχέδιο κατασκευής ενός Πάνθεον των Ουκρανικών Δοξών από τη διοίκηση Ζελένσκι και, σε αντίθεση με το Μνημείο Γιαντ Βασσέμ, αρνήθηκε να σχολιάσει την εθνική επαναταφή του εγκληματία κατά της ανθρωπότητας Αντρίι Μέλνικ, στις 25 Μαΐου 2026 [4].

Η διάλυση της Μολδαβίας και της Υπερδνειστερίας

Κατά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η Υπερδνειστερία διακήρυξε την ανεξαρτησία της στις 2 Σεπτεμβρίου 1990. Πρόκειται για μια μικρή κοιλάδα κατά μήκος του Δνείπερου, με ένα εκπληκτικό μικροκλίμα, την οποία οι Σοβιετικοί είχαν μετατρέψει σε επιστημονική πόλη. Σχεδόν έναν χρόνο αργότερα, στις 27 Αυγούστου 1991, και η Μολδαβία διακήρυξε επίσης την ανεξαρτησία της. Στην πραγματικότητα, αυτά τα δύο κράτη αποτελούσαν μέχρι τότε μία μόνο περιοχή, τη Μολδαβική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία. Ωστόσο, στις 28 Φεβρουαρίου 1992, οι Ηνωμένες Πολιτείες εισήγαγαν οκτώ ανεξάρτητες σοβιετικές δημοκρατίες στα Ηνωμένα Έθνη, συμπεριλαμβανομένης της Μολδαβίας. Αλλά όχι την Υπερδνειστερία. Στα μάτια του ΟΗΕ, η Υπερδνειστερία είναι απλώς μέρος της Μολδαβίας. Αμέσως μετά, η CIA προσπάθησε να θέσει υπό έλεγχο την Υπερδνειστερία σε έναν πόλεμο που έχουμε ξεχάσει [5].

Από τότε, η Μολδαβία και η Υπερδνειστερία αναπτύχθηκαν χωριστά. Τα πράγματα είναι ακόμη πιο περίπλοκα, καθώς η Υπερδνειστερία είναι ακόμα σοβιετική, έχοντας πραγματοποιήσει το όνειρο του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ να συμβιβάσει τον κομμουνισμό με τη δημοκρατία. Ωστόσο, δεν είναι τέλεια και δεν κατάφερε να λύσει το πρόβλημα των μαφιών, όπως έκανε η Ρωσία με τον Βλαντίμιρ Πούτιν.

Η Υπερδνειστερία, η οποία φιλοξενεί από της ανεξαρτησίας της ένα ρωσικό οπλοστάσιο και, από του πόλεμου του 1992, μια ρωσική ειρηνευτική δύναμη, λαμβάνει δωρεάν ρωσικό φυσικό αέριο, καθώς επιτηρεί τη διασταύρωση αρκετών ρωσικών αγωγών φυσικού αερίου προς την Ανατολική, Κεντρική και Δυτική Ευρώπη [6].

Από το 2019, το ΗΠΑκιακό στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα αγωνίζεται να αποδυναμώσει τη Ρωσία, εμπλέκοντάς την σε συγκρούσεις στην Ουκρανία και την Υπερδνειστερία [7]. Το 2005, η Άνγκελα Μέρκελ, τότε ομοσπονδιακή καγκελάριος, προσέλαβε ως σύμβουλό της την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Οι δύο γυναίκες προωθούν τη δημιουργία της Αποστολής Συνοριακής Βοήθειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Μολδαβία και την Ουκρανία (EUBAM). Αυτό το ευρωπαϊκό όργανο θα πολιορκήσει την Υπερδνειστερία, περικυκλώνοντας τα σύνορά της με τη Μολδαβία και την Ουκρανία, παρόλο που κανένα από αυτά τα δύο κράτη δεν είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η συμφωνία που συνήφθη μεταξύ των προέδρων Ντόναλντ Τραμπ και Βλαντίμιρ Πούτιν στο Άνκορεϊτζ, στις 15 Αυγούστου 2025, προβλέπει την αναγνώριση ότι το Ντονμπάς και η Νοβοροσία είναι ρωσικά. Αυτό σημαίνει ότι η Οδησσός δεν θα απελευθερωθεί με τη βία, αλλά θα προσαρτηθεί με συνθήκη ειρήνης. Η Οδησσός, όμως, είναι συνεχόμενη με την Υπερδνειστερία. Ο πρόεδρος Πούτιν παραχώρησε, πριν από δύο εβδομάδες, τη ρωσική υπηκοότητα σε όλους τους πολίτες της Υπερδνειστερίας που την ζητούν [8]. Η Υπερδνειστερία θα γίνει, επομένως, ρωσική μετά το τέλος του πολέμου στην Ουκρανία, προκαλώντας την έκρηξη της Μολδαβίας. Ο πληθυσμός της έχει ήδη εκφραστεί δύο φορές υπέρ αυτού.

Η διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Η ενότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν μας φαίνεται αμφισβητήσιμη. Ωστόσο, το Ηνωμένο Βασίλειο εντάχθηκε σε αυτήν το 1973 και αποχώρησε το 2020. Το 2005, οι ψηφοφόροι της Γαλλίας και των Κάτω Χωρών απέρριψαν τα δημοψηφίσματα για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα. Δεν εισακούστηκαν, με την ΕΕ να αποκλίνει από τις «δημοκρατικές αξίες» της. Το 2013, η ευρωπαϊκή Τρόικα (δηλαδή τότε η Γερμανία, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο) επιβάλλει στους Κύπριους την απλή κατάσχεση τραπεζικών καταθέσεων άνω των 100.000 ευρώ, αποκλίνοντας ακόμη περισσότερο από τις «δημοκρατικές και φιλελεύθερες αξίες» της. Το 2024, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρεμβαίνει μυστικά στις προεδρικές εκλογές της Ρουμανίας, θέτοντας οριστικό τέλος στις «αξίες» της. Σήμερα, τα κράτη μέλη της ΕΕ, εκτός από τη Σλοβενία και την Ουγγαρία, αμφισβητούν τη λειτουργία με ομοφωνία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

Εν τω μεταξύ, το Ηνωμένο Βασίλειο, που δεν ανήκει πλέον στην ΕΕ, συνιστά μια νέα στρατιωτική συμμαχία, τους «Βόρειους Πεζοναύτες» (Marines du Nord). Αυτή η νέα δύναμη αποτελείται από τα όπλα της Δανίας, της Εσθονίας, της Φινλανδίας, της Ολλανδίας, της Ισλανδίας, της Λιθουανίας, της Λετονίας, της Νορβηγίας και της Σουηδίας. Σύντομα, αναμένεται να περιλάβει επίσης τους γερμανικό, πολωνικό και τουρκικό στρατούς· ίσως ακόμη και το γαλλικό, αλλά τα πηγαινοέλα του 2025 μεταξύ Λονδίνου και Παρισιού δεν είναι πλέον επίκαιρα. Φαίνεται ότι οι Βόρειοι Πεζοναύτες προορίζονται να αντικαταστήσουν το ΝΑΤΟ, μόλις οι Ηνωμένες Πολιτείες αποχωρήσουν από τη Συμμαχία, στα μέσα του 2027, σύμφωνα με την ομάδα του προέδρου Τραμπ.

Ωστόσο, αυτή η συμμαχία δεν είναι συμβατή με την ύπαρξη της ΕΕ, η οποία είναι συνέπεια των μυστικών ρητρών του Σχεδίου Μάρσαλ (1948).

Διαπιστώνουμε ότι ο γερμανικός επανεξοπλισμός χρηματοδοτείται τόσο από την Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και από το Ηνωμένο Βασίλειο. Το τελευταίο είχε χρηματοδοτήσει, τη δεκαετία του 1930, τον γερμανικό επανεξοπλισμό εναντίον των Σοβιετικών. Μόνο μετά τις Συμφωνίες του Μονάχου (29-30 Σεπτεμβρίου 1938), η ΕΣΣΔ, πεπεισμένη ότι ήταν το επόμενο θήραμα του Γ’ Ράιχ, συνήψε το Γερμανο-Σοβιετικό Σύμφωνο (23 Αυγούστου 1939) και το Βερολίνο στράφηκε εναντίον του Λονδίνου.

Μετάφραση  Κριστιάν Άκκυριά

[1] « Angela Merkel, une néo-conservatrice à la présidence de l’Union européenne » (Άνγκελα Μέρκελ, μια νεοσυντηρητική στην προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης), par Thierry Meyssan, Réseau Voltaire, 12 janvier 2007.

[2] Le second Anschluss. L’annexion de la RDA. L’unification de l’Allemagne et l’avenir de l’Europe (Το δεύτερο Άνσλους. Η προσάρτηση της ΛΔΓ. Η ενοποίηση της Γερμανίας και το μέλλον της Ευρώπης), Vladimiro Giacché (του Βλαντιμίρο Τζακέ), traduction Marie-Ange Patrizio, éditions Delga (2015).

[3] “Ο γνωστικός πόλεμος στη Δύση”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 24 Σεπτεμβρίου 2024.

[4] « L’Ukraine ambitionne de construire un temple dédié aux criminels contre l’humanité nazis » (Η Ουκρανία φιλοδοξεί να οικοδομήσει ναό αφιερωμένο σε ναζί εγκληματίες κατά της ανθρωπότητας), « L’Ukraine rapatrie les dépouilles de Sophia et Andriy Melnyk, ainsi que de Yevhen Konovalets » (Η Ουκρανία επαναπατρίζει τα λείψανα της Σοφίας και του Αντρίι Μέλνικ, καθώς και του Γεβγέν Κονοβάλετς), Réseau Voltaire, 2 Απριλίου και 21 Μαΐου 2026. «@yadvashem», X, 25 Μαΐου 2026.

[5] « En 1992, les États-Unis tentèrent d’écraser militairement la Transnistrie » (Το 1992, οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπάθησαν να συντρίψουν στρατιωτικά την Υπερδνειστερία), par Thierry Meyssan, Réseau Voltaire, 17 juillet 2007.

[6] « Au cœur de la "Guerre du gaz", la petite République de Transnistrie » (Στην καρδιά του "Πολέμου του φυσικού αερίου", η μικρή Δημοκρατία της Υπερδνειστερίας), par Arthur Lepic, Réseau Voltaire, 3 juillet 2007.

[7] Extending Russia : Competing from Advantageous Ground (Επεκτείνοντας τη Ρωσία: Ανταγωνιζόμενοι από πλεονεκτική θέση), Raphael S. Cohen, Nathan Chandler, Bryan Frederick, Edward Geist, Paul DeLuca, Forrest E. Morgan, Howard J. Shatz & Brent Williams, Rand Corporation, May 25, 2019.

[8] «Executive Order granting Russian citizenship to citizens of Transnistria» (Εκτελεστικό Διάταγμα για την παραχώρηση ρωσικής υπηκοότητας σε πολίτες της Υπερδνειστερίας), President of Russia, May 15, 2026.

Τιερί Μεϊσάν

Πολιτικός σύμβουλος, πρόεδρος-ιδρυτής του Δικτύου Βολταίρος και της διάσκεψης Axis for Peace. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά: Sous nos yeux - Du 11-Septembre à Donald Trump.

Προς τη διάλυση της Γερμανίας

Τα εμπόδια για την ειρήνη στην Ευρώπη δεν είναι αυτά που νομίζουμε

Ο Ντόναλντ Τραμπ εξετάζει ενώπιον του Σι Τζινπίνγκ το ενδεχόμενο υπαναχώρησης

Η μεταμόρφωση των Ηνωμένων Πολιτειών (III)

Το Ιράν ούτε αντεπιτίθεται, ούτε διαπραγματεύεται – συνεχίζει την παγκόσμια επανάστασή του

Τι φέρνει το Ιράν στο διεθνές δίκαιο

 Les articles de cet auteur Envoyer un message

Δίκτυο Βολταίρος

Βολταίρος, Διεθνής Έκδοση

ΦακόςΕν συντομίαΣυζητήσεις

Πέμπτη 7 Μαΐου 2026

Τιερί Μεϊσάν: Τι φέρνει το Ιράν στο διεθνές δίκαιο

 

Τι φέρνει το Ιράν στο διεθνές δίκαιο

Ο σημερινός πόλεμος έδωσε την ευκαιρία σε όλα τα κράτη-μέλη των Ηνωμένων Εθνών να διαπιστώσουν ότι, σε πάρα πολλές περιπτώσεις από της ίδρυσής του, ο ΟΗΕ παραβιάζει το διεθνές δίκαιο. Και να θυμηθούν ότι αυτό το δίκαιο χαρακτηρίζει μια επίθεση, όπως αυτή του Ισραήλ και των ΗΠΑ κατά του Ιράν, ως «επίθεση» (aggression). Ακόμη περισσότερο, 193 κράτη (συμπεριλαμβανομένων του Ισραήλ και των ΗΠΑ) έχουν αναγνωρίσει το δικαίωμα του κράτους που δέχεται την επίθεση να θεωρεί ως συν-επιτιθέμενα τα κράτη που φιλοξενούν στρατιωτικές βάσεις των επιτιθέμενων.

عربي Deutsch English Español français italiano Nederlands Português русский
Ακόμα κι αν γι’ αυτόν τον λόγο ο καθένας έχει διαφορετικά κίνητρα, το Ισραήλ και οι ΗΠΑ αναλαμβάνουν από κοινού την επίθεση κατά του Ιράν.

Ενώ εμείς είτε ανησυχούμε για τα νέα του πολέμου, είτε για τις αυξήσεις των τιμών που αυτός προκαλεί, το σημαντικότερο σημείο στην τρέχουσα σύρραξη κατά του Ιράν δεν γίνεται καθόλου αντιληπτό στη Δύση: στηριζόμενη σε ένα από τα κεντρικά κείμενα του διεθνούς δικαίου, η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν μας πρότεινε μια επανερμηνεία των ίδιων των δεσμεύσεών μας.

Παράνομη η επίθεση του Ισραήλ και των ΗΠΑ

Αν και το να διαπιστώσει κανείς ότι το Ισραήλ και οι ΗΠΑ δεν είχαν κανένα δικαίωμα να επιτεθούν στο Ιράν, στις 28 Φεβρουαρίου 2026, είναι κάτι το αυτονόητο, είμαστε λίγοι εκείνοι που το λέμε δημόσια. Η μόδα στη Δύση είναι να μην αναλαμβάνει κανείς τις θέσεις του. Ελάχιστοι είναι, επομένως, εκείνοι που τολμούν να πουν ότι Ισραήλ και ΗΠΑ συμπεριφέρονται σαν βάρβαροι.

Γενικά, το διεθνές δίκαιο δεν είναι ένας κώδικας, συγκρίσιμος με έναν ποινικό κώδικα, αλλά μια σειρά δεσμεύσεων τις οποίες οφείλουν να τηρούν όσοι τις ανέλαβαν. Πρόκειται για το να μη συμπεριφέρεται κανείς σαν βάρβαρος, να μη χρησιμοποιεί προπαγάνδα πολέμου, να απαρνηθεί την αποικιοκρατία και να αναγνωρίζει το δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση, να απαρνηθεί το να απειλεί τους άλλους, να απαρνηθεί το να επιτίθεται στους γείτονές του ή να καθίσταται συνένοχος σε μια τέτοια επίθεση.

Μόλις στις 10 Απριλίου, ο πρεσβευτής Μάικλ Τζ. Ουόλτς, Μόνιμος Αντιπρόσωπος των ΗΠΑ στα Ηνωμένα Έθνη, δήλωσε ότι ο πόλεμος που βρισκόταν σε εξέλιξη είχε ως σκοπό «να προστατεύσει τις ΗΠΑκιακές ένοπλες δυνάμεις που βρίσκονται στην περιοχή, να εγγυηθεί την ελεύθερη κυκλοφορία του θαλάσσιου εμπορίου στα στενά του Ορμούζ και να προστατεύσει τους περιφερειακούς συμμάχους και εταίρους των ΗΠΑ από το Ιράν και τους υποτελείς του» [1]. Προσέξτε καλά ότι αυτή η δικαιολόγηση δεν αφορά την έναρξη του πολέμου, αλλά μόνο τη συνέχισή του.

Ταυτόχρονα, ο Γκίντεον Σάαρ, Ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών, εξηγούσε ότι ο τρέχων πόλεμος, «Ωρυόμενος Λέων», δεν είναι παρά ο δεύτερος γύρος της επιχείρησης «Υψωμένος Λέων». Τον δικαιολογούσε με το γεγονός ότι το Ιράν είχε ανταπαντήσει στους πρώτους ισραηλινούς βομβαρδισμούς. Επιπλέον, βασιζόταν στα συνθήματα των ιρανικών διαδηλώσεων («Θάνατος στο Ισραήλ!», «Θάνατος στις ΗΠΑ!») για να επιχειρήσει να πείσει ότι η Τεχεράνη επιθυμεί εδώ και καιρό να εξαφανίσει ολόκληρο τον εβραϊκό πληθυσμό του Ισραήλ. Ακολουθούσε μια επίδειξη σύμφωνα με την οποία το Ιράν ετοιμαζόταν να κατασκευάσει ατομική βόμβα και βαλλιστικούς πυραύλους, αναγκάζοντας το Τελ Αβίβ να δράσει πριν να είναι πολύ αργά. Η επιστολή τελείωνε με έναν φόρο τιμής στον «γενναίο ιρανικό λαό που επιδίωξε να απελευθερωθεί από τον τυραννικό ζυγό [του καθεστώτος]» [2].

Με αυτόν τον τρόπο, το Ισραήλ, σύμφωνα με τη συνήθειά του, αναπαρήγαγε την ιστορία από το σημείο που τον βόλευε και παρέλειπε τα προηγούμενα επεισόδια (τον βομβαρδισμό της κατοικίας του Ιρανού πρεσβευτή στη Δαμασκός, την 1η Απριλίου 2024, και την ιρανική απάντηση της 1ης Οκτωβρίου 2024· την «προληπτική» ισραηλινή επίθεση της 13ης Ιουνίου 2025 και την επακόλουθη ιρανική ανταπάντηση). Όμως, επί του παρόντος, αυτές οι τρεις επιχειρήσεις είναι όλες τους «επιθέσεις» (aggressions) κατά την έννοια του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.

Η ερμηνεία του συνθήματος «Θάνατος στο Ισραήλ!» ως βούληση εξαφάνισης του πληθυσμού αυτού του κράτους είναι εσφαλμένη. Η Τεχεράνη σκοπεύει να τερματίσει το κράτος-παρία του Ισραήλ, το οποίο αυτοανακηρύχθηκε στις 14 Μαΐου 1948 και το οποίο δεν αναγνωρίζει, αλλά όχι να σκοτώσει τον πληθυσμό του, τον οποίο σέβεται. Η Τεχεράνη παραμένει προσκολλημένη στο σχέδιο διαμελισμού της Παλαιστίνης, που υιοθετήθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη στις 29 Νοεμβρίου 1947. Το Τελ Αβίβ το απορρίπτει και δολοφόνησε τον μεσολαβητή των Ηνωμένων Εθνών, τον Σουηδό Φόλκε Μπερναντότ, στις 17 Σεπτεμβρίου 1948, τη στιγμή που ερχόταν να μελετήσει τα σύνορα των ζωνών που επρόκειτο να αποδοθούν σε Εβραίους και Άραβες.

Τέλος, η απόδοση ιρανικών ερευνών στο πεδίο της στρατιωτικής πυρηνικής τεχνολογίας αποτελεί λάιτ μοτίβ του Μπενιαμίν Νετανιάχου εδώ και περίπου τριάντα χρόνια. Δεν έχει ποτέ αποδειχθεί, παρά τις πολλές προσπάθειες, συμπεριλαμβανομένης της κλοπής των πυρηνικών αρχείων της Τεχεράνης. Αντιθέτως, οι αγιατολάχ Ρουχολάχ Χομεϊνί και Αλί Χαμενεΐ έχουν εκδώσει φετφά που απαγορεύουν τη χρήση όπλων μαζικής καταστροφής, συμπεριλαμβανομένων των πυρηνικών όπλων. Το σημαντικότερο είναι ότι οι κινεζικές και ρωσικές αντιπροσωπείες στις διαπραγματεύσεις της Λωζάνης και της Βιέννης (2013-2015) βεβαίωσαν ότι το Ιράν όντως σταμάτησε κάθε στρατιωτική πυρηνική έρευνα από το 1988 και δεν τις ξανάρχισε ποτέ. Η Ρωσία, η οποία εκτελούσε ένα πρόγραμμα μη στρατιωτικού πυρηνικού ενέργειας στο Ιράν έως και τον περασμένο μήνα, βρίσκεται σε ιδιαίτερα καλή θέση για να το βεβαιώσει. Τέλος, η Διεθνής Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας (ΔΥΑΕ, IAEA) δεν βρήκε ποτέ κάποιο ίχνος, αν και δεν της είχε επιτραπεί η πρόσβαση παντού.

Ωστόσο, το γεγονός ότι αυτός ο ισραηλινο-ΗΠΑκιακός πόλεμος είναι παράνομος δεν υποδεικνύει αν η ιρανική απάντηση είναι επίσης παράνομη.

Το Συμβούλιο Ασφαλείας υιοθετεί ψήφισμα κατά του Ιράν, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου

Το ψήφισμα 2817 του Συμβουλίου Ασφαλείας (11 Μαρτίου 2026)

Μέχρι σήμερα, όλοι είχαμε αποδεχτεί ότι ένα κράτος που δέχεται επίθεση έχει το δικαίωμα να αμυνθεί εναντίον του επιτιθέμενου του.

Με πρωτοβουλία του Μπαχρέιν, το Συμβούλιο Ασφαλείας υιοθέτησε, στις 11 Μαρτίου 2026, το ψήφισμα 2817, το οποίο παραβιάζει το διεθνές δίκαιο καταδικάζοντας την ιρανική ανταπάντηση [3]. Μόνο οι κινεζικές και ρωσικές αντιπροσωπείες αρνήθηκαν να το εγκρίνουν. Ο πρεσβευτής Βασίλι Νεμπένζια, Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Ρωσίας, υπενθύμισε ωστόσο ότι «οι αρχές της Τεχεράνης έχουν τονίσει επανειλημμένα ότι οι ανταπαντήσεις τους δεν στόχευαν συγκεκριμένες χώρες της περιοχής, αλλά μάλλον τις ΗΠΑκιες στρατιωτικές εγκαταστάσεις και υποδομές που βρίσκονται στο έδαφός τους, οι οποίες συνιστούν θεμιτούς στόχους υπό το πρίσμα του δικαιώματος νόμιμης άμυνας του Ιράν, σύμφωνα με το Άρθρο 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών». Έκανε νύξη στο αρχηγείο του 5ου Στόλου (Μπαχρέιν), στην αεροπορική βάση Πρινς Σουλτάν (Σαουδική Αραβία), στη στρατιωτική βάση Αλ Ουντεΐντ (Κατάρ), σε εκείνη της Ντάφρα (Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα) και σε εκείνες του Κουβέιτ, της Ιορδανίας και του Ιράκ.

Από τότε, η σύρραξη έχει επεκταθεί. Σήμερα περιλαμβάνει επίσης το Ηνωμένο Βασίλειο, την Κύπρο, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και την Αυστραλία.

Το ψήφισμα 2817 δεν είναι μόνο ανισόρροπο (δεν αναφέρει την επίθεση κατά του Ιράν, αλλά μόνο την ιρανική ανταπάντηση αποσπασμένη από τα συμφραζόμενά της), αλλά παραβιάζει το διεθνές δίκαιο το οποίο το Συμβούλιο έχει αποστολή να επιβάλλει (αγνοεί το δικαίωμα νόμιμης άμυνας του Ιράν).

Η Κίνα και η Ρωσία είχαν προτείνει ένα ανταγωνιστικό ψήφισμα (S/2026/159), εξαιρετικά λιτό, το οποίο απλώς προέτρεπε τα εμπόλεμα μέρη να σταματήσουν τις στρατιωτικές τους επιχειρήσεις και καταδίκαζε «τις επιθέσεις εναντίον αμάχων και μη στρατιωτικών υποδομών».

Εδώ ακριβώς βρίσκεται το ζήτημα: το Ιράν, όπως κάθε κράτος σε εμπόλεμη κατάσταση, έχει ακουσίως πλήξει αμάχους στον Κόλπο και εκουσίως καταστρέψει μη στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Όμως, το διεθνές δίκαιο, από τη δημιουργία του το 1899, απαγορεύει τις επιθέσεις κατά μη στρατιωτικών υποδομών χωρίς στρατιωτικό λόγο. Το Ιράν, για παράδειγμα, κατέστρεψε εργοστάσια αφαλάτωσης απαραίτητα για την καθημερινή ζωή του άμαχου πληθυσμού, χωρίς να εξηγήσει γιατί αυτό ήταν χρήσιμο για τον στρατιωτικό του σκοπό.

Μετά από πολλές και μακρές συζητήσεις, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ υιοθετεί τον ορισμό της επίθεσης (agression).

Το ψήφισμα 3314 (ΚΘ’) της Γενικής Συνέλευσης (14 Δεκεμβρίου 1974)

Σύμφωνα με τη διαδικασία του Συμβουλίου Ασφαλείας, το Ιράν, ως απλό κράτος-μέλος της Γενικής Συνέλευσης, πήρε τον λόγο μόνο μετά την ψηφοφορία κατά τη συζήτηση μεταξύ των δεκαπέντε μόνιμων μελών του Συμβουλίου. Τη στιγμή της ψηφοφορίας, η Κίνα και η Ρωσία, οι οποίες καταδίκασαν την παράνομη επίθεση του Ισραήλ και των ΗΠΑ, είχαν οι ίδιες ξεχάσει το ψήφισμα 3314 (ΚΘ’). Αυτό το ψήφισμα ορίζει ρητά, στο άρθρο 3 του, εδάφιο στ’, ότι «Το γεγονός ότι ένα κράτος επιτρέπει το έδαφός του, το οποίο έθεσε στη διάθεση ενός άλλου κράτους, να χρησιμοποιηθεί από αυτό το άλλο κράτος για τη διάπραξη πράξης επίθεσης κατά τρίτου κράτους» συνιστά επίσης πράξη επίθεσης [4]. Αυτό το ψήφισμα είναι ένα από τα σημαντικότερα κείμενα του διεθνούς δικαίου. Εξηγεί τι είναι «επίθεση» (agression), την οποία όλα τα κράτη-μέλη του ΟΗΕ δεσμεύτηκαν να μην ασκούν ποτέ υπογράφοντας τον Χάρτη του οργανισμού.

Εγκρίθηκε ομόφωνα από όλα τα κράτη-μέλη της Γενικής Συνέλευσης, χωρίς ψηφοφορία. Δεν είναι, επομένως, αμφισβητήσιμο.

Είναι πιθανό ότι τα μέλη του Συμβουλίου δεν άκουσαν την αναφορά που έκανε ο Ιρανός πρεσβευτής, Αμίρ Σαΐντ Ιραβάνι, χαρακτηρίζοντάς το δεσμευτικό για όλους (jus cogens). Επέστρεψε εκτενώς σε αυτό αργότερα σε μια μακρά σειρά επιστολών όπου δικαιολόγησε την επίθεση κατά των χωρών του Κόλπου και της Ιορδανίας.

Για αρκετές εβδομάδες, οι χώρες του Κόλπου και η Ιορδανία επέμεναν να θεωρούν ότι είχαν καλέσει τις ΗΠΑ να εγκαταστήσουν στρατιωτικές βάσεις στο έδαφός τους για να τις προστατεύουν και ότι το Ιράν δεν είχε κανένα δικαίωμα να τους επιτίθεται όπως έκανε. Σιγά σιγά, κατά την ανταλλαγή επιστολών, συνειδητοποίησαν ότι είχαν πέσει σε παγίδα: επιτιθέμενος στο Ιράν, ο «προστάτης» τους τις είχε καταστήσει στόχους. Εγκατέλειψαν την αναφορά τους στο ψήφισμα 2817 του Συμβουλίου και ζήτησαν να διαβεβαιώσουν το Ιράν ότι δεν επιθυμούν να είναι συνένοχοι στην επίθεση εναντίον του.

Προσπάθησαν να αναδείξουν ότι το ψήφισμα 3314 (ΚΘ’) δεν επέτρεπε στο Ιράν να επιτίθεται εναντίον αμάχων· ότι αυτή ήταν η βάση του διεθνούς δικαίου: «να μη συμπεριφέρεται κανείς σαν βάρβαρος». Η Τεχεράνη σταμάτησε αμέσως να στοχοποιεί εργοστάσια αφαλάτωσης, αλλά συνέχισε να βομβαρδίζει τις ΗΠΑκιες στρατιωτικές βάσεις. Και καθώς οι χώρες του Κόλπου ζητούσαν τότε αποζημιώσεις για τις καταστροφές που υπέστησαν, το Ιράν ανέβασε τον πήχη. Κατηγορώντας τις χώρες του Κόλπου και την Ιορδανία για συνέργεια με τον επιτιθέμενό τους, η Τεχεράνη ζήτησε και από αυτές αποζημιώσεις, όπως είχε απαιτήσει από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ.

Ο Διεθνής Ναυτιλιακός Οργανισμός υιοθετεί δήλωση κατά του Ιράν, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου

Η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας (10 Δεκεμβρίου 1982)

Ένα άλλο ζήτημα του διεθνούς δικαίου που οδηγούμαστε να επανεξετάσουμε με αυτόν τον πόλεμο είναι αυτό των στενών. Έχει κανείς το δικαίωμα να εμποδίζει τη δίοδο ενός στενού ή να εισπράττει διόδια;

Η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας ορίζει ότι κανείς δεν μπορεί να απαγορεύσει την «αβλαβή διέλευση» των πλοίων στα ύδατα των δικών του στενών. Ακόμα κι αν δεν διευκρινίζεται, η διάταξη αυτή προφανώς δεν εφαρμόζεται εν καιρώ πολέμου. Η Σύμβαση δεν αναφέρει τίποτα για ενδεχόμενα διόδια.

Όπως το Συμβούλιο Ασφαλείας υιοθέτησε ψήφισμα που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο, κατά τον ίδιο τρόπο ένας οργανισμός των Ηνωμένων Εθνών, ο Διεθνής Ναυτιλιακός Οργανισμός (ΔΝΟ, IMO), υιοθέτησε δήλωση, στις 19 Μαρτίου 2026 [5], με πρωτοβουλία των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Απαιτεί «το Ιράν να απέχει άμεσα, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, από οποιαδήποτε ενέργεια ή απειλή που αποσκοπεί στο κλείσιμο, την παρεμπόδιση ή την παρενόχληση, με οποιονδήποτε τρόπο, της διεθνούς ναυσιπλοΐας στα στενά του Ορμούζ ή εναντίον εμπορικών ή επαγγελματικών πλοίων εντός και πέριξ των στενών του Ορμούζ».

Αυτή η δήλωση υιοθετήθηκε μέσω μιας διαδικαστικής τέχνης που επιτρέπει την παρέκκλιση από το γενικό δίκαιο και τη μη τήρηση της εκ των προτέρων προειδοποίησης ενός μηνός που απαιτείται για οποιαδήποτε σύγκληση των οργάνων [6]. Είχε κατατεθεί από 115 κράτη μέλη επί συνόλου 176.

Τα ύδατα των στενών του Ορμούζ δεν είναι διεθνή. Είναι ομανικά και ιρανικά ύδατα, με μια μικρή ζώνη των Εμιράτων, στην είσοδό τους προς τον Περσικό Κόλπο. Μια κατάσταση συγκρίσιμη με εκείνη του Πορθμού του Καλαί, γνωστού και ως στενά του Ντόβερ, στη Μάγχη. Δεν υπάρχουν σε αυτό το σημείο διεθνή ύδατα, αλλά μόνο γαλλικά και βρετανικά ύδατα. Κατά τη ναυάγιο του δεξαμενόπλοιου Amoco Cadiz, το 1974, 60.000 τόνοι αργού πετρελαίου εξαπλώθηκαν σε 375 χιλιόμετρα ακτών. Η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο θα μπορούσαν, εκείνη τη στιγμή, όχι να απαγορεύσουν τη διέλευση στα δεξαμενόπλοια, αλλά να απαιτήσουν από αυτά διόδια προκειμένου να χρηματοδοτήσουν τον καθαρισμό των ακτών. Δεν το έπραξαν και η Γαλλία επωμίστηκε μόνη της το κόστος της καταστροφής. Το Ομάν, το Ιράν και ίσως τα Εμιράτα, θα μπορούσαν σήμερα να θεσπίσουν δικαίωμα διέλευσης στα στενά του Ορμούζ, προκειμένου να διαθέτουν τα αναγκαία μέσα για να αντιμετωπίσουν μια πιθανή καταστροφή αυτού του τύπου. Κανείς δεν θα μπορούσε να αντιταχθεί.

Την τρέχουσα περίοδο, είδαμε το Ιράν να μπλοκάρει τη διέλευση πλοίων που συνδέονται με τους επιτιθέμενους, πράγμα συμβατό, εν καιρώ πολέμου, με τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας. Είδαμε επίσης τις ΗΠΑ να μπλοκάρουν σχεδόν ολοκληρωτικά το στενό, πράγμα που συνιστά πολεμική ενέργεια κατά του Ιράν και παρεμπόδιση της ελεύθερης κυκλοφορίας ξένων πλοίων. Τέλος, είδαμε το Ιράν να εισπράττει δικαίωμα διέλευσης, που μπορεί να φτάσει έως και τα 2 εκατομμύρια δολάρια για τη διέλευση 250.000 τόνων αργού πετρελαίου. Παρόλο που κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει αυτό το δικαίωμα εν καιρώ πολέμου, δεδομένων των καταστροφών που υπέστη το Ιράν, αυτό δεν μπορεί να επιβληθεί εν καιρώ ειρήνης.

Αντίθετα με όσα έχουν ειπωθεί, το Ιράν δεν μπλόκαρε ποτέ τα στενά του Ορμούζ στη διεθνή ναυσιπλοΐα, παρά μόνο σε κράτη που βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση μαζί του [7]. Αντιθέτως, κατήγγειλε τον αποκλεισμό που εγκατέστησαν οι ΗΠΑ, κατά παράβαση του δικαιώματος ελεύθερης κυκλοφορίας στις θάλασσες [8].

Μετάφραση  Κριστιάν Άκκυριά

[1] « Justification de la guerre états-unienne contre l’Iran », par Michael G. Waltz, Réseau Voltaire, 10 mars 2026.

[2] « Justification de la guerre israélienne contre l’Iran », par Gideon Sa’ar, Réseau Voltaire, 10 mars 2026.

[4] « Définition de l’agression », Réseau Voltaire, 14 décembre 1974.

[5] « Déclaration du Conseil de l’OMI sur le détroit d’Ormuz », Réseau Voltaire, 19 mars 2026.

[6] « Action des Émirats arabes unis auprès de l’Organisation maritime internationale (OMI) », par Mohamed Abushahab, Réseau Voltaire, 28 mars 2026. « L’Iran conteste la "Déclaration" de l’OMI », par Amir Saeid Iravani , Réseau Voltaire, 9 avril 2026.

[7] « Position de l’Iran sur la circulation dans le détroit d’Ormuz », Réseau Voltaire, 22 mars 2026.

[8] « Plainte de l’Iran contre le blocus états-unien du détroit d’Ormuz », par Amir Saeid Iravani , Réseau Voltaire, 13 avril 2026.

Τιερί Μεϊσάν

Πολιτικός σύμβουλος, πρόεδρος-ιδρυτής του Δικτύου Βολταίρος και της διάσκεψης Axis for Peace. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά: Sous nos yeux - Du 11-Septembre à Donald Trump.

Τι φέρνει το Ιράν στο διεθνές δίκαιο

Ο Ντόναλντ Τραμπ λαμβάνει υπόψη του τα όρια του τζάκσονισμού

Η μεταμόρφωση των Ηνωμένων Πολιτειών (ΙΙ)

Το σχίσμα που αντιπαραθέτει το Πεντάγωνο στο Βατικανό

Η μεταμόρφωση των ΗΠΑ (Ι)

Η κατάρρευση του πολυμερούς δικαίου και η σύγχυση στα πεδία των μαχών

Συνέπεια των πολέμων κατά των Σλάβων, Αράβων και Περσών

Το διεθνές δίκαιο ή ξένες στρατιωτικές βάσεις: πρέπει να διαλέξουμε

 Les articles de cet auteur Envoyer un message

Δίκτυο Βολταίρος

Βολταίρος, Διεθνής Έκδοση

ΦακόςΕν συντομίαΣυζητήσεις