Τιερί Μεϊσάν: Η κατάρρευση των κοινωνιών μας

 

Η κατάρρευση των κοινωνιών μας

του Τιερί Μεϊσάν

Η Νοτιοδυτική Ευρώπη και η Ινδία γνώρισαν σημαντικές κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες συγκλονίστηκαν από τις τοπικές εκλογές. Αντιμετωπίζουμε αυτά τα γεγονότα σαν να είναι ανεξάρτητα μεταξύ τους, επειδή εκτυλίσσονται σε διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές και λαμβάνουν διαφορετικές μορφές. Ωστόσο, αν εξετάσουμε τα πράγματα προσεκτικότερα, διαπιστώνουμε ότι αυτό δεν είναι ακριβές: παντού οι πολίτες βρίσκονται αντιμέτωποι με τα ίδια προβλήματα.

Δίκτυο Βολταίρος | Παρίσι (Γαλλία) | 10 novembre 2026

English Español français italiano Nederlands Português русский Türkçe

Σε πάρα πολλές χώρες, παρακολουθούμε διαδηλώσεις κατά της ακρίβειας και εκλογικές αναμετρήσεις στις οποίες οι ψηφοφόροι απορρίπτουν τους πολιτικούς ηγέτες τους. Ασφαλώς, σε καθεμία από αυτές τις χώρες αναλύουμε διαφορετικές αιτιολογίες, επιπτώσεις και συνέπειες, αλλά τα γεγονότα είναι παντού τα ίδια.

Είναι προφανές ότι εφαρμόσαμε πανομοιότυπες πολιτικές, οι οποίες καταλήγουν παντού στις ίδιες καταστροφές. Πρέπει να κατανοήσουμε αυτό το φαινόμενο, προσέχοντας ταυτόχρονα να μην προβάλλουμε πάνω σε άλλους πολιτισμούς τις δικές μας εμπειρίες. Αν τα περισσότερα από τα κράτη που αφορά το φαινόμενο ανήκουν στη λεγόμενη πολιτική Δύση, υπάρχουν και άλλα που την αμφισβητούν, όπως η Ινδία.

Η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Γαλλία, το Βέλγιο, η Γερμανία, η Ελβετία, η Ιταλία και η Αλβανία —δηλαδή μια γεωγραφική ενότητα, η οποία ιστορικά χαρακτηρίζεται από κοινούς κανόνες διαδοχής και κληρονομικής διαδοχής— πλήττονται ιδιαίτερα.

Είναι ευκολότερο να περιγράψει κανείς με συνεκτικό τρόπο τα κράτη στα οποία δεν εκδηλώνονται κοινωνικά κινήματα διαμαρτυρίας, παρά εκείνα που βρίσκονται σε αναταραχή. Οι σταθερές χώρες προσφέρουν στον πληθυσμό τους μια προοπτική. Αυτό ισχύει πρωτίστως για το κινεζικό πολιτισμικό μπλοκ και το ρωσικό μπλοκ· δύο σύνολα που συνεχίζουν να αναπτύσσονται, ενώ το δικό μας αρχίζει, εδώ κι εκεί, να παρουσιάζει σημάδια στασιμότητας.

Γενικά, οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται πρώτα την εσωτερική πολιτική και στη συνέχεια την εξωτερική. Δεν έχουν κατ’ ανάγκην συνείδηση των σχέσεων που συνδέουν τις δύο. Ωστόσο, όλοι αποδέχονται ότι, σε έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο, η εσωτερική πολιτική εξαρτάται από το εξωτερικό περιβάλλον. Έτσι, όλοι κατανοούν ότι οι συγκρούσεις στην Ουκρανία και στον Κόλπο προκάλεσαν την αύξηση των τιμών ορισμένων υδρογονανθράκων και των παραγώγων τους, όπως τα πλαστικά, οι διαλύτες και τα φάρμακα. Παραμένει, ωστόσο, δύσκολο να συνειδητοποιήσουμε ότι η τιμή μιας τροφής συσκευασμένης σε πλαστικό εξαρτάται από τη στήριξή μας προς τους Ουκρανούς νεοναζί και από τη συμμόρφωση των τραπεζών μας προς τις εντολές του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών.

Ορισμένα κράτη κατάφεραν να περιορίσουν, τουλάχιστον για ένα χρονικό διάστημα, τις συνέπειες αυτών των αυξήσεων των τιμών. Έτσι, η Ινδία και οι Ηνωμένες Πολιτείες παράκαμπταν επί μακρόν τα «μονομερή καταναγκαστικά μέτρα» της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά της Ρωσίας (τα οποία η πολεμική προπαγάνδα περιγράφει καταχρηστικά ως «κυρώσεις»). Ωστόσο, και οι δύο χώρες βρέθηκαν τελικά αντιμέτωπες με τις συνέπειες των συμμαχιών τους και των δικών τους σφαλμάτων.

Εάν δεχθούμε να σταματήσουμε να αναζητούμε ποιος χάνει περισσότερα και αναρωτηθούμε γιατί σχεδόν όλοι μας βγαίνουμε χαμένοι, θα διαπιστώσουμε ότι, πάνω απ’ όλα, υποφέρουμε επειδή δεν εργαζόμαστε για τον εαυτό μας. Αυτό ήταν το νόημα του κινήματος MAGA στις ΗΠΑ, της νίκης των αυτονομιστών στο Κεμπέκ ή της εκλογής του προέδρου Κάρολ Ναβρότσκι στην Πολωνία.

Στη Γαλλία, το να μην εργαζόμαστε για τον εαυτό μας σημαίνει ότι βλέπουμε ένα υπέρογκο μέρος των εισοδημάτων μας να εξαφανίζεται μέσα σε ένα πλήθος αδιαφανών κοινωνικών εισφορών και κρατήσεων. Θεωρητικά, τα ποσά αυτά αναδιανέμονται μέσω των δημόσιων υπηρεσιών και διαφόρων κοινωνικών παροχών. Ωστόσο, εύκολα αντιλαμβανόμαστε ότι ο λογαριασμός δεν βγαίνει. Εάν ανήκετε στην Αριστερά, παρατηρείτε ότι οι δημόσιες υπηρεσίες καταρρέουν η μία μετά την άλλη. Εάν ανήκετε στη Δεξιά, διαπιστώνετε ότι πολλές κοινωνικές παροχές καταβάλλονται σε ανθρώπους που δεν έχουν κανέναν λόγο να τις δικαιούνται.

Όπως και να έχει, δυσκολευόμαστε να αποδεχθούμε ότι οι Γερμανοί που διαδήλωσαν στη Φρανκφούρτη κατά της κυβέρνησης του Φρίντριχ Μερτς και οι Αμερικανοί που ψήφισαν κατά της κυβέρνησης Τραμπ κινητοποιούνται από τον ίδιο φόβο: ότι δεν θα καταφέρουν να τα βγάλουν πέρα οικονομικά μέχρι το τέλος του μήνα.

Αναδύονται και δύο ακόμη αιτήματα. Το πρώτο στρέφεται κατά της διαφθοράς. Απορρέει από την αίσθηση ότι δεν εργαζόμαστε για τον εαυτό μας, αλλά ότι αποτελούμε αντικείμενο εκμετάλλευσης από «το» σύστημα.

Ωστόσο, οι μορφές και τα επίπεδα της διαφθοράς διαφέρουν σημαντικά από χώρα σε χώρα. Εάν στη Γαλλία αποδεχόμαστε το γεγονός ότι η κυβέρνηση μοιράζει επιταγές σε ορισμένες κατηγορίες του πληθυσμού λίγο πριν από τις εκλογές, μένουμε έκπληκτοι όταν ακούμε τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών να ανακοινώνει ότι θα μοιράσει χρήματα στους συμπολίτες του, εφόσον εκείνοι ψηφίσουν κατά πλειοψηφία το κόμμα του. Γενικά, η διαφθορά μετατρέπεται σε πρόβλημα μόνο όταν έχουμε την αίσθηση ότι οι ηγέτες μας κοστίζουν πολύ περισσότερο στην κοινωνία απ’ όσα της προσφέρουν. Σήμερα, φοβόμαστε ότι οι ηγέτες μας δεν μας προσφέρουν πλέον τίποτα, ενώ εξακολουθούν να επωφελούνται οι ίδιοι από το σύστημα. Αυτό, επομένως, δεν σημαίνει ότι ασπαζόμαστε τη μία ή την άλλη ιδεολογία. Εξηγεί, επίσης, γιατί η καταγγελία της διαφθοράς αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα της γενιάς Ζ, μιας γενιάς που δεν έχει ακόμη διαμορφώσει ιδεολογία, διαθέτει όμως ήδη μάτια για να βλέπει.

Το άλλο αίτημα, που εκφράζεται παντού στη Δύση και στην Ινδία, είναι η απόρριψη των κοινωνικών ανισοτήτων. Όσον αφορά την Ινδία, σκεφτόμαστε φυσικά την επιμονή του συστήματος των καστών, το οποίο απαγορεύει σε ορισμένους να παντρεύονται μεταξύ τους και εμποδίζει άλλους να βρουν εργασία. Στη Δύση, οι ανισότητες είναι πρωτίστως οικονομικές. Η αντίληψή μας για τη δημοκρατία προϋποθέτει ότι όλοι οι ψηφοφόροι έχουν την ίδια δυνατότητα να επιβάλλουν την άποψή τους. Ανησυχούμε όταν ορισμένοι από εμάς διαθέτουν υπέρογκα οικονομικά μέσα, τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν για να οργανώσουν την κοινωνία σύμφωνα με τις δικές τους επιθυμίες, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τις επιθυμίες των υπολοίπων. Αυτό το σύστημα δεν μπορεί πλέον να λειτουργήσει όταν στη Γαλλία έχουμε περίπου 2,5 εκατομμύρια εκατομμυριούχους, εκατό περίπου δισεκατομμυριούχους και, στις Ηνωμένες Πολιτείες, έναν τρισεκατομμυριούχο, δηλαδή έναν εκατομμυριούχο ανάμεσα στους δισεκατομμυριούχους. Ωστόσο, επειδή δεν έχουμε την παραμικρή ιδέα για το πώς θα μπορούσαμε να οργανωθούμε μέσα σε αυτές τις συνθήκες, προτιμούμε να μην βλέπουμε το πρόβλημα.

Τιερί Μεϊσάν

Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

Τιερί Μεϊσάν

Πολιτικός σύμβουλος, πρόεδρος-ιδρυτής του Δικτύου Βολταίρος και της διάσκεψης Axis for Peace. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά: Sous nos yeux - Du 11-Septembre à Donald Trump.

Η κατάρρευση των κοινωνιών μας

Η ΕΕ και η Γερμανία επιχειρούν πραξικόπημα σε κράτος-μέλος και αποτυγχάνουν

Η αρχή του τέλους της ΕΕ

Ο πόλεμος κατά των Σλάβων στην Ουκρανία φτάνει στο τέλος του

Πώς να χειραγωγηθεί η Γενιά Z

Οι κίνδυνοι της Τεχνητής Νοημοσύνης

Les articles de cet auteur Envoyer un message

Δίκτυο Βολταίρος

Βολταίρος, Διεθνής Έκδοση

ΦακόςΕν συντομίαΣυζητήσεις

Τιερί Μεϊσάν: Διευκρινίσεις σχετικά με τη στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα και το διεθνές δίκαιο

 

Διευκρινίσεις σχετικά με τη στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα και το διεθνές δίκαιο

του Τιερί Μεϊσάν

Ύστερα από τον ογκώδη όγκο αλληλογραφίας που λάβαμε μετά την τελευταία χρονογραφία του Τιερί Μεϊσάν, του ζητήσαμε να απαντήσει στους αναγνώστες του. Εξηγεί εδώ ότι η επιχείρηση Absolute Resolve δεν παραβιάζει καμία δέσμευση των Ηνωμένων Πολιτειών και, συνεπώς, δεν αντίκειται στο διεθνές δίκαιο. Εκφράζει την έκπληξή του για το γεγονός ότι οι αναγνώστες του αγανακτούν με αυτή την επέμβαση, ενώ έχουν αποδεχθεί —συχνά χωρίς να αντιδράσουν— πολλές άλλες παρεμβάσεις, οι οποίες αντιθέτως παραβίαζαν τις ίδιες μας τις δεσμεύσεις. Αυτή η διευκρίνιση αποτελεί ευκαιρία να σκεφτούμε τη διαφορά ανάμεσα στους κανόνες του Ψυχρού Πολέμου —τους οποίους εξακολουθούμε να ακολουθούμε— και στο διεθνές δίκαιο, το οποίο επιβάλλεται ως σημείο αναφοράς στον πολυπολικό κόσμο.

Δίκτυο Βολταίρος | Παρίσι (Γαλλία) | 14 janvier 2026

عربي Deutsch Español français italiano

Αφού κατήγγειλε τον ρόλο του Ισραήλ στην προετοιμασία της αμερικανικής επιχείρησης «Absolute Resolve», η Ντέλσι Ροδρίγκες ορκίζεται ως μεταβατική πρόεδρος.

Το άρθρο που δημοσίευσα την περασμένη εβδομάδα για την επιχείρηση Absolute Resolve [1] μου απέφερε άφθονη αλληλογραφία διαμαρτυρίας. Μπόρεσα να απαντήσω μόνο σε ένα μικρό μέρος της. Έχω πλήρη επίγνωση ότι δεν εκφράστηκα καλά, αφού ορισμένοι από εσάς κατανόησαν πράγματα που ούτε έγραψα ούτε είπα ποτέ. Θα ήθελα, λοιπόν, να δώσω ορισμένες διευκρινίσεις.

Καταρχάς, το αντικείμενο του άρθρου μου δεν ήταν η κρίση στη Βενεζουέλα, αλλά το γεγονός ότι η αμερικανική επέμβαση σέβεται το διεθνές δίκαιο. Επιμένω σε αυτό το σημείο.

Το διεθνές δίκαιο δεν είναι ένας κώδικας· είναι απλώς η δέσμευση να σέβεται κανείς τον λόγο του και να μη συμπεριφέρεται ως βάρβαρος.

Από την οπτική της Ουάσιγκτον, ο Νικολάς Μαδούρο είναι διακινητής ναρκωτικών. Το αν αυτός ο ισχυρισμός είναι ανόητος δεν έχει σημασία. Είναι έργο της αμερικανικής Δικαιοσύνης να τον αποδείξει. Από την πλευρά μου, δήλωσα ότι είχε επιτρέψει σε διακινητές να διασχίζουν το έδαφος της χώρας του για να μεταφέρουν κοκαΐνη στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ποτέ δεν τον κατηγόρησα προσωπικά για διακίνηση ναρκωτικών, ούτε κοκαΐνης ούτε φαιντανύλης (ειδικότητα του μεξικανικού καρτέλ Σιναλόα). Δεν βασίστηκα στις έρευνες της DEA ούτε στην ισραηλινή προπαγάνδα, αλλά στις εξομολογήσεις Λιβανέζων βαρόνων των ναρκωτικών. Ομοίως, διευκρίνισα ότι αυτοί οι Βενεζουελάνοι σιίτες διακινητές δεν ήταν μέλη της Χεζμπολάχ, αλλά κατέβαλλαν τη ζακάτ τους στη Χεζμπολάχ.

Εξάλλου, οι Ηνωμένες Πολιτείες ενήργησαν στη Βενεζουέλα όπως είχαν πράξει το 1989 στον Παναμά. Και τότε είχαν κατηγορήσει τον πρόεδρο Μανουέλ Νοριέγα ότι ήταν διακινητής ναρκωτικών και τον είχαν απαγάγει (επιχείρηση Just Cause), προκαλώντας χιλιάδες θανάτους. Ποτέ δεν αποδείχθηκε ότι διακινούσε ναρκωτικά, αλλά ότι χρηματοδοτούσε τους Νικαραγουανούς Κόντρας με χρήματα του καρτέλ του Μεντεγίν. Γνωρίζουμε σήμερα ότι η υπόθεση Ιράν–Κόντρας είχε συλληφθεί από τον Κλάους Άλτμαν (γνωστό και ως Κλάους Μπάρμπι, «ο χασάπης της Λυών»), πριν απαχθεί από τον Ρεζί Ντεμπρέ για να δικαστεί στη Γαλλία, και ότι αυτός ο ναζί υπήρξε ο πραγματικός οργανωτής του καρτέλ του Μεντεγίν [2].

Πάντα από την αμερικανική οπτική, ο Νικολάς Μαδούρο δεν είναι πρόεδρος της Βενεζουέλας. Δεν συζήτησα αυτόν τον ισχυρισμό, αλλά παρέπεμψα με υποσημείωση στη χρονογραφία μου του Αυγούστου 2024 επί του θέματος [3]. Εκεί εξηγώ ότι η δυτική εκδοχή των εκλογών του 2024 είναι πλήρως παραποιημένη. Ακόμη κι αν συμμετείχε λιγότερο από το 60 % των ψηφοφόρων, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο Νικολάς Μαδούρο εξελέγη. Όμως, και πάλι, αυτό δεν είναι το ζήτημα. Το ένα τέταρτο των κρατών-μελών των Ηνωμένων Εθνών —μεταξύ αυτών και οι Ηνωμένες Πολιτείες— δεν τον αναγνωρίζουν ως τέτοιο. Συνεπώς, δεν μπορεί κανείς να κατηγορήσει την Ουάσιγκτον ότι παραβίασε το απαραβίαστο ενός αρχηγού κράτους, όπως έχει δεσμευθεί υπογράφοντας τη Σύμβαση της Βιέννης.

Εξάλλου, εμείς οι Γάλλοι είμαστε ιδιαίτερα ακατάλληλοι να κατηγορήσουμε τις Ηνωμένες Πολιτείες για την απαγωγή του προέδρου της Βενεζουέλας: εμείς ήμασταν που, με τον Ντομινίκ ντε Βιλπέν, τον Ρεζί Ντεμπρέ και τις αμερικανικές ειδικές δυνάμεις, απαγάγαμε τον Ζαν-Μπερτράν Αριστίντ, τον εκλεγμένο πρόεδρο της Αϊτής [4]. Τεχνικά, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν και τότε αμφισβητήσει την εγκυρότητα της εκλογής του προέδρου Αριστίντ, επικαλούμενες διάταξη του αϊτινού Συντάγματος. Τον απήγαγαν και στη συνέχεια τον παρέδωσαν στις γαλλικές ειδικές δυνάμεις, οι οποίες τον κράτησαν σε κατ’ οίκον περιορισμό στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία. Εκείνη την εποχή, ελάχιστοι ήταν αυτοί που διαμαρτυρήθηκαν. Το γεγονός ότι γνωρίζουμε καλύτερα τη Βενεζουέλα από ό,τι την Αϊτή δεν πρέπει να μας οδηγεί στο να τις αντιμετωπίζουμε διαφορετικά.

Σημειώστε καλά ότι δεν θεωρώ καλό πράγμα την απαγωγή του Νοριέγα, του Αριστίντ και του Μαδούρο, όπως επίσης δεν θεωρώ καλό πράγμα την εγκατάσταση στην εξουσία του αγιατολάχ Χομεϊνί ή του Μιχαήλ Σαακασβίλι. Λέω απλώς ότι αυτά δεν παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο, ακόμη κι αν μας σοκάρουν και σοκάρουν τα Ηνωμένα Έθνη.

Βεβαίως, όλα τα κράτη-μέλη των Ηνωμένων Εθνών έχουν δεσμευθεί να απέχουν «στις διεθνείς τους σχέσεις από την απειλή ή τη χρήση βίας, είτε κατά της εδαφικής ακεραιότητας είτε κατά της πολιτικής ανεξαρτησίας οποιουδήποτε κράτους, είτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο ασύμβατο με τους σκοπούς των Ηνωμένων Εθνών» (άρθρο 2 του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών). Ωστόσο, όλα αναγνωρίζουν ένα «δικαίωμα καταδίωξης», εάν δεχθούν επίθεση από μη κρατική οργάνωση και η χώρα όπου αυτή βρίσκεται δεν την παραδώσει.

Έτσι, η Γαλλία διεξήγαγε στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Συρία το 2015, χωρίς καμία εξουσιοδότηση, υποτίθεται για να πολεμήσει το Νταές, που είχε διαπράξει τις επιθέσεις στο Μπατακλάν (επιχείρηση Chammal) [5]. Πιο πρόσφατα, το 2022, συνεχίσαμε την επιχείρηση Barkhane στο Μάλι, ακόμη και όταν η κυβέρνηση του Μάλι μας το απαγόρευσε. Εκείνη ήταν πεπεισμένη ότι οι μυστικές μας υπηρεσίες υποστήριζαν τους τζιχαντιστές που ο στρατός μας υποτίθεται ότι πολεμούσε. Από εκεί προήλθε η εκδίωξη του γαλλικού στρατού από το Σαχέλ [6].

Αυτές οι διευκρινίσεις δεν αποσκοπούν στο να πουν ότι εγκρίνω όσα κάνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά μόνο στο να υπογραμμίσουν ότι δεν παραβίασαν τις δεσμεύσεις τους και, συνεπώς, δεν παραβίασαν το διεθνές δίκαιο.

Κατανοήστε το καλά: το διεθνές δίκαιο θεμελιώθηκε, από κοινού από τη Ρωσία και τη Γαλλία, μόλις στα τέλη του 19ου αιώνα και δεν εφαρμόστηκε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Δεν επιτρέπει την επίλυση κρίσεων όπως αυτή της Βενεζουέλας. Όμως είναι αυτό που θα αποτελέσει το σημείο αναφοράς στον πολυπολικό κόσμο που η Ρωσία, η Κίνα και οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται σήμερα στη διαδικασία οικοδομήσεως. Γι’ αυτό είναι προτιμότερο να κατανοήσουμε τη λογική του.

Ας μην αντιδράσουμε θρηνώντας την τάξη του Ψυχρού Πολέμου και του κόσμου χωρίς την ΕΣΣΔ που γνωρίζαμε. Οι κανόνες της G7 μας προστάτευσαν και τους καταχράσαμε. Πολλά κράτη στον κόσμο έχουν πληρώσει το τίμημα. Οχι εμείς. Εισερχόμαστε τώρα σε έναν κόσμο που διέπεται από το διεθνές δίκαιο και στον οποίο οι τρεις υπερδυνάμεις θα μπορούν να χρησιμοποιούν βία σε όλες τις περιπτώσεις που δεν προβλέπονται από αυτό το δίκαιο. Και είναι πολλές.

Αυτό το σύστημα, που βασίζεται στον σεβασμό της υπογραφής του καθενός, λειτουργεί μόνο εφόσον κανείς δεν ψεύδεται. Ωστόσο, το 2002, η κυβέρνηση Μπους–Τσέινι δημιούργησε μια ειδική μονάδα, αποτελούμενη αποκλειστικά από στράουσιστές [7] γύρω από τον Πολ Γούλφοβιτς και τον Ντάγκλας Φάιθ (με τον αναπόφευκτο Έλιοτ Άμπραμς), με σκοπό την κατασκευή ψεμάτων: το Γραφείο Ειδικών Σχεδίων του Πενταγώνου [8]. Αυτός ο οργανισμός επινόησε τον μύθο ότι το Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν διέθετε όπλα μαζικής καταστροφής και επρόκειτο να τα χρησιμοποιήσει εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατάφερε να πείσει τον αμερικανικό πληθυσμό ότι βρισκόταν σε κίνδυνο. Παράλληλα, το Ηνωμένο Βασίλειο, πρωταθλητής άνευ συναγωνισμού στη χειραγώγηση των ειδησεογραφικών πρακτορείων [9], έδωσε απήχηση στις φαντασιώσεις των στράουσιστών. Αυτές τροφοδοτήθηκαν από τον Βρετανό πρωθυπουργό Τόνι Μπλερ, ο οποίος δημοσίευσε και ο ίδιος αυτές τις ανοησίες. Γι’ αυτό και ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ και ο υποψήφιος αντιπρόεδρός του, Τζ. Ντ. Βανς, επιμένουν τόσο πολύ στην ελευθερία της έκφρασης, το μοναδικό όπλο σε μια δημοκρατία απέναντι στο ψέμα. Ας παρατηρήσουμε ότι η ίδια ομάδα, αυτή τη φορά γύρω από την πρώην πρέσβειρα του Τζορτζ Μπους στο ΝΑΤΟ, Βικτόρια Νούλαντ, κατασκεύασε το αφήγημα σύμφωνα με το οποίο δεν υπάρχουν ναζί στην Ουκρανία. Οι στράουσιστές προετοιμάζουν έτσι τον πόλεμο κατά της Ρωσίας, όπως είχαν προετοιμάσει εκείνον κατά του Ιράκ.

Επιστρέφοντας στην Absolute Resolve, η επιχείρηση αυτή μπορεί να ερμηνευθεί τόσο υπό το πρίσμα του «συνεπακόλουθου Τραμπ» στο δόγμα Μονρόε [10], όσο και υπό το πρίσμα της αμερικανοϊρανικής κρίσης. Δεν ανέπτυξα την πρώτη ερμηνεία στο άρθρο μου της περασμένης εβδομάδας, αλλά δημοσίευσα τη χρονογραφία του Αλφρέδο Χαλίφε-Ράμε επί του ιδίου θέματος [11]. Αν το είχα κάνει, θα έλεγα —όπως κι εκείνος— ότι πλέον οι Ηνωμένες Πολιτείες ελέγχουν τους κύριους πετρελαϊκούς πόρους ολόκληρης της αμερικανικής ηπείρου, από την Αλάσκα έως την Παταγονία, ελέγχοντας το 40 % όχι των παγκόσμιων αποθεμάτων, αλλά της παγκόσμιας παραγωγής. Αντιθέτως, επισήμανα ότι η Ουάσιγκτον δεν επιδιώκει να κλέψει το πετρέλαιο της Βενεζουέλας, αλλά να επιβλέπει ώστε να μη πωλείται σε ορισμένα κράτη. Ο Μάνλιο Ντινούτσι, από την πλευρά του, διευκρίνισε ότι η Ουάσιγκτον επιθυμεί πρωτίστως να πωλείται σε δολάρια και όχι σε γουάν ή άλλα νομίσματα [12]. Πάντοτε τόνιζα ότι η οικονομία των Ηνωμένων Πολιτειών είναι άρρωστη, ότι συσσωρεύει ένα τεράστιο, μη αποπληρώσιμο χρέος. Ο πρόεδρος Τραμπ, όπως και ο πρόεδρος Γκορμπατσόφ, είναι υποχρεωμένος πρωτίστως να απαντήσει σε αυτή την πρόκληση, πριν από οποιονδήποτε άλλο στόχο.

Τέλος, η αντιπρόεδρος Ντέλσι Ροντρίγκεζ δήλωσε την επομένη της επέμβασης των ΗΠΑ: «Οι κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο είναι απλά σοκαρισμένες που είναι η Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας που είναι το θύμα και το αντικείμενο μιας επίθεσης αυτής της φύσης, η οποία έχει, χωρίς αμφιβολία, μια σιωνιστική χροιά». Ας θυμηθούμε ότι το Ισραήλ παρενέβη στο κοινοβούλιο της Βραζιλίας για να ανατρέψει την πρόεδρο Ντίλμα Ρούσεφ το 2013 ή για να υποστηρίξει το πραξικόπημα στην Ονδούρα και την ανατροπή του προέδρου Μανουέλ Σελάγια.

Από γεωπολιτική άποψη, εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν επέμβουν στρατιωτικά στο Ιράν, σύμμαχο της Βενεζουέλας και μία από τις αιτίες της απαγωγής του προέδρου Μαδούρο, θα πρέπει να συμπεράνουμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν δίνουν στον εαυτό τους το δικαίωμα να επέμβουν εκτός της ζώνης επιρροής τους που ορίστηκε στο Άνκορατζ στις 15 Αυγούστου 2025. Ο χάρτης του Andrei Martyano θα ήταν επομένως σωστός [13].

Τιερί Μεϊσάν

Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

[1] “Η απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 6 janvier 2026.

[2] « El Carnicero y el Patrón. La conexión oculta entre Pablo Escobar y Klaus Barbie », Boris Miranda, Nueva Sociedad, #257, mayo-junio de 2015.

[3] “Τα ψεύδη του Τύπου για τις προεδρικές εκλογές στη Βενεζουέλα”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 30 août 2024.

[4] « Coup d’État en Haïti », par Thierry Meyssan, Réseau Voltaire, 1er mars 2004.

[5] “Το ψέμα ως όπλο διακυβέρνησης”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 18 novembre 2025.

[6] “Το Μάλι αντιμέτωπο με τις γαλλικές αντιφάσεις”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 23 août 2022./

[7] “Η Ρωσία κηρύσσει τον πόλεμο στους Στραουσιανούς”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα) , Δίκτυο Βολταίρος, 5 mars 2022.

[8] « Le dispositif Cheney », par Thierry Meyssan, Réseau Voltaire, 6 février 2004.

[9] « Les techniques de la propagande militaire moderne », par Thierry Meyssan, Réseau Voltaire, 16 mai 2016.

[10] “Το Πεντάγωνο υιοθετεί την οπτική του Τραμπ για τον κόσμο”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 10 décembre 2025.

[11] « Après Maduro : la chute du mur de Berlin latino-américain, et l’israélisation du continent », par Alfredo Jalife-Rahme, Traduction Maria Poumier, La Jornada (Mexique) , Réseau Voltaire, 9 janvier 2026.

[12] « Rapine à main armée », par Manlio Dinucci , Traduction M.-A., Réseau Voltaire, 10 janvier 2026.

[13] “Η Ρωσία εξαπολύει το δεύτερο πλήγμα «Ορέσνικ» κατά της Ουκρανίας και ο Μαρτιάνοφ δημοσιεύει έναν «χάρτη του τριπολικού μοιράσματος»”, του Alfredo Jalife-Rahme, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, La Jornada (Μεξικό) , Δίκτυο Βολταίρος, 12 janvier 2026.

Τιερί Μεϊσάν

Πολιτικός σύμβουλος, πρόεδρος-ιδρυτής του Δικτύου Βολταίρος και της διάσκεψης Axis for Peace. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά: Sous nos yeux - Du 11-Septembre à Donald Trump.

Διευκρινίσεις σχετικά με τη στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα και το διεθνές δίκαιο

Η απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο

Επιχείρηση «Απόλυτη Αποφασιστικότητα»

Οι ουκρανικές διαπραγματεύσεις σέρνονται σε μάκρος

Το Πεντάγωνο υιοθετεί την οπτική του Τραμπ για τον κόσμο

Η Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας του 2025

Τι κρύβεται πίσω από τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις για την Ουκρανία;

 Les articles de cet auteur Envoyer un message

Δίκτυο Βολταίρος

Βολταίρος, Διεθνής Έκδοση

ΦακόςΕν συντομίαΣυζητήσεις 

Η Κούβα είναι ο αντίποδας του Ισραήλ, και να γιατί. 

Viktor DEDAJ

 Πρώτον, μια υπενθύμιση. Κάθε χρόνο για περισσότερα από 30 χρόνια, η Κούβα υποβάλλει ένα ψήφισμα στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών. Το ψήφισμα αυτό καλεί όλες τις χώρες μέλη να καταδικάσουν τον "οικονομικό, εμπορικό και χρηματοπιστωτικό αποκλεισμό" της Κούβας από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Συνοδεύεται πάντοτε από ένα έγγραφο που περιέχει λεπτομερή ανάλυση των οικονομικών και κοινωνικών συνεπειών και έναν μακρύ κατάλογο συγκεκριμένων παραδειγμάτων. Άμεσες απώλειες για την κουβανική οικονομία. Οι έμμεσες απώλειες είναι ανυπολόγιστες. Συνεχίζεται εδώ και εξήντα χρόνια και γίνεται όλο και πιο έντονη. Πράγμα που δεν εμποδίζει να βλέπουμε κατά καιρούς τηλεγραφήματα του AFP που ανακοινώνει πράγματα όπως «από τότε που άρθηκε ο αποκλεισμός». Αυτό δεν εμποδίζει ολόκληρο τον θεσμικό Τύπο να αποφεύγει επιμελώς να μιλάει για τον ελέφαντα στο σαλόνι όταν ισχυρίζονται ότι αρθρογραφούν για την Κούβα. 

Κάθε χρόνο, λοιπόν, ψηφίζει η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών. Τα πρώτα χρόνια, οι ψήφοι μοιράζονταν περίπου ως εξής: το ένα τρίτο των χωρών υπέρ της άρσης του αποκλεισμού, το ένα τρίτο κατά και το ένα τρίτο απείχε. Αλλά κάθε χρόνο, αυξανόταν ο αριθμός των χωρών που καταδίκαζαν τον αμερικανικό αποκλεισμό κατά της Κούβας. Τα τελευταία δέκα περίπου χρόνια, τα αποτελέσματα ήταν παρόμοια. Όλες οι χώρες μέλη του ΟΗΕ καταδικάζουν τον αποκλεισμό. Όλες εκτός από δύο: οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ. Το Ισραήλ εξάλλου (μαζί με τις Ηνωμένες Πολιτείες, φυσικά) είναι η μόνη χώρα που ψηφίζει σταθερά υπέρ του αποκλεισμού. Ανάλογα με το έτος, υπήρξαν μερικές αποχές και μερικές άλλες ψήφοι υπέρ, αλλά όχι πάντα οι ίδιες. Μια χώρα θα ψηφίσει υπέρ μια φορά και μετά θα αποσυρθεί, ισχυριζόμενη ότι δεν είχε καταλάβει το ερώτημα (πράγματι έγινε), ή μια άλλη που προφανώς χρειαζόταν δάνειο από το ΔΝΤ ή... Ένας Θεός ξέρει τι. Αλλά τα τελευταία χρόνια, δεν συναντάμε πια καν τέτοιου είδους «φάλτσας νότας». Οι χώρες του ΟΗΕ καταδικάζουν ομόφωνα τον αποκλεισμό, με την προφανή εξαίρεση των δύο παραπάνω. Για άλλη μια φορά, μόνοι τους εναντίον όλων. 

Η Κούβα περιγράφει τον αποκλεισμό ως «γενοκτονικό». Και κάποιοι θα σηκώσουν τους ώμους και θα πουν ότι αυτό είναι υπερβολή. Και όμως δεν είναι υπερβολή. Οι Κουβανοί δικηγόροι γνωρίζουν πολύ καλά το διεθνές δίκαιο. Ο όρος δεν είναι ένα προπαγανδιστικό τέχνασμα, διότι ο αποκλεισμός για τον οποίο μιλάμε είναι αυτός των Ηνωμένων Πολιτειών εναντίον της Κούβας, ο πραγματικός, συγκεκριμένος αποκλεισμός, όχι αυτός που είναι αόρατος στα μέσα ενημέρωσης, ή που φαντάζονται όσοι απλώς έχουν ακούσει γι' αυτόν και λένε στον εαυτό τους «καλά, ναι, καλά καλά, δεν ξέρω...». Ο αποκλεισμός - όχι το εμπάργκο - έχει όλα τα αναγκαία  και ικανά δεδομένα για να χαρακτηριστεί γενοκτονία. Ήτοι, ένα σύνολο μέτρων σχεδιασμένων να προκαλέσουν οικονομικούς ΚΑΙ σωματικούς πόνους, μέχρι τα πιο ακραία επίπεδα, σε έναν ολόκληρο πληθυσμό. 

Το κουβανικό παράδοξο (έτσι το αποκαλώ εγώ) είναι το εξής: παρά τις συνθήκες που επιβλήθηκαν, κυριολεκτικά ανήκουστες και άγνωστες στη σύγχρονη ιστορία, και ειδικά μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, η Κούβα κατάφερε να μετριάσει τις πιο επιβλαβείς επιπτώσεις στον πληθυσμό. Μέχρι ενός σημείου. Και επειδή αυτές οι επιπτώσεις έχουν μετριαστεί, ο περαστικός δυτικός νους δεν «βλέπει» τον αποκλεισμό. Δεν βλέπει το κουβανικό θαύμα που έχει συντελεστεί σε ένα πλαίσιο που έγινε αόρατο από τα μέσα ενημέρωσης. Δεν βλέπει την εκπαίδευση ή την υγεία. Αντίθετα, ο δυτικός νους θα ξεχωρίσει αλάθητα τα ετοιμόρροπα κτίρια (κανένα τσιμέντο για την Κούβα), τα παλιά αυτοκίνητα (κανένα αυτοκίνητο για την Κούβα), τα χαλασμένα μαραφέτια (κανένα ανταλλακτικό για την Κούβα), το βούτυρο που λείπει από το πρωινό, τον καφέ σε έλλειψη κ.ο.κ. Γεγονότα που δεν εμποδίζουν, παρεμπιπτόντως, τη Κούβα να είναι μια απίστευτη ανθρώπινη εμπειρία, για όσους ενδιαφέρονται. 

Το Ισραήλ, από την άλλη, είναι μια χορεύτρια που συντηρείται από τον θείο Σαμ. Το Ισραήλ ψηφίζει υπέρ ενός γενοκτονικού αποκλεισμού, αλλά ουρλιάζει κατά των απλών εκκλήσεων για μποϊκοτάζ του. 

Η Κούβα εκπαιδεύει δωρεάν χίλιους ξένους γιατρούς το χρόνο. Η Κούβα στέλνει γιατρούς στις τέσσερις γωνιές του κόσμου. Η Κούβα έχει φιλοξενήσει και φροντίσει αμέτρητους Παλαιστίνιους. 

Η Κούβα είναι η χώρα που έχει υποστεί τον μεγαλύτερο αριθμό τρομοκρατικών ενεργειών σε σχέση με τον πληθυσμό της. Ο κατά προσέγγιση αριθμός τους είναι 3.500, με περίπου τον ίδιο αριθμό θυμάτων. Στην κλίμακα της Γαλλίας, αυτό αντιστοιχεί σε περίπου 20.000 επιθέσεις, με εξίσου αριθμό θυμάτων.

Ερώτηση: πώς θα ήταν η Γαλλία μετά από 20.000 επιθέσεις και άλλα τόσα θύματα; Και όμως, στην Κούβα, δεν θα δείτε ποτέ στρατιώτες να περιφέρονται  σε σταθμούς και δημόσιους χώρους με αυτόματα τουφέκια στους ώμους τους. Εξάλλου, δεν βλέπεις σχεδόν ποτέ την αστυνομία. 

Το Ισραήλ υποστήριξε το απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική. Η Κούβα έριξε το απαρτχάιντ με τη στρατιωτική της επέμβαση στην Αγκόλα και τη Ναμίμπια ενάντια στον τότε νοτιοαφρικανικό στρατό. 

Το Ισραήλ εκπαίδευσε και εξόπλισε τον γενοκτόνο στρατό (ακόμα) του Rios Montt στη Γουατεμάλα. Η Κούβα προσέφερε την αλληλεγγύη της στο λαό της Γουατεμάλας, σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική, στην Αφρική, σε ολόκληρο τον κόσμο στην πραγματικότητα. 

Η Κούβα γνώρισε τις «7 Οκτωβρίου» της και ακόμη και τις «11 Σεπτεμβρίου» της. Η Κούβα γνώρισε απόπειρες εισβολής, μικροβιακό πόλεμο και δολοφονίες διπλωματών της. Η Κούβα γνώρισε την πρώτη επίθεση σε πολιτικό αεροσκάφος, η οποία κόστισε τη ζωή σε όλους τους επιβάτες και της οποίας οι δράστες είχαν βρει καταφύγιο (άσυλο;) στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Κούβα γνώρισε κάθε είδους κακοποίηση που μπορεί να φανταστεί κανείς. Και η Κούβα δεν έχει χρησιμοποιήσει ποτέ καμία από αυτές ως πρόσχημα για να σφαγιάσει αθώους πληθυσμούς. 

Η Κούβα συνέχισε να υποδέχεται και να περιθάλπει δωρεάν δεκάδες χιλιάδες παιδιά από το Τσέρνομπιλ, ακόμη και όταν η Ουκρανία ψήφιζε υπέρ των αμερικανικών ψηφισμάτων που υποτίθεται ότι καταδίκαζαν την Κούβα για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων... 

Η Κούβα χειρούργησε και έσωσε τα μάτια του γιου του ανθρώπου - ενός Βολιβιανού στρατιωτικού - που δολοφόνησε τον Τσε Γκεβάρα. 

Με τα τρία κομμάτια σπάγκου τους και το μπόγο τους στον ώμο, οι Κουβανοί γιατροί έχουν περιθάλψει εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Με τα πιάτα τους με μαύρα φασόλια και ρύζι, η Κούβα έχει δεχτεί και ταΐσει περισσότερους πολιτικούς πρόσφυγες από ό,τι όλος ο δυτικός «πολιτισμός» μαζί. Με λίγους μαύρους πίνακες, και λίγες κιμωλίες και έναν στρατό εθελοντών, η Κούβα έχει διδάξει έναν αριθμό ανθρώπων να διαβάζουν και να γράφουν που θα έκανε όλες τις πλούσιες ΜΚΟ του κόσμου να πρασινίσουν από το κακό τους. Η Κούβα μοίραζε το ψωμί της, ακόμη και όταν ήταν ξερό. 

Και μια μικρή διευκρίνιση που κρατάω στη καρδιά μου: Οι Κουβανοί ηγέτες, ενώ προφανώς τους συμβαίνει να μη μιλούν για ορισμένα πράγματα, και ακόμη να κάνουν και λάθη (συμβαίνει), δεν λένε ποτέ ψέματα. Αυτό είναι γεγονός. 

Η Κούβα δεν έχει πάρει ποτέ εκδίκηση. Η Κούβα δεν υπήρξε ποτέ κακοπροαίρετη. Η Κούβα δεν έχει αθετήσει ποτέ το λόγο της. Η Κούβα δεν έχει παραβιάσει ποτέ τις αρχές της. 

Και η Κούβα είναι αυτή που τους πειράζει; 

Γενναία, αλληλέγγυα, διεθνιστική και ανθρωπιστική, και φτωχή, η Κούβα είναι πράγματι το αντίθετο του Ισραήλ. Η Κούβα είναι ό,τι δεν θα είναι ποτέ το Ισραήλ - ούτε καν θα προσποιηθεί να είναι. 

Ας συγκρίνει κάποιος την επιθετικότητα των δυτικών ηγετών, με επικεφαλής τις ΗΠΑ, και των θεσμικών μέσων ενημέρωσης απέναντι στην Κούβα, με την «καλόκαρδη» και «χαλαρή»  απέναντι στο Ισραήλ. 

Ναι! σε κάθε ψηφοφορία στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, το υψωμένο χέρι του Ισραήλ θα ψηφίζει υπέρ του γενοκτονικού αποκλεισμού και θα είναι πάντα, στα μάτια μου, η αντίθετη αντανάκλαση της ακόμα και πάντα υψωμένης γροθιάς της Κούβας. 

Τις καλύτερες ευχές σε όλους για το 2024. 

Viktor Dedaj

με πιθανότατα αρκετά λάθη και τυπογραφικά λάθη, καθώς η νύχτα ήταν μεγάλη...