Τιερί Μεϊσάν: Το ψέμα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 καθορίζει ακόμη τη ζωή όλων μας

 

Το ψέμα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 καθορίζει ακόμη τη ζωή όλων μας

του Τιερί Μεϊσάν

Τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 δεν ανήκουν στο παρελθόν. Βρίσκουν άμεση συνέχεια στους πολέμους της Ουκρανίας, της Παλαιστίνης και του Ιράν. Είναι δυνατόν να κάνει κανείς λάθος για τον εχθρό και να μένει με τα μάτια καρφωμένα, γεμάτα θαυμασμό, σε μια δύναμη που σπέρνει το χάος και τη δυστυχία. Όμως το να κρύβει κανείς την αλήθεια από τον εαυτό του δεν οδηγεί παρά στο να βυθιστεί και ο ίδιος, με τη σειρά του, στο χάος και τη δυστυχία.

Δίκτυο Βολταίρος | Παρίσι (Γαλλία) | 15 septembre 2026

Deutsch English Español français italiano Nederlands Português русский Türkçe

Καταγγέλλοντας το πραξικόπημα της 11ης Σεπτεμβρίου, ο πρόεδρος Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ εγγυήθηκε την ειρήνη για τη χώρα του. Δυστυχώς, διαγράφηκε από την πολιτική ζωή από τους ίδιους τους φίλους του. Οι τελευταίοι πρέπει τώρα να αντιμετωπίσουν τον στρατό των ΗΠΑ.

Η 25η επέτειος των γεγονότων της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 έδωσε αφορμή, στην Ευρώπη, για την αδιάκοπη επανάληψη των αντιφάσεων που η ατλαντική προπαγάνδα εκτοξεύει από εκείνες τις επιθέσεις.

Αν φροντίζει κανείς να λέει ψέματα, να λέει πάντα ψέματα, να λέει ακόμη ψέματα, ακόμη και 25 χρόνια μετά, είναι επειδή το διακύβευμα βρίσκεται ακόμη εκεί: οι σφαγές συνεχίζονται στην Ουκρανία, στην Παλαιστίνη, στον Λίβανο, στη Συρία, στο Ιράκ, στην Υεμένη και στο Ιράν. Όμως δεν μπορεί κανείς να τις κατανοήσει αν δεν τις συνδέσει με αυτό που παίχτηκε εκείνη την ημέρα.

Σήμερα εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι είναι πεπεισμένοι ότι οι τρεις πύργοι του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου δεν κατέρρευσαν από τα χτυπήματα δύο αεροσκαφών γραμμής και ότι κανένα αεροσκάφος δεν χτύπησε το Πεντάγωνο. Αλλά είναι πολύ λιγότεροι αυτοί που παραδέχονται, όπως εγώ απέδειχνα τότε, ότι αυτές οι επιθέσεις δεν ήταν παρά μια σκηνοθεσία που αποσκοπούσε στη συγκάλυψη ενός πραξικοπήματος.

Κι όμως, ο πρόεδρος Μπους καθαιρέθηκε πράγματι από τα καθήκοντά του, στις 9:35, από τον σύμβουλό του για την αντιτρομοκρατία, Ρίτσαρντ Κλαρκ [1]. Ο Λευκός Οίκος εκκενώθηκε εντελώς. Όλοι οι βουλευτές, γερουσιαστές και αντιπρόσωποι, καθώς και ορισμένοι από τους συνεργάτες τους, οδηγήθηκαν από τη Μυστική Υπηρεσία στο καταφύγιο του Γκρίνμπριερ, 40 χιλιόμετρα από την Ουάσινγκτον. «Για την ασφάλειά τους», κλείστηκαν εκεί μέσα.

Επί μερικές ώρες, μια μυστηριώδης «κυβέρνηση συνέχειας» ανέλαβε την πραγματική εξουσία. Είχε δημιουργηθεί από τον πρόεδρο Ντουάιτ Αϊζενχάουερ κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου [2]. Αλλά σύμφωνα με το προεδρικό διάταγμα της εποχής, δεν θα έπρεπε να είχε ενεργοποιηθεί παρά μόνο σε περίπτωση πυρηνικού πολέμου, αν ο πρόεδρος, ο αντιπρόεδρος και οι πρόεδροι των δύο σωμάτων είχαν πεθάνει ή ήταν ανίκανοι να συνεχίσουν τα καθήκοντά τους.

Ο πρόεδρος Μπους μεταφέρθηκε από τη μια στρατιωτική βάση στην άλλη. Τερμάτισε την πορεία του σε αυτή του Όφατ, έδρα της στρατηγικής διοίκησης (δηλαδή της δύναμης αποτροπής), όπου τον περίμεναν ο Γουόρεν Μπάφετ και τα μεγάλα αφεντικά των ανώτερων ορόφων του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου [3].

Επί επτά ώρες, ο Τζορτζ Ου. Μπους διαπραγματευόταν την επιβίωσή του. Συμφωνήθηκε ότι θα παρέμενε στη θέση του αν δεχόταν να εφαρμόσει το πρόγραμμα που του παρουσίαζαν. Δειλά, δέχτηκε. Η εξουσία του αποδόθηκε γύρω στις 16:30 και μπόρεσε να επιστρέψει στην Ουάσινγκτον.

Το εγχειρίδιο των συνωμοτών, Coup d’état: A Practical Handbook (Πραξικόπημα: Πρακτικό Εγχειρίδιο) του Έντουαρντ Λούτβακ, εξετάζει πολλά παραδείγματα πραξικοπημάτων για να καταλήξει ότι δεν μπορούν να πετύχουν παρά μόνο αν είναι αόρατα [4]. Αυτό συνέβη εκείνη την ημέρα: ένα αόρατο πραξικόπημα, αφού ο πρόεδρος παρέμεινε στη θέση του.

Από αυτή τη στιγμή, οι ΗΠΑ άλλαξαν ριζικά. Επανήλθαν στο εγκληματικό παρελθόν τους, αυτό της γενοκτονίας των Αμερικανών Ιθαγενών και των διαδοχικών πολέμων τους. Απέκτησαν μια μυστική πολιτική αστυνομία, με 112.000 υπαλλήλους [5]. Γενίκευσαν τα βασανιστήρια [6], ασκώντας τα ακόμη και στον Λευκό Οίκο [7]. Απήγαγαν 280.000 ανθρώπους και τους βασάνισαν σε διεθνή ύδατα [8]. Σφαγίασαν περισσότερο από ένα εκατομμύριο ανθρώπους στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ [9].

Η Γερμανία και η Γαλλία ήταν τα μόνα έθνη που αντιτάχθηκαν στον πόλεμο κατά του Ιράκ. Αλλά στις 9 Δεκεμβρίου 2003, ο τηλεοπτικός σταθμός France2, στο βραδινό δελτίο ειδήσεών του, έδωσε τον λόγο στον Έντουαρντ Λούτβακ. Δήλωσε: «Ο Σιράκ έχει έναν λογαριασμό να πληρώσει στην Ουάσινγκτον! Έχει έναν μεγάλο λογαριασμό να πληρώσει στην Ουάσινγκτον. Και στην Ουάσινγκτον, υπάρχει προφανώς μια απόφαση να του κάνουν να πληρώσει τον λογαριασμό. Ο Σιράκ ήθελε να φάει και να καταβροχθίσει εις βάρος των ΗΠΑ στη διπλωματική σκηνή και, προφανώς, θα πληρώσει!»

Οι φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν από τις ΗΠΑ θα έπρεπε να είχαν τελειώσει με τις εκλογές του 2016. Αυτή ήταν η υπόσχεση του Ντόναλντ Τραμπ, πολλές φορές ειπωμένη και επαναλαμβανόμενη. Έθεσε μεν τέλος στη χρηματοδότηση από τις ΗΠΑ της αλ-Κάιντα και των ομοιών της, αλλά οι σφαγές συνεχίστηκαν με άλλες ονομασίες. Αν και μπλέχτηκε σε κάθε λογής υποθέσεις, συμπεριλαμβανομένων δύο διαδικασιών καθαίρεσης, προδομένος από σχεδόν όλη του την ομάδα, και αν και εμποδίστηκε η επανεκλογή του, επέστρεψε το 2024.

Όλοι μας διαπιστώσαμε ότι, αρνούμενος τις αρχές που πάντα υπερασπιζόταν, εξαπέλυσε έναν άχρηστο και άδικο πόλεμο κατά του Ιράν. Γιατί κατά του Ιράν;

Στις 23 Σεπτεμβρίου 2010, ενώ οι ΗΠΑ ετοιμάζονταν να επιτεθούν στο Ιράν, ο πρόεδρος Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ εκφώνησε μια ιστορική ομιλία ενώπιον της γενικής συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών [10]. Εξήγησε ότι οι πόλεμοι κατά του αφγανικού λαού και κατά του ιρακινού λαού είχαν επίσημα ξεκινήσει επειδή οι κυβερνήσεις τους είχαν συμμετάσχει στην οργάνωση των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου. Στα μάτια των Ηνωμένων Εθνών, επομένως, αυτές δεν είναι εσωτερικές υποθέσεις των ΗΠΑ, αλλά διεθνείς πράξεις πολέμου. Έτσι ζήτησε το άνοιγμα έρευνας από τα Ηνωμένα Έθνη για αυτά τα γεγονότα που πολλοί θεωρούν αντιφατικά. Έπειτα εξέθεσε το προσωπικό του όραμα της πολιτικής ως ιερού λειτουργήματος στην υπηρεσία του λαού του.

Κατάπληκτος, ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα, πρώην πράκτορας της CIA, έσπευσε, την επομένη κιόλας, στα κύματα του BBC στα φαρσί (δηλαδή στα περσικά) [11]. Αναγνώρισε το δικαίωμα του Ιράν στην ατομική ενέργεια και ζήτησε, σε αντάλλαγμα, το Ιράν να εγκαταλείψει τον φάκελο της 11ης Σεπτεμβρίου.

Επειδή ο πρόεδρος Ομπάμα δεν το διευκρίνισε, πρέπει να γνωρίζουμε ότι οι έρευνες του Ιράν για πυρηνικά δεν αφορούν πλέον από το 1988 στρατιωτικές εφαρμογές, αλλά μια πολιτική εφαρμογή: τη σύντηξη. Θα επέτρεπε να χειραφετηθούν τα αναπτυσσόμενα κράτη παρέχοντάς τους μια σχεδόν άπειρη ενέργεια.

Για την ιστορία, ο σύμβουλός του σε θέματα επικοινωνίας που είχε οργανώσει αυτή τη συνέντευξη, Μπεν Ρόουντς, ήταν ο άνθρωπος που είχε συντάξει δύο γελοίες εκθέσεις για να θάψει δημοκρατικές συζητήσεις: αυτή για τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου και αυτή για την εισβολή και την κατοχή του Ιράκ.

Λίγες εβδομάδες αργότερα, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου, τον διέψευσε. Ανακοίνωσε ότι ο απόλυτος σκοπός του ήταν να εμποδίσει το Ιράν και το Πακιστάν να συνεχίσουν τις έρευνές τους για την πυρηνική σύντηξη [12]. Δήλωνε έτσι ότι δεν ανησυχούσε για τους συμπολίτες του, αλλά μόνο για τη διατήρηση της κυριαρχίας του κόσμου από τις μεγάλες ενεργειακές εταιρείες.

Επί δύο χρόνια, η ειρήνη επέστρεψε σταδιακά στον κόσμο. Αλλά, προδομένος από τους δικούς του, ο Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ δεν μπόρεσε να παρουσιάσει τον επικεφαλής του γραφείου του για να τον διαδεχθεί, ενώ οι άλλοι συνεργάτες του, συμπεριλαμβανομένου του αντιπροέδρου του, Χαμίντ Μπαγκαΐ, συνελήφθησαν για μυστικούς λόγους, δικάστηκαν κεκλεισμένων των θυρών και καταδικάστηκαν σε 15 χρόνια κάθειρξης [13].

Ο πόλεμος κατά του Ιράν, της 28ης Φεβρουαρίου 2026, δεν ανταποκρίνεται σε καμία νέα κατάσταση. Δεν είναι παρά η επανάληψη αυτού που είχε διακοπεί από τον πρόεδρο Ομπάμα, το 2010. Οι δικαιολογίες που δόθηκαν από την προπαγάνδα είναι καθαρές επινοήσεις. Ποτέ δεν υπήρξαν 40.000 Ιρανοί δολοφονημένοι από τους Φρουρούς της Επανάστασης. Εξάλλου, το κύμα νέων που κατατάσσονται σε αυτό το σώμα από την αρχή αυτού του πολέμου αρκεί για να το αποδείξει: γνωρίζουν ότι δεν δολοφονούν τον λαό τους, αλλά τον προστατεύουν.

Ο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος ήταν η πρώτη προσωπικότητα που χλεύασε την επίσημη εκδοχή της 11/9, εξελέγη το 2016 για να πει την αλήθεια για τις επιθέσεις. Ωστόσο, το 2026, ευθυγραμμίστηκε με το «βαθύ κράτος» και επέλεξε να αποκοιμηθεί κατά τη διάρκεια της τελετής στο Πεντάγωνο. Εν τω μεταξύ, οι πρώην υποστηρικτές του προετοιμάζουν τη συνέχιση της αντίστασης γύρω από τον Τάκερ Κάρλσον

Το να διηγείται κανείς, 25 χρόνια μετά, τις ίδιες ανοησίες για τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου δεν μπορεί να εξηγηθεί. Ήταν δυνατόν να αγνοήσει κανείς τους νόμους της φυσικής υπό το κράτος της συγκίνησης. Σήμερα, το να επιμένει κανείς να ισχυρίζεται ότι οι δίδυμοι πύργοι κατέρρευσαν πάνω στους εαυτούς τους εξαιτίας των καυσίμων των αεροσκαφών και ότι ο πύργος 7 τους μιμήθηκε, ή ακόμη ότι ένα αόρατο αεροσκάφος χτύπησε μια πύλη στο ισόγειο του Πενταγώνου χωρίς να χαλάσει το πλαίσιο, εμπίπτει στην πίστη ή την ψυχιατρική.

Αν οι πολιτικοί μας υπεύθυνοι και οι δημοσιογράφοι μας δεν έχουν εξήγηση για αυτές τις επιθέσεις, ας το αναγνωρίσουν. Δεν είναι υποχρεωμένοι να προσχωρήσουν στην ανάλυσή μου. Στη χώρα του Ντεκάρτ, θα περηφανεύονται ότι είναι ορθολογικοί.

Τιερί Μεϊσάν

Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

[1] Against All Enemies: Inside America’s War on Terror—What Really Happened, Richard A. Clarke, Free Press (2004).

[2] The Government of Emergency: Vital Systems, Expertise, and the Politics of Security, Stephen J. Collier & Andrew Lakoff, Princeton University Press (2021).

[3] «BEST OF 2011: Military Insiders Tell of Bush 9/11 Visit for the First Time», Bill Kelly, PBS, December 26, 2011.

[4] Coup d’état : A Practical Handbook, Edward Luttwak, A Fawcett Premier Book (1969).

[5] Top Secret America: The Rise of the New American Security State, Dana Priest & William M. Arkin, Little, Brown and Company (2011).

[6] Committee Study of the Central Intelligence Agency’s Detention and Interrogation Program, Επιτροπή Πληροφοριών της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών (SSCI) (2012). Η γερουσιαστής Ντιάν Φάινσταϊν δημοσίευσε μόνο ό,τι είχε ανακαλύψει για τις πρακτικές της CIA, δηλαδή για μερικές εκατοντάδες θύματα. Κατόπιν συμφωνίας με την κυβέρνηση Μπους, απέφυγε να δημοσιεύσει ό,τι αφορά τις 17 πλωτές φυλακές του Ναυτικού.

[7] “Sources: Top Bush Advisors Approved ‘Enhanced Interrogation,’” Jan Crawford Greenburg et al., ABC News, April 9, 2008. «Torture Is the Ticking Time-Bomb: Why the Necessity Defense Fails», George Hunsinger, Dialog: A Journal of Theology, Volume 47, Number 3.

[8] Σύμφωνα με την οργάνωση Reprieve, το Ναυτικό των ΗΠΑ χρησιμοποίησε 17 πλοία με επίπεδο πυθμένα για να βασανίσει 280.000 Άραβες. Αυτή η κατηγορία παρουσιάστηκε στη Βουλή των Κοινοτήτων στο Λονδίνο, αλλά δεν αποτέλεσε αντικείμενο δημοσίευσης. «Prison ships, torture claims, and missing detainees», Duncan Campbell & Richard Norton-Taylor, The Guardian, 2 Ιουνίου 2008.

[9] «2001-2021 : Bilan provisoire de la "guerre sans fin" » (2001-2021: Προσωρινός απολογισμός του "ατέρμονου πολέμου"), Réseau Voltaire, 2 septembre 2021.

[10] «General Debate of the 65th Session of the General Assembly of the United Nations», Mahmoud Ahmadinejad, United Nations, September 23, 2010.

[11] «In full: Obama speaks to BBC Persian», Bahman Kalbasi, BBC, September 24, 2010.

[12] « A World View Interview with Benjamin Netanyahu », Les nouvelles, 2011.

[13] « Procès secret : 15 ans de prison ferme pour le vice-président d’Ahmadinejad », Réseau Voltaire, 28 mars 2018.

Τιερί Μεϊσάν: Μετά το Μνημόνιο του Ισλαμαμπάντ

 

Μετά το Μνημόνιο του Ισλαμαμπάντ

του Τιερί Μεϊσάν

Ενώ οι Άραβες του Περσικού Κόλπου συμπέραναν από τον πόλεμο κατά του Ιράν ότι το Ισραήλ είναι ένας θηρευτής και ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι ο χωροφύλακας του κόσμου, οι ΗΠΑκιακοί εξακολουθούν να μην ξέρουν τι να σκεφτούν για τον Μπενιαμίν Νετανιάχου και τον συνασπισμό του. Οι «αναθεωρητικοί σιωνιστές» επιχειρούν να εισάγουν φιλοϊσραηλινούς υποψηφίους στα Ρεπουμπλικανικά και Δημοκρατικά κόμματα, ενώ η πλειοψηφία των ψηφοφόρων δεν επιθυμεί πλέον να υποστηρίξει αυτό το γενοκτονικό κράτος. Επιπλέον, επιχειρούν να στρέψουν τους Άραβες του Κόλπου κατά του Ιράν και να επαναλάβουν την ισραηλινή επιχείρηση στον Λίβανο.

Δίκτυο Βολταίρος | Παρίσι (Γαλλία) | 30 juin 2026

Deutsch Español français italiano Português

Οι γονείς του Ραμ Εμάνουελ και του Μπενιαμίν Νετανιάχου διατηρούσαν ήδη πολύ στενούς δεσμούς.

Το Μνημόνιο του Ισλαμαμπάντ [1] δεν εγκαθίδρυσε απλώς την ειρήνη στον Περσικό Κόλπο. Όρισε επίσης ότι το Ιράν θα λάβει 300 δισεκατομμύρια δολάρια, όχι ως «πολεμικές αποζημιώσεις», αλλά ως «επένδυση». Με τον τρόπο αυτό, επικύρωσε, χωρίς να το δηλώσει ρητά, τη νίκη της Ισλαμικής Δημοκρατίας.

Αυτή η νίκη δεν σημαίνει στρατιωτική ήττα των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά πολιτική ήττα μιας συγκεκριμένης παράταξης εντός των ΗΠΑ. Αυτοί που έχασαν είναι οι παραδοσιακοί υποστηρικτές του Ισραήλ που αρνούνται να λάβουν υπόψη τους τις σφαγές αμάχων στις οποίες επιδίδεται το λεγόμενο «εβραϊκό κράτος» στην Παλαιστίνη και τον Λίβανο.

Η ήττα των αναθεωρητικών σιωνιστών

Η τύφλωση των συνεργών του κράτους του Ισραήλ εξηγείται από την αδυναμία τους να κρίνουν αυτό το κράτος βάσει του τι πράττει και όχι βάσει του τι ισχυρίζεται ότι είναι. Συγχέουν το όνειρό τους για μια πατρίδα που θα αποτελούσε καταφύγιο για τα θύματα των ευρωπαϊκών πογκρόμ με την πραγματικότητα, η οποία είναι ένα κράτος που κυβερνάται από φασίστες, με την ιστορική σημασία του όρου.

Αυτή η σύγχυση είναι ακόμη πιο αξιοπερίεργη δεδομένου ότι είχαν ορθώς διακρίνει μεταξύ αμάχων και μαχητών κατά την παλαιστινιακή επιχείρηση «Πλημμύρα της Αλ-Άκσα». Ορισμένοι εξ αυτών δεν αμφισβήτησαν το αναφαίρετο δικαίωμα των Παλαιστινίων να αντιστέκονται στην ισραηλινή κατοχή, αλλά κατήγγειλαν τις σφαγές αμάχων. Πράττοντας αυτό, χλεύαζαν τη μνήμη του Ιζ αλ-Ντιν αλ-Κασάμ (1882-1935) — του οποίου το όνομα φέρουν οι ταξιαρχίες της Χαμάς. Μακριά από το να υπήρξε αντιστασιακός, ο άνθρωπος αυτός ήταν πρωτίστως ένας αντισημίτης που καυχιόταν για τις σφαγές Εβραίων αμάχων.

Σήμερα, οι «αναθεωρητικοί σιωνιστές», δηλαδή οι οπαδοί του Βλαντίμιρ Ζεέβ Ζαμποτίνσκι, συσπειρώνονται γύρω από τον Μπενιαμίν Μιλεϊκόφσκι-Νετανιάχου για να ανατρέψουν τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ. Βασίζονται σε όλους εκείνους που ζουν στη σύγχυση που μόλις περιέγραψα.

Επιτρέψτε μου να υπενθυμίσω ότι οι «αναθεωρητικοί σιωνιστές», οπαδοί του Ζαμποτίνσκι, πάντοτε αντιτίθεντο σφοδρά στους (σκέτους) «σιωνιστές» του Τέοντορ Χερτσλ. Οι δύο ομάδες έχουν διεξαγάγει σφοδρό πόλεμο μεταξύ τους, από της συμμαχίας του Ζαμποτίνσκι με τους Ουκρανούς «ριζοσπάστες εθνικιστές» για τη σφαγή Σοβιετικών Εβραίων, μέχρι την υποστήριξη του Ζαμποτίνσκι στον ντούτσε Μπενίτο Μουσολίνι [2], ή ακόμη και τις διαπραγματεύσεις με τους Ναζί για την κατάσχεση των περιουσιών Ούγγρων σιωνιστών [3]. Βεβαίως, αυτή η σύγκρουση τέθηκε σε αναστολή από τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Ντέιβιντ Γκρουν-Μπεν Γκουριόν, κατά τη δημιουργία του κοινού τους κράτους, υπό τον όρο ότι ποτέ η νεκρική σορός του Ζαμποτίνσκι δεν θα ενταφιαζόταν στο Ισραήλ. Ωστόσο, η σύγκρουση αυτή έχει αναζωπυρωθεί σήμερα με το «νομοθετικό πραξικόπημα» που τροποποίησε τους θεμελιώδεις νόμους της χώρας και προετοίμασε τη δικτατορία. Κατά τα τελευταία τρία χρόνια, η πλειοψηφία των Ισραηλινών διαδήλωσε θορυβωδώς κατά αυτών των «μεταρρυθμίσεων», υποστηριζόμενη από τη συντριπτική πλειοψηφία των πρώην ανώτατων αξιωματικών του στρατού και των υπηρεσιών ασφαλείας.

Οι σφαγές στις οποίες έχουμε παραστεί δεν προέκυψαν από το πουθενά. Αποτελούν την εφαρμογή μιας πολιτικής που είχε ήδη εφαρμοστεί τη δεκαετία του 1920, δηλαδή πριν από τον ναζισμό· μιας πολιτικής που καταδικάστηκε παγκοσμίως μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Η διαδοχή του Ντόναλντ Τραμπ

Οι υποστηρικτές αυτής της πολιτικής στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν συσπειρωθεί γύρω από το Ίδρυμα Άντελσον, που φέρει το όνομα του Ουκρανού ιδιοκτήτη καζίνο στο Λας Βέγκας. Αρχικά χρηματοδότησαν την υποψηφιότητα του Μάρκο Ρούμπιο το 2016, και στη συνέχεια εκείνη του Ντόναλντ Τραμπ το 2023. Σήμερα, προωθούν, από τη ρεπουμπλικανική πλευρά, εκ νέου τον Μάρκο Ρούμπιο, και από τη δημοκρατική πλευρά, τον Ραμ Εμάνουελ [4].

Ο τελευταίος είναι γιος ενός αναθεωρητικού σιωνιστή, του Μπέντζαμιν Άουερμπαχ, μέλους της τρομοκρατικής οργάνωσης Ιργκούν, ο οποίος εγκατέλειψε το Ισραήλ μετά τη δολοφονία του ειδικού απεσταλμένου των Ηνωμένων Εθνών, κόμη Φόλκε Μπερναντότ, το 1948.

Κατά την προεδρία του Τζορτζ Χ. Μπους (του 41ου προέδρου), ο Ραμ Άουερμπαχ-Εμάνουελ κατατάχθηκε εθελοντικά στις Ισραηλινές Δυνάμεις Άμυνας (IDF) προκειμένου να συμμετάσχει στον Πόλεμο του Κόλπου κατά του Ιράκ.

Ο Ραμ υπήρξε ένας από τους συμβούλους του Δημοκρατικού προέδρου Μπιλ Κλίντον.

Επί του Ρεπουμπλικανού προέδρου Τζορτζ Ο. Μπους, ο Ραμ διετέλεσε βουλευτής στην πολιτεία του Ιλινόις.

Επί της προεδρίας του Μπαράκ Ομπάμα, έγινε επικεφαλής του προεδρικού επιτελείου, δηλαδή γενικός γραμματέας του Λευκού Οίκου.

Κατά τη δεύτερη θητεία Ομπάμα και την πρώτη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ, διετέλεσε δήμαρχος του Σικάγο. Με αυτή την ιδιότητα, έκλεισε περίπου πενήντα δημόσια σχολεία σε μαύρες και λατινοαμερικανικές γειτονιές — τον μεγαλύτερο μαζικό κλείσιμο σχολείων στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών —, αύξησε δραστικά τα τιμολόγια των μέσων μαζικής μεταφοράς και της στάθμευσης και ιδιωτικοποίησε τη Διεύθυνση Συγκοινωνιών του Σικάγο. Προπάντων, επιχείρησε να εξαφανίσει τα βίντεο της δολοφονίας του 17χρονου Λακουάν ΜακΝτόναλντ από την αστυνομία το 2014 [5].

Στη συνέχεια, επί της προεδρίας του Τζο Μπάιντεν, διορίστηκε πρέσβης στο Τόκιο. Εκεί επέβλεψε τη διαφθορά βουλευτών του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος (PLD) από την Εκκλησία της Ενώσεως (δηλαδή την «αίρεση Μουν»), ενεργώντας υπό τον έλεγχο της CIA.

Πάντοτε πολεμοχαρής, έχει αποκαλεστεί «Ράμπο», μη διστάζοντας να χρησιμοποιεί χυδαιολογίες και ακόμη και να δίνει γροθιές. Ο Ραμ έχει δύο αδέλφια, τον Δρ. Ιεζεκιήλ Εμάνουελ, ο οποίος υπήρξε ειδικός σύμβουλος για την πολιτική υγείας της κυβέρνησης Ομπάμα, και τον Άλι Εμάνουελ, ο οποίος ίδρυσε και διηύθυνε το πρακτορείο καλλιτεχνών Endeavor. Όταν το Ισραήλ επιχείρησε να θέσει υπό τον έλεγχό του το Twitter/X, πρότεινε στον φίλο του Έλον Μασκ να ανανεώσει την εικόνα του κοινωνικού δικτύου έναντι 100 εκατομμυρίων δολαρίων, γεγονός που σήμανε τη ρήξη τους.

Λαμβάνοντας υπόψη την οξύτατη αντίδραση των Δημοκρατικών απέναντι στις σφαγές που διέπραξε ο Μπενιαμίν Νετανιάχου, οι «αναθεωρητικοί σιωνιστές» διατηρούν σε εφεδρεία έναν λιγότερο αμφιλεγόμενο υποψήφιο, τον κυβερνήτη της Πενσυλβάνια, Τζος Σαπίρο.

Από τη ρεπουμπλικανική πλευρά, υποψήφιός τους είναι ο σημερινός υπουργός Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο. Ο τελευταίος είχε ήδη απολαύσει της υποστήριξης του αείμνηστου Σέλντον Άντελσον κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας το 2015. Ο ηλικιωμένος Ουκρανο-Ισραηλινο-ΗΠΑκιακός ιδιοκτήτης καζίνο έβλεπε σε αυτόν ένα άλλο παιδί μεταναστών και τον είχε αγαπήσει.

Η διάσωση των Συμφωνιών του Αβραάμ

Μία συνέπεια του Μνημονίου του Ισλαμαμπάντ είναι ότι τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα άλλαξαν και πάλι στάση. Στο παρελθόν, ήταν πολύ προσηλωμένα στον παλαιστινιακό αγώνα, τον οποίο χρηματοδοτούσαν αδρά μέσω του πρίγκιπα Αχμέτ, ενός εκ των γιων του σεΐχη αλ-Ζαγιέντ. Όμως ο τελευταίος δολοφονήθηκε από τη CIA στο Μαρόκο το 2010. Ήταν ο νεότερος αδελφός του σημερινού ηγεμόνα του Άμπου Ντάμπι και προέδρου των επτά Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, του σεΐχη Μοχάμεντ μπιν Ζαγιέντ. Αλλά ο τελευταίος άλλαξε και πάλι γνώμη το 2020. Αποφάσισε μια συμμαχία με το Ισραήλ κατά του Ιράν, στο οποίο τα Εμιράτα όφειλαν μέρος του πλούτου τους (το λιμάνι του Ντουμπάι χρησίμευε για την παράκαμψη του ΗΠΑκιακού αποκλεισμού του Ιράν). Υπέγραψαν επομένως τις Συμφωνίες του Αβραάμ, μαζί με το Μπαχρέιν.

Ωστόσο, όταν το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες επιτέθηκαν στο Ιράν, τα Εμιράτα δεν κατάλαβαν την ιρανική αντίδραση που τα βομβάρδισε. Προσπάθησαν με κάθε μέσο να εξασφαλίσουν ευνοϊκή ψήφο του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών [6], και στη συνέχεια του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού [7], πριν καταλάβουν και παραδεχτούν ότι, ευρισκόμενα στην ίδια κατάσταση, θα είχαν ενεργήσει όπως το Ιράν [8]. Ως εκ τούτου, τα Εμιράτα δέχθηκαν, μυστικά, την περασμένη εβδομάδα να καθίσουν σε διαπραγματευτικό τραπέζι με τους παλαιούς Ιρανούς φίλους τους.

Ομοίως, η Σαουδική Αραβία, η οποία είχε αποκαταστήσει το 2023 τις διπλωματικές της σχέσεις με το Ιράν, υπό την ώθηση της Κίνας, διαβεβαίωσε ωστόσο τον πρόεδρο Τραμπ, πριν τον πόλεμο, ότι δεν έβλεπε πρόβλημα στο να ανατρέψει το Πεντάγωνο την Ισλαμική Δημοκρατία. Στη συνέχεια, η Σαουδική Αραβία εξεγέρθηκε κατά της ιρανικής στρατιωτικής αντεπίθεσης στο έδαφός της. Όμως, σήμερα, εξάγει τα συμπεράσματά της από τη σύγκρουση: το Ισραήλ είναι έτοιμο για όλα προκειμένου να οικοδομήσει μια αυτοκρατορία και οι Ηνωμένες Πολιτείες, αντί να προστατεύουν τους υποτελείς τους, τους μετατρέπουν σε στόχους. Το Ριάντ προετοιμάζει επομένως μια σύνοδο συμφιλίωσης που θα συγκεντρώσει όλα τα κράτη του Κόλπου, συμπεριλαμβανομένου του Ιράν.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο Μάρκο Ρούμπιο μετέβη, από τις 23 έως τις 25 Ιουνίου, στα Εμιράτα, στο Κουβέιτ και τέλος στο Μπαχρέιν, όπου συνάντησε όλα τα μέλη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (ΣΣΚ). Προσπάθησε να αναζωπυρώσει τις Συμφωνίες του Αβραάμ [9], άλλωστε το πρόσωπο που είναι επιφορτισμένο με αυτό το φάκελο από την υπογραφή τους, ο Εβραίος γαμπρός του Ντόναλντ Τραμπ, Τζάρεντ Κούσνερ, δεν κρύβει πλέον ότι θεωρεί τον Νετανιάχου ψυχικά ασθενή.

Όμως οι προσπάθειες του Μάρκο Ρούμπιο δεν απέδωσαν καρπούς.

Το λιβανέζικο ζήτημα

Έτσι, ο υπουργός Εξωτερικών, επιστρέφοντας στην Ουάσινγκτον, επέβαλε στην πρέσβη του Λιβάνου, Ντάντα Χαμάντε Μουαουάντ, να υπογράψει, στις 27 Ιουνίου, ένα «πλαίσιο συμφωνίας» με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ. Πρόκειται για την αναθεώρηση όσων συμφωνήθηκαν στο Μνημόνιο του Ισλαμαμπάντ, το οποίο διαπραγματεύτηκαν ο Τζάρεντ Κούσνερ και ο Τζέι Ντι Βανς. Το τελευταίο ορίζει «την οριστική λήξη του πολέμου σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου» (άρθρο 1). Αντιθέτως, το «πλαίσιο» του Μάρκο Ρούμπιο υποστηρίζει ότι «Η Ισραηλινή Κυβέρνηση τονίζει ότι οι στρατιωτικές της ενέργειες στον Λίβανο αποτελούν αποκλειστικά συνέπεια των επιθέσεων, της απειλής που αντιπροσωπεύουν και της εχθρικής πρόθεσης των μη κρατικών ένοπλων ομάδων, ιδίως της Χεζμπολάχ.» (άρθρο 5) [10] .

Πρόκειται για την επικύρωση της ισραηλινής ρητορικής σύμφωνα με την οποία, το εβραϊκό κράτος δεν επιχείρησε ποτέ να προσαρτήσει τον Λίβανο, αλλά αρκείται να αντεπιτίθεται στις ενέργειες μιας τρομοκρατικής ομάδας· μια αφήγηση που αγνοεί την απόπειρα του Λεόν Μπλουμ να δημιουργήσει το Κράτος του Ισραήλ στον Λίβανο (1936) · τον αραβοϊσραηλινό πόλεμο του 1948 (ο οποίος έληξε με τη νίκη των βρετανικών δυνάμεων της Υπεριορδανίας) · την ισραηλινή εισβολή του 1982 · εκείνη του 2006.

Αυτό το πλαίσιο αρνείται ότι η Χεζμπολάχ είναι ο πυρήνας της λιβανέζικης αντίστασης στην εισβολή. Δίνει την εντύπωση ότι η αντίσταση προκαλεί την κατοχή και όχι το αντίστροφο. Κανείς δεν μπορεί να αμφιβάλλει: το υπογεγραμμένο κείμενο δεν εμφανίζεται ακόμη στον ιστότοπο της προεδρίας του Λιβάνου. Ο πρόεδρος του Κοινοβουλίου, Ναμπίχ Μπερί, ανακοίνωσε αμέσως ότι δεν θα επικυρωθεί, πολλοί ηγέτες το έχουν ήδη απορρίψει. Δεν πρόκειται για ζήτημα κοινοτήτων, αλλά για την λιβανική υπόσταση.

Η Χεζμπολάχ είχε τοποθετήσει, μετά την υπογραφή του Μνημονίου του Ισλαμαμπάντ, μεγάλες αφίσες σε όλη την εθνική οδό που διασχίζει τον Λίβανο. Απεικόνιζαν τα πορτρέτα των δύο Χαμενεΐ, Άλι και Μοτζτάμπα, και τη φράση «Ευχαριστώ το Ιράν». Τις αφαίρεσε το Σάββατο για να δώσει τη θέση τους σε αφίσες του Υπουργείου Τουρισμού. Όμως την Κυριακή, αντικαταστάθηκαν από άλλες αφίσες που απεικόνιζαν τη σημαία του Λιβάνου με την επιγραφή «Ο Λίβανος πρώτα» (δηλαδή χωρίς την αντίστασή του). Αμέσως, οι οδηγοί σταμάτησαν τα αυτοκίνητά τους και έκαψαν αυτές τις αφίσες.

Τιερί Μεϊσάν

Μετάφραση  Κριστιάν Άκκυριά

[1] « Mémorandum d’Islamabad », Réseau Voltaire, 17 juin 2026.

[2] “Έπεσαν οι μάσκες: οι κρυμμένες αλήθειες του Γιαμποτίνσκι και του Νετανιάχου”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 23 janvier 2024.

[3] מדוע חוסל קסטנר (Pourquoi Kastner a-t-il été assassiné ?). Nadav Kaplan, Steimatzky (2024).

[4] « JD Vance bat Marco Rubio et Gavin Newsom, tandis que le « Financial Times » sort de l’ombre Rahm Israel (sic) Emanuel », par Alfredo Jalife-Rahme, Traduction Maria Poumier, La Jornada (Mexique) , Réseau Voltaire, 28 juin 2026.

[5] «Laquan McDonald shooting puts Rahm Emanuel in battle over the truth», Ed Pilkington, The Guardian, December 3, 2015.

[6] « Résolution 2817 du Conseil de sécurité condamnant la riposte iranienne », Réseau Voltaire, 11 mars 2026.

[7] « Déclaration du Conseil de l’OMI sur le détroit d’Ormuz », Réseau Voltaire, 19 mars 2026.

[8] « Résolution 3314 (XXIX) de l’Assemblée générale des Nations unies : Définition de l’agression », Réseau Voltaire, 14 décembre 1974.

[9] Abraham Accords Peace Institute Annual Strategy, AAPI, August 27, 2021.

[10] « Cadre trilatéral entre les États-Unis d’Amérique, l’État d’Israël et la République du Liban, et son annexe secrète », Réseau Voltaire, 27 juin 2026.

Τιερί Μεϊσάν

Πολιτικός σύμβουλος, πρόεδρος-ιδρυτής του Δικτύου Βολταίρος και της διάσκεψης Axis for Peace. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά: Sous nos yeux - Du 11-Septembre à Donald Trump.

Μετά το Μνημόνιο του Ισλαμαμπάντ

Πρέπει να αποφασιστοποιήσουμε το Κράτος του Ισραήλ;

Η ιρανική στρατηγική σκέψη

Οι σχέσεις του Ντόναλντ Τραμπ με τον Μπενιαμίν Νετανιάχου

Προς τη διάλυση της Γερμανίας

 Les articles de cet auteur Envoyer un message

Δίκτυο Βολταίρος

Βολταίρος, Διεθνής Έκδοση

ΦακόςΕν συντομίαΣυζητήσεις

Τιερί Μεϊσάν: Η ιρανική στρατηγική σκέψη

 

Η ιρανική στρατηγική σκέψη

του Τιερί Μεϊσάν

Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν ανέπτυξε, από τα πρώτα της χρόνια, ένα όραμα για τον κόσμο και μια στρατηγική σκέψη. Ο πρόσφατος πόλεμος που της επιβλήθηκε από το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες την οδήγησε να συντονίσει τις ένοπλες δυνάμεις και τη διπλωματία της. Ενώ τα στρατιωτικά της επιτεύγματά της επέτρεψαν να σκεφτεί πώς να συνεχίσει τους επαναστατικούς της στόχους, προστατεύοντας ταυτόχρονα τον πληθυσμό της.

Δίκτυο Βολταίρος | Παρίσι (Γαλλία) | 16 juin 2026

عربي Deutsch English Español français italiano Nederlands

Το όραμα του Ιμάμη Χομεϊνί

1- Ο Ιμάμης Ρουχολάχ Χομεϊνί δεν ήταν ειδικός στις διεθνείς σχέσεις. Ωστόσο, ήταν σαφές γι’ αυτόν ότι το Ηνωμένο Βασίλειο και οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν οι παραδοσιακοί αντίπαλοι του Ιράν. Επιπλέον, πίστευε ότι το Ισραήλ ήταν ένα προκεχωρημένο φυλάκιο των Αγγλοσαξόνων στη Μέση Ανατολή [1].

2- Όταν ήρθε αντιμέτωπος με τον «επιβληθέντα πόλεμο» από τους Δυτικούς μέσω του Ιράκ, τρομοκρατήθηκε από τη χρήση πυραύλων που έπλητταν ιρανικές πόλεις και διασκορπούσαν σε αυτές αέρια μάχης. Σκέφτηκε ότι η χώρα του δεν θα εξευτελιζόταν ποτέ χρησιμοποιώντας όπλα μαζικής καταστροφής όπως αυτά, ή ατομικές βόμβες. Το 1988, ενώ ο πόλεμος διαρκούσε ήδη μια δεκαετία και η νίκη δεν διαφαινόταν, συνέταξε μια φετφά που διέταζε την αποσυναρμολόγηση του στρατιωτικού πυρηνικού προγράμματος που είχε κληρονομηθεί από τον Σάχη και τη Γαλλία. Ήταν μια δύσκολη απόφαση που παράτεινε τον πόλεμο ακόμη περισσότερο.

Αυτή η φετφά επαναλήφθηκε από τον Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ. Μου φαίνεται ανόητο να πιστεύει κανείς ότι οι Φρουροί της Επανάστασης —αυτό το βαθιά ιδεοληπτικό σώμα— θα δεχόταν να την παραβιάσει ή ακόμα και να αφήσει να παραβιαστεί από άλλους Ιρανούς.

3- Μια τρίτη θέση του Ιμάμη Χομεϊνί ήταν ότι θα έπρεπε να υπερασπιστεί την ενότητα του Ισλάμ (Ούμμα) πριν από οποιαδήποτε νίκη. Συμφώνησε σε ένα σύμφωνο μη επίθεσης με τον Χασάν αλ-Μπανά, τον ιδρυτή της Αδελφότητας των Μουσουλμάνων Αδελφών. Τον είχε συναντήσει το 1938 και συμφώνησε ένα σύμφωνο μαζί του το 1947 [2]. Ωστόσο, οι δύο άνδρες δεν είχαν ποτέ το ίδιο όραμα για το Ισλάμ και η Αδελφότητα έγινε, από το 1949, μια μυστική εταιρεία μερικώς ελεγχόμενη από τους Βρετανούς.

Σήμερα, το Ιράν διατηρεί σχέσεις με την Αδελφότητα και την προσκαλεί στα ετήσια παν-ισλαμικά συνέδριά του, αλλά, ταυτόχρονα, η Τεχεράνη μάχεται οργανώσεις όπως την Αλ Κάιντα και το Ισλαμικό Κράτος (Νταές), των οποίων όλοι οι ηγέτες υπήρξαν ή είναι Μουσουλμάνοι Αδελφοί.

Το 2005, ο Πρόεδρος Μαχμούτ Αχμαντινετζάντ εκβιομηχάνισε τη χώρα του, η οποία μέχρι τότε ζούσε μόνο από τα έσοδα του πετρελαίου. Στη συνέχεια, ξεκίνησε ένα εκτεταμένο επιστημονικό πρόγραμμα για τον έλεγχο της πυρηνικής σύντηξης. Στόχος του ήταν να αναζωπυρώσει την αντιιμπεριαλιστική επανάσταση του Ιμάμη Χομεϊνί ανακαλύπτοντας μια πηγή ενέργειας που θα έβαζε τέλος στην κυριαρχία των πετρελαϊκών εταιρειών και θα απελευθέρωνε τον Τρίτο Κόσμο. Αυτό το σχέδιο δεν ολοκληρώθηκε ποτέ πλήρως, καθώς το Ισραήλ δολοφόνησε στο Ιράν τους κύριους επιστήμονες σε αυτόν τον τομέα.

Το δικαίωμα αντιποίνων στην επίθεση και η απελευθέρωση των κατεχόμενων κρατών

Ο πόλεμος που επιβλήθηκε από το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες, στις 28 Φεβρουαρίου 2026, άνοιξε μια στρατηγική συζήτηση στο Ιράν. Δεδομένου ότι το Ιράν δεν μπορούσε να ανταποδώσει κατά των Ηνωμένων Πολιτειών, σε απόσταση 10.000 χιλιομέτρων, οι Φρουροί της Επανάστασης επιτέθηκαν στις στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑκιακών στον Κόλπο. Έμειναν έκπληκτοι από τη σημασία των συνεπειών της δράσης τους: χωρίς τις περιφερειακές βάσεις του, ο επιτιθέμενος ήταν αφοπλισμένος. Για να συνεχίσει να πλήττει, έπρεπε να το κάνει από τη Διέγκο Γκαρσία (Μαυρίκιος) και τη Γερμανία.

Ερχόμενοι σε βοήθεια, οι διπλωμάτες τους ανέδειξαν ότι το διεθνές δίκαιο αναγνώριζε τη νομιμότητα της δράσης τους. Ανέσυραν το ψήφισμα 3314 (XXIX) της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, το οποίο δηλώνει ότι το δικαίωμα αντίστασης στην επίθεση επεκτείνεται και στα κράτη που φιλοξενούν ξένες στρατιωτικές βάσεις που χρησιμεύουν για την επίθεση [3].

Ορισμένα από αυτά τα κράτη, όπως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, που οργάνωσαν για σχεδόν πενήντα χρόνια την παραβίαση του ΗΠΑκιακού αποκλεισμού (ακατάλληλα χαρακτηριζόμενου ως «κυρώσεις» από τους Δυτικούς), ήταν σύμμαχοι του Ιράν. Το σύνολο των Δυτικών στρατηγών θεωρούσε αδιανόητο ότι το Ιράν θα επιτίθετο στους ίδιους του τους συμμάχους. Ωστόσο, οι Φρουροί της Επανάστασης αποφάσισαν να επιτεθούν στους ίδιους τους συμμάχους τους για να τους δείξουν ότι δεν προστατεύονταν από τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά, αντιθέτως, ότι εκτίθενται εξαιτίας τους. Οι Ιρανοί διπλωμάτες υπενθύμισαν στους Άραβες γείτονές τους ότι, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, όφειλαν να απαγορεύουν τη χρήση των βάσεων που φιλοξενούν για τη διάπραξη επίθεσης, διαφορετικά ήταν συνένοχοι στην επίθεση.

Ωστόσο, οι Άραβες πολιτικές ελίτ, και ιδιαίτερα εκείνες του Περσικού Κόλπου, είναι πάντα υποταγμένες στις πρώην αποικιακές δυνάμεις. Συχνά μάλιστα, τις θαυμάζουν. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα είναι ανεξάρτητα μόνο από το 1971. Μέχρι τότε, ήταν κτήσεις της βρετανικής αυτοκρατορίας προσαρτημένες στην αυτοκρατορία των Ινδιών.

Οι ιρανικές επιθέσεις ήχησαν, επομένως, σαν κεραυνοί:
(1) Οι Ηνωμένες Πολιτείες, η πρώτη στρατιωτική δύναμη του Ψυχρού Πολέμου, ήταν ανίκανες να τους υπερασπιστούν.
(2) Τα Ηνωμένα Έθνη, επίσης, ήταν ανίκανα να τους υπερασπιστούν, δεδομένου ότι το ψήφισμα 2817 (11 Μαρτίου 2026) παραβιάζει το διεθνές δίκαιο.
(3) Τα αραβικά έθνη του Κόλπου βρέθηκαν, επομένως, χωρίς άμυνα, καθώς κανένα δεν διαθέτει στρατό αντάξιο του ονόματός του (οι στρατοί της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ αποτελούνται κυρίως από ξένους μαχητές).

Πιστοί στη διδασκαλία του Ιμάμη Χομεϊνί, οι Φρουροί της Επανάστασης προσάρμοσαν τα πυρά τους τόσο για να αποδιοργανώσουν τις αραβικές κοινωνίες του Κόλπου όσο και για να οδηγήσουν τα κράτη τους να απεξαρτηθούν από τους Αγγλοσάξονες.

Ο έλεγχος των Στενών του Ορμούζ και η απελευθέρωση των ξένων υποταγμένων τραπεζών στο Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ

Η πρώτη χώρα που έκανε το βήμα ήταν το Σουλτανάτο του Ομάν. Βέβαια, δεν φιλοξενούσε ΗΠΑκιακές βάσεις, αλλά έκλεισε τον εναέριο χώρο του στην ΗΠΑκιακή αεροπορία και τον θαλάσσιο χώρο του στα πλοία του Ναυτικού των ΗΠΑ.

Διαπιστώνοντας τον πανικό που αυτό προκαλούσε στους Δυτικούς πλοιοκτήτες, οι Φρουροί της Επανάστασης συνειδητοποίησαν ότι ο έλεγχος των Στενών του Ορμούζ τους επέτρεπε να πλήξουν την οικονομία της Δύσης, η οποία υποστηρίζει εδώ και μισό αιώνα τον Αγγλοσαξονικό αποκλεισμό του Ιράν. Ερχόμενοι και πάλι σε βοήθεια, οι Ιρανοί διπλωμάτες τόνισαν ότι το διεθνές δίκαιο επιτρέπει το κλείσιμο των στενών, όχι για όλους, αλλά για τους επιτιθέμενους.

Οι Φρουροί της Επανάστασης αποφάσισαν, επομένως, να απαγορεύσουν στα πλοία που φέρουν Αγγλοσαξονική σημαία, ή ναυλωμένα από Αγγλοσαξονικές εταιρείες, να διασχίζουν τα στενά. Οι διπλωμάτες υποστήριξαν τότε ότι, αν και το διεθνές δίκαιο δεν επιτρέπει την είσπραξη διόδου για τη διέλευση ενός στενού, επιτρέπει στα παράκτια κράτη να λαμβάνουν προληπτικά περιβαλλοντικά μέτρα. Για παράδειγμα, το Ιράν και το Ομάν μπορούν από κοινού να απαιτούν εγγυήσεις από τα δεξαμενόπλοια σε περίπτωση καταστροφής του τύπου Amoco-Cadiz.

Δημιουργώντας την Αρχή των Στενών του Περσικού Κόλπου (PGSA), την 1η Μαΐου, χωρίς καν να περιμένουν τη συγκατάθεση του Ομάν, οι Φρουροί της Επανάστασης μετέτρεψαν τον πόλεμο του Κόλπου σε θέατρο της αντιιμπεριαλιστικής τους επανάστασης. Για να διασχίσουν τα στενά, οι Δυτικοί πρέπει να καταθέσουν περιουσιακά στοιχεία σε ιρανικές τράπεζες, τα οποία θα τους επιστραφούν μόλις διασχίσουν τα στενά. Πρόβλημα: ο Αγγλοσαξονικός αποκλεισμός του Ιράν περνά επίσης μέσα από το τραπεζικό σύστημα Swift. Όλες οι δυτικές τράπεζες έχουν δεσμευτεί ενώπιον του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ να μην συναλλάσσονται με το Ιράν, υπό την απειλή αστρονομικών προστίμων. Έτσι, η BNP, η οποία συναλλάχθηκε με Ιράν και Κούβα, μόλις αναγκάστηκε να πληρώσει πρόστιμο 9 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Καμία δυτική τράπεζα δεν θα παραβιάσει, επομένως, τον Αγγλοσαξονικό αποκλεισμό του Ιράν… εκτός, βέβαια, εάν οι πλοιοκτήτες ωθήσουν τους πολιτικούς υπεύθυνους να απεξαρτηθούν από τους Αγγλοσάξονες.

Το ζήτημα των Στενών του Ορμούζ δεν είναι, επομένως, η επιβολή διόδου — η οποία δεν υπήρξε ποτέ — αλλά αυτό της υποταγής των συμμάχων των Ηνωμένων Πολιτειών στον Νόμο Συμμόρφωσης Φορολογικών Λογαριασμών Εξωτερικού (FATCA) · μια υποταγή που τους καθιστά συνένοχους των Ηνωμένων Πολιτειών.

Υπενθυμίζεται ότι η Δύση, ως πολιτισμός, σφυρηλατήθηκε κατά τον Μεσαίωνα γύρω από την καταδίκη των στρατιωτικών αποκλεισμών από την Καθολική Εκκλησία και ότι αυτή εξακολουθεί να αντιτίθεται στον αποκλεισμό της Κούβας, του Ιράν και της Βόρειας Κορέας.

Επιπλέον, το Ιράν ζήτησε από την Ανσάρ Αλάχ να αποκλείσει τα Στενά Μπαμπ ελ-Μάντεμπ στα πλοία του επιτιθέμενου. Σύμφωνα με τον στρατό αυτής της υεμενίτικης παράταξης, ισραηλινά και αμερικανικά πλοία θα μπορούσαν να γίνουν στόχος. Ωστόσο, προς το παρόν, αυτές οι απειλές δεν έχουν υλοποιηθεί.

Η κατάπαυση του πυρός στον Λίβανο και η αποσύνθεση των Ουάσινγκτον και Τελ Αβίβ

Ενώ το ζήτημα της συνένοχης των Δυτικών στους Αγγλοσαξονικούς αποκλεισμούς δεν έχει ακόμη επιλυθεί, οι Ιρανοί είχαν την έκπληξη να δουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες είχαν αποδεχθεί, στις 11 Απριλίου στο Ισλαμαμπάντ, την αρχή μιας κατάπαυσης του πυρός σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου, δεν αντέδρασαν στις ισραηλινές επιχειρήσεις στον Λίβανο, ενώ ο Πρόεδρος Τραμπ είχε διακηρύξει κατάπαυση του πυρός μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου, στις 16 Απριλίου [4]. Οι Ιρανοί άρχισαν να αναρωτιούνται για τις σχέσεις μεταξύ Ουάσινγκτον και Τελ Αβίβ.

Το ένα τρίτο από αυτούς πίστευε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ επιδιώκουν τον ίδιο στόχο κυριαρχίας, αλλά με διαφορετικά μέσα. Ένα δεύτερο τρίτο εκτιμούσε ότι μοιράζονταν τους ρόλους — του «καλού αστυνομικού» και του «κακού αστυνομικού» —, ενώ το τελευταίο τρίτο εκτιμούσε ότι ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Μπενιαμίν Νετανιάχου δεν ήταν πλέον στο ίδιο μήκος κύματος.

Όπως και να έχει, όλοι μαζί αποφάσισαν να προσπαθήσουν να διαχωρίσουν τα δύο έθνη. Ανακοίνωσαν ότι η επανάληψη των μαχών στον Λίβανο αντέκρουε τις προκαταρκτικές συμφωνίες του Ισλαμαμπάντ και, ως εκ τούτου, την κατάπαυση του πυρός. Κατά συνέπεια, απείλησαν να επαναλάβουν τους βομβαρδισμούς στο εβραϊκό κράτος. Ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, για τον οποίο η υποστήριξη προς το Ισραήλ είναι ένα ιστορικό ζήτημα που δεν συζητείται, δεν μπορούσε, επομένως, να επιτύχει ειρήνη στον Κόλπο εξαιτίας των επιχειρήσεων του Μπενιαμίν Νετανιάχου στον Λίβανο.

Αρχικά, επέβαλε ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου, στην Ουάσινγκτον. Συνομιλίες ξεκίνησαν παρουσία του Έλμπριτζ Κόλμπι, Υφυπουργού Πολέμου και κύριου θεωρητικού της ΗΠΑκιακής επίθεσης κατά του Ιράν. Οι Ισραηλινοί απαιτούσαν την πλήρη αποστρατιωτικοποίηση της Χεζμπολάχ, ενώ η λιβανέζικη κυβέρνηση, μοιραζόμενη αυτόν τον στόχο, απαιτούσε προηγουμένως την εφαρμογή του «μηχανισμού» (δηλαδή της κατάπαυσης του πυρός της 27ης Νοεμβρίου 2024).

Ωστόσο, το 1948, αραβικά κράτη είχαν εξαπολύσει πόλεμο κατά του ισραηλινού κράτους, όταν ο Νταβίντ Μπεν Γκουριόν είχε αυτοανακηρύξει το Κράτος του Ισραήλ, κατά παράβαση του σχεδίου των Ηνωμένων Εθνών που είναι γνωστό ως «διαμελισμός της Παλαιστίνης».

Οι λιβανέζικες δυνάμεις, υπό τη διοίκηση του Εμίρη Ματζίντ Αρσλάν, είχαν σημειώσει αρκετές νίκες, αλλά το Ηνωμένο Βασίλειο, πετώντας σε βοήθεια της εβραϊκής κοινότητας της Παλαιστίνης (Γισούβ), είχε εξαπολύσει τον Υπεριορδανικό στρατό, υπό τη διοίκηση του Στρατηγού Τζον Μπάγκοτ Γκλαμπ (γνωστού ως «Γκλαμπ Πασά») και των Βρετανών αξιωματικών του, για να απωθήσει τους Άραβες. Αυτός ο αραβοϊσραηλινός πόλεμος παρουσιάζεται ψευδώς από τους Δυτικούς ως ισραηλινή νίκη, ενώ ήταν βρετανική νίκη.

Παρ ’όλα αυτά, ο Σύνδεσμος Αραβικών Κρατών έλαβε, το 1965, την απόφαση να παύσει κάθε επαφή με το αυτοανακηρυχθέν Κράτος του Ισραήλ. Ο Λίβανος υιοθέτησε τότε έναν νόμο που απαγορεύει στους Λιβανέζους υπηκόους να συνάπτουν οποιαδήποτε συμφωνία – είτε οικονομική, πολιτιστική, πνευματική – ή οποιαδήποτε άλλη σχέση οποιασδήποτε φύσης με ισραηλινές οντότητες ή άτομα. Προβλέπει ποινές από 3 έως 10 χρόνια καταναγκαστικής εργασίας και πρόστιμο από 5.000 έως 40.000 λιβανέζικες λίρες για κάθε παραβάτη.

Επιπλέον, τα άρθρα 273, 275 και 285 του Ποινικού Κώδικα ποινικοποιούν οποιαδήποτε «επαφή με τον εχθρό» και την τιμωρούν με τη θανατική ποινή.

Ωστόσο, αντιπροσωπείες των δύο χωρών συναντήθηκαν στην Ουάσινγκτον χωρίς το λιβανέζικο κοινοβούλιο να καταργήσει αυτόν τον νόμο.

Την ίδια στιγμή, στις 29 Μαΐου, που ένας νέος γύρος παράνομων λιβανοϊσραηλινών διαπραγματεύσεων ξεκινούσε στην Ουάσινγκτον, οι Ισραηλινοί εξαπέλυσαν νέες επιθέσεις, ζητώντας από τους άμαχους πληθυσμούς να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και βομβαρδίζοντας τα σπίτια τους. Αυτή η επίθεση είχε ως αποτέλεσμα την κατάληψη του κάστρου των Σταυροφόρων «Μπο Φορ», στις 31 Μαΐου. Οι Φρουροί της Επανάστασης, διαπιστώνοντας ότι το Ισραήλ διαπραγματευόταν μόνο για να κερδίσει χρόνο, επανέλαβαν τους βομβαρδισμούς τους στο εβραϊκό κράτος.

Έξαλλος, ο Πρόεδρος Τραμπ αρχικά απείλησε το Ιράν με τα χειρότερα δεινά, και στη συνέχεια υποχώρησε. Ανάγκασε το Ισραήλ να σταματήσει τις μάχες και αποδέχθηκε τις κύριες ιρανικές αξιώσεις. Το Ιράν μόλις είχε χωρίσει την Ουάσιγκτον από το Τελ Αβίβ, προκαλώντας μια ιεραρχική και όχι πλέον συντονισμένη σχέση.

Τιερί Μεϊσάν

Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά

[1] “Ποιος είναι ο εχθρός;”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα) , Δίκτυο Βολταίρος, 4 Αυγούστου 2014.

[2] «Οι Μουσουλμάνοι Αδελφοί ως δολοφόνοι», του Τιερί Μεϊσάν, Δίκτυο Βολταίρος, 21 Ιουνίου 2019.

[3] «Το διεθνές δίκαιο ή οι ξένες στρατιωτικές βάσεις: πρέπει να επιλεγεί», του Τιερί Μεϊσάν, Δίκτυο Βολταίρος, 7 Απριλίου 2026.

[4] « Au Liban, un cessez-le-feu fragile entre Israël et le Hezbollah » (Στον Λίβανο, μια εύθραυστη κατάπαυση του πυρός μεταξύ Ισραήλ και Χεζμπολάχ), Luc Bronner et Hélène Sallon, Le Monde, 17 avril 2026

Τιερί Μεϊσάν

Πολιτικός σύμβουλος, πρόεδρος-ιδρυτής του Δικτύου Βολταίρος και της διάσκεψης Axis for Peace. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά: Sous nos yeux - Du 11-Septembre à Donald Trump.

Η ιρανική στρατηγική σκέψη

Οι σχέσεις του Ντόναλντ Τραμπ με τον Μπενιαμίν Νετανιάχου

Προς τη διάλυση της Γερμανίας

Τα εμπόδια για την ειρήνη στην Ευρώπη δεν είναι αυτά που νομίζουμε

Ο Ντόναλντ Τραμπ εξετάζει ενώπιον του Σι Τζινπίνγκ το ενδεχόμενο υπαναχώρησης

Η μεταμόρφωση των Ηνωμένων Πολιτειών (III)

 Les articles de cet auteur Envoyer un message

Δίκτυο Βολταίρος

Βολταίρος, Διεθνής Έκδοση

ΦακόςΕν συντομίαΣυζητήσεις