Προσθήκη: Τα Ιδρύματα Ruslan Shostak και Olena Zelenska

του Τιερί Μεϊσάν

Το άρθρο του Τιερί Μεϊσάν σχετικά με την υπόθεση Έπσταϊν και τον «μάγο» Αντρίι Γέρμακ, πολιτικό μέντορα του Βολοντίμιρ Ζελένσκι, μας απέφερε άφθονη αλληλογραφία. Δημοσιεύουμε εδώ ένα συμπληρωματικό στοιχείο πληροφόρησης σχετικά με δραστηριότητες μαστροπείας της κυρίας Ζελένσκα.

Δίκτυο Βολταίρος | Παρίσι (Γαλλία) | 23 février 2026

عربي Español français

Σε συνέχεια του άρθρου μου της 17ης Φεβρουαρίου 2026, «Έπσταϊν, Γέρμακ και Ζελένσκι», παραθέτουμε το ακόλουθο συμπληρωματικό στοιχείο:

Περισσότερα από 510 ορφανά από τα οικοτροφεία της περιφέρειας Ντνιπροπετρόβσκ — ορισμένα εκ των οποίων ήταν άτομα με αναπηρία — τα οποία μεταφέρθηκαν στην Τουρκία από το Ίδρυμα Ruslan Shostak, στην αρχή της ρωσικής «ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης», δεν είχαν πρόσβαση στην εκπαίδευση και στην ιατρική φροντίδα και υπέστησαν σωματική και ψυχολογική βία.

Έντεκα Ουκρανοί αξιωματούχοι του Γραφείου του Συνηγόρου του Πολίτη και των αρχών της περιφέρειας Ντνιπροπετρόβσκ επισκέφθηκαν, τον Μάρτιο του 2024, το ξενοδοχείο Larysa στο Μπελντέμπ (Τουρκία), όπου φιλοξενούνταν τα παιδιά. Διαπίστωσαν ότι το Ίδρυμα Ruslan Shostak είχε οργανώσει ειδικές φωτογραφίσεις και είχε γυρίσει βίντεο. Τα παιδιά που συμμετείχαν είχαν τραφεί και ντυθεί καλά, ενώ όσα αρνήθηκαν είχαν μαστιγωθεί.

Αποσπάσματα της επίσημης έκθεσης δημοσιεύθηκαν. Σε αυτά διαβάζουμε:

«Σύμφωνα με τον Ουκρανό πρόξενο, κατά τους δύο τελευταίους μήνες, ο αριθμός των αιτημάτων εισόδου στο ξενοδοχείο από μη εξουσιοδοτημένα άτομα αυξήθηκε σημαντικά. Το Ίδρυμα το εξήγησε αυτό με την ανάγκη “να επιδειχθούν ουκρανόπουλα” για εκστρατείες συγκέντρωσης χρημάτων».

«Η απουσία κριτηρίων επιλογής του προσωπικού, ελέγχου της παραμονής του και ελέγχου της κυκλοφορίας στο εσωτερικό του ξενοδοχείου και στον περιβάλλοντα χώρο οδήγησαν σε σειρά σοβαρών παραβιάσεων των δικαιωμάτων του παιδιού. Το προσωπικό έρχεται καθημερινά σε επαφή με τα παιδιά και έχει ανεμπόδιστη πρόσβαση στους χώρους μελέτης και διαμονής τους. Αυτό καθιστά δυνατή τη διάπραξη σεξουαλικών εγκλημάτων και τη χρήση βίας κατά των παιδιών».

«Ο παιδαγωγός [Oleksandr Titov] προσωπικά χτυπούσε, εκφόβιζε και κακοποιούσε παιδιά. Υπάρχουν μαρτυρίες παιδιών και βιντεοληπτικά στοιχεία που επιβεβαιώνουν τα γεγονότα».

Δύο κορίτσια έμειναν έγκυες και γέννησαν παιδιά στο ξενοδοχείο.

Τον Δεκέμβριο του 2025, όλα τα παιδιά επαναπατρίστηκαν στην Ουκρανία.

Το διαδικτυακό μέσο Slidstvo.Info παρήγαγε ντοκιμαντέρ με τίτλο «Τα παιδιά του Κράτους: τι συνέβη στα ορφανά κατά την εκκένωση προς την Τουρκία», το οποίο δημοσιοποίησε στις 28 Νοεμβρίου 2025 [1]. Σε αυτό παρουσίασε τα συμπεράσματα του Γραφείου του Συνηγόρου του Πολίτη, συνοδευόμενα από μαρτυρίες επτά παιδιών. Οι εκπρόσωποι του Ιδρύματος Ruslan Shostak, χωρίς να αρνηθούν τα γεγονότα, υπογράμμισαν ότι αυτά δεν πρέπει να επισκιάζουν το «εξαιρετικό» έργο του Ιδρύματος.

Μόλις περισσότερο από ένα έτος μετά την επιθεώρηση του Γραφείου του Συνηγόρου του Πολίτη, στις 10 Δεκεμβρίου 2025 — δηλαδή κατά τον χρόνο επαναπατρισμού των παιδιών — το Ίδρυμα Olena Zelenska αντέδρασε στις κατηγορίες αυτές. «Η πρώτη κυρία της Ουκρανίας, Olena Zelenska, δεν συμμετείχε στην υλοποίηση του προγράμματος “Παιδική ηλικία χωρίς πόλεμο”, γι’ αυτό και δεν είχε πρόσβαση στις σχετικές πληροφορίες. Δεν έλαβε, επίσης, την έκθεση της Επιτρόπου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ουκρανικού Κοινοβουλίου».

Ο επιχειρηματίας Ruslan Shostak, ιδιοκτήτης των καταστημάτων Eva και των σούπερ μάρκετ Varus, είναι ένας από τους πλουσιότερους επιχειρηματίες της χώρας του. Συγκέντρωσε αρκετά εκατομμύρια ευρώ σε δωρεές για το πρόγραμμα «βοήθειας» προς τα ορφανά. Κατήρτισε σχέδιο επικοινωνιακής διαχείρισης για να αντικρούσει τις αποκαλύψεις του Slidstvo.Info.

Ακόμη κι αν το αρνείται σήμερα, η Olena Zelenska είχε στηρίξει το πρόγραμμα του Ιδρύματος Ruslan Shostak, ιδίως κατά τη συνάντησή της με την πρώτη κυρία της Τουρκίας, Emine Erdoğan [2].

Η Olena Zelenska και η Brigitte Macron ανέπτυξαν πρόγραμμα επιστροφής των παιδιών που «απήχθησαν» από τη Ρωσία. Μέχρι σήμερα, 1.859 παιδιά έχουν «διασωθεί» [3].

Η Εισαγγελία της Ουκρανίας άνοιξε ποινική διαδικασία σχετικά με την υπόθεση του ξενοδοχείου Larysa, αλλά αυτή αρχειοθετήθηκε λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων, δεδομένου ότι τα γεγονότα έλαβαν χώρα στο εξωτερικό.

Παράλληλα, σύμφωνα με άρθρο του 2023 της ρωσικής εβδομαδιαίας εφημερίδας μεγάλης κυκλοφορίας Arguments & Faits (Аргументы и Факты), το Ίδρυμα της κυρίας Ζελένσκα είχε μεταφέρει ορφανά στο Λονδίνο, στο Παρίσι και στο Βερολίνο. Εκεί φέρονται να έπεσαν θύματα σεξουαλικών θηρευτών [4]. Η χρονολογία της πληροφορίας επιτρέπει να αποκλειστεί κάθε χειραγώγηση που θα μπορούσε να φοβηθεί κανείς λόγω του τρέχοντος συγκυριακού πλαισίου.

Το σύνολο των δεδομένων αυτών οδηγεί, αντιθέτως, στο ενδεχόμενο οι σύζυγοι Ζελένσκι, ο Αντρίι Γέρμακ (πολιτικός μέντορας του Ζελένσκι), ο Τιμούρ Μίντιτς (κύριος επιχειρηματικός εταίρος του Ζελένσκι) και ο Ρουσλάν Στεφαντσούκ (συνταγματικός αναπληρωτής του Ζελένσκι) να βρίσκονται στο κέντρο διεθνούς δικτύου παιδικής πορνείας.

Τα συμπεράσματα αυτά πρέπει να συσχετισθούν με όσα ήδη γνωρίζουμε: ο Jeffrey Epstein εργαζόταν για τη Μοσάντ. Διηύθυνε δίκτυο πορνείας, ασκούσε μαύρη μαγεία και κανιβαλισμό, αποκλειστικά για να εκβιάζει τους «φίλους» του προς όφελος του Ισραήλ.

Τιερί Μεϊσάν

Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

[1] «Слідство.Інфо» презентувало фільм-розслідування «Державні діти: що сталося з дітьми-сиротами під час евакуації до Туреччини» ((«Τα παιδιά του Κράτους: τι συνέβη στα ορφανά κατά την εκκένωση προς την Τουρκία»), Slidstvo.Info, 28 Νοεμβρίου 2025. Το φιλμ είναι διαθέσιμο στο YouTube, μόνο στην ουκρανική έκδοση.

[2] «First Lady of Ukraine», Telegram, October 2, 2022.

[3] «@ZelenskaUA», X, December 1, 2025.

[4] «Попали к педофилам. СМИ обвинило фонд жены Зеленского в торговле детьми», Иван Чупров, Аргументы и Факты, 8 ноября 2023 г. («Έπεσαν στα χέρια παιδόφιλων. Τα ΜΜΕ κατηγορούν το ίδρυμα της συζύγου του Ζελένσκι για εμπορία παιδιών».). «Насиловали и били. Фонд Елены Зеленской продавал в рабство украинских сирот», Владимир Рифов, Аргументы и Факты, 4 декабря 2025 г.(«Βιασμένες και κακοποιημένες. Το ίδρυμα της Olena Zelenskaya πούλησε Ουκρανά ορφανά ως σκλάβους»).

Τιερί Μεϊσάν

Πολιτικός σύμβουλος, πρόεδρος-ιδρυτής του Δικτύου Βολταίρος και της διάσκεψης Axis for Peace. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά: Sous nos yeux - Du 11-Septembre à Donald Trump.

Προσθήκη: Τα Ιδρύματα Ruslan Shostak και Olena Zelenska

Έπσταϊν, Γερμάκ και Ζελένσκι

Το Ιράν, στο χείλος της κατάρρευσης

Η ΕΕ απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες του Ντόναλντ Τραμπ

Άμυνα: Θα καταφέρουν οι Ηνωμένες Πολιτείες να επιτύχουν τη στρατιωτική υπεροχή που διεκδικούν;

 Les articles de cet auteur Envoyer un message

Δίκτυο Βολταίρος

Βολταίρος, Διεθνής Έκδοση

ΦακόςΕν συντομίαΣυζητήσεις

Τιερί Μεϊσάν: Διευκρινίσεις σχετικά με τη στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα και το διεθνές δίκαιο

 

Διευκρινίσεις σχετικά με τη στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα και το διεθνές δίκαιο

του Τιερί Μεϊσάν

Ύστερα από τον ογκώδη όγκο αλληλογραφίας που λάβαμε μετά την τελευταία χρονογραφία του Τιερί Μεϊσάν, του ζητήσαμε να απαντήσει στους αναγνώστες του. Εξηγεί εδώ ότι η επιχείρηση Absolute Resolve δεν παραβιάζει καμία δέσμευση των Ηνωμένων Πολιτειών και, συνεπώς, δεν αντίκειται στο διεθνές δίκαιο. Εκφράζει την έκπληξή του για το γεγονός ότι οι αναγνώστες του αγανακτούν με αυτή την επέμβαση, ενώ έχουν αποδεχθεί —συχνά χωρίς να αντιδράσουν— πολλές άλλες παρεμβάσεις, οι οποίες αντιθέτως παραβίαζαν τις ίδιες μας τις δεσμεύσεις. Αυτή η διευκρίνιση αποτελεί ευκαιρία να σκεφτούμε τη διαφορά ανάμεσα στους κανόνες του Ψυχρού Πολέμου —τους οποίους εξακολουθούμε να ακολουθούμε— και στο διεθνές δίκαιο, το οποίο επιβάλλεται ως σημείο αναφοράς στον πολυπολικό κόσμο.

Δίκτυο Βολταίρος | Παρίσι (Γαλλία) | 14 janvier 2026

عربي Deutsch Español français italiano

Αφού κατήγγειλε τον ρόλο του Ισραήλ στην προετοιμασία της αμερικανικής επιχείρησης «Absolute Resolve», η Ντέλσι Ροδρίγκες ορκίζεται ως μεταβατική πρόεδρος.

Το άρθρο που δημοσίευσα την περασμένη εβδομάδα για την επιχείρηση Absolute Resolve [1] μου απέφερε άφθονη αλληλογραφία διαμαρτυρίας. Μπόρεσα να απαντήσω μόνο σε ένα μικρό μέρος της. Έχω πλήρη επίγνωση ότι δεν εκφράστηκα καλά, αφού ορισμένοι από εσάς κατανόησαν πράγματα που ούτε έγραψα ούτε είπα ποτέ. Θα ήθελα, λοιπόν, να δώσω ορισμένες διευκρινίσεις.

Καταρχάς, το αντικείμενο του άρθρου μου δεν ήταν η κρίση στη Βενεζουέλα, αλλά το γεγονός ότι η αμερικανική επέμβαση σέβεται το διεθνές δίκαιο. Επιμένω σε αυτό το σημείο.

Το διεθνές δίκαιο δεν είναι ένας κώδικας· είναι απλώς η δέσμευση να σέβεται κανείς τον λόγο του και να μη συμπεριφέρεται ως βάρβαρος.

Από την οπτική της Ουάσιγκτον, ο Νικολάς Μαδούρο είναι διακινητής ναρκωτικών. Το αν αυτός ο ισχυρισμός είναι ανόητος δεν έχει σημασία. Είναι έργο της αμερικανικής Δικαιοσύνης να τον αποδείξει. Από την πλευρά μου, δήλωσα ότι είχε επιτρέψει σε διακινητές να διασχίζουν το έδαφος της χώρας του για να μεταφέρουν κοκαΐνη στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ποτέ δεν τον κατηγόρησα προσωπικά για διακίνηση ναρκωτικών, ούτε κοκαΐνης ούτε φαιντανύλης (ειδικότητα του μεξικανικού καρτέλ Σιναλόα). Δεν βασίστηκα στις έρευνες της DEA ούτε στην ισραηλινή προπαγάνδα, αλλά στις εξομολογήσεις Λιβανέζων βαρόνων των ναρκωτικών. Ομοίως, διευκρίνισα ότι αυτοί οι Βενεζουελάνοι σιίτες διακινητές δεν ήταν μέλη της Χεζμπολάχ, αλλά κατέβαλλαν τη ζακάτ τους στη Χεζμπολάχ.

Εξάλλου, οι Ηνωμένες Πολιτείες ενήργησαν στη Βενεζουέλα όπως είχαν πράξει το 1989 στον Παναμά. Και τότε είχαν κατηγορήσει τον πρόεδρο Μανουέλ Νοριέγα ότι ήταν διακινητής ναρκωτικών και τον είχαν απαγάγει (επιχείρηση Just Cause), προκαλώντας χιλιάδες θανάτους. Ποτέ δεν αποδείχθηκε ότι διακινούσε ναρκωτικά, αλλά ότι χρηματοδοτούσε τους Νικαραγουανούς Κόντρας με χρήματα του καρτέλ του Μεντεγίν. Γνωρίζουμε σήμερα ότι η υπόθεση Ιράν–Κόντρας είχε συλληφθεί από τον Κλάους Άλτμαν (γνωστό και ως Κλάους Μπάρμπι, «ο χασάπης της Λυών»), πριν απαχθεί από τον Ρεζί Ντεμπρέ για να δικαστεί στη Γαλλία, και ότι αυτός ο ναζί υπήρξε ο πραγματικός οργανωτής του καρτέλ του Μεντεγίν [2].

Πάντα από την αμερικανική οπτική, ο Νικολάς Μαδούρο δεν είναι πρόεδρος της Βενεζουέλας. Δεν συζήτησα αυτόν τον ισχυρισμό, αλλά παρέπεμψα με υποσημείωση στη χρονογραφία μου του Αυγούστου 2024 επί του θέματος [3]. Εκεί εξηγώ ότι η δυτική εκδοχή των εκλογών του 2024 είναι πλήρως παραποιημένη. Ακόμη κι αν συμμετείχε λιγότερο από το 60 % των ψηφοφόρων, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο Νικολάς Μαδούρο εξελέγη. Όμως, και πάλι, αυτό δεν είναι το ζήτημα. Το ένα τέταρτο των κρατών-μελών των Ηνωμένων Εθνών —μεταξύ αυτών και οι Ηνωμένες Πολιτείες— δεν τον αναγνωρίζουν ως τέτοιο. Συνεπώς, δεν μπορεί κανείς να κατηγορήσει την Ουάσιγκτον ότι παραβίασε το απαραβίαστο ενός αρχηγού κράτους, όπως έχει δεσμευθεί υπογράφοντας τη Σύμβαση της Βιέννης.

Εξάλλου, εμείς οι Γάλλοι είμαστε ιδιαίτερα ακατάλληλοι να κατηγορήσουμε τις Ηνωμένες Πολιτείες για την απαγωγή του προέδρου της Βενεζουέλας: εμείς ήμασταν που, με τον Ντομινίκ ντε Βιλπέν, τον Ρεζί Ντεμπρέ και τις αμερικανικές ειδικές δυνάμεις, απαγάγαμε τον Ζαν-Μπερτράν Αριστίντ, τον εκλεγμένο πρόεδρο της Αϊτής [4]. Τεχνικά, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν και τότε αμφισβητήσει την εγκυρότητα της εκλογής του προέδρου Αριστίντ, επικαλούμενες διάταξη του αϊτινού Συντάγματος. Τον απήγαγαν και στη συνέχεια τον παρέδωσαν στις γαλλικές ειδικές δυνάμεις, οι οποίες τον κράτησαν σε κατ’ οίκον περιορισμό στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία. Εκείνη την εποχή, ελάχιστοι ήταν αυτοί που διαμαρτυρήθηκαν. Το γεγονός ότι γνωρίζουμε καλύτερα τη Βενεζουέλα από ό,τι την Αϊτή δεν πρέπει να μας οδηγεί στο να τις αντιμετωπίζουμε διαφορετικά.

Σημειώστε καλά ότι δεν θεωρώ καλό πράγμα την απαγωγή του Νοριέγα, του Αριστίντ και του Μαδούρο, όπως επίσης δεν θεωρώ καλό πράγμα την εγκατάσταση στην εξουσία του αγιατολάχ Χομεϊνί ή του Μιχαήλ Σαακασβίλι. Λέω απλώς ότι αυτά δεν παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο, ακόμη κι αν μας σοκάρουν και σοκάρουν τα Ηνωμένα Έθνη.

Βεβαίως, όλα τα κράτη-μέλη των Ηνωμένων Εθνών έχουν δεσμευθεί να απέχουν «στις διεθνείς τους σχέσεις από την απειλή ή τη χρήση βίας, είτε κατά της εδαφικής ακεραιότητας είτε κατά της πολιτικής ανεξαρτησίας οποιουδήποτε κράτους, είτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο ασύμβατο με τους σκοπούς των Ηνωμένων Εθνών» (άρθρο 2 του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών). Ωστόσο, όλα αναγνωρίζουν ένα «δικαίωμα καταδίωξης», εάν δεχθούν επίθεση από μη κρατική οργάνωση και η χώρα όπου αυτή βρίσκεται δεν την παραδώσει.

Έτσι, η Γαλλία διεξήγαγε στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Συρία το 2015, χωρίς καμία εξουσιοδότηση, υποτίθεται για να πολεμήσει το Νταές, που είχε διαπράξει τις επιθέσεις στο Μπατακλάν (επιχείρηση Chammal) [5]. Πιο πρόσφατα, το 2022, συνεχίσαμε την επιχείρηση Barkhane στο Μάλι, ακόμη και όταν η κυβέρνηση του Μάλι μας το απαγόρευσε. Εκείνη ήταν πεπεισμένη ότι οι μυστικές μας υπηρεσίες υποστήριζαν τους τζιχαντιστές που ο στρατός μας υποτίθεται ότι πολεμούσε. Από εκεί προήλθε η εκδίωξη του γαλλικού στρατού από το Σαχέλ [6].

Αυτές οι διευκρινίσεις δεν αποσκοπούν στο να πουν ότι εγκρίνω όσα κάνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά μόνο στο να υπογραμμίσουν ότι δεν παραβίασαν τις δεσμεύσεις τους και, συνεπώς, δεν παραβίασαν το διεθνές δίκαιο.

Κατανοήστε το καλά: το διεθνές δίκαιο θεμελιώθηκε, από κοινού από τη Ρωσία και τη Γαλλία, μόλις στα τέλη του 19ου αιώνα και δεν εφαρμόστηκε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Δεν επιτρέπει την επίλυση κρίσεων όπως αυτή της Βενεζουέλας. Όμως είναι αυτό που θα αποτελέσει το σημείο αναφοράς στον πολυπολικό κόσμο που η Ρωσία, η Κίνα και οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται σήμερα στη διαδικασία οικοδομήσεως. Γι’ αυτό είναι προτιμότερο να κατανοήσουμε τη λογική του.

Ας μην αντιδράσουμε θρηνώντας την τάξη του Ψυχρού Πολέμου και του κόσμου χωρίς την ΕΣΣΔ που γνωρίζαμε. Οι κανόνες της G7 μας προστάτευσαν και τους καταχράσαμε. Πολλά κράτη στον κόσμο έχουν πληρώσει το τίμημα. Οχι εμείς. Εισερχόμαστε τώρα σε έναν κόσμο που διέπεται από το διεθνές δίκαιο και στον οποίο οι τρεις υπερδυνάμεις θα μπορούν να χρησιμοποιούν βία σε όλες τις περιπτώσεις που δεν προβλέπονται από αυτό το δίκαιο. Και είναι πολλές.

Αυτό το σύστημα, που βασίζεται στον σεβασμό της υπογραφής του καθενός, λειτουργεί μόνο εφόσον κανείς δεν ψεύδεται. Ωστόσο, το 2002, η κυβέρνηση Μπους–Τσέινι δημιούργησε μια ειδική μονάδα, αποτελούμενη αποκλειστικά από στράουσιστές [7] γύρω από τον Πολ Γούλφοβιτς και τον Ντάγκλας Φάιθ (με τον αναπόφευκτο Έλιοτ Άμπραμς), με σκοπό την κατασκευή ψεμάτων: το Γραφείο Ειδικών Σχεδίων του Πενταγώνου [8]. Αυτός ο οργανισμός επινόησε τον μύθο ότι το Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν διέθετε όπλα μαζικής καταστροφής και επρόκειτο να τα χρησιμοποιήσει εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατάφερε να πείσει τον αμερικανικό πληθυσμό ότι βρισκόταν σε κίνδυνο. Παράλληλα, το Ηνωμένο Βασίλειο, πρωταθλητής άνευ συναγωνισμού στη χειραγώγηση των ειδησεογραφικών πρακτορείων [9], έδωσε απήχηση στις φαντασιώσεις των στράουσιστών. Αυτές τροφοδοτήθηκαν από τον Βρετανό πρωθυπουργό Τόνι Μπλερ, ο οποίος δημοσίευσε και ο ίδιος αυτές τις ανοησίες. Γι’ αυτό και ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ και ο υποψήφιος αντιπρόεδρός του, Τζ. Ντ. Βανς, επιμένουν τόσο πολύ στην ελευθερία της έκφρασης, το μοναδικό όπλο σε μια δημοκρατία απέναντι στο ψέμα. Ας παρατηρήσουμε ότι η ίδια ομάδα, αυτή τη φορά γύρω από την πρώην πρέσβειρα του Τζορτζ Μπους στο ΝΑΤΟ, Βικτόρια Νούλαντ, κατασκεύασε το αφήγημα σύμφωνα με το οποίο δεν υπάρχουν ναζί στην Ουκρανία. Οι στράουσιστές προετοιμάζουν έτσι τον πόλεμο κατά της Ρωσίας, όπως είχαν προετοιμάσει εκείνον κατά του Ιράκ.

Επιστρέφοντας στην Absolute Resolve, η επιχείρηση αυτή μπορεί να ερμηνευθεί τόσο υπό το πρίσμα του «συνεπακόλουθου Τραμπ» στο δόγμα Μονρόε [10], όσο και υπό το πρίσμα της αμερικανοϊρανικής κρίσης. Δεν ανέπτυξα την πρώτη ερμηνεία στο άρθρο μου της περασμένης εβδομάδας, αλλά δημοσίευσα τη χρονογραφία του Αλφρέδο Χαλίφε-Ράμε επί του ιδίου θέματος [11]. Αν το είχα κάνει, θα έλεγα —όπως κι εκείνος— ότι πλέον οι Ηνωμένες Πολιτείες ελέγχουν τους κύριους πετρελαϊκούς πόρους ολόκληρης της αμερικανικής ηπείρου, από την Αλάσκα έως την Παταγονία, ελέγχοντας το 40 % όχι των παγκόσμιων αποθεμάτων, αλλά της παγκόσμιας παραγωγής. Αντιθέτως, επισήμανα ότι η Ουάσιγκτον δεν επιδιώκει να κλέψει το πετρέλαιο της Βενεζουέλας, αλλά να επιβλέπει ώστε να μη πωλείται σε ορισμένα κράτη. Ο Μάνλιο Ντινούτσι, από την πλευρά του, διευκρίνισε ότι η Ουάσιγκτον επιθυμεί πρωτίστως να πωλείται σε δολάρια και όχι σε γουάν ή άλλα νομίσματα [12]. Πάντοτε τόνιζα ότι η οικονομία των Ηνωμένων Πολιτειών είναι άρρωστη, ότι συσσωρεύει ένα τεράστιο, μη αποπληρώσιμο χρέος. Ο πρόεδρος Τραμπ, όπως και ο πρόεδρος Γκορμπατσόφ, είναι υποχρεωμένος πρωτίστως να απαντήσει σε αυτή την πρόκληση, πριν από οποιονδήποτε άλλο στόχο.

Τέλος, η αντιπρόεδρος Ντέλσι Ροντρίγκεζ δήλωσε την επομένη της επέμβασης των ΗΠΑ: «Οι κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο είναι απλά σοκαρισμένες που είναι η Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας που είναι το θύμα και το αντικείμενο μιας επίθεσης αυτής της φύσης, η οποία έχει, χωρίς αμφιβολία, μια σιωνιστική χροιά». Ας θυμηθούμε ότι το Ισραήλ παρενέβη στο κοινοβούλιο της Βραζιλίας για να ανατρέψει την πρόεδρο Ντίλμα Ρούσεφ το 2013 ή για να υποστηρίξει το πραξικόπημα στην Ονδούρα και την ανατροπή του προέδρου Μανουέλ Σελάγια.

Από γεωπολιτική άποψη, εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν επέμβουν στρατιωτικά στο Ιράν, σύμμαχο της Βενεζουέλας και μία από τις αιτίες της απαγωγής του προέδρου Μαδούρο, θα πρέπει να συμπεράνουμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν δίνουν στον εαυτό τους το δικαίωμα να επέμβουν εκτός της ζώνης επιρροής τους που ορίστηκε στο Άνκορατζ στις 15 Αυγούστου 2025. Ο χάρτης του Andrei Martyano θα ήταν επομένως σωστός [13].

Τιερί Μεϊσάν

Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

[1] “Η απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 6 janvier 2026.

[2] « El Carnicero y el Patrón. La conexión oculta entre Pablo Escobar y Klaus Barbie », Boris Miranda, Nueva Sociedad, #257, mayo-junio de 2015.

[3] “Τα ψεύδη του Τύπου για τις προεδρικές εκλογές στη Βενεζουέλα”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 30 août 2024.

[4] « Coup d’État en Haïti », par Thierry Meyssan, Réseau Voltaire, 1er mars 2004.

[5] “Το ψέμα ως όπλο διακυβέρνησης”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 18 novembre 2025.

[6] “Το Μάλι αντιμέτωπο με τις γαλλικές αντιφάσεις”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 23 août 2022./

[7] “Η Ρωσία κηρύσσει τον πόλεμο στους Στραουσιανούς”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα) , Δίκτυο Βολταίρος, 5 mars 2022.

[8] « Le dispositif Cheney », par Thierry Meyssan, Réseau Voltaire, 6 février 2004.

[9] « Les techniques de la propagande militaire moderne », par Thierry Meyssan, Réseau Voltaire, 16 mai 2016.

[10] “Το Πεντάγωνο υιοθετεί την οπτική του Τραμπ για τον κόσμο”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 10 décembre 2025.

[11] « Après Maduro : la chute du mur de Berlin latino-américain, et l’israélisation du continent », par Alfredo Jalife-Rahme, Traduction Maria Poumier, La Jornada (Mexique) , Réseau Voltaire, 9 janvier 2026.

[12] « Rapine à main armée », par Manlio Dinucci , Traduction M.-A., Réseau Voltaire, 10 janvier 2026.

[13] “Η Ρωσία εξαπολύει το δεύτερο πλήγμα «Ορέσνικ» κατά της Ουκρανίας και ο Μαρτιάνοφ δημοσιεύει έναν «χάρτη του τριπολικού μοιράσματος»”, του Alfredo Jalife-Rahme, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, La Jornada (Μεξικό) , Δίκτυο Βολταίρος, 12 janvier 2026.

Τιερί Μεϊσάν

Πολιτικός σύμβουλος, πρόεδρος-ιδρυτής του Δικτύου Βολταίρος και της διάσκεψης Axis for Peace. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά: Sous nos yeux - Du 11-Septembre à Donald Trump.

Διευκρινίσεις σχετικά με τη στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα και το διεθνές δίκαιο

Η απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο

Επιχείρηση «Απόλυτη Αποφασιστικότητα»

Οι ουκρανικές διαπραγματεύσεις σέρνονται σε μάκρος

Το Πεντάγωνο υιοθετεί την οπτική του Τραμπ για τον κόσμο

Η Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας του 2025

Τι κρύβεται πίσω από τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις για την Ουκρανία;

 Les articles de cet auteur Envoyer un message

Δίκτυο Βολταίρος

Βολταίρος, Διεθνής Έκδοση

ΦακόςΕν συντομίαΣυζητήσεις 

Τιερί Μεϊσάν: Οι ουκρανικές διαπραγματεύσεις σέρνονται σε μάκρος

 

Οι ουκρανικές διαπραγματεύσεις σέρνονται σε μάκρος

του Τιερί Μεϊσάν

Οι ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις στην Ουκρανία προσκρούουν στη συστηματική απροθυμία της κυβέρνησης Ζελένσκι. Το Κίεβο επιχειρεί να κερδίσει χρόνο, αρχικά στο δικαστικό πεδίο, στη συνέχεια στο στρατιωτικό και, τέλος, στο πολιτικό επίπεδο. Ωστόσο, οι επαφές που έχουν πραγματοποιηθεί επιτρέπουν ήδη να διαφανεί ποια μορφή ενδέχεται να λάβει αυτή η ειρήνη.

Δίκτυο Βολταίρος | Παρίσι (Γαλλία) | 16 décembre 2025

عربي Deutsch Español français italiano Nederlands Português русский

Τηλεδιάσκεψη της 10ης Δεκεμβρίου 2025 σχετικά με την πώληση των ουκρανικών σπάνιων γαιών.

Το παρόν άρθρο αποτελεί συνέχεια των:
1. «Οι στράουσιστές καταλαμβάνουν τον έλεγχο των Ηνωμένων Εθνών και του ΝΑΤΟ», 7 Οκτωβρίου 2025.
2. «Η αντιρωσική προπαγάνδα και η προετοιμασία του πολέμου κατά της Ρωσίας», 28 Οκτωβρίου 2025.
3. «Η στιγμή της αλήθειας: η Δύση απέναντι στις ρωσικές στρατιωτικές προελάσεις», 4 Νοεμβρίου 2025.
4. «Η πτώση του καθεστώτος Ζελένσκι και των συμμάχων του», 25 Νοεμβρίου 2025.
5. «Τι κρύβεται πίσω από τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις για την Ουκρανία;», 2 Δεκεμβρίου 2025.

Οι ειρηνευτικές συνομιλίες μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας παρατείνονται χωρίς ορατή κατάληξη. Είναι σαφές ότι η ρωσική πλευρά, βέβαιη για την τελική της επικράτηση, επιδιώκει να απελευθερώσει το συντομότερο δυνατόν ό,τι απομένει από το Ντονμπάς, ενώ η ουκρανική πλευρά αρνείται οποιαδήποτε ουσιαστική παραχώρηση.

Τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και το Ηνωμένο Βασίλειο, πολλαπλασιάζουν τις συσκέψεις — σχεδόν μία ημερησίως — με μοναδική εμμονή τη συνέχιση του πολέμου, είτε με τη στήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών είτε και χωρίς αυτήν.

Δύο νέα γεγονότα μεταβάλλουν ουσιωδώς το τοπίο: αφενός, η Ουάσινγκτον εξετάζει πλέον ανοιχτά το ενδεχόμενο αποχώρησης από το ΝΑΤΟ· αφετέρου, οι ουκρανικές αρχές αποδέχονται την ιδέα της εκποίησης της ίδιας της χώρας.

Ουάσινγκτον και ΝΑΤΟ

Την 1η Δεκεμβρίου πραγματοποιήθηκε μυστική τηλεδιάσκεψη με τη συμμετοχή των προέδρων της Γαλλίας (Εμανουέλ Μακρόν) και της Φινλανδίας (Αλεξάντερ Στουμπ), του Γερμανού καγκελάριου Φρίντριχ Μερτς, των πρωθυπουργών της Πολωνίας (Ντόναλντ Τουσκ), της Ιταλίας (Τζόρτζια Μελόνι), της Δανίας (Μέτε Φρέντερικσεν) και της Νορβηγίας (Γιόνας Γκαρ Στέρε), του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ (Μαρκ Ρούτε), της προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν) και του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (Αντόνιο Κόστα).

Σύμφωνα με το Der Spiegel, το οποίο είχε πρόσβαση στο πρακτικό της συνεδρίασης, ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ δήλωσε ότι συμφωνεί με τον Φινλανδό πρόεδρο και ότι οι Ευρωπαίοι οφείλουν να επιδείξουν δυσπιστία απέναντι στην ειρήνη στην Ουκρανία την οποία διαπραγματεύονται οι ειδικοί απεσταλμένοι του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ [1].

Πρόκειται για την πρώτη φορά που εν ενεργεία γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ επικρίνει δημοσίως εν ενεργεία πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας που δημοσιεύθηκε στις 4 Δεκεμβρίου από τον Λευκό Οίκο αναφέρεται πέντε φορές στο ΝΑΤΟ. Εντούτοις, η Συμμαχία δεν θεωρείται πλέον ζωτικής σημασίας για τις Ηνωμένες Πολιτείες, στο μέτρο που ο πρόεδρος Τραμπ έχει σημάνει το τέλος της «Αμερικανικής Αυτοκρατορίας». Η Ουάσινγκτον, βυθισμένη σε δημόσιο χρέος ύψους 33 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, δεν προτίθεται να συνεχίσει να επωμίζεται την άμυνα της Δυτικής Ευρώπης. Το κείμενο περιορίζεται στο να επισημάνει ότι τα κράτη-μέλη της Ατλαντικής Συμμαχίας θα πρέπει να αναλάβουν μόνα τους την ασφάλειά τους, διαθέτοντας το 5% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος τους — ποσοστό πολύ ανώτερο από το σημερινό. Παράλληλα, υπογραμμίζει ότι η Συμμαχία δεν προορίζεται να συνεχίσει την επέκτασή της [2].

Στις 9 Δεκεμβρίου, πέντε ημέρες αργότερα, ο Ρεπουμπλικανός βουλευτής Τόμας Μάσι (Κεντάκι) κατέθεσε στο Κογκρέσο σχέδιο νόμου (HR 6508) με στόχο την αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από το ΝΑΤΟ. Στις 12 Δεκεμβρίου το σχέδιο παραπέμφθηκε στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων [3] — για πρώτη φορά το ζήτημα αυτό εισάγεται επίσημα προς συζήτηση στο Κογκρέσο.

Είναι ακόμη πρόωρο να εξαχθούν οριστικά συμπεράσματα. Ωστόσο, καθίσταται ήδη σαφές ότι στους κόλπους των τραμπικών υπάρχει ισχυρό ρεύμα αντίθεσης προς την Ατλαντική Συμμαχία και ότι τα ευρωπαϊκά κράτη αντιλαμβάνονται πως αδυνατούν να εξασφαλίσουν ταυτόχρονα την εθνική τους άμυνα και μια στρατιωτική αντιπαράθεση με τη Ρωσική Ομοσπονδία.

Κατ’ ιδίαν, συνεργάτες του προέδρου Τραμπ διαβεβαιώνουν ότι η αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από τη Συμμαχία τοποθετείται χρονικά στα μέσα του 2027 — χρονοδιάγραμμα που ενδέχεται να επισπευσθεί.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες το γνωρίζουν. Στις 8 Δεκεμβρίου, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Αντόνιο Κόστα, δήλωνε ενώπιον του Ινστιτούτου Ζακ Ντελόρ:

«Αν θέλουμε να προστατευθούμε, όχι μόνο από τους αντιπάλους μας αλλά και από συμμάχους που μας αμφισβητούν, οφείλουμε να ενισχύσουμε την Ευρώπη. Χρειαζόμαστε συντονισμό για να οικοδομήσουμε μια Ευρώπη που θα κατανοεί ότι οι συμμαχικές σχέσεις και οι συμμαχίες της μεταπολεμικής περιόδου έχουν αλλάξει.»

Ωστόσο, τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν διαθέτουν ούτε τα οικονομικά ούτε τα στρατιωτικά μέσα των Ηνωμένων Πολιτειών. Δεν είναι σε θέση να διασφαλίσουν αυτοτελώς την άμυνά τους. Εάν, παρά ταύτα, το επιχειρούσαν, θα έπρεπε να οργανωθούν γύρω από μία εκ των τριών πυρηνικών δυνάμεων της περιοχής: τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο ή — αναπόφευκτα — τη Ρωσία.

Ο δικτάτορας Ζελένσκι και το ζήτημα των εκλογών

Πριν από έναν μήνα, στις 11 Νοεμβρίου, ο υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, Μάρκο Ρούμπιο, έδωσε το σήμα για την «επιχείρηση Μίδας». Οι βασικοί σύμμαχοι του μη εκλεγμένου Ουκρανού προέδρου, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, κατέρρευσαν ο ένας μετά τον άλλον. Είναι αδιανόητο ο ίδιος να μην συγκαταλέγεται στους κύριους ωφελημένους της υπεξαίρεσης δημόσιων πόρων και του εκβιασμού ουκρανικών επιχειρήσεων. Κι όμως, κανείς δεν τολμά να τον συλλάβει. Προφανώς, επιδιώκει να παραμείνει στην εξουσία προκειμένου να διασφαλίσει τα κέρδη του ή να τα μεταφέρει στο εξωτερικό.

Αρχικά, επιχείρησε να ανασυσπειρώσει τους υποστηρικτές της Ουκρανίας, πολλαπλασιάζοντας τις επαφές σε Αθήνα, Παρίσι, Λονδίνο, Βρυξέλλες, Ρώμη και Βερολίνο, την ώρα που ο ειδικός του απεσταλμένος και γενικός γραμματέας του Συμβουλίου Άμυνας, Ρουστέμ Ούμεροφ, βρισκόταν ήδη σε φυγή. Η εξουσία στην Ουκρανία έχει πλέον μετατραπεί σε θέατρο σκιών: ο μη εκλεγμένος πρόεδρος μπορεί να καταρρεύσει ανά πάσα στιγμή, ενώ ο βασικός του διαπραγματευτής αδυνατεί να επιστρέψει στην πατρίδα του.

Σε συνέντευξη στο Politico, στις 9 Δεκεμβρίου [4], ο πρόεδρος Τραμπ δήλωσε τα εξής:

Ντάσα Μπερνς: Πιστεύετε ότι ήρθε η ώρα η Ουκρανία να οργανώσει εκλογές;
Ντόναλντ Τραμπ: Ναι. Νομίζω πως ναι. Έχει περάσει πολύς καιρός. Αυτό, εε… δεν πήγε ιδιαίτερα καλά. Ναι, πιστεύω ότι ήρθε η ώρα. Νομίζω ότι είναι μια σημαντική στιγμή για να γίνουν εκλογές. Χρησιμοποιούν τον πόλεμο όχι για να οργανώσουν εκλογές, αλλά, εε, νομίζω ότι ο ουκρανικός λαός θα έπρεπε… θα έπρεπε να έχει αυτή την επιλογή. Και ίσως ο Ζελένσκι να κέρδιζε. Δεν ξέρω ποιος θα κέρδιζε. Αλλά δεν έχουν κάνει εκλογές εδώ και πολύ καιρό. Ξέρετε, μιλούν για δημοκρατία, αλλά αυτό φτάνει σε ένα σημείο όπου δεν είναι πια δημοκρατία.

Ο μη εκλεγμένος πρόεδρος απάντησε αμέσως:
«Είμαι έτοιμος για εκλογές. Ζητώ τώρα, και το δηλώνω ανοιχτά, από τις Ηνωμένες Πολιτείες να με βοηθήσουν, ενδεχομένως μαζί με τους Ευρωπαίους συναδέλφους, να εγγυηθούν την ασφάλεια για τη διεξαγωγή εκλογών.»

Πρέπει να σημειωθεί ότι το ουκρανικό Σύνταγμα απαγορεύει τις εκλογές σε περίοδο στρατιωτικού νόμου. Ο στρατιωτικός νόμος επιβλήθηκε για πρώτη φορά το 2018 από τον πρόεδρο Πέτρο Ποροσένκο, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας για τις προεδρικές εκλογές [5].

Στη συνέχεια, επιβλήθηκε για δεύτερη φορά από τον πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι το 2022, κατά τη ρωσική ειδική στρατιωτική επιχείρηση.

Ο στρατιωτικός νόμος θεσπίζει εννέα μέτρα:
• Περιορισμούς στα συνταγματικά δικαιώματα και ελευθερίες των πολιτών·
• Εισαγωγή «υποχρέωσης εργασίας», που ισχύει για όλους, είτε εργάζονται είτε όχι, και μπορεί να αφορά και υπηρεσία στον στρατό·
• Κατάσχεση κρατικών περιουσιών ή «αναγκαστική διάθεση» κοινοτικών και ιδιωτικών αγαθών «για τις ανάγκες του κράτους»·
• Επιβολή απαγόρευσης κυκλοφορίας·
• Εισαγωγή στρατιωτικών σημείων ελέγχου και περιορισμών της «ελευθερίας κίνησης πολιτών, αλλοδαπών και ανιθαγενών, καθώς και της κυκλοφορίας οχημάτων»·
• Έλεγχο εγγράφων των προσώπων και επιθεώρηση των χώρων όπου βρίσκονται·
• Απαγόρευση ειρηνικών διαδηλώσεων, συγκεντρώσεων και μαζικών εκδηλώσεων·
• Απαγόρευση ή περιορισμό των μέσων ενημέρωσης·
• Απαγόρευση ή περιορισμό της μετάδοσης πληροφοριών στα κοινωνικά δίκτυα.

Και στις δύο περιπτώσεις, επρόκειτο σαφώς για εγκαθίδρυση αυταρχικού καθεστώτος. Ενώ ο Ποροσένκο τον εφάρμοσε μόνο για τριάντα ημέρες, ο Ζελένσκι τον ανανέωσε κάθε τρεις μήνες από τον Φεβρουάριο του 2022. Σύμφωνα με το δέκατο έκτο προεδρικό διάταγμα που εξέδωσε σχετικά, ο στρατιωτικός νόμος παρατείνεται έως τον ερχόμενο Φεβρουάριο.

Σύμφωνα με το Σύνταγμα, η θητεία του Βολοντίμιρ Ζελένσκι έληξε τον Μάιο του 2025. Από τότε, την προσωρινή προεδρία θα έπρεπε να ασκεί ο πρόεδρος της Βερχόβνα Ράντα, Ρουσλάν Στεφαντσούκ. Όχι μόνο δεν το ζήτησε, αλλά συνόδευσε τον απερχόμενο πρόεδρο στις πρώτες του μετακινήσεις για να επιβεβαιώσει τη νομιμότητά του.

Αν διεξάγονταν σήμερα εκλογές, οι εκλογικοί κατάλογοι θα ήταν νοθευμένοι, καθώς εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες που σκοτώθηκαν στη μάχη εξακολουθούν να περιλαμβάνονται σε αυτούς. Υπό αυτές τις συνθήκες, θα ήταν παιδικό παιχνίδι για την εξουσία να νοθεύσει την κάλπη.

Η ρωσική πλευρά έχει υπογραμμίσει πάρα πολλές φορές ότι δεν μπορεί να υπογράψει ειρήνη με μια μη νόμιμη προσωπικότητα. Θυμάται ότι ο πρόεδρος Ποροσένκο είχε κρίνει, από τη μια μέρα στην άλλη, πως οι Συμφωνίες του Μινσκ, που είχαν υπογραφεί από τον ειδικό απεσταλμένο και προκάτοχό του, Λεονίντ Κούτσμα, ήταν άκυρες και ανυπόστατες, επειδή το πρόσωπο αυτό δεν είχε εγκριθεί ούτε από τον ίδιο ούτε από τη Βερχόβνα Ράντα.

Η ανακοίνωση του πλέον μη εκλεγμένου Ουκρανού προέδρου ότι θα δεχόταν τη διεξαγωγή εκλογών δεν αποτελεί, κατά πάσα πιθανότητα, παρά ένα μέσο για να κερδίσει χρόνο και να καθυστερήσει ακόμη περισσότερο την ειρήνη.

Πώληση της Ουκρανίας στον πλειοδότη

Ο Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής Λίντσεϊ Γκράχαμ (Νότια Καρολίνα) είχε εκτιμήσει την αξία των ουκρανικών σπάνιων γαιών, στις 9 Ιουνίου 2024, σε συνέντευξή του στην εκπομπή Face the Nation (CBS News), μεταξύ «10 και 12 τρισεκατομμυρίων δολαρίων».

Ο πρόεδρος Τραμπ είχε αναφερθεί, πριν από μερικούς μήνες, στο ενδεχόμενο μεταβίβασής τους στις Ηνωμένες Πολιτείες για την αποπληρωμή του κόστους του πολέμου. Ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Σκοτ Μπέσεντ, είχε μεταβεί στο Κίεβο στις 12 Φεβρουαρίου για να το συζητήσει με τον πρόεδρο Ζελένσκι.

Έτσι, ο μη εκλεγμένος πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι συγκάλεσε, μέσω τηλεδιάσκεψης στις 10 Δεκεμβρίου, τον ίδιο τον Σκοτ Μπέσεντ, μαζί με τον Τζάρεντ Κούσνερ — όχι ως διαπραγματευτή στη Μόσχα, αλλά ως διευθυντή του επενδυτικού ταμείου Affinity Partners — και τον Λάρι Φινκ, διευθυντή του επενδυτικού ταμείου BlackRock και ήδη ιδιοκτήτη μεγάλου μέρους της αγροτικής γης [6]. Προφανώς επρόκειτο για την αποτίμηση του τι θα μπορούσε να αγοραστεί σε αντάλλαγμα για τις σπάνιες γαίες. Αυτό που ήταν αδιανόητο πριν από δέκα μήνες, έγινε ξαφνικά δυνατό.

Μια δεύτερη συνάντηση πραγματοποιήθηκε την επόμενη ημέρα, 11 Δεκεμβρίου. Ο μη εκλεγμένος πρόεδρος Ζελένσκι συγκέντρωσε τους βασικούς Αμερικανούς διαπραγματευτές και κάλεσε να παρέμβει ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ. Στόχος ήταν η επισκόπηση των εγγυήσεων ασφαλείας, γνωρίζοντας ότι το ΝΑΤΟ δεν είναι πλέον αιώνιο.

Τιερί Μεϊσάν

Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

[1] «We Must Not Leave Ukraine and Volodymyr Alone with These Guys», Matthias Gebauer, Leo Klimm, Paul-Anton Krüger, Timo Lehmann, Fedir Petrov, Jan Petter, Fidelius Schmid & Michael Weiss, Der Spiegel, December 4, 2025.

[2] “Το Πεντάγωνο υιοθετεί την οπτική του Τραμπ για τον κόσμο”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 10 décembre 2025.

[3] «To require the President to give notice of denunciation of the North Atlantic Treaty for purposes of withdrawing the United States from the North Atlantic Treaty Organization, and for other purposes», Thomas Massie, House of représentatives 6508, December 9, 2025.

[4] «Donald Trump in The Conversation», Dasha Burn, Politico, YouTube, December 9, 2025.

[5] «L’Ukraine adopte une loi martiale aux visées très électorales», Stéphane Siohan, Le Temps, 27 novembre 2018.

[6] « Une "paix financière khazare" en Ukraine : BlackRock et le désastre Zelensky », par Alfredo Jalife-Rahme, Traduction Maria Poumier, La Jornada (Mexique) , Réseau Voltaire, 15 décembre 2025.

Τιερί Μεϊσάν

Πολιτικός σύμβουλος, πρόεδρος-ιδρυτής του Δικτύου Βολταίρος και της διάσκεψης Axis for Peace. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά: Sous nos yeux - Du 11-Septembre à Donald Trump.

Οι ουκρανικές διαπραγματεύσεις σέρνονται σε μάκρος

Το Πεντάγωνο υιοθετεί την οπτική του Τραμπ για τον κόσμο

Η Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας του 2025

Τι κρύβεται πίσω από τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις για την Ουκρανία;

Η πτώση του καθεστώτος Ζελένσκι και των συμμάχων του

Το ψέμα ως όπλο διακυβέρνησης

Αφιέρωση για τις επιθέσεις της 13ης Νοεμβρίου 2015

 Les articles de cet auteur Envoyer un message

Δίκτυο Βολταίρος

Βολταίρος, Διεθνής Έκδοση

ΦακόςΕν συντομίαΣυζητήσεις