Διευκρινίσεις σχετικά με τη στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα και το διεθνές δίκαιο
Ύστερα από τον ογκώδη όγκο αλληλογραφίας που λάβαμε μετά την τελευταία χρονογραφία του Τιερί Μεϊσάν, του ζητήσαμε να απαντήσει στους αναγνώστες του. Εξηγεί εδώ ότι η επιχείρηση Absolute Resolve δεν παραβιάζει καμία δέσμευση των Ηνωμένων Πολιτειών και, συνεπώς, δεν αντίκειται στο διεθνές δίκαιο. Εκφράζει την έκπληξή του για το γεγονός ότι οι αναγνώστες του αγανακτούν με αυτή την επέμβαση, ενώ έχουν αποδεχθεί —συχνά χωρίς να αντιδράσουν— πολλές άλλες παρεμβάσεις, οι οποίες αντιθέτως παραβίαζαν τις ίδιες μας τις δεσμεύσεις. Αυτή η διευκρίνιση αποτελεί ευκαιρία να σκεφτούμε τη διαφορά ανάμεσα στους κανόνες του Ψυχρού Πολέμου —τους οποίους εξακολουθούμε να ακολουθούμε— και στο διεθνές δίκαιο, το οποίο επιβάλλεται ως σημείο αναφοράς στον πολυπολικό κόσμο.
Το άρθρο που δημοσίευσα την περασμένη εβδομάδα για την επιχείρηση Absolute Resolve [1] μου απέφερε άφθονη αλληλογραφία διαμαρτυρίας. Μπόρεσα να απαντήσω μόνο σε ένα μικρό μέρος της. Έχω πλήρη επίγνωση ότι δεν εκφράστηκα καλά, αφού ορισμένοι από εσάς κατανόησαν πράγματα που ούτε έγραψα ούτε είπα ποτέ. Θα ήθελα, λοιπόν, να δώσω ορισμένες διευκρινίσεις.
Καταρχάς, το αντικείμενο του άρθρου μου δεν ήταν η κρίση στη Βενεζουέλα, αλλά το γεγονός ότι η αμερικανική επέμβαση σέβεται το διεθνές δίκαιο. Επιμένω σε αυτό το σημείο.
Το διεθνές δίκαιο δεν είναι ένας κώδικας· είναι απλώς η δέσμευση να σέβεται κανείς τον λόγο του και να μη συμπεριφέρεται ως βάρβαρος.
Από την οπτική της Ουάσιγκτον, ο Νικολάς Μαδούρο είναι διακινητής ναρκωτικών. Το αν αυτός ο ισχυρισμός είναι ανόητος δεν έχει σημασία. Είναι έργο της αμερικανικής Δικαιοσύνης να τον αποδείξει. Από την πλευρά μου, δήλωσα ότι είχε επιτρέψει σε διακινητές να διασχίζουν το έδαφος της χώρας του για να μεταφέρουν κοκαΐνη στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ποτέ δεν τον κατηγόρησα προσωπικά για διακίνηση ναρκωτικών, ούτε κοκαΐνης ούτε φαιντανύλης (ειδικότητα του μεξικανικού καρτέλ Σιναλόα). Δεν βασίστηκα στις έρευνες της DEA ούτε στην ισραηλινή προπαγάνδα, αλλά στις εξομολογήσεις Λιβανέζων βαρόνων των ναρκωτικών. Ομοίως, διευκρίνισα ότι αυτοί οι Βενεζουελάνοι σιίτες διακινητές δεν ήταν μέλη της Χεζμπολάχ, αλλά κατέβαλλαν τη ζακάτ τους στη Χεζμπολάχ.
Εξάλλου, οι Ηνωμένες Πολιτείες ενήργησαν στη Βενεζουέλα όπως είχαν πράξει το 1989 στον Παναμά. Και τότε είχαν κατηγορήσει τον πρόεδρο Μανουέλ Νοριέγα ότι ήταν διακινητής ναρκωτικών και τον είχαν απαγάγει (επιχείρηση Just Cause), προκαλώντας χιλιάδες θανάτους. Ποτέ δεν αποδείχθηκε ότι διακινούσε ναρκωτικά, αλλά ότι χρηματοδοτούσε τους Νικαραγουανούς Κόντρας με χρήματα του καρτέλ του Μεντεγίν. Γνωρίζουμε σήμερα ότι η υπόθεση Ιράν–Κόντρας είχε συλληφθεί από τον Κλάους Άλτμαν (γνωστό και ως Κλάους Μπάρμπι, «ο χασάπης της Λυών»), πριν απαχθεί από τον Ρεζί Ντεμπρέ για να δικαστεί στη Γαλλία, και ότι αυτός ο ναζί υπήρξε ο πραγματικός οργανωτής του καρτέλ του Μεντεγίν [2].
Πάντα από την αμερικανική οπτική, ο Νικολάς Μαδούρο δεν είναι πρόεδρος της Βενεζουέλας. Δεν συζήτησα αυτόν τον ισχυρισμό, αλλά παρέπεμψα με υποσημείωση στη χρονογραφία μου του Αυγούστου 2024 επί του θέματος [3]. Εκεί εξηγώ ότι η δυτική εκδοχή των εκλογών του 2024 είναι πλήρως παραποιημένη. Ακόμη κι αν συμμετείχε λιγότερο από το 60 % των ψηφοφόρων, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο Νικολάς Μαδούρο εξελέγη. Όμως, και πάλι, αυτό δεν είναι το ζήτημα. Το ένα τέταρτο των κρατών-μελών των Ηνωμένων Εθνών —μεταξύ αυτών και οι Ηνωμένες Πολιτείες— δεν τον αναγνωρίζουν ως τέτοιο. Συνεπώς, δεν μπορεί κανείς να κατηγορήσει την Ουάσιγκτον ότι παραβίασε το απαραβίαστο ενός αρχηγού κράτους, όπως έχει δεσμευθεί υπογράφοντας τη Σύμβαση της Βιέννης.
Εξάλλου, εμείς οι Γάλλοι είμαστε ιδιαίτερα ακατάλληλοι να κατηγορήσουμε τις Ηνωμένες Πολιτείες για την απαγωγή του προέδρου της Βενεζουέλας: εμείς ήμασταν που, με τον Ντομινίκ ντε Βιλπέν, τον Ρεζί Ντεμπρέ και τις αμερικανικές ειδικές δυνάμεις, απαγάγαμε τον Ζαν-Μπερτράν Αριστίντ, τον εκλεγμένο πρόεδρο της Αϊτής [4]. Τεχνικά, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν και τότε αμφισβητήσει την εγκυρότητα της εκλογής του προέδρου Αριστίντ, επικαλούμενες διάταξη του αϊτινού Συντάγματος. Τον απήγαγαν και στη συνέχεια τον παρέδωσαν στις γαλλικές ειδικές δυνάμεις, οι οποίες τον κράτησαν σε κατ’ οίκον περιορισμό στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία. Εκείνη την εποχή, ελάχιστοι ήταν αυτοί που διαμαρτυρήθηκαν. Το γεγονός ότι γνωρίζουμε καλύτερα τη Βενεζουέλα από ό,τι την Αϊτή δεν πρέπει να μας οδηγεί στο να τις αντιμετωπίζουμε διαφορετικά.
Σημειώστε καλά ότι δεν θεωρώ καλό πράγμα την απαγωγή του Νοριέγα, του Αριστίντ και του Μαδούρο, όπως επίσης δεν θεωρώ καλό πράγμα την εγκατάσταση στην εξουσία του αγιατολάχ Χομεϊνί ή του Μιχαήλ Σαακασβίλι. Λέω απλώς ότι αυτά δεν παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο, ακόμη κι αν μας σοκάρουν και σοκάρουν τα Ηνωμένα Έθνη.
Βεβαίως, όλα τα κράτη-μέλη των Ηνωμένων Εθνών έχουν δεσμευθεί να απέχουν «στις διεθνείς τους σχέσεις από την απειλή ή τη χρήση βίας, είτε κατά της εδαφικής ακεραιότητας είτε κατά της πολιτικής ανεξαρτησίας οποιουδήποτε κράτους, είτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο ασύμβατο με τους σκοπούς των Ηνωμένων Εθνών» (άρθρο 2 του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών). Ωστόσο, όλα αναγνωρίζουν ένα «δικαίωμα καταδίωξης», εάν δεχθούν επίθεση από μη κρατική οργάνωση και η χώρα όπου αυτή βρίσκεται δεν την παραδώσει.
Έτσι, η Γαλλία διεξήγαγε στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Συρία το 2015, χωρίς καμία εξουσιοδότηση, υποτίθεται για να πολεμήσει το Νταές, που είχε διαπράξει τις επιθέσεις στο Μπατακλάν (επιχείρηση Chammal) [5]. Πιο πρόσφατα, το 2022, συνεχίσαμε την επιχείρηση Barkhane στο Μάλι, ακόμη και όταν η κυβέρνηση του Μάλι μας το απαγόρευσε. Εκείνη ήταν πεπεισμένη ότι οι μυστικές μας υπηρεσίες υποστήριζαν τους τζιχαντιστές που ο στρατός μας υποτίθεται ότι πολεμούσε. Από εκεί προήλθε η εκδίωξη του γαλλικού στρατού από το Σαχέλ [6].
Αυτές οι διευκρινίσεις δεν αποσκοπούν στο να πουν ότι εγκρίνω όσα κάνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά μόνο στο να υπογραμμίσουν ότι δεν παραβίασαν τις δεσμεύσεις τους και, συνεπώς, δεν παραβίασαν το διεθνές δίκαιο.
Κατανοήστε το καλά: το διεθνές δίκαιο θεμελιώθηκε, από κοινού από τη Ρωσία και τη Γαλλία, μόλις στα τέλη του 19ου αιώνα και δεν εφαρμόστηκε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Δεν επιτρέπει την επίλυση κρίσεων όπως αυτή της Βενεζουέλας. Όμως είναι αυτό που θα αποτελέσει το σημείο αναφοράς στον πολυπολικό κόσμο που η Ρωσία, η Κίνα και οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται σήμερα στη διαδικασία οικοδομήσεως. Γι’ αυτό είναι προτιμότερο να κατανοήσουμε τη λογική του.
Ας μην αντιδράσουμε θρηνώντας την τάξη του Ψυχρού Πολέμου και του κόσμου χωρίς την ΕΣΣΔ που γνωρίζαμε. Οι κανόνες της G7 μας προστάτευσαν και τους καταχράσαμε. Πολλά κράτη στον κόσμο έχουν πληρώσει το τίμημα. Οχι εμείς. Εισερχόμαστε τώρα σε έναν κόσμο που διέπεται από το διεθνές δίκαιο και στον οποίο οι τρεις υπερδυνάμεις θα μπορούν να χρησιμοποιούν βία σε όλες τις περιπτώσεις που δεν προβλέπονται από αυτό το δίκαιο. Και είναι πολλές.
Αυτό το σύστημα, που βασίζεται στον σεβασμό της υπογραφής του καθενός, λειτουργεί μόνο εφόσον κανείς δεν ψεύδεται. Ωστόσο, το 2002, η κυβέρνηση Μπους–Τσέινι δημιούργησε μια ειδική μονάδα, αποτελούμενη αποκλειστικά από στράουσιστές [7] γύρω από τον Πολ Γούλφοβιτς και τον Ντάγκλας Φάιθ (με τον αναπόφευκτο Έλιοτ Άμπραμς), με σκοπό την κατασκευή ψεμάτων: το Γραφείο Ειδικών Σχεδίων του Πενταγώνου [8]. Αυτός ο οργανισμός επινόησε τον μύθο ότι το Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν διέθετε όπλα μαζικής καταστροφής και επρόκειτο να τα χρησιμοποιήσει εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατάφερε να πείσει τον αμερικανικό πληθυσμό ότι βρισκόταν σε κίνδυνο. Παράλληλα, το Ηνωμένο Βασίλειο, πρωταθλητής άνευ συναγωνισμού στη χειραγώγηση των ειδησεογραφικών πρακτορείων [9], έδωσε απήχηση στις φαντασιώσεις των στράουσιστών. Αυτές τροφοδοτήθηκαν από τον Βρετανό πρωθυπουργό Τόνι Μπλερ, ο οποίος δημοσίευσε και ο ίδιος αυτές τις ανοησίες. Γι’ αυτό και ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ και ο υποψήφιος αντιπρόεδρός του, Τζ. Ντ. Βανς, επιμένουν τόσο πολύ στην ελευθερία της έκφρασης, το μοναδικό όπλο σε μια δημοκρατία απέναντι στο ψέμα. Ας παρατηρήσουμε ότι η ίδια ομάδα, αυτή τη φορά γύρω από την πρώην πρέσβειρα του Τζορτζ Μπους στο ΝΑΤΟ, Βικτόρια Νούλαντ, κατασκεύασε το αφήγημα σύμφωνα με το οποίο δεν υπάρχουν ναζί στην Ουκρανία. Οι στράουσιστές προετοιμάζουν έτσι τον πόλεμο κατά της Ρωσίας, όπως είχαν προετοιμάσει εκείνον κατά του Ιράκ.
Επιστρέφοντας στην Absolute Resolve, η επιχείρηση αυτή μπορεί να ερμηνευθεί τόσο υπό το πρίσμα του «συνεπακόλουθου Τραμπ» στο δόγμα Μονρόε [10], όσο και υπό το πρίσμα της αμερικανοϊρανικής κρίσης. Δεν ανέπτυξα την πρώτη ερμηνεία στο άρθρο μου της περασμένης εβδομάδας, αλλά δημοσίευσα τη χρονογραφία του Αλφρέδο Χαλίφε-Ράμε επί του ιδίου θέματος [11]. Αν το είχα κάνει, θα έλεγα —όπως κι εκείνος— ότι πλέον οι Ηνωμένες Πολιτείες ελέγχουν τους κύριους πετρελαϊκούς πόρους ολόκληρης της αμερικανικής ηπείρου, από την Αλάσκα έως την Παταγονία, ελέγχοντας το 40 % όχι των παγκόσμιων αποθεμάτων, αλλά της παγκόσμιας παραγωγής. Αντιθέτως, επισήμανα ότι η Ουάσιγκτον δεν επιδιώκει να κλέψει το πετρέλαιο της Βενεζουέλας, αλλά να επιβλέπει ώστε να μη πωλείται σε ορισμένα κράτη. Ο Μάνλιο Ντινούτσι, από την πλευρά του, διευκρίνισε ότι η Ουάσιγκτον επιθυμεί πρωτίστως να πωλείται σε δολάρια και όχι σε γουάν ή άλλα νομίσματα [12]. Πάντοτε τόνιζα ότι η οικονομία των Ηνωμένων Πολιτειών είναι άρρωστη, ότι συσσωρεύει ένα τεράστιο, μη αποπληρώσιμο χρέος. Ο πρόεδρος Τραμπ, όπως και ο πρόεδρος Γκορμπατσόφ, είναι υποχρεωμένος πρωτίστως να απαντήσει σε αυτή την πρόκληση, πριν από οποιονδήποτε άλλο στόχο.
Τέλος, η αντιπρόεδρος Ντέλσι Ροντρίγκεζ δήλωσε την επομένη της επέμβασης των ΗΠΑ: «Οι κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο είναι απλά σοκαρισμένες που είναι η Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας που είναι το θύμα και το αντικείμενο μιας επίθεσης αυτής της φύσης, η οποία έχει, χωρίς αμφιβολία, μια σιωνιστική χροιά». Ας θυμηθούμε ότι το Ισραήλ παρενέβη στο κοινοβούλιο της Βραζιλίας για να ανατρέψει την πρόεδρο Ντίλμα Ρούσεφ το 2013 ή για να υποστηρίξει το πραξικόπημα στην Ονδούρα και την ανατροπή του προέδρου Μανουέλ Σελάγια.
Από γεωπολιτική άποψη, εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν επέμβουν στρατιωτικά στο Ιράν, σύμμαχο της Βενεζουέλας και μία από τις αιτίες της απαγωγής του προέδρου Μαδούρο, θα πρέπει να συμπεράνουμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν δίνουν στον εαυτό τους το δικαίωμα να επέμβουν εκτός της ζώνης επιρροής τους που ορίστηκε στο Άνκορατζ στις 15 Αυγούστου 2025. Ο χάρτης του Andrei Martyano θα ήταν επομένως σωστός [13].
Κριστιάν Άκκυριά
[1] “Η απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 6 janvier 2026.
[2] « El Carnicero y el Patrón. La conexión oculta entre Pablo Escobar y Klaus Barbie », Boris Miranda, Nueva Sociedad, #257, mayo-junio de 2015.
[3] “Τα ψεύδη του Τύπου για τις προεδρικές εκλογές στη Βενεζουέλα”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 30 août 2024.
[4] « Coup d’État en Haïti », par Thierry Meyssan, Réseau Voltaire, 1er mars 2004.
[5] “Το ψέμα ως όπλο διακυβέρνησης”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 18 novembre 2025.
[6] “Το Μάλι αντιμέτωπο με τις γαλλικές αντιφάσεις”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 23 août 2022./
[7] “Η Ρωσία κηρύσσει τον πόλεμο στους Στραουσιανούς”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα) , Δίκτυο Βολταίρος, 5 mars 2022.
[8] « Le dispositif Cheney », par Thierry Meyssan, Réseau Voltaire, 6 février 2004.
[9] « Les techniques de la propagande militaire moderne », par Thierry Meyssan, Réseau Voltaire, 16 mai 2016.
[10] “Το Πεντάγωνο υιοθετεί την οπτική του Τραμπ για τον κόσμο”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 10 décembre 2025.
[11] « Après Maduro : la chute du mur de Berlin latino-américain, et l’israélisation du continent », par Alfredo Jalife-Rahme, Traduction Maria Poumier, La Jornada (Mexique) , Réseau Voltaire, 9 janvier 2026.
[12] « Rapine à main armée », par Manlio Dinucci , Traduction M.-A., Réseau Voltaire, 10 janvier 2026.
[13] “Η Ρωσία εξαπολύει το δεύτερο πλήγμα «Ορέσνικ» κατά της Ουκρανίας και ο Μαρτιάνοφ δημοσιεύει έναν «χάρτη του τριπολικού μοιράσματος»”, του Alfredo Jalife-Rahme, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, La Jornada (Μεξικό) , Δίκτυο Βολταίρος, 12 janvier 2026.
Les articles de cet auteur
Envoyer un message
