Translate

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολωνία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολωνία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2026

Τιερί Μεϊσάν: Η ΕΕ και η Γερμανία επιχειρούν πραξικόπημα σε κράτος-μέλος και αποτυγχάνουν

 

Η αρχή του τέλους της ΕΕ

Η ΕΕ και η Γερμανία επιχειρούν πραξικόπημα σε κράτος-μέλος και αποτυγχάνουν

Από το πρώτο σημάδι πιθανής ειρήνης στην Ουκρανία και διάλυσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η τελευταία, με τη βοήθεια της Γερμανίας, οργάνωσε δικαστικό πραξικόπημα στη Βαρσοβία. Είναι η πρώτη φορά που οι Βρυξέλλες οργανώνουν με αυτόν τον τρόπο πραξικόπημα σε κράτος-μέλος.

Deutsch English Español français italiano Nederlands Português русский












Πολωνοί κινηματογραφούν τις αστυνομικές δυνάμεις να απαγορεύουν στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας την είσοδο στο κτίριο του Συνταγματικού Δικαστηρίου, στις 30 Οκτωβρίου 2026.

Ακόμη κι αν ήταν λίγες ώρες μετά την παραχώρηση και τον σεβασμό ενός ανθρωπιστικού διαδρόμου στο Ορέσκι, το τηλεφώνημα που πήραν με πρωτοβουλία τους ο Γιούνας Γκαρ Στόρε, Πρωθυπουργός της Νορβηγίας, και ο Αλεξάντερ Στουμπ, Πρόεδρος της Φινλανδίας, διάρκειας 90 λεπτών, στις 27 Οκτωβρίου 2026, με τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν, συντάραξε την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ήταν απόλυτος κανόνας που είχε θέσει η ΕΕ: «να μη μιλάς ποτέ με τον Ρώσο δικτάτορα!»

Η Γερμανία, η Πολωνία, η Σουηδία, η Δανία και οι χώρες της Βαλτικής αποδοκίμασαν αμέσως αυτή την κίνηση. Κανένας ηγέτης κράτους-μέλους της ΕΕ δεν είχε την παραμικρή επαφή με τον εισβολέα από του Πρόεδρου Εμανουέλ Μακρόν, τον Ιούλιο του 2025. Ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, ο Πορτογάλος Αντόνιο Κόστα, που είχε τολμήσει να έρθει έμμεσα σε επαφή με το Κρεμλίνο, τον Ιούνιο του 2026, είχε επαναφερθεί στην τάξη με αυστηρό τρόπο.

Ωστόσο, η Πολωνία ήταν στα πρόθυρα μιας ανατροπής. Η Πολωνία, που εξαφανίστηκε εντελώς από το 1795 έως το 1918 και από το 1939 έως το 1945, είναι ιστορικά διχασμένη ανάμεσα σε εκείνους που φοβούνται πρώτα τη Ρωσία και σε εκείνους που φοβούνται πρώτα τη Γερμανία. Επί του παρόντος, διοικείται υπό καθεστώς συγκατοίκησης από μια κυβέρνηση του Πολιτικού Συνασπισμού (Ντόναλντ Τουσκ) — ευνοϊκή προς την ΕΕ — και έναν Πρόεδρο του Κόμματος Δικαίου και Δικαιοσύνης (Κάρολ Ναβρότσκι). Όμως, εκείνοι που φοβούνται πρώτα τη Γερμανία φοβούνται και την ΕΕ, την οποία κυριαρχεί το Βερολίνο, και στρέφονται επομένως προς τις ΗΠΑ.

Κατά την πρώτη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ, ο ίδιος είχε έρθει στη Βαρσοβία, στις 6 Ιουλίου 2017, για να στηρίξει το παλιό πολωνικό σχέδιο «Πρωτοβουλία των Τριών Θαλασσών»· ένα σχέδιο στο οποίο ο Πρόεδρος Τραμπ βασίζεται σήμερα για να ματαιώσει τον πολεμοκαπηλικό τυχοδιωκτισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης και για να συνάψει την ειρήνη στην Ουκρανία.

Η επερχόμενη ειρήνη που ετοιμάζουν οι ΗΠΑ και η Ρωσία στην Ουκρανία θα κατέστρεφε όλες τις προσπάθειες της ΕΕ κατά των Ρώσων ειδικότερα και των Σλάβων γενικότερα.

Πριν από το πραξικόπημα

Στις 26 Οκτωβρίου, ένα πολωνικό δικαστήριο εκδικάζει τη δίκη για συκοφαντική δυσφήμιση που άσκησε ο Πρόεδρος Κάρολ Ναβρότσκι κατά του ομίλου Ringier Axel Springer Polska. Εδώ και μήνες, ο Πολιτικός Συνασπισμός και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός προσπαθούν να πείσουν τους βαθιά καθολικούς Πολωνούς ότι ο Πρόεδρός τους είναι προαγωγός πορνείας [1].

Στις 28 Οκτωβρίου, ο Γιαρόσουαφ Κατσίνσκι, πρώην Πρωθυπουργός και νυν πρόεδρος του Κόμματος Δικαίου και Δικαιοσύνης, εξηγεί ότι αν η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μεταρρυθμιστεί και δεν καταργήσει την Επιτροπή της, η Πολωνία θα πρέπει να αποχωρήσει. Ο Πρωθυπουργός Ντόναλντ Τουσκ σχολιάζει τότε στο X: «Ο Γιαρόσουαφ Κατσίνσκι μόλις ανακοίνωσε ότι η Πολωνία θα έπρεπε να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις για τους όρους αποχώρησης από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό είναι ένα από τα διακυβεύματα, μεταξύ άλλων, της μάχης που διεξάγεται σήμερα στην Πολωνία. Μια δύσκολη μάχη. Δεν σκοπεύω να τη χάσω, ακόμη κι αν δεν παίζουν όλοι με το μέρος μου.» [2].

Στις 29 Οκτωβρίου, ο αναπληρωτής αρχηγός της αστυνομίας, επιθεωρητής Τόμας Μιχούουκα, στέλνει επιστολή στους περιφερειακούς διοικητές. Πρόκειται για διαταγή προετοιμασίας για κινητοποίηση των αστυνομικών δυνάμεων από τις 2 έως τις 8 Νοεμβρίου σε σχέση με «την επιχειρησιακή κατάσταση στη χώρα». Αλλά εκείνη τη στιγμή δεν συμβαίνει τίποτα στη χώρα· όσο για τις 2 Νοεμβρίου, είναι η ημερομηνία κατά την οποία ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα έπρεπε να επιστρέψει από ταξίδι στην Αφρική.
Στη συνέχεια, το συνδικάτο Policyjna Solidarność, δηλώνοντας ότι η αστυνομία πρέπει να υπηρετεί τους πολίτες και όχι ένα πολιτικό κόμμα, και μεταφέροντας τα ερωτήματα της βάσης του, ζητά εξηγήσεις για τη στάση της διοίκησης μπροστά στο Συνταγματικό Δικαστήριο για να απαγορεύσει στον Πρόεδρο την είσοδο στο κτίριο [3].

Οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο ετοίμαζαν πραξικόπημα, όχι στρατιωτικό, αλλά δικαστικό, στη Βαρσοβία.
Βασίστηκαν στον Πρωθυπουργό Ντόναλντ Τουσκ, παλιό νεανικό φίλο της Άνγκελα Μέρκελ. Πράγματι, κατά τη σοβιετική περίοδο όπου τα ταξίδια ήταν πολύ περιορισμένα, η οικογένεια του πάστορα Μέρκελ πήγαινε διακοπές στους Τουσκ. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Άνγκελα Μέρκελ, όταν έγινε καγκελάριος, ώθησε τον φίλο της Ντόναλντ να μπει στην πολιτική. Αυτός είναι επίσης ο λόγος για τον οποίο ο νυν καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς πίστευε ότι μπορούσε να οργανώσει μια επαναφορά υπό έλεγχο μέσω του Ντόναλντ Τουσκ.

Το πραξικόπημα

Το 2015, ο νέος πρόεδρος, Άντζεϊ Ντούντα (Κόμμα Δικαίου και Δικαιοσύνης) δεν ορκίζει πέντε δικαστές που εξελέγησαν από την προηγούμενη συνέλευση. Αντίθετα, εκλέγει πέντε νέους. Ταυτόχρονα, τροποποιεί τόσο τον τρόπο εκλογής των δικαστών όσο και εκείνον του δικαστηρίου, έτσι ώστε να απαιτούνται πάντα ειδικές πλειοψηφίες.

Στη συνέχεια, το πολωνικό Συνταγματικό Δικαστήριο επιβεβαιώνει την υπεροχή του πολωνικού δικαίου έναντι εκείνου της ΕΕ. Στις 19 Οκτωβρίου 2021, η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής [4], καταδικάζει αυτή την παράβαση του «κράτους δικαίου».

Το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ) επωφελείται από άλλα θέματα (τη μεταρρύθμιση της δικαιοσύνης και το καθεστώς των ομοφυλοφίλων) για να καταδικάσει την Πολωνία σε πρόστιμο ενός εκατομμυρίου ημερησίως έως ότου καταργήσει το σύνολο αυτών των μεταρρυθμίσεων.

Η κατάσταση εκτονώνεται μόνο όταν η Πολωνία υποδέχεται περισσότερους από 1,5 εκατομμύριο Ουκρανούς πρόσφυγες.

Εν πάση περιπτώσει, οπαδοί του Κόμματος Δικαίου και Δικαιοσύνης κάνουν κατάληψη μπροστά στο Συνταγματικό Δικαστήριο το 2026.
Μόλις ο Πρόεδρος Ναβρότσκι απογειώθηκε για επίσημη επίσκεψη στη Σενεγάλη, ο Υπουργός Δικαιοσύνης — επίσης Γενικός Εισαγγελέας — Βάλντεμαρ Ζούρεκ, ζητά την άρση της ασυλίας του προέδρου του Συνταγματικού Δικαστηρίου, Μπόγκνταν Σφιέντσκοφσκι, στις 30 Οκτωβρίου 2026, στις 17:42.

Η δικαστής του Συνταγματικού Δικαστηρίου, Άννα Κόρβιν-Πιοτρόφσκα, η οποία είχε διοριστεί από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία του Τουσκ αλλά δεν είχε ακόμη ορκιστεί ενώπιον του Προέδρου Ναβρότσκι, «αναστέλλει» τότε τον πρόεδρο αυτού του δικαστηρίου, Μπόγκνταν Σφιέντσκοφσκι, και τον αντιπρόεδρό του, Μπαρτλομιέι Σοχάνσκι, με το πρόσχημα ότι δεν είχαν ακόμη καταχωρίσει τους νέους εκλεγμένους δικαστές. Λαμβάνοντας υπόψη την αρχαιότητά της, η ίδια αυτοαναθέτει στον εαυτό της την προεδρία του Δικαστηρίου, πλέον κενή.

Πρόκειται αναμφίβολα για πραξικόπημα. Τίποτα δεν εξουσιοδοτούσε μια δικαστικό που δεν συνεδρίαζε ακόμη να λάβει την παραμικρή απόφαση, και πολύ περισσότερο να αναστείλει τον μελλοντικό προϊστάμενό της.

Η ΕΕ έχει συχνά οργανώσει πραξικοπήματα σε περισσότερο ή λιγότερο μακρινές περιοχές. Αλλά είναι η πρώτη φορά που οργανώνει ένα σε κράτος-μέλος. Συμπεριφέρεται εδώ όπως έκανε το ΝΑΤΟ κατά την περίοδο του διπολισμού, όταν ανέκοπτε τη Σοβιετική Ένωση [5].

Μαθαίνοντας την είδηση, ενώ πετούσε πάνω από την Ανδαλουσία, ο Πρόεδρος Κάρολ Ναβρότσκι (Κόμμα Δικαίου και Δικαιοσύνης) αποφασίζει να ακυρώσει το ταξίδι του στη Σενεγάλη και να επιστρέψει στη Βαρσοβία. Μόλις φτάνει στο αεροδρόμιο, διατάζει τη συνοδεία του να τον οδηγήσει στο Συνταγματικό Δικαστήριο. Αλλά δεν μπορεί να μπει: το κτίριο είναι πολιορκημένο από την αστυνομία.

Ο Ντόναλντ Τουσκ (Πολιτικός Συνασπισμός), Πρωθυπουργός, δημοσιεύει στον λογαριασμό του στο X: «Η αποκατάσταση του κράτους δικαίου είναι καθήκον μας. Μετά από χρόνια αναρχίας υπό την ηγεσία του PiS, είναι μια δύσκολη διαδικασία, μερικές φορές επώδυνη, και απαιτεί αποφασιστική δράση. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.» [6].

Στη συνέχεια παρεμβαίνει στην τηλεόραση, δηλώνοντας: «Σε ένα κράτος δικαίου, ένας πολιτικός δεν μπορεί να μπει σε ένα δικαστήριο και να δίνει εντολές ή να εκφοβίζει τους δικαστές, ακόμη κι αν είναι πρόεδρος. Το κράτος δικαίου δεν βλέπει τα χρώματα ενός κόμματος και δεν γνωρίζει την έννοια της ατιμωρησίας. Ας ονομάσουμε τα πράγματα με το όνομά τους. Εδώ και χρόνια, υπάρχουν οργανώσεις και πολιτικοί στην Πολωνία που θέλουν να καταστρέψουν τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου.
Δεν είναι δουλειά μου να κρίνω σήμερα γιατί το κάνουν. Είναι απληστία, ηλιθιότητα ή προδοσία; Σε τελική ανάλυση, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Δεν είναι τυχαίο ότι βρίσκουν υποστήριξη στον κόσμο μεταξύ των φιλορωσικών δυνάμεων, και σήμερα σε αυτή τη σύγκρουση, επωφελούνται από την υποστήριξη του στρατού των ρωσικών bots στο Διαδίκτυο. Έλαβαν μάλιστα δημόσια συγχαρητήρια από τον κύριο ιδεολόγο του Κρεμλίνου.» [7]

Οι συνέπειες του πραξικοπήματος

Την επομένη, ο Υπουργός Εξωτερικών, ο πρώην Βρετανός Ραντόσουαφ Σικόρσκι, που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στη G20 της Ατλάντα, δημοσιεύει ανάρτηση στο X: «Τα γεγονότα που συνέβησαν στο Συνταγματικό Δικαστήριο στη Βαρσοβία χθες το βράδυ δεν ήταν κομψά, αλλά η εναλλακτική είναι να παραχωρηθεί μια αντισυνταγματική μετατροπή της Πολωνίας σε προεδρική δημοκρατία. [8]». Αναγνωρίζει έτσι ότι η κυβέρνηση δεν ήταν «κομψή» και ότι αντιτάχθηκε στην εξουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Στη συνέχεια, ο Ραντόσουαφ Σικόρσκι έρχεται σε επαφή με όλους τους πρεσβευτές του για να διασφαλίσει την πίστη τους στην κυβέρνηση. Αλλά ο Γιάκουμπ Κούμοχ, πρεσβευτής της Πολωνίας στο Πεκίνο, και ο Πάβελ Σόλοχ, πρεσβευτής στο Βουκουρέστι, υποβάλλουν την παραίτησή τους σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την «αναστολή» του προέδρου του Συνταγματικού Δικαστηρίου. Ο Σικόρσκι τους χαρακτηρίζει «μη επαγγελματίες» και «υποτελείς στον Ναβρότσκι». Κάτι που ο Γιάκουμπ Κούμοχ διαψεύδει με σφοδρότητα [9].

Ο Γιάνεζ Γιάνσα, Πρωθυπουργός της Σλοβενίας, κάποτε κοντά στον Μπενιαμίν Νετανιάχου και στον Ντόναλντ Τραμπ, σήμερα μόνο κοντά στον τελευταίο, δηλώνει ότι κανείς δεν είχε προβλέψει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα εξελισσόταν έτσι:

«1. Ακύρωση των προεδρικών εκλογών (Ρουμανία)·
2. Κατάργηση μιας ενημερωτικής εκπομπής στην κρατική τηλεόραση (RTV) (Ουγγαρία)·
3. Αποστολή της αστυνομίας στο Συνταγματικό Δικαστήριο (Πολωνία)·
4. Τρεις εβδομάδες πριν από τις εκλογές, αποστολή του αρχηγού ενός πολιτικού κόμματος στη φυλακή (Σλοβενία)·
5. Κατάληψη της κρατικής τηλεόρασης RTV από την αστυνομία και αντικατάσταση της διοίκησης (Πολωνία)·
6. Τερματισμός της θητείας της εθνικής διοίκησης της RTV και εκκαθάριση των εργαζομένων (Σλοβενία)·
7. Φυλάκιση μελών της προηγούμενης κυβέρνησης, χωρίς δυνατότητα υπεράσπισης (Ουγγαρία)·
8. Χορήγηση σχεδόν ενός εκατομμυρίου ιθαγένειας σε παράτυπους μετανάστες μέσω ταχείας διαδικασίας (Ισπανία)·
9. Κλείσιμο ενός νέου πυρηνικού σταθμού και κατασκευή αγωγού φυσικού αερίου προς τη Ρωσία (Γερμανία)·
10. Φορολόγηση των πηγών ενέργειας άνθρακα ενώ ταυτόχρονα κλείνουν οι πυρηνικοί σταθμοί και μετεγκαθίσταται η βιομηχανία σε χώρες με χαμηλά περιβαλλοντικά πρότυπα με το πρόσχημα ότι έτσι σώζουμε τον πλανήτη.» [10]

Τη νύχτα της 31ης Οκτωβρίου, η αυτοανακηρυχθείσα πρόεδρος του Συνταγματικού Δικαστηρίου δηλώνει ότι ο πρόεδρος και ο αντιπρόεδρος που απέπεμψε δεν έχουν πλέον το δικαίωμα πρόσβασης στο κτίριο.
Ο Πρόεδρος Κάρολ Ναβρότσκι συγκαλεί όλους τους αρχηγούς των πολιτικών κομμάτων, στις 3 Νοεμβρίου. Ο πρόεδρος του Ανώτατου Δικαστηρίου, Ζμπίγκνιεφ Καπίνσκι, από την πλευρά του, συγκαλεί για τις 3 Νοεμβρίου την έκτακτη Γενική Συνέλευση των δικαστών του Ανώτατου Δικαστηρίου.

Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

[1] «Karol Nawrocki i tajemnice Grand Hotelu», Jacek Harłukowicz & Andrzej Stankiewicz, Onet, 15 września 2026. «Karol Nawrocki i sprawa Grand Hotelu. Pierwsza jawna rozprawa», PolsatNews.pl, 27 października 2026 r.

[2] «@donaldtuk», Donald Tusk, X, October 29, 2026.

[5] Les Armées Secrètes de l’OTAN, Professeur Daniele Ganser, Demi-Lune (2011).

[6] «@donaldtuk», Donald Tusk, X, October 30, 2026.

[7] «Orędzie Premiera Donalda Tuska: W Polsce prawo wygra z przemocą», Donald Tusk, Kancelaria Prezesa Rady Ministrów, 31 października 2026 r.

[8] «@sikorskiradek», Radosław Sikorski, X, October 31, 2026.

[9] «@JakubKumoch», Jakub Kumoch 古天卫, X, November 1, 2026.

[10] «@JJansaSDS», Janez Janša, X, October 31, 2026.

Τιερί Μεϊσάν

Πολιτικός σύμβουλος, πρόεδρος-ιδρυτής του Δικτύου Βολταίρος και της διάσκεψης Axis for Peace. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά: Sous nos yeux - Du 11-Septembre à Donald Trump.

Η ΕΕ και η Γερμανία επιχειρούν πραξικόπημα σε κράτος-μέλος και αποτυγχάνουν

Η αρχή του τέλους της ΕΕ

Ο πόλεμος κατά των Σλάβων στην Ουκρανία φτάνει στο τέλος του

Πώς να χειραγωγηθεί η Γενιά Z

Οι κίνδυνοι της Τεχνητής Νοημοσύνης

Οι πραγματικές αιτίες του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου

Les articles de cet auteur Envoyer un message

Δίκτυο Βολταίρος

Βολταίρος, Διεθνής Έκδοση

ΦακόςΕν συντομίαΣυζητήσεις

Τρίτη 1 Σεπτεμβρίου 2026

Τιερί Μεϊσάν: Οι ιστορικές φασιστικές δυνάμεις ετοιμάζονται να πάρουν την εκδίκησή τους

 

Πλαστογράφηση της Ιστορίας για την Πυροδότηση του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου

Οι ιστορικές φασιστικές δυνάμεις ετοιμάζονται να πάρουν την εκδίκησή τους

Μπροστά στα μάτια μας, οι ιστορικές δυνάμεις του φασισμού αναδιοργανώνονται. Οι ηττημένοι του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, εκείνοι που έσφαξαν εκατομμύρια Σοβιετικούς, Κινέζους και Εβραίους, βρίσκονται και πάλι στην εξουσία στην Ιαπωνία, στο Ισραήλ και στην Ουκρανία. Ελπίζουν να πάρουν την εκδίκησή τους. Είναι καθήκον μας να καταγγείλουμε τις προετοιμασίες τους και να τους εμποδίσουμε να πυροδοτήσουν την αποκάλυψη.

Deutsch français italiano Nederlands
Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου φροντίζει για την επανεγγραφή της υπόθεσης του «Αλταλένα».

Οι ηττημένοι του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου διεκδικούν την εκδίκησή τους. Δεν έχουν κανένα συμφέρον για αυτό. Απλώς θέλουν να κερδίσουν και να αναδιοργανώσουν τον κόσμο με ιεραρχικό τρόπο, με τους ίδιους στην κορυφή. Εδώ ακολουθούν τα νέα τους.

Για τους «μιλιταριστές», η Ιαπωνία δεν έχασε ποτέ τον πόλεμο

Η Ιαπωνίδα Πρωθυπουργός, Σανάε Τακαΐτσι, είναι πιστή στον αυτοκράτορα. Κάθε 15 Αυγούστου, επέτειο της παράδοσης, επισκέπτεται το Ιερό Γιασουκούνι. Εκεί τιμώνται όλοι όσοι έδωσαν τη ζωή τους για τον αυτοκράτορα κατά τη διάρκεια του «πολέμου των δεκαπέντε ετών», δηλαδή της εισβολής στην Άπω Ανατολή και του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Έχει τη συνήθεια να προσεύχεται στους τάφους εγκληματιών κατά της ανθρωπότητας, πράγμα που της απαγορεύει ο νόμος από τότε που είναι Πρωθυπουργός.

Βουλευτές και εν ενεργεία υπουργοί μεταβαίνουν για να τιμήσουν εγκληματίες κατά της ανθρωπότητας, στις 15 Αυγούστου 2026, στο Ιερό Γιασουκούνι.

Φέτος, μη μπορώντας να έρθει η ίδια, έστειλε προσφορές. Τέσσερις υπουργοί της και περίπου εκατό πενήντα βουλευτές, που μπορούσαν να πάνε, μετέβησαν εκεί.

Για εκείνους, τα εγκλήματα του αυτοκρατορικού στρατού δεν υπήρξαν ποτέ. Είναι απλώς παραπληροφόρηση των εχθρών της Ιαπωνίας. Όμως οι Κορεάτες και οι Κινέζοι έχουν άλλη ανάμνηση: ο αυτοκρατορικός στρατός αντιμετώπιζε όλους όσους δεν αναγνώριζαν τη θεότητα του αυτοκράτορα ως υπανθρώπους. Οι Ιάπωνες στρατεύσιμοι μάθαιναν να σφαγιάζουν και να βασανίζουν αυτά τα άτομα και, αν αρνούνταν, ξυλοκοπούνταν άγρια. Στη Ναντζίνγκ, 100.000 γυναίκες και παιδιά βιάστηκαν και υποδουλώθηκαν για την ικανοποίηση των στρατιωτών του αυτοκράτορα, και στη συνέχεια 300.000 άνθρωποι σφαγιάστηκαν. Στην Κορέα, η μονάδα 731 πραγματοποίησε ζωντανές τομές σε κρατουμένους, χωρίς αναισθησία· εγκλήματα που ενέπνευσαν τον γιατρό Μένγκελε στο Άουσβιτς.

Τα ίδια εγκλήματα επαναλήφθηκαν στη Σιγκαπούρη, τη Μαλαισία, την Ινδοκίνα και την Ταϊλάνδη, ακόμη κι αν ο πληθυσμός δεν έχει τόσο έντονη ανάμνηση όσο στην Κορέα και την Κίνα.

Οι Ιάπωνες μιλιταριστές δεν επιδιώκουν να αναπαράγουν τα εγκλήματά τους. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι στη σύγχρονη εποχή δεν μπορούν να απαιτήσουν τη λατρεία ενός αυτοκράτορα που έχει αναγνωρίσει ότι δεν είναι πλέον θεός. Αλλά επανεξοπλίζουν τη χώρα τους.

Εορτάζοντας τις σφαγές της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι, στις 6 και 9 Αυγούστου, η Σανάε Τακαΐτσι φρόντισε να μην υπενθυμίσει ότι διαπράχθηκαν από τις ΗΠΑ του προέδρου Χάρυ Τρούμαν. Ομοίως, σε αντίθεση με τους προκατόχους της, δεν εξέφρασε μεταμέλεια ούτε ζήτησε συγγνώμη για την ευθύνη της Ιαπωνίας στον Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η Ιαπωνία παραδέχτηκε την ήττα της το 1945 μόνο με τη δήλωση του σοσιαλιστή Πρωθυπουργού Τομιίτσι Μουραγιάμα, με αφορμή την 50ή επέτειο του γεγονότος, στις 15 Αυγούστου 1995. Αυτή αμφισβητήθηκε από τον φιλελεύθερο-δημοκράτη Πρωθυπουργό Σίνζο Άμπε, με αφορμή τον διορισμό της υπουργού των Δυνάμεων Αυτοάμυνας, στις 3 Αυγούστου 2016. Αυτή είναι πλέον η επίσημη θέση της Ιαπωνίας που υπερασπίζεται η προστατευόμενη του Σίνζο Άμπε, Σανάε Τακαΐτσι [1].

Εν γνώσει της, η κυρία Τακαΐτσι παραβίασε τον ειρηνισμό του ιαπωνικού συντάγματος και παρείχε στρατιωτικά φορτηγά στους Ουκρανούς «ολοκληρωτικούς εθνικιστές» και στρατιώτες στο αρχηγείο του ΝΑΤΟ στο Βίζμπαντεν, στις 29 Μαΐου [2].

Για τους «αναθεωρητικούς σιωνιστές», ήρθε η ώρα να ξαναρχίσουν τον πόλεμο κατά των «σιωνιστών»

Ο καχανιστής (δηλαδή ο οπαδός του ραβίνου-τρομοκράτη Μέιρ Καχάνε) Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ, υπουργός Εθνικής Ασφάλειας του Ισραήλ, ανακοίνωσε στις 28 Αυγούστου ότι οι άνδρες του εντόπισαν το ναυάγιο του «Αλταλένα». Πρόκειται για ένα πλοίο, ναυλωμένο από τους «αναθεωρητικούς σιωνιστές», με περίπου 900 ένοπλους επί πλοίου, το οποίο ο «σιωνιστής» Πρωθυπουργός Ντέιβιντ Μπεν Γκουριόν βύθισε πριν προσεγγίσει στο Ισραήλ, στις 22 Ιουνίου 1948.

Οι «αναθεωρητικοί σιωνιστές», δηλαδή οι οπαδοί του Ουκρανού Βλαντίμιρ Ζέεβ Ζαμποτίνσκι, και οι «σιωνιστές» με την απλή έννοια, δηλαδή οι οπαδοί του Ούγγρου Τέοντορ Χερτσλ, είχαν αναπτύξει μεταξύ τους φριχτό μίσος. Ο Χερτσλ ήθελε μια πατρίδα όπου οι Εβραίοι θα γλίτωναν από τα πογκρόμ, ενώ ο Ζαμποτίνσκι ήθελε μια εβραϊκή αυτοκρατορία όπως υπήρχαν η ιταλική και η γερμανική.

Το όνομα «Αλταλένα» παρέπεμπε στο ψευδώνυμο του φασίστα Ζαμποτίνσκι. Αυτό το πλοίο είχε αναχωρήσει από τη Μασσαλία γεμάτο όπλα. Οι ένοπλοι σκόπευαν να δολοφονήσουν τους «σιωνιστές» κατά την άφιξή τους στο Ισραήλ και να καταλάβουν την εξουσία. Οι Γάλλοι λιμενεργάτες, με πρόσκληση της CGT, είχαν κηρύξει απεργία στο λιμάνι για να εξασφαλίσουν ότι δεν θα αναχωρούσαν, προστατεύοντας έτσι τους Εβραίους της Παλαιστίνης.

Αλλά οι «αναθεωρητικοί σιωνιστές» προστατεύονταν, από την πλευρά τους, από τον Πρόεδρο του Συμβουλίου, Ρομπέρ Σουμάν, και τον υπουργό Εξωτερικών του, Ζωρζ Μπιντώ. Οι δύο άνδρες γνώριζαν πολύ καλά ότι οι «αναθεωρητικοί σιωνιστές» ήταν σύμμαχοι του Άξονα και ότι ο Ζαμποτίνσκι είχε εγκαταστήσει την Μπετάρ στη Ρώμη υπό την προστασία του Ντούτσε Μπενίτο Μουσολίνι. Αντίθετα, πιθανότατα αγνοούσαν τις διαπραγματεύσεις που διεξήγαγαν καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου με τους Ναζί.

Ο Ρομπέρ Σουμάν, τον οποίο η προπαγάνδα μας παρουσιάζει ως τον «πατέρα της Ευρώπης», ήταν Λορραίνος. Ως εκ τούτου, αγωνίστηκε για να αποτρέψει έναν πόλεμο μεταξύ της Γερμανίας (όπου είχε γεννηθεί) και της Γαλλίας (της οποίας είχε γίνει πολίτης από τότε που ανέκτησε τη Λορραίνη). Υπήρξε υπουργός του Φιλίπ Πεταίν και το όνομά του περιλαμβάνεται μεταξύ των υπογραφόντων το διάταγμα έγκρισης της συμφωνίας ανακωχής. Τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό από τους Ναζί, δραπέτευσε και εντάχθηκε στην Αντίσταση το 1942, δηλαδή μετά τη σοβιετική νίκη του Στάλινγκραντ και, επομένως, όταν η γερμανική ήττα γινόταν προβλέψιμη.

Κατά την Απελευθέρωση, δήλωσε ενώπιον Δικαστηρίου ότι ο στρατάρχης Πεταίν είχε εγγράψει το όνομά του στο διάταγμα ανακωχής χωρίς να τον συμβουλευτεί. Έτσι, δεν διώχθηκε, αλλά ο στρατηγός Σαρλ Ντε Γκωλ αρνήθηκε πάντα να του δώσει το χέρι και δεν παρέστη στην κηδεία του, το 1960.

Ο Ζωρζ Μπιντώ, από την πλευρά του, υπήρξε αντιστασιακός και μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της Αντίστασης του Ζαν Μουλέν. Εκεί εργάστηκε για να θέσει τον στρατηγό Ντε Γκωλ στο περιθώριο και επιχείρησε να περάσει μπροστά του κατά την παρέλαση της νίκης στα Ηλύσια Πεδία. Χριστιανοδημοκράτης, αντιτάχθηκε στην ανεξαρτησία της Αλγερίας και συμμετείχε στο πραξικόπημα των στρατηγών του Αλγερίου, το 1961, κατά του προέδρου Ντε Γκωλ.

Δεν προκαλεί, λοιπόν, μεγάλη έκπληξη το γεγονός ότι ο Γάλλος Πρόεδρος του Συμβουλίου και ο υπουργός Εξωτερικών του υποστήριξαν μια απόπειρα πραξικοπήματος στο Τελ Αβίβ.

Ο ισραηλινο-αραβικός πόλεμος μόλις είχε ξεκινήσει. Ούτε οι Ισραηλινοί ούτε οι Άραβες είχαν αρκετά όπλα για να πολεμήσουν. Έτσι, μόνο οι Βρετανοί μπορούσαν να επικρατήσουν. Είχαν την ευφυΐα να μην εμπλέξουν τις κυρίως δυνάμεις τους, αλλά τον αποικιακό τους στρατό. Έτσι, στρατιώτες από την Υπεριορδανία, υπό τη διοίκηση Βρετανών αξιωματικών, κέρδισαν αυτόν τον πόλεμο, υπό τις διαταγές του «Γκλαμπ Πασά» (κατά το πραγματικό του όνομα, στρατηγού Τζον Μπάγκοτ Γκλαμπ).

Ο Ντέιβιντ Γκρουν-Μπεν Γκουριόν, ο οποίος είχε αναλύσει τον συσχετισμό δυνάμεων, μπορούσε να βασιστεί μόνο στους Άγγλους για να αποτρέψει την οργή των Αράβων. Έπρεπε, λοιπόν, να απομακρύνει τους «αναθεωρητικούς σιωνιστές» που μόλις είχαν διεξαγάγει τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο εναντίον της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, στη συνέχεια δολοφόνησαν, στο Κάιρο, τον υπουργό Αποικιών, Ουόλτερ Γκίνες Λόρδο Μόυν, και τέλος ανατίναξαν την έδρα της κυβέρνησης της υπό βρετανική Εντολή Παλαιστίνης, στο ξενοδοχείο Κινγκ Ντέιβιντ.

Όταν το «Αλταλένα» βυθίστηκε, ο Μεναχέμ Μπεγκίν, ο οποίος είχε διαδεχθεί τον αείμνηστο Ζαμποτίνσκι στην ηγεσία του αναθεωρητικού σιωνιστικού κόμματος, δεν μπορούσε να εκδικηθεί τους ένοπλους του χωρίς να διακινδυνεύσει να δει το Ισραήλ να ηττάται από τους Άραβες. Πήρε, λοιπόν, την πρωτοβουλία να συνάψει συμφωνία με τον Γκρουν-Μπεν Γκουριόν. Οι δύο άνδρες απέφυγαν τον εμφύλιο πόλεμο και μοιράστηκαν τις θέσεις. Οι «σιωνιστές» παρέμειναν στην εξουσία και οι «αναθεωρητικοί σιωνιστές» εξαφανίστηκαν εντός της Μοσάντ. Εκεί μπόρεσαν να συνεχίσουν τις τρομοκρατικές τους ενέργειες. Τρεις μήνες αργότερα, δολοφόνησαν τον ειδικό απεσταλμένο των Ηνωμένων Εθνών, Φόλκε Μπερναντότ, ο οποίος είχε έρθει να χαράξει τις εβραϊκές και αραβικές ζώνες στο νέο δικοινοτικό κράτος. Ο δολοφόνος του Μπερναντότ, Γεχωσούα Κόεν, έγινε σωματοφύλακας του Μπεν Γκουριόν.

Ο Πρωθυπουργός, Μπενιαμίν Νετανιάχου, φοβήθηκε, όταν ο Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ ανακοίνωσε την ανακάλυψη του ναυαγίου, μήπως αφεθεί να υπενθυμίσει τη μνήμη εκείνης της ταραγμένης εποχής. Γι’ αυτό έσπευσε στο μουσείο Ετσέλ για να επικοινωνήσει με τον δικό του τρόπο. Ανακοίνωσε ότι θα ανέσυρε το ναυάγιο, σύμβολο της ισραηλινής ενότητας. Έτσι, μετέφερε τα βλέμματα από την απόπειρα πραξικοπήματος στη συμφωνία ειρηνικής συμβίωσης του Ντέιβιντ Γκρουν-Μπεν Γκουριόν και του Μεναχέμ Μπεγκίν.

Ο Νετανιάχου είναι γιος του φασίστα Μπεντσιόν Νετανιάχου, προσωπικού γραμματέα του Βλαντίμιρ Ζαμποτίνσκι. Δεν προκαλεί, λοιπόν, έκπληξη το γεγονός ότι διέταξε τους στρατούς του να διαπράξουν σφαγή αμάχων στη Γάζα.

Για τους «ολοκληρωτικούς εθνικιστές», ήρθε η στιγμή να εξαφανίσουν τον σλαβικό πολιτισμό

Ο μη εκλεγμένος πρόεδρος της Ουκρανίας, ο σφετεριστής Βολοντίμιρ Ζελένσκι (η εκλεκτική του θητεία έληξε πριν από δύο χρόνια και τρεις μήνες), έχει σταδιακά μετατρέψει το καθεστώς του από εθνικό συνασπισμό που συμπεριλάμβανε τους «ολοκληρωτικούς εθνικιστές» σε δικτατορία υπό την κυριαρχία τους.

Οι «ολοκληρωτικοί εθνικιστές» είναι ένα ρεύμα σκέψης, ρητά αντισοβιετικό και αντιχαζαρικό (δηλαδή αντισημιτικό, με αναφορά στη χαζαρική εβραϊκή αυτοκρατορία που αναπτύχθηκε μεταξύ της Μαύρης Θάλασσας και της Κασπίας Θάλασσας κατά τον Μεσαίωνα). Ο όρος «ολοκληρωτικός εθνικισμός» δανείστηκε από τον Γάλλο φασίστα, Σαρλ Μωράς.

Ο ουκρανικός «ολοκληρωτικός εθνικισμός» δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου από τον πράκτορα του Β’ Γερμανικού Ράιχ, Ντμίτρο Ντόντσοφ. Αναπτύχθηκε στην τροχιά του ιταλικού φασισμού και της ρουμανικής Σιδηράς Φρουράς, και στη συνέχεια κατά τη συνεργασία με τους Ναζί, γύρω από τον άνθρωπο-κλειδί του Ντόντσοφ, Στέπαν Μπαντέρα.

Κατά το δεύτερο μισό του Παγκοσμίου Πολέμου, ο ίδιος ο Ντόντσοφ υπήρξε διαχειριστής του Ινστιτούτου Ράινχαρντ Χάιντριχ. Υπό αυτή την ιδιότητα, υπήρξε ένας από τους σχεδιαστές της «τελικής λύσης του σλαβικού, εβραϊκού και τσιγγάνικου ζητήματος».

Πριν από λιγότερο από ένα μήνα, στις 11 Αυγούστου 2026, τα λείψανα του συνταγματάρχη Γιεβχέν Κονοβάλετς εκτάφηκαν στο νεκροταφείο Κρούσβαϊκ του Ρότερνταμ από την Ουκρανική Ελληνοκαθολική Εκκλησία, παρουσία της πρέσβειρας της Ουκρανίας. Παραδόθηκαν στην Ουκρανία και προσωρινά επανατάφηκαν, στις 18 Αυγούστου, στο Εθνικό Στρατιωτικό Μνημειακό Νεκροταφείο, παρουσία πολλών μελών της κυβέρνησης και του μη εκλεγμένου προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Μια τελετή αποχαιρετισμού πραγματοποιήθηκε στον Πατριαρχικό Καθεδρικό Ναό της Ανάστασης του Χριστού της Ουκρανικής Ελληνοκαθολικής Εκκλησίας στο Κίεβο. Η οριστική κηδεία θα λάβει χώρα στο Εθνικό Πάνθεον.

Ο συνταγματάρχης Γιεβχέν Κονοβάλετς (1891-1938) είναι ένας από τους ιδρυτές και πρώτους ηγέτες της Οργάνωσης Ουκρανών Εθνικιστών (OUN). Είναι υπεύθυνος για τη σφαγή των Μπολσεβίκων του Κιέβου. Προσωπικός φίλος του Αδόλφου Χίτλερ, ήδη από το 1922, κατέφυγε, το 1936, στη Ρώμη υπό την προστασία του Ντούτσε Μπενίτο Μουσολίνι. Κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού, δολοφονήθηκε, τον Μάιο του 1938, από τη σοβιετική NKVD στο Ρότερνταμ.

Οι τιμές αποδόθηκαν από την προεδρική φρουρά, την ίδια που ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν είχε προσκαλέσει, στις 14 Ιουλίου, να παρελάσει στις Ηλύσια Πεδία. Ο Κονοβάλετς είναι υπεύθυνος για πολλές σφαγές. Είναι εγκληματίας κατά της ανθρωπότητας. Το μήνυμα του σφετεριστή Ζελένσκι είναι σαφές: όχι μόνο η Ουκρανία δεν θα αποναζιστικοποιηθεί, όπως απαιτούν οι Ρώσοι, αλλά είναι και πάλι «ολοκληρωτικά εθνικιστική».

Στις 24 Αυγούστου, η Ουκρανία γιόρτασε την 35η επέτειο της ανεξαρτησίας της από τη Σοβιετική Ένωση, παρουσία αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων των Σκανδιναβικών-Βαλτικών κρατών (NB8) και του Ηνωμένου Βασιλείου. Όλοι δήλωσαν ότι η Ρωσία θέλει να εισβάλει και να προσαρτήσει την Ουκρανία. Επανέλαβαν ότι η Κριμαία, το Ντονμπάς και η Νοβοροσία είναι ουκρανικές. Κανείς δεν ανέφερε ότι η Κριμαία είχε διακηρύξει την αυτονομία της από τη Σοβιετική Δημοκρατία της Ουκρανίας, στις 15 Φεβρουαρίου 1991, δηλαδή περισσότερο από έξι μήνες πριν από την Ουκρανία. Αυτή η δημοκρατία αναγνωρίστηκε από την Ουκρανία, στις 19 Ιουνίου 1991, δηλαδή δύο μήνες πριν αυτή διακηρύξει την ανεξαρτησία της. Στις 5 Μαΐου 1992, η Κριμαία διακήρυξε την ανεξαρτησία της. Το Κίεβο σταμάτησε να καταβάλλει τις συντάξεις και τους μισθούς των Κριμαίων δημοσίων υπαλλήλων. Αυτή η δαπάνη καλύφθηκε από τη Μόσχα, το δεύτερο εξάμηνο του 1992 και ολόκληρο το 1993, έως ότου ο Ρώσος πρόεδρος, Μπορίς Γιέλτσιν, σταμάτησε να την αναλαμβάνει.

Δύο ημέρες αργότερα, στις 26 Αυγούστου, αφού έφυγαν οι επίσημοι προσκεκλημένοι, ο σφετεριστής Ζελένσκι απένειμε παράσημα σε μαχητές του μετώπου Ολεξάντριβσκα (Ντονμπάς) και ιδιαίτερα στον ταξίαρχο Αντρίι Μπιλέτσκι, διοικητή του 3ου Σώματος Στρατού.

Του απένειμε το χρυσό αστέρι, την ανώτατη ουκρανική διάκριση, αυτή των «Ηρώων της Ουκρανίας».

Ο ιστορικός Αντρίι Μπιλέτσκι είναι συγγραφέας μιας διατριβής για τον Ουκρανικό Εθνικό Στρατό (UPA) στην οποία εξυμνεί τη γενοκτονία περίπου εκατό χιλιάδων Πολωνών στη Βολυνία και τη σφαγή αρκετών δεκάδων χιλιάδων Εβραίων στο Μπαμπί Γιαρ. Ίδρυσε τον «Δεξιό Τομέα» και υπήρξε ένας από τους κύριους πρωταγωνιστές του πραξικοπήματος (που χαρακτηρίστηκε από την ατλαντιστική προπαγάνδα ως «Ευρωμαϊντάν» ή «επανάσταση της αξιοπρέπειας») που ανέτρεψε τον δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο, Βίκτορ Γιανουκόβιτς, τον Φεβρουάριο του 2014. Στη συνέχεια, ίδρυσε το Τάγμα Αζόφ και ηγήθηκε της σφαγής των ρωσόφωνων στο Ντονμπάς, και στη συνέχεια των μαχών της Μαριούπολης και του Μπαχμούτ.

Όπως όλοι οι «ολοκληρωτικοί εθνικιστές», ο Μπιλέτσκι ισχυρίζεται ότι οι πραγματικοί Ουκρανοί δεν είναι Σλάβοι, αλλά Βάραγγοι (δηλαδή Φινλανδοί Βίκινγκ). Για αυτούς, οι Βάραγγοι πρέπει να δώσουν την «τελική μάχη» κατά των Σλάβων. Το 2010, δήλωσε: «Η ιστορική αποστολή του έθνους μας σε αυτή την κρίσιμη στιγμή είναι να οδηγήσει τις Λευκές Φυλές του κόσμου σε μια τελική σταυροφορία για την επιβίωσή τους. Μια σταυροφορία εναντίον των Untermenschen [υποανθρώπων] με επικεφαλής τους σημίτες.» [3].

Και τώρα

Δεν μπορούμε πλέον να αγνοούμε τι συμβαίνει. Οι δυνάμεις του ιστορικού φασισμού, όχι παλαβοί νοσταλγοί παρελάσεων με στολές, αλλά οι άνθρωποι που φιλοδοξούν να συνεχίσουν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, έχουν ξυπνήσει. Άρχισαν να ξαναγράφουν την ιστορία. Χρησιμοποίησαν την αδιαφορία μας για να σβήσουν τη μνήμη των εγκλημάτων τους.

Η άμεση ευθύνη μας είναι να τους αρνηθούμε κάθε πολιτική ευθύνη προτού επιχειρήσουν να πάρουν την εκδίκησή τους και πυροδοτήσουν την αποκάλυψη.

Πρέπει να απαιτήσουμε άμεσες εκλογές στην Ουκρανία και την Ιαπωνία. Αυτές έχουν συγκλεισθεί στο Ισραήλ, αλλά πρέπει να διασφαλίσουμε ότι η προεκλογική εκστρατεία θα είναι ειλικρινής.

Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

[3] Παράθεμα από την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την υπόθεση της πτήσης MH17 (βλ. παράγραφο 360).. Citation extraite de la décision de la Cour européenne des Droits de l’homme dans l’affaire du vol MH17 (cf. paragraphe 360).

Τρίτη 2 Δεκεμβρίου 2025

Τιερί Μεϊσάν: Τι κρύβεται πίσω από τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις για την Ουκρανία;

 

Τι κρύβεται πίσω από τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις για την Ουκρανία;

Αγνοούμε τι ειπώθηκε στην Ουάσινγκτον, αλλά μπορούμε να υποθέσουμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έδειξαν αμετακίνητη στάση απέναντι στην Ουκρανία, ακόμη κι αν δεν ήθελαν να διακινδυνεύσουν να καταστρέψουν την ατλαντική αλληλεγγύη. Ο Τιερί Μεϊσάν παρουσιάζει εδώ όσα διαδραματίστηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της τρελής εβδομάδας.

عربي čeština Deutsch English Español français italiano Nederlands Português русский
Για να ικανοποιήσει το κίνημα MAGA, ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ πρέπει να αποκαταστήσει την οικονομική δύναμη της βαθιά χρεωμένης χώρας του, ενώ παράλληλα να κατευνάσει την ατλαντική πτέρυγα των δωρητών του. Ο Στιβ Γουίτκοφ και ο Τζάρεντ Κούσνερ έχουν ήδη καταλήξει σε συμφωνίες με τον Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν. Οι διαπραγματεύσεις υπό την προεδρία του Μάριο Ρούμπιο είναι απλώς ένας αντιπερισπασμός.

Για να κατανοήσει κανείς την εβδομάδα των διαπραγματεύσεων για την ειρήνη στην Ουκρανία, είναι πρωτίστως σημαντικό να διαγράψει τις ψευδείς πληροφορίες που έχουν διαδοθεί από τα κυρίαρχα ΜΜΕ: αντίθετα με ό,τι υπονόησαν, ποτέ οι Ευρωπαίοι δεν εγκρίθηκαν να συμμετάσχουν στις συνομιλίες της Γενεύης.

Είναι επίσης σκόπιμο να θυμηθούμε όσα εξηγούσα την προηγούμενη εβδομάδα [1]: ορισμένες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεν έχουν κανένα συμφέρον από την ειρήνη, μάλιστα την φοβούνται: αναμφίβολα θα προκαλούσε την πτώση τους.

Επομένως, δεν είναι τυχαίο ότι τα γερμανικά, βρετανικά και γαλλικά ΜΜΕ ισχυρίστηκαν ότι το σχέδιο ειρήνης της Γενεύης ήταν ένα ευρωπαϊκό έγγραφο. Το τόνισαν τόσο πολύ που εμείς οι ίδιοι αναπαράγαμε αυτό το ψεύδος πριν το διορθώσουμε.

Έχοντας θέσει τα παραπάνω, θα ανασκοπήσουμε την εξέλιξη των γεγονότων:

Όταν έγινε γνωστό το σχέδιο ειρήνης, που συντάχθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Ρωσία στη Φλόριντα [2], οι σχολιαστές υπό διαταγή το παρουσίασαν ως «εξωφρενικά φιλορωσικό».

Οι διαπραγματεύσεις της Γενεύης

Οι Ουκρανοί ζήτησαν να συντάξουν μαζί με τις Ηνωμένες Πολιτείες ένα αντισχέδιο. Διοργανώθηκαν συνομιλίες στη Γενεύη, στις 23 και 24 Νοεμβρίου.

Όμως, στις 22 Νοεμβρίου, Ευρωπαίοι της ΕΕ, καθώς και Βρετανοί, Νορβηγοί και Ιάπωνες, που συμμετείχαν όλοι στην συνάντηση κορυφής αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων του G20 στο Γιοχάνεσμπουργκ, εξέδωσαν κοινή δήλωση. Σε αυτή διαβάζουμε:
«Είμαστε πρόθυμοι να δεσμευτούμε ώστε η μελλοντική ειρήνη να είναι διαρκή. Είμαστε ξεκάθαροι ως προς την αρχή ότι τα σύνορα δεν πρέπει να αλλάζουν με τη βία. Είμαστε επίσης ανήσυχοι για τους προτεινόμενους περιορισμούς στις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις, που θα άφηναν την Ουκρανία ευάλωτη σε μια μελλοντική επίθεση.

Επαναλαμβάνουμε ότι η εφαρμογή στοιχείων σχετικών με την Ευρωπαϊκή Ένωση και σχετικών με τον ΝΑΤΟ θα απαιτούσε τη συγκατάθεση των μελών της ΕΕ και του ΝΑΤΟ αντίστοιχα.»

Η Γερμανία, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο έστειλαν λοιπόν —χωρίς να έχουν προσκληθεί— διπλωμάτες στο ξενοδοχείο Intercontinental όπου διέμεναν οι αποστολές των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ουκρανίας. Μπορούσαν να συνομιλήσουν με τη μία και με την άλλη, αλλά δεν εγκρίθηκαν να συμμετέχουν στις διαπραγματεύσεις.

Το έγγραφο, που διατέθηκε στο τέλος των συνομιλιών, αναπαράγει μόνο τα επιχειρήματα των Ουκρανών [3].

Δεν αναφέρεται πλέον αποναζιστικοποίηση της Ουκρανίας, ούτε ουδετερότητα της χώρας, ούτε συμμετοχή της ΕΕ στην ανασυγκρότησή της. Επομένως, είναι απαράδεκτο από ρωσική άποψη.

Παρουσιάζοντας το έργο του στον Τύπο, ο υφυπουργός Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, περιορίστηκε να δηλώσει ότι τα πράγματα προχωρούσαν για το καλύτερο. Αυτό πιθανώς επειδή η Ουκρανία είχε παραιτηθεί από το να ανακαταλάβει εδάφη που κατέλαβε/απελευθέρωσε η Ρωσία και αποδέχτηκε να αναγνωριστούν διεθνώς ως ρωσικά.

Η «συμμαχία των προθύμων»

Στις 25 Νοεμβρίου, η συμμαχία των προθύμων, που επιθυμούσαν, από την 1η Μαρτίου 2025, ο στρατηγός Πέτρ Πάβελ, πρόεδρος της Τσεχίας και πρώην πρόεδρος της στρατιωτικής επιτροπής του ΝΑΤΟ, και ο Κιρ Στάρμερ, Βρετανός πρωθυπουργός, συνήλθε μέσω τηλεδιάσκεψης.

Η έκφραση «συμμαχία των προθύμων» παραπέμπει στον πρόεδρο Τζορτζ Μπους και στη Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας του 2002. Τότε, επρόκειτο να συγκεντρώσει τους συμμάχους (εκτός από τη Γαλλία του Ζακ Σιράκ και τη Γερμανία του Γκέρχαρντ Σρέντερ) για να εισβάλουν στο Ιράκ. Αυτή η συμμαχία υποστήριζε ότι εκπροσωπεί το διεθνές δίκαιο. Για το σκοπό αυτό, το Ηνωμένο Βασίλειο είχε δημοσιοποιήσει επίσημα πολλές ψεύτικες ειδήσεις, οι οποίες αργότερα αποτέλεσαν αντικείμενο των εργασιών της Επιτροπής του Σερ Τζον Τσίλκοτ.

Το Ηνωμένο Βασίλειο είχε πανομοιότυπα δημοσιοποιήσει πληθώρα ψευδών ειδήσεων, οργανώνοντας μυστικά πτήσεις μη επανδρωμένων αεροσκαφών πάνω από τα βελγικά, δανικά, εσθονικά, νορβηγικά, πολωνικά και ρουμανικά αεροδρόμια. Προσέφερε τους δικούς του εμπειρογνώμονες στις μικρές αποπροσανατολισμένες χώρες και τους έδωσε τις δικές του απαντήσεις [4]. Τις έπεισε έτσι ότι η Ρωσία ετοιμαζόταν να επιτεθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ας θυμηθούμε ότι το Ηνωμένο Βασίλειο είχε δημιουργήσει, κατά τη διάρκεια της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ στην Ουαλία (2014), έναν μικρό ΝΑΤΟ εντός του ΝΑΤΟ — τη Διακλαδική Εκστρατευτική Δύναμη (JEF) —. Αποτελούταν από τη Δανία, την Εσθονία, τη Φινλανδία, την Ισλανδία, τη Λετονία, τη Λιθουανία, τη Νορβηγία, τις Κάτω Χώρες και τη Σουηδία, υπό βρετανική διοίκηση.

Αυτό το μίνι-ΝΑΤΟ ανέπτυξε την επιχείρηση «Nordic Warden» (Φύλακας του Βορρά) όταν αναφέρθηκαν ζημιές σε ένα υποβρύχιο καλώδιο στη Βαλτική Θάλασσα, το Estlink2. Όχι μόνο τα κράτη μέλη ξέχασαν ότι Ουκρανοί και/ή Αμερικανοί σαμποτάρισαν τους αγωγούς Nord Stream, αλλά πίστεψαν ότι οι ζημιές αυτών των καλωδίων μπορεί να προκλήθηκαν από τους Ρώσους.

Στις 5 Νοεμβρίου 2025, το Ηνωμένο Βασίλειο συμπεριέλαβε σε αυτή τη Διακλαδική Εκστρατευτική Δύναμη (JEF) την Ουκρανία, αν και δεν είναι μέλος του ΝΑΤΟ.

Η συνάντηση της «συμμαχίας των προθύμων» της 25ης Νοεμβρίου συν-προεδρεύτηκε από τον Εμανουέλ Μακρόν (πρόεδρο της Γαλλίας), τον Κιρ Στάρμερ (Πρωθυπουργό του Ηνωμένου Βασιλείου) και τον Φρίντριχ Μερτς (ομοσπονδιακό καγκελάριο της Γερμανίας). Αξίζει να σημειωθεί ότι ενώ συμμετείχαν 38 κράτη, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ, ο Τζορτζ Σόρος εκπροσωπήθηκε μέσω της Βορειομακεδόνισσας Ράντμιλα Σέκερινσκα, αναπληρώτριας γενικής γραμματέα του ΝΑΤΟ.

Ο πρόεδρος Μακρόν περιέγραψε τη γραμμή ισχυριζόμενος ότι όλοι οι συμμετέχοντες θα έπρεπε να παραμείνουν «ενωμένοι για να υποστηρίξουν μια δίκαιη, αξιοπρεπή και διαρκής ειρήνη για την Ουκρανία που θα διαφύλασσε την κυριαρχία της και θα εξασφάλιζε την ασφάλειά της μακροπρόθεσμα.»

Ο πρωθυπουργός Στάρμερ έδειξε άγρυπνος για αξιόπιστες εγγυήσεις ασφαλείας και για την ενίσχυση της αεράμυνας της Ουκρανίας. Το Λονδίνο, που δεν επιθυμεί να εμπλακεί σε αντιπαράθεση με τη Ρωσία, ελπίζει να καταφέρει να την απομονώσει πίσω από ένα «Σιδηρούν Παραπέτασμα» όπως είχε καταφέρει ο Γουίνστον Τσόρτσιλ κατά την ομιλία του στο Φούλτον.

Τέλος, ο καγκελάριος Μερτς έκρινε θετική μια κοινή θέση των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ουκρανίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τόνισε ότι τώρα ήταν ανάγκη να διαπραγματευθούμε με τη Ρωσία.

Οι «πρόθυμοι» άκουσαν μια αναφορά για τις διαπραγματεύσεις της Γενεύης στις οποίες μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν συμμετάσχει.

Οι τηλεφωνικές υποκλοπές

Στις 25 Νοεμβρίου, το οικονομικό πρακτορείο ειδήσεων Bloomberg δημοσίευσε τη μεταγραφή μιας τηλεφωνικής συνομιλίας, που είχε καταγραφεί χωρίς την γνώση τους στις 14 Οκτωβρίου, μεταξύ του Στηβ Γουίτκοφ, ειδικού απεσταλμένου του Ντόναλντ Τραμπ, και του Γιούρι Ουσάκοφ, πρώην Ρώσου πρέσβη στην Ουάσινγκτον που έγινε διπλωματικός σύμβουλος του Βλαντίμιρ Πούτιν. Το δημοκρατικό πρακτορείο ειδήσεων δημοσίευσε επίσης τη μεταγραφή μιας άλλης συνομιλίας, αυτή τη φορά της 29ης Οκτωβρίου, μεταξύ του ίδιου Ουσάκοφ και του Κιρίλ Ντμίτριεφ, του ειδικού απεσταλμένου του Πούτιν που τον εκπροσωπούσε στις διαπραγματεύσεις στη Φλόριντα [5]. Αμέσως, ο Κιρίλ Ντμίτριεφ χαρακτήρισε αυτή την δεύτερη υποκλοπή ως «ψεύτικη».

Το πρώτο τηλεφώνημα ήταν μια πρόταση του Γουίτκοφ ότι ο πρόεδρος Πούτιν θα έπρεπε να προτείνει ένα σχέδιο σε περίπου είκοσι σημεία με βάση το πρότυπο αυτού του προέδρου Τραμπ για τη Γάζα. Το δεύτερο υπέθετε ότι η Ρωσία είχε παίξει μεγάλο ρόλο στο σχέδιο ειρήνης της Φλόριντα.

Αυτές οι δύο συνομιλίες, που είχαν υποκλαπεί από μια μυστική υπηρεσία, χρησιμοποιούνταν για να πεισθούν ότι το σχέδιο της Φλόριντα είχε συντάξει μόνο η Ρωσία. Όμως, οποιοσδήποτε γνωρίζει πώς διεξάγονται τέτοιες διαπραγματεύσεις δεν μπορεί παρά μόνο να εκπλαγεί. Δεν επιτρέπουν με κανένα τρόπο να συμπεράνουμε ότι ο Γουίτκοφ θα ήταν Ρώσος κατάσκοπος, αλλά μόνο ότι έκανε τη δουλειά του.

Αρκεί να διαβάσει κανείς το σχέδιο για να διαπιστώσει ότι προβλέπει ότι η Ρωσία θα εκταμιεύσει 100 δισεκατομμύρια δολάρια για την ανοικοδόμηση της Ουκρανίας και ότι δεν αναγνωρίζει το Όμπλαστ της Οδησσού ως ρωσικό — αν και αυτό θα επέτρεπε να γίνει δεκτό το αίτημα της Υπερδνειστερίας να εγκαταλείψει τη Μολδαβία και να ενταχθεί στη Ρωσική Ομοσπονδία.

Σύμφωνα με την Wall Street Journal, όχι μόνο αυτές οι υποκλοπές δίνουν μια περικομμένη εικόνα των διαπραγματεύσεων, αλλά χάνουν το ουσιαστικό. Στις 7 Αυγούστου, ο Στηβ Γουίτκοφ φέρεται να είχε ενημερώσει τη «συμμαχία των προθύμων» ότι ο πρόεδρος Πούτιν ήταν πρόθυμος να παραιτηθεί από την Χερσώνα και την Ζαπορίζια αν η Ουκρανία αναγνώριζε την προσάρτηση ολόκληρου του Ντονμπάς (συμπεριλαμβανομένου του μικροσκοπικού τμήματος που εξακολουθεί να είναι ουκρανικό). Σκεπτικοί, οι Ευρωπαίοι φέρεται να είχαν απορρίψει αυτές τις προσεγγίσεις, πεπεισμένοι ότι ήταν ότι η Ρωσία ήθελε να κατακτήσει ολόκληρη την Ουκρανία και στη συνέχεια να επιτεθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση [6].

Κανείς δεν γνωρίζει ποια μυστική υπηρεσία πραγματοποίησε αυτές τις υποκλοπές, πάνω από ένα μήνα πριν από τη δημοσίευσή τους, αλλά τα μάτια μας στρέφονται αυθόρμητα στις όχθες του Τάμεση. Σε επίσκεψη του στο Κιργιζιστάν, ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν υπενθύμισε ότι στη χώρα του, η ακρόαση τηλεφωνικών συνομιλιών αποτελεί ποινικό αδίκημα [7].

Η βελγική άρνηση να κλέψει τα παγωμένα ρωσικά χρήματα

Στις 27 Νοεμβρίου, ο Μπαρτ Ντε Βέβερ, Βέλγος πρωθυπουργός, και το επιμελητήριο συμψηφισμού Clearstream έγραψαν δύο επιστολές στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Της υπέδειξαν ότι αντιτίθενται κατηγορηματικά στην κατάσχεση των 215 δισεκατομμυρίων δολαρίων παγωμένων ρωσικών καταθέσεων [8].

Σχεδόν όλοι οι εμπειρογνώμονες θεωρούν ότι η μετατροπή αυτών των παγωμένων περιουσιακών στοιχείων σε «δάνεια αποζημιώσεων» θα ισοδυναμούσε με κατάσχεση. Μόνο οι Βρετανοί ειδικοί ισχυρίζονται ότι η εξίσωση αυτού με κλοπή είναι «βλακεία».

Είναι αλήθεια ότι, σύμφωνα με μελέτη του Νορβηγικού Ινστιτούτου Διεθνών Υποθέσεων (NUPI), με τη μετανάστευση προσφύγων που θα προκαλούσε, μια ήττα της Ουκρανίας θα ήταν δύο φορές πιο δαπανηρή για την Ευρωπαϊκή Ένωση από τη συνέχιση της τρέχουσας κατάστασης [9].

Εάν τίποτα δεν αλλάξει, η Ουκρανία θα χρεοκοπήσει το αργότερο μέχρι τέλος Ιουνίου.

Η πτώση της προεδρικής διοίκησης της Ουκρανίας

Στις 28 Νοεμβρίου, ενώ ο Λευκός Οίκος προσκαλούσε τον μη εκλεγμένο πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι να συναντήσει τον εκλεγμένο πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ στην Ουάσινγκτον, το Εθνικό Γραφείο Αντιδιαφθοράς της Ουκρανίας (NABU) — με τη βοήθεια των 80 Αμερικανών επιθεωρητών που το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ του έχει διαθέσει — έκανε έρευνα στο σπίτι του Αντρίγι Γιερμάκ, του παντοδύναμου προέδρου της προεδρικής διοίκησης. Ενώ ο Τύπος είχε ανακοινώσει έρευνα στα γραφεία του Γιερμάκ, ήταν στο σπίτι του που οι ερευνητές τα έκαναν άνω κάτω, από τις έξι το πρωί μέχρι τις δεκατρείς. Κατάσχεσαν πολλά κινητά τηλέφωνα.

Ο κατηγορούμενος παραιτήθηκε αμέσως, αποφεύγοντας έτσι να λογοκριθεί από την Βερχόβνα Ράντα. Ανακοίνωσε την απόφασή του σε μια επιστολή στην εφημερίδα New York Post [10]. Γράφει εκεί: «Βεβηλώθηκα και η αξιοπρέπειά μου δεν προστατεύτηκε, αν και βρισκόμουν στο Κίεβο από τις 24 Φεβρουαρίου 2022. Συνεπώς, δεν θέλω να δημιουργήσω προβλήματα για τον Ζελένσκι· πηγαίνω στο μέτωπο (…) Αηδιάζω από την βρωμιά που κατευθύνεται εναντίον μου και αηδιάζω ακόμη περισσότερο από την έλλειψη στήριξης από όσους γνωρίζουν την αλήθεια».

Έτσι, από τη μία πλευρά ο Μάρκο Ρούμπιο συζητούσε τέσσερις ημέρες νωρίτερα με τον Αντρίγι Γιερμάκ στη Γενεύη, από την άλλη, οι ερευνητές του υπουργείου Εξωτερικών του απέκλεισαν τον Αντρίγι Γιερμάκ από την πολιτική ζωή.

Εκμεταλλευόμενος τον πόλεμο και τη διπολική φύση του Βολοντίμιρ Ζελένσκι, ο Αντρίγι Γιερμάκ, που κατά το δίκαιο ήταν μόνο το νούμερο 2 των πολιτών, είχε γίνει ο ισχυρότερος άνθρωπος της χώρας. Σύμφωνα με τους ερευνητές του NABU, αυτός ήταν που οι διεφθαρμένοι αποκαλούσαν «Αλί Μπαμπά», ο άνθρωπος που συντονίζει όλες τις δωροδοκίες και υπεξαιρέσεις. Ενώ κατηγορείται για περίπου εκατό εκατομμύρια ευρώ κλεμμένα από συμβόλαια ενέργειας, φέρεται να είχε στην πραγματικότητα κλέψει δισεκατομμύρια ευρώ από τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς.

Μετά από πολλούς άλλους, ο βουλευτής του κόμματος του Ζελένσκι, Γιούρι Καμέλτσουκ, επίσης φέρεται να είχε διαφύγει.

Ταυτόχρονα, στις 28 Νοεμβρίου, ο Βίκτορ Όρμπαν, Ούγγρος πρωθυπουργός και προσωπικός φίλος τόσο του Βλαντίμιρ Πούτιν όσο και του Ντόναλντ Τραμπ, πήγε στο Κρεμλίνο, επίσημα για να συζητήσει για την προμήθεια της χώρας του με ρωσικούς υδρογονάνθρακες, ανεπίσημα για να συνεχίσει τις επαφές μεταξύ Ουάσινγκτον και Μόσχας. Τον συνόδευε ο Μαρσέλ Μπίρο, σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας, ενώ τον πρόεδρο Πούτιν συνόδευε ο Γιούρι Ουσάκοφ, διπλωματικός σύμβουλος, του οποίου η συνομιλία με τον Στηβ Γουίτκοφ είχε υποκλαπεί [11].

Το ταξίδι του πρωθυπουργού Όρμπαν στη Μόσχα παραβίαζε την «αλληλεγγύη της Ευρωπαϊκής Ένωσης», αλλά συμφωνούσε με την ειδική άδεια που του είχε παραχωρήσει ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ για να διαπραγματευτεί την προμήθεια υδρογονανθράκων της χώρας του.

Επιστροφή στη Φλόριντα

Σύμφωνα με διάταγμα του μη εκλεγμένου προέδρου, η ουκρανική αντιπροσωπεία, που θα συμμετάσχει στις ειρηνευτικές συνομιλίες στη Φλόριντα, περιλαμβάνει εννέα άτομα, μεταξύ των οποίων ο γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας και Άμυνας, Ρουστέμ Ουμέροφ (σε φυγή), τον αρχηγό της Στρατιωτικής Αντικατασκοπίας, στρατηγό Κιρίλ Μπουντάνοφ, τον αναπληρωτή αρχηγό του SBU, στρατηγό Ολεξάντερ Ποκλάντ, και τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας, τον ριζοσπαστικό εθνικιστή στρατηγό Αντρίγι Γνάτοφ. Ωστόσο, δεν είναι απίθανο ο Αντρίγι Γιερμάκ να είναι στο ταξίδι παρότι έχει παραιτηθεί.

Ο Ρουστέμ Ουμέροφ, που προηγουμένως προέδρευε του Ουκρανικού Κυρίαρχου Ταμείου, είχε έρθει στις Ηνωμένες Πολιτείες λίγο πριν από τις διαπραγματεύσεις στη Φλόριντα. Συνομίλησε με τον Κας Πατέλ, διευθυντή του FBI. Πάντως, ο Ουμαρόφ είναι πιθανώς πράκτορας της CIA που τον εξυπηρέτησε με τον βουλευτή Μουσταφά Αμπντούλτζεμιλ Τζεμιλόγλου (με ψευδώνυμο Μουσταφά Τζεμίλεφ) [12]. Είναι πιθανό να έχει συνάψει συμφωνία με την αμερικανική δικαιοσύνη. Ήταν αυτός που διαβεβαίωσε τον Στηβ Γουίτκοφ ότι ο Ζελένσκι θα αποδέχεται το σχέδιο της Φλόριντα. Το γεγονός ότι ηγείται αυτή την εβδομάδα της ουκρανικής αντιπροσωπείας, ενώ έχει ήδη διαφύγει, φαίνεται να δείχνει ότι η Ουάσινγκτον κρατά όλα τα φύλλα στο χέρι της.

Τελευταίος γύρος προθέρμανσης

Την ώρα που γράφουμε, τίποτα δεν έχει διαρρεύσει από τη συνάντηση της Ουάσινγκτον. Ωστόσο, στις 30 Νοεμβρίου, η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τηλεφώνησε στον Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Τον διαβεβαίωσε ότι η Ουκρανία πρέπει να αντέξει, παρά τον βομβαρδισμό των ενεργειακών της κέντρων από τον ρωσικό στρατό.

Στη συνέχεια, ο Μαρκ Ρούτε, γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, τον κάλεσε επίσης. Φαίνεται ότι ήταν λιγότερο ενθουσιώδης και ήταν επιφυλακτικός σχετικά με την αμερικανική υποστήριξη.

Τέλος, ο Εμανουέλ Μακρόν, Γάλλος πρόεδρος, κάλεσε τον μη εκλεγμένο ομόλογό του να τον συναντήσει στο Παρίσι, την επόμενη ημέρα, 1η Δεκεμβρίου. Θα μπορεί μόνο να διατηρήσει την ψευδαίσθηση. Στις 17 Νοεμβρίου, είχε μεγαλοπρεπώς υπογράψει έγγραφα πώλησης 100 αεροσκαφών Rafale, συστημάτων αεράμυνας SAMP/T, σύγχρονων ραντάρ για αεράμυνα, αερομεταφερόμενων πυραύλων και κατευθυνόμενων αεροπορικών βομβών στην Ουκρανία. Στην πραγματικότητα, δεν ήταν συμβόλαια, αλλά «δηλώσεις πρόθεσης». Η χρηματοδότηση αυτών των θαυμαστών πωλήσεων δεν ήταν εξασφαλισμένη και η κατασκευή τους από τη Dassault Aviation δεν θα μπορούσε να ξεκινήσει πριν από πέντε ή δέκα χρόνια.

Εν τω μεταξύ, οι Στηβ Γουίτκοφ και ο Τζάρεντ Κούσνερ θα βρίσκονται στο Κρεμλίνο.

Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

[1] “Η πτώση του καθεστώτος Ζελένσκι και των συμμάχων του”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 25 novembre 2025.

[2] « Le plan de paix Trump pour l’Ukraine », Réseau Voltaire, 20 novembre 2025.

[3] « Plan ukrainien pour la paix », Réseau Voltaire, 24 novembre 2025.

[6] «Make Money Not War: Trump’s Real Plan for Peace in Ukraine», Drew Hinshaw, Benoit Faucon, Rebecca Ballhaus, Thomas Grove and Joe Parkinson, The Wall Street Journal, December 1, 2025.

[9] To scenarier for krigen i Ukraina: Hva betyr de for Europa – og hva vil det koste? ou version anglaise : Europe’s choice: Military and economic scenarios for the War in Ukraine, Erlend Bjørtvedt, Karsten Friis, Trygve Johannes Smidt, John Karlsrud, Olav Slettebø, Ole Martin Stormoen and Casper Waagbø, Corisk & Norwegian Institute of International Affairs, November 28, 2025.

[12] « L’Ukraine et la Turquie créent une Brigade internationale islamique contre la Russie », par Thierry Meyssan, Télévision nationale syrienne, Réseau Voltaire, 12 août 2015.

Τιερί Μεϊσάν

Πολιτικός σύμβουλος, πρόεδρος-ιδρυτής του Δικτύου Βολταίρος και της διάσκεψης Axis for Peace. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά: Sous nos yeux - Du 11-Septembre à Donald Trump.

Τι κρύβεται πίσω από τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις για την Ουκρανία;

Η πτώση του καθεστώτος Ζελένσκι και των συμμάχων του

Το ψέμα ως όπλο διακυβέρνησης

Αφιέρωση για τις επιθέσεις της 13ης Νοεμβρίου 2015

Ποιο παιχνίδι παίζουν η Γερμανία, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο στον ΟΗΕ και στη Διεθνή Οργάνωση Ατομικής Ενέργειας;

Η στιγμή της αλήθειας: Η Δύση αντιμέτωπη με τις ρωσικές στρατιωτικές εξελίξεις

 Les articles de cet auteur Envoyer un message

Δίκτυο Βολταίρος

Βολταίρος, Διεθνής Έκδοση

ΦακόςΕν συντομίαΣυζητήσεις