Translate

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ισραήλ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ισραήλ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2026

Τιερί Μεϊσάν: Έπσταϊν, Γερμάκ και Ζελένσκι

 

Έπσταϊν, Γερμάκ και Ζελένσκι

Αν ο Έπσταϊν φαίνεται ότι αντλούσε ευχαρίστηση διαπράττοντας τα εγκλήματά του, δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι εργαζόταν για μια μυστική υπηρεσία, τη Μοσάντ. Οι φρικαλεότητες που διέπραξε ήταν πρωτίστως ένα μέσο εκβιασμού των φίλων του. Αν, προς το παρόν, καμία ουκρανική προσωπικότητα δεν έχει κατηγορηθεί άμεσα, πολυάριθμα στοιχεία μας υποχρεώνουν να αναζητήσουμε ποιος, στην Ουκρανία, προμήθευε παιδιά στο δίκτυο Έπσταϊν.

عربي Deutsch English Español français italiano Nederlands Português русский
Ο Αντρίι Γερμάκ, ένας αφοσιωμένος διεθνής δικηγόρος, ήταν ο μέντορας του Βολοντίμιρ Ζελένσκι στην πολιτική. Έγινε διευθυντής της προεδρικής του διοίκησης. Ο Ζελένσκι είναι διπολικός, ο Γερμάκ τον αντικατέστησε σε όλα τα πράγματα, κατά τη διάρκεια των καταθλιπτικών επεισοδίων του. Παραιτήθηκε στην αρχή της Επιχείρησης Μίδας. Ο Ζελένσκι διαβεβαίωσε ότι δεν ήταν ένοχος και ότι ο λόγος της παραίτησής του ήταν διαφορετικός.

Ηυπόθεση Έπσταϊν συγκλονίζει το σύνολο των ανεπτυγμένων κρατών. Ας συνοψίσουμε τα γεγονότα: ο δισεκατομμυριούχος Τζέφρι Έπσταϊν οργάνωσε ένα δίκτυο πληροφοριοδοτών για λογαριασμό της Μοσάντ και του γαλλοελβετικού κλάδου των Ρότσιλντ. Προκειμένου να διαθέτει μέσα εκβιασμού εναντίον τους, παρέσυρε σταδιακά τους στόχους του (επιστήμονες, χρηματοοικονομικούς παράγοντες και πολιτικούς) σε μια αλληλουχία «παιχνιδιών», το καθένα πιο αποτρόπαιο από το προηγούμενο. Στην αρχή, τους πρότεινε εξωσυζυγικές σχέσεις, έπειτα με ολοένα νεότερους συντρόφους, κατόπιν τους ενέπλεκε σε βασανιστήρια, φόνους και κανιβαλισμό. Τα άτομα που φθάνουν σε σημαντικές θέσεις στην κοινωνία ενδέχεται να αισθανθούν την ανάγκη να δοκιμάσουν την ισχύ που διαθέτουν. Μπορούν να τη μετρήσουν μόνο με το μέγεθος των παραβάσεών τους, με πρακτικές που καταδικάζονται ομόφωνα, στις οποίες επιδίδονται χωρίς να υφίστανται διώξεις.

Αυτός ο τύπος εκβιασμού δεν είναι νέος. Γνωρίσαμε στη Γαλλία την υπόθεση Ντουσέ (1990) και στο Βέλγιο την υπόθεση Ντιτρού (1995-1996). Ποτέ δεν αποκαλύφθηκε πλήρως η ταυτότητα των στόχων αυτών των εκβιασμών. Αρκέστηκαν να αναφερθούν ορισμένα ονόματα προσωπικοτήτων, αλλά ουδέποτε συνελήφθησαν οι υψηλά ιστάμενοι εγκληματίες. Το νέο στοιχείο στην υπόθεση Έπσταϊν είναι ότι η αμερικανική Δικαιοσύνη διαθέτει 9 εκατομμύρια σελίδες εγγράφων, εκ των οποίων έχει ήδη δημοσιοποιήσει το ένα τρίτο.

Οι υποθέσεις Ντουσέ και Ντιτρού ήταν εκβιασμοί που ασκήθηκαν από τις μυστικές υπηρεσίες του ΝΑΤΟ. Οι στόχοι τους δεν βρίσκονταν μόνο στη Γαλλία και στο Βέλγιο, αλλά σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Τα πρόσωπα που χρησιμοποιήθηκαν δεν διώχθηκαν. Παρέμειναν διαθέσιμα για νέες επιχειρήσεις.

Σε αυτό το στάδιο, 25 στόχοι του Έπσταϊν διαπραγματεύθηκαν με τον ομοσπονδιακό εισαγγελέα. Κατέβαλαν τεράστια ποσά για να αποφύγουν τις διώξεις και να εξασφαλίσουν ότι τα ονόματά τους δεν θα αναφερθούν. Στα πρώτα 3 εκατομμύρια δημοσιευμένων εγγράφων, κάθε αναφορά που τους αφορά έχει απαλειφθεί, ενώ τα ονόματα των θυμάτων τους εμφανίζονται πλήρως.

Δεν γνωρίζουμε πώς το Υπουργείο Δικαιοσύνης των Ηνωμένων Πολιτειών επέλεξε τη σειρά δημοσίευσης των εγγράφων που κατέχει. Προς το παρόν, θίγονται μόνο ευρωπαϊκές προσωπικότητες και διαφυλάσσονται οι στόχοι του στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ίσως πρόκειται για σύμπτωση, ίσως για μέσο αποσταθεροποίησης συμμάχων εν αναμονή της κόπωσης μιας αγανακτισμένης κοινής γνώμης.

Γνωρίζουμε, ωστόσο, ότι πρώην ή εν ενεργεία αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων εμπλέκονται. Ορισμένοι διέρρευσαν οικονομικά, χρηματοοικονομικά ή εμπορικά δεδομένα, άλλοι πολιτικά, στρατιωτικά ή διπλωματικά μυστικά. Όλοι διέπραξαν πράξεις που υπάγονται στο ποινικό δίκαιο και πρόδωσαν τη χώρα τους. Κάθε φορά, εν αγνοία τους, αποδέκτης αυτών των πληροφοριών ήταν το Κράτος του Ισραήλ ή, τουλάχιστον, μία φατρία της κυβέρνησής του.

Κατ’ επανάληψη, πληροφοριοδότες —ορισμένοι χειραγωγημένοι μάρτυρες, άλλοι ψυχικά ασθενείς και, σπανιότερα, αυθεντικοί μάρτυρες— κατήγγειλαν τη συμμετοχή προσωπικοτήτων σε σατανιστικές λατρείες.

Τις τελευταίες δύο εβδομάδες, ο ουκρανικός Τύπος πολλαπλασιάζει τις καρικατούρες του Αντρίι Γερμάκ, ως μάγου της εξουσίας.

Μέχρι σήμερα, ο μόνος γνωστός αρχηγός κράτους του οποίου το περιβάλλον τελεί μαύρες λειτουργίες χαρακτηριστικές αυτού του τύπου λατρείας είναι ο μη εκλεγμένος πρόεδρος της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Εδώ και χρόνια, κυκλοφορούν φρικιαστικές πληροφορίες για τον ίδιο χωρίς να είναι δυνατόν να επαληθευθούν. Ωστόσο, στις 31 Ιανουαρίου, η πρώην εκπρόσωπος Τύπου του Ζελένσκι, Γιούλια Μέντελ, αποκάλυψε ότι ο άνθρωπος της εμπιστοσύνης του, Αντρίι Γερμάκ, πρώην επικεφαλής της διοίκησής του και σήμερα αποπεμφθείς, τελεί μαύρες λειτουργίες [1]. Έφερνε μάγους Χαμπάντ από το Ισραήλ, τη Γεωργία και τη Λατινική Αμερική. Σύμφωνα με την ίδια, «ο Γερμάκ έκαιγε βότανα, συνέλεγε υγρά από πτώματα για να κατασκευάζει κούκλες». Μέσα σε δύο εβδομάδες, το ουκρανικό Διαδίκτυο γέμισε με γελοιογραφίες και αστεία για τον «Γερμάκ τον Μάγο», ο οποίος είχε προβλέψει στον Ζελένσκι ότι η Ρωσία δεν θα επενέβαινε ποτέ στην Ουκρανία. Με το ψευδώνυμο «Αλί Μπαμπά», ο Γερμάκ ηγείτο επίσης ενός εκτεταμένου δικτύου διαφθοράς, που αποκαλύφθηκε κατά την επιχείρηση Μίδας [2].

Μετά την αποπομπή του, ο Γερμάκ επέστρεψε στο επάγγελμα του δικηγόρου. Σύμφωνα με τον Τύπο της χώρας του, πηγαίνει κάθε πρωί σε γυμναστήριο και το απόγευμα στο γραφείο του. Δημοσιογράφοι που τον ακολουθούν σε κάθε του μετακίνηση τον παρατήρησαν να επισκέπτεται τις κατοικίες του Ολεξάντρ Καμίσιν, διευθυντή των σιδηροδρόμων, και του Ρουστέμ Ουμέροφ, γραμματέα του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και Άμυνας της Ουκρανίας, ο οποίος σήμερα διώκεται στην υπόθεση Μίδας. Κυρίως, επισκέφθηκε τον Γεβγέν Κορνίιτσουκ, αμφιλεγόμενο πρώην υπουργό Δικαιοσύνης που διετέλεσε πρέσβης στο Ισραήλ (2021-2023). Είναι ο γαμπρός του Βασίλ Ονοπένκο, προέδρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Τελικά, ο Ιχόρ Φόμιν, ο δικηγόρος του Γερμάκ και ο Γεβγέν Κορνίιτσουκ επισκέφθηκαν μαζί τον Τιμούρ Μίντιτς (επιχειρηματικό εταίρο του Βολοντίμιρ Ζελένσκι, σήμερα φυγά) στη Χερτσλία (Ισραήλ) [3].

Στο ένα τρίτο των γνωστών εγγράφων Έπσταϊν υπάρχουν πολλά ουκρανικά διαβατήρια, αλλά το Υπουργείο Δικαιοσύνης έχει απαλείψει τα ονόματα, τις διευθύνσεις και τις φωτογραφίες των κατόχων που συναναστρεφόταν ο Έπσταϊν. Επιπλέον, άλλα έγγραφα πιστοποιούν ότι ο Έπσταϊν μετέβη πολλές φορές στο Κίεβο και ανέθεσε στον Γάλλο Ζαν-Λυκ Μπρουνέλ να κάνει εκεί «τις αγορές» του. Ο Μπρουνέλ ήταν διευθυντής των πρακτορείων μοντέλων Karin Models (Παρίσι) και E=MC2 (Μαϊάμι). Κατηγορήθηκε στη Γαλλία για μαστροπεία και είχε την «καλή ιδέα» (όπως και ο Έπσταϊν) να «αυτοκτονήσει» στη φυλακή Λα Σαντέ. Ο Τιμούρ Μίντιτς ήταν επίσης διευθυντής του πρακτορείου μοντέλων Fire Point (Κίεβο). Παραμένει άγνωστο πόσες νεαρές Ουκρανές και πόσοι νεαροί Ουκρανοί έπεσαν στα δίχτυα τους.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο δικηγόρος Βολοντίμιρ Βάτρας, μέλος της Νομικής Επιτροπής της Βερχόβνα Ράντα (Κοινοβουλίου), κατέθεσε στις 6 Φεβρουαρίου 2026 σχέδιο μεταρρύθμισης του ουκρανικού Αστικού Κώδικα [4].

Πέραν του ότι το σχέδιο νόμου προστατεύει τη φήμη όσων διώκονται για διαφθορά μέχρι την οριστική καταδίκη τους, μειώνει την ηλικία γάμου… στα 14 έτη. Ας κατανοήσουμε περί τίνος πρόκειται: κατά συνέπεια, κάθε δίωξη για αποπλάνηση ανηλίκου ή για βιασμό παιδιών ηλικίας 14 έως 18 ετών θα καταστεί αδύνατη βάσει των λοιπών ουκρανικών νόμων. Ο ουκρανικός Τύπος κάνει λόγο για «κρατική παιδοφιλία» [5]. Πολλοί Ουκρανοί, επικαλούμενοι τη Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, άνοιξαν αιτήσεις διαμαρτυρίας κατά αυτής της οπισθοδρομικής μεταρρύθμισης [6]. Δεν έχετε ακόμη κατανοήσει τι διακυβεύεται: η μεταρρύθμιση θα έχει αναδρομική ισχύ και θα εφαρμόζεται σε όλα τα γεγονότα μετά το 2014 (δηλαδή το πραξικόπημα του Μαϊντάν). Η μεταρρύθμιση αυτή καταργεί τις διατάξεις του ουκρανικού Ποινικού Κώδικα κατά της παιδοφιλίας [7].

Γνωρίζετε κάποιο κράτος στον κόσμο, σήμερα ή στο παρελθόν, που να μείωσε αναδρομικά την ηλικία γάμου; Όχι, προφανώς.

Υπενθυμίζουμε ότι η ουκρανική κυβέρνηση κατηγορεί τη Ρωσία ότι απήγαγε 900.000 παιδιά. Η Μόσχα, που αμφισβητεί τον αριθμό αυτό, υποστηρίζει ότι δεν τα αιχμαλώτισε, αλλά τα περισυνέλεξε από το πεδίο της μάχης και τα μετέφερε στη Ρωσία για να τα προστατεύσει από τον πόλεμο. Η Ουκρανία έχει δημοσιοποιήσει μέχρι σήμερα μόνον έναν ονομαστικό κατάλογο 339 παιδιών τον οποίο διεκδικεί η διοίκηση Ζελένσκι. Πού βρίσκονται οι χιλιάδες άλλοι;

Η απάντηση βρίσκεται κάπου στα 6 εκατομμύρια σελίδων που παραμένουν απόρρητες στην υπόθεση Έπσταϊν. Τα ιατρικά πειράματα του Χάντερ Μπάιντεν σε Ουκρανούς στρατιώτες σας είχαν εξοργίσει· οι απαγωγές ουκρανικών παιδιών από τη φατρία Ζελένσκι θα σας προκαλέσουν αποστροφή.

Μιλώντας στο βήμα της Βερχόβνα Ράντα, η βουλευτής Ίννα Σοβσούν δήλωσε, στις 11 Φεβρουαρίου: «Η διάταξη που τα μέλη της Επιτροπής Νομοθεσίας επιχειρούν να περάσουν, σχετικά με τον γάμο με νέους 14 ετών, είναι καθαρή αγριότητα. Αντιβαίνει στην κοινή λογική και στα ευρωπαϊκά πρότυπα. Πόσα ακόμη προβλήματα υπάρχουν σε αυτόν τον κώδικα, δεν το γνωρίζουμε. Συνεπώς, συντάσσομαι με τα αιτήματα των δικηγόρων να αποσυρθεί το σχέδιο Αστικού Κώδικα από την εξέταση, να επανεξεταστεί προσεκτικά στην επιτροπή, να συζητηθεί στην κοινωνία και μόνο κατόπιν να υποβληθεί στο Κοινοβούλιο».

Ο Ρουσλάν Στεφαντσούκ, πρόεδρος της Βερχόβνα Ράντα και ιδεολόγος του κόμματος «Υπηρέτης του Λαού» (του Ζελένσκι), επένδυσε πολλά τόσο στη σύνταξη αυτού του Αστικού Κώδικα όσο και στην υπεράσπισή του ενώπιον της ολομέλειας. Είναι επιστήμονας και παιδαγωγός που ασχολήθηκε επί μακρόν με παιδιά. Εμπλέκεται και ο ίδιος στην υπόθεση Μίδας. Ωστόσο, όλοι οι ειδικοί επεσήμαναν ότι οι δηλώσεις του δεν αντιστοιχούν στο κείμενο που παρουσιάζεται. Ο Στεφαντσούκ βρισκόταν στην Ουάσιγκτον την περασμένη εβδομάδα. Στις 7 Φεβρουαρίου, συναντήθηκε με τον Ράιλι Μ. Μπαρνς, υφυπουργό Εξωτερικών αρμόδιο για τη Δημοκρατία, τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και τα Εργασιακά Δικαιώματα. Του εξέθεσε εκτενώς ότι κανένα ουκρανικό παιδί δεν έχει εξαφανιστεί, αλλά ότι 900.000 έχουν αιχμαλωτιστεί από τη Ρωσία.

Επιστρέφοντας στο Κίεβο, ο Ρουσλάν Στεφαντσούκ βρέθηκε αντιμέτωπος με εξέγερση ολόκληρης της κοινωνίας. Παραδέχθηκε ότι δεν θα μπορούσε, υπό τις παρούσες συνθήκες, να θέσει το σχέδιο του νέου Αστικού Κώδικα σε ψηφοφορία των βουλευτών. Ωστόσο, το πρόβλημα που αυτή η μεταρρύθμιση επιχείρησε αδέξια να θάψει παραμένει.

Σήμερα γνωρίζουμε μόνον το ένα τρίτο της υπόθεσης Έπσταϊν. Όταν θα έχουμε περισσότερα στοιχεία, θα πρέπει να καταγράψουμε τις πληροφορίες που διέθετε και να αναρωτηθούμε πώς το Ισραήλ τις χρησιμοποίησε.

Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

[1] «Ексречниця Зеленського розкрила шокувальні подробиці про Єрмака: чим він займався», Ігор Бережанський, Телевізійна Служба Новин, 31 січня 2026 р. («Η πρώην εκπρόσωπος του Ζελένσκι αποκάλυψε σοκαριστικές λεπτομέρειες για τον Γερμάκ: τι έκανε», Ihor Berezhansky, Television News Service, 31 Ιανουαρίου 2026).

[2] « L’Opération Midas provoque la chute de la classe dirigeante ukrainienne » («Η Επιχείρηση Μίδας προκαλεί την πτώση της ουκρανικής άρχουσας τάξης»), Réseau Voltaire, 12 novembre 2025. « Les derniers jours de Zelensky : impliqué dans l’attentat contre Trump et le meurtre de Charlie Kirk ? » («Οι τελευταίες ημέρες του Ζελένσκι: εμπλεκόμενος στην απόπειρα κατά του Τραμπ και στη δολοφονία του Τσάρλι Κερκ;», ), par Alfredo Jalife-Rahme, Traduction Maria Poumier, La Jornada (Mexique), Réseau Voltaire, 14 novembre 2025. « WC en or pour le « portefeuille de Zelensky » et son « agence de mannequins » qui construit des drones » («Χρυσές τουαλέτες για το “πορτοφόλι του Ζελένσκι” και το “πρακτορείο μοντέλων” του που κατασκευάζει drones»), par Alfredo Jalife-Rahme, Traduction Maria Poumier, La Jornada (Mexique) , Réseau Voltaire, 20 novembre 2025.

[3] «Єрмак після відставки зустрічався з Камишіним, Умєровим та послом України в Ізраїлі», Надія Собенко, Суспільне Мовлення, 6 лютого 2026 p. («Μετά την αποπομπή του, ο Γερμάκ συναντήθηκε με τον Καμίσιν, τον Ουμέροφ και τον πρέσβη της Ουκρανίας στο Ισραήλ», Nadiya Sobenko, Δημόσια Ραδιοτηλεόραση, 6 Φεβρουαρίου 2026).

[4] «Проект Цивільного кодексу», Верховна Рада, 6 лютого 2026 р. («Σχέδιο Αστικού Κώδικα», Verkhovna Rada, 6 Φεβρουαρίου 2026).

[5] «"Державна педофілія": відомий експерт заявив, що в Україні можуть декримінализувати секс дорослих з 14-річними,», Уляна Виноградова, Блік, 8 лютого 2026 («“Κρατική παιδοφιλία”: γνωστή ειδικός δήλωσε ότι στην Ουκρανία θα μπορούσε να αποποινικοποιηθεί το σεξ ενηλίκων με 14χρονους», Ουλιάνα Βινογκράντοβα, Blik, 8 Φεβρουαρίου 2026.) «Сексуальний підтекст і "дрімучі норми" Цивільного кодексу: шість суперечностей його нового проєкту», Жанна Безп’ятчук, BBC, 9 лютого 2026 («Σεξουαλικό υπόβαθρο και “αναχρονιστικοί κανόνες” του Αστικού Κώδικα: έξι αντιφάσεις του νέου σχεδίου του», Ζάννα Μπεζπιαττσούκ, BBC, 9 Φεβρουαρίου 2026.).

[6] Par exemple : «Петиція», Верховна Рада, 6 лютого 2026 р. (Για παράδειγμα: «Αναφορά (Πετίσιον)», Βερχόβνα Ράντα, 6 Φεβρουαρίου 2026.). «Проєкт нового Цивільного кодексу: чому норма про шлюб з 14 років викликає занепокоєння», Українська Гельсінська спілка, 6 лютого 2026 («Σχέδιο νέου Αστικού Κώδικα: γιατί η διάταξη για γάμο από την ηλικία).

[7] «Шлюб з 14 років: межа між кримінальним злочином та турботою про неповнолітніх (відео)», Українська Служба Інформації , 11 Лютого 2026 («Γάμος στα 14 έτη: το όριο μεταξύ ποινικού αδικήματος και μέριμνας για ανηλίκους (βίντεο)», Ουκρανική Υπηρεσία Πληροφοριών, 11 Φεβρουαρίου 2026.).

Τιερί Μεϊσάν

Πολιτικός σύμβουλος, πρόεδρος-ιδρυτής του Δικτύου Βολταίρος και της διάσκεψης Axis for Peace. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά: Sous nos yeux - Du 11-Septembre à Donald Trump.

Έπσταϊν, Γερμάκ και Ζελένσκι

Το Ιράν, στο χείλος της κατάρρευσης

Η ΕΕ απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες του Ντόναλντ Τραμπ

Άμυνα: Θα καταφέρουν οι Ηνωμένες Πολιτείες να επιτύχουν τη στρατιωτική υπεροχή που διεκδικούν;

Η αναδιοργάνωση του κόσμου

 Les articles de cet auteur Envoyer un message

Δίκτυο Βολταίρος

Βολταίρος, Διεθνής Έκδοση

ΦακόςΕν συντομίαΣυζητήσεις

Τρίτη 10 Φεβρουαρίου 2026

Τιερί Μεϊσάν: Το Ιράν, στο χείλος της κατάρρευσης

 

Το Ιράν, στο χείλος της κατάρρευσης

Η σφαγή που βίωσαν οι Ιρανοί και η απειλή ενός ξένου βομβαρδισμού βυθίζουν τον ιρανικό λαό στην οργή και τον φόβο. Όμως αυτή η σφαγή δεν εκτυλίχθηκε καθόλου όπως την αφηγούνται τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, και ένας ενδεχόμενος βομβαρδισμός δεν θα έκανε παρά να προσθέσει πόνο στον πόνο.

عربي Deutsch Español français italiano Português русский
Η ιρανική σύγκρουση δεν αφορά δύο άνδρες, τον αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ και τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, αλλά το σύνολο των Ιρανών, των οποίων η κοινωνία βρίσκεται σε αδιέξοδο. Δεν πρόκειται να βρει λύση μέσω νέας βίας, αλλά αποκλειστικά μέσω μιας κοινωνικής μεταρρύθμισης στο Ιράν.

Από τις 28 Δεκεμβρίου 2025, ο διεθνής Τύπος καλεί σε βομβαρδισμό του Ιράν για να πέσει το «καθεστώς των μουλάδων». Μέσα σε πέντε εβδομάδες, μας έπεισε ότι οι ιρανικές αρχές δολοφόνησαν σκόπιμα 40.000 συμπολίτες τους. Αυτή η σφαγή θα δικαιολογούσε μία άλλη.

Ποιοι είναι λοιπόν αυτοί οι δημοσιογράφοι που αποδίδουν στον εαυτό τους το δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στους Ιρανούς; Στην υπηρεσία ποιων σκοτεινών συμφερόντων θέτουν τα μέσα τους; Τελικά, ποιος θέλει να σφαγιάζει, ξανά και ξανά, Ιρανούς;

Από την αντιιμπεριαλιστική επανάσταση του αγιατολάχ Ρουχολάχ Χομεϊνί, το 1979, οι Δυτικοί —και ιδίως οι Βρετανοί, οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί— αφού οργάνωσαν τη φυγή του Σάχη και την επιστροφή του αντιπάλου του, τρέφουν θανάσιμο μίσος, όχι απέναντι σε αυτό το «καθεστώς», αλλά απέναντι σε αυτή τη χώρα.

Μια κληρικαλιστική αντίληψη της θρησκείας

Λέω όχι απέναντι σε αυτό το «καθεστώς», διότι αυτό έχει αλλάξει πολλές φορές μέσα σε σαράντα επτά χρόνια. Η μόνη του σταθερά είναι η εξουσία που ασκεί ο σιιτικός κλήρος, ανεξαρτήτως της πολιτικής του επάρκειας. Παραδόξως, ενώ ο αγιατολάχ Χομεϊνί θεωρούνταν αιρετικός από τους ομοίους του πριν από την επιστροφή του, σήμερα έχει θεοποιηθεί από εκείνους που τον απέρριπταν.

Το Ιράν, που δεν γνώρισε ποτέ θρησκευτικούς πολέμους ούτε διαχωρισμό Εκκλησίας και Κράτους, παραμένει πολιτισμικά υποταγμένο στην κληρική εξουσία. Οι Ιρανοί, που επιδεικνύουν υποδειγματική πίστη, λατρεύουν τους λογίους της θρησκείας. Ανεξαρτήτως του αν αυτοί έχουν ή όχι πίστη, τους προσεγγίζουν ως εκπροσώπους του Θεού επί της γης.

Αντίθετα, οι άνθρωποι που περιέβαλλαν τον Χομεϊνί δεν ήταν ειδωλολάτρες του Κορανίου. Δοκίμαζαν τις μουσουλμανικές πρακτικές για να καθορίσουν οι ίδιοι ποιες τους φαίνονταν χρήσιμες και ποιες όχι. Επικεφαλής τους ήταν ο κοινωνιολόγος Αλί Σαριατί, που δολοφονήθηκε από τη SAVAK (την πολιτική αστυνομία της δικτατορίας) λίγο πριν από την επανάσταση.

Ο Σαριατί ήταν προσωπικός φίλος του Φραντς Φανόν και του Ζαν-Πολ Σαρτρ. Ήταν εκείνος που οδήγησε προσωπικότητες όπως ο Μισέλ Φουκώ να υποστηρίξουν με ενθουσιασμό τη νεογέννητη ιρανική επανάσταση.

Μια πλατωνική αντίληψη της εξουσίας που δεν λειτουργεί

Ο Σαριατί και ο Χομεϊνί είχαν επίγνωση ότι ο ιρανικός λαός ήταν βυθισμένος σε μια ιδεολογία καταπίεσης, η οποία του δίδασκε ότι έπρεπε να θυσιαστεί όπως ο προφήτης Αλί. Του εξήγησαν, αντίθετα, ότι ο Αλί είχε εξεγερθεί για τη δικαιοσύνη και ότι οι αληθινοί μουσουλμάνοι είναι όρθιοι άνθρωποι. Η θυσία έχει νόημα μόνο αν είναι αφιερωμένη στη δικαιοσύνη.

Εμποτισμένοι και οι δύο από τα πλατωνικά κείμενα, και ιδίως από την Πολιτεία, φαντάστηκαν να αναθέσουν το Κράτος σε έναν «σοφό». Έτσι γεννήθηκαν οι έννοιες του «Ανώτατου Ηγέτη» και του Velayat-e faqih.

Αν ο Σαριατί και ο Χομεϊνί αφύπνισαν τον ιρανικό λαό, βλέπουμε σήμερα ότι οι έννοιες του «Ανώτατου Ηγέτη» και του Velayat-e faqih αποδείχθηκαν εξίσου καταστροφικές με εκείνη του Μπλανκί και του Μαρξ περί «δικτατορίας του προλεταριάτου». Στην πράξη, οι Ιρανοί διατήρησαν από την ιδεολογία καταπίεσής τους τη λατρεία προς τον κλήρο τους. Αρκεί ακόμη να απομνημονεύσει κανείς το Κοράνι και να το απαγγέλλει σαν μαγνητόφωνο για να θαυμάζεται και να του ανατίθεται η εξουσία.

Η Ισλαμική Επανάσταση δεν έπαψε ποτέ να μεταβάλλεται. Μόνο οι πρόεδροι Μοχαμάντ Αλί Ρατζαΐ (1981) και Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ (2005–2013) στάθηκαν στο ύψος της αντιιμπεριαλιστικής της φιλοδοξίας. Όλοι οι άλλοι —με εξαίρεση τον Αμπολχασάν Μπανί Σαντρ (1981), που ήταν ιδιαίτερη περίπτωση— δεν έκαναν παρά να ιδιοποιηθούν την εξουσία προς όφελος του κλήρου. Ο Εμπραχίμ Ραϊσί (2021–2024) δεν ήταν παρά ένας φανατικός, εμμονικός με τη φυσική εξόντωση της αντιπολίτευσής του. Ο Μασούντ Πεζεσκιαν (2024–2026) είναι πολύ πιο ανοικτός.

Τα κύρια στελέχη της κυβέρνησης Αχμαντινετζάντ φυλακίστηκαν. Ήθελαν να απελευθερώσουν τις γυναίκες από το ισλαμικό πέπλο και τους άνδρες από την υποχρεωτική γενειάδα. Ο πρώτος αντιπρόεδρός του, Χαμίντ Μπαγκαΐ, παραμένει σε πλήρη απομόνωση. Αυτός ο εξαιρετικός άνθρωπος δικάστηκε και καταδικάστηκε κεκλεισμένων των θυρών, με κατηγορίες που παραμένουν μυστικές. Πιθανότατα συντρίφτηκε από αυτό το καθεστώς ηθικής τάξης σε δεκαπέντε χρόνια φυλάκισης για μια εξωσυζυγική σχέση [1].

Μια τραπεζική χρεοκοπία που κατέστρεψε ολόκληρες οικογένειες

Τον Οκτώβριο του 2025, η ισλαμική δικαστική αρχή έθεσε υπό αμφισβήτηση την τράπεζα Ayandeh. Είχε κατασκευάσει το Iran Mall, ένα πολυτελές εμπορικό και ψυχαγωγικό κέντρο. Επέδειχνε την χλιδή της άρχουσας τάξης και την υπεροχή της έναντι του λαού, που πάλευε με τη στέρηση. Στις 23 Οκτωβρίου κηρύχθηκε η πτώχευση της τράπεζας, αφήνοντας ξαφνικά ζημίες 5,5 τετράκις εκατομμυρίων ριάλ (5 δισεκατομμύρια ευρώ)· μια καταστροφή που αποδόθηκε σε ένα σύστημα γενικευμένης απάτης και διαφθοράς. Παρότι το κράτος προσπάθησε να συγκαλύψει το μέγεθος της κατάρρευσης, οι πελάτες της βρέθηκαν αιφνιδίως κατεστραμμένοι. Διαδήλωσαν και έκαψαν την έδρα της στην Τεχεράνη. Ήταν η αρχή της εξέγερσης.

Γρήγορα, ολόκληρη η χώρα πήρε φωτιά. Δεν επρόκειτο για «αλλαγή καθεστώτος», αλλά για την ανάκτηση των φτωχών αποταμιεύσεων. Η τάξη των κατεχόντων, νιώθοντας απειλή, αντέδρασε όπως πάντα: με τη βία.

Στις 21 Ιανουαρίου 2026, στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ (Νταβός), ο Σκοτ Μπέσεντ, υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, σχολίασε: «Αυτό λειτούργησε επειδή τον Δεκέμβριο η οικονομία τους κατέρρευσε. Είδαμε μια μεγάλη τράπεζα να χρεοκοπεί. Η Κεντρική Τράπεζα άρχισε να τυπώνει χρήμα. Υπάρχει έλλειψη δολαρίων. Δεν μπορούν να εισάγουν και γι’ αυτό οι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους».

Ένας διεκδικητής του θρόνου, πράκτορας της CIA και του Ισραήλ

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ισραηλινοί πράκτορες διείσδυσαν στις διαδηλώσεις, ζητώντας από τις 6 Ιανουαρίου 2026 την επιστροφή του Σάχη και την αποκατάσταση της Περσικής Αυτοκρατορίας. Ο Ρεζά Παχλαβί, πρωτότοκος γιος του τελευταίου Σάχη, ζει σήμερα εξόριστος στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το 1985 αγόρασε ένα αρχοντικό αξίας 3 εκατομμυρίων δολαρίων κοντά στην έδρα της CIA στο Λάνγκλεϊ. Έκτοτε λαμβάνει σύνταξη από την κυβέρνηση των ΗΠΑ και το πορτρέτο του προβάλλεται σε περίοπτη θέση στο ιρανικό τμήμα της CIA, συνοδευόμενο από το σύνθημα «Hope of Democracy in Iran» («Ελπίδα της δημοκρατίας στο Ιράν»).

Το 1986, εν μέσω της υπόθεσης Ιράν-Κόντρας, η CIA διέκοψε τα κανάλια της ιρανικής κρατικής τηλεόρασης και μετέδωσε ένα σύντομο διάγγελμα του διαδόχου πρίγκιπα Ρεζά Παχλαβί.

Κατά τις διαδηλώσεις του 2019 για την ακρίβεια, κατέθεσε προσφυγή κατά του αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Αυτή απορρίφθηκε ως απαράδεκτη, διότι το Ιράν δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος στο Καταστατικό της Ρώμης.

Το 2023 δημοσίευσε τη Χάρτα Αλληλεγγύης και Συμμαχίας για την Ελευθερία (Mahsa) [2] , την οποία υπέγραψαν διάφορες προσωπικότητες, μεταξύ των οποίων και η Σιρίν Εμπαντί, βραβευμένη με το Νόμπελ Ειρήνης.

Το 2023 στέφθηκε αυτοκράτορας της Περσίας σε τελετή στην Αίγυπτο, χρηματοδοτημένη από τη σαουδαραβική μοναρχία. Στις δημόσιες παρεμβάσεις του τάσσεται πάντοτε υπέρ της κοσμικότητας και της δημοκρατίας. Ωστόσο, στο περιβάλλον του περιλαμβάνονται πρόσωπα που δεν αφήνουν καμία αμφιβολία για το τι θα ήταν η δράση του. Όπως ο Παρβίζ Σαμπετί, πρώην υπ’ αριθμόν δύο της SAVAK και αποδεδειγμένος βασανιστής.

Ο αυτοκράτορας Ρεζά Παχλαβί μετέβη το 2023, κατόπιν πρόσκλησης της Γκίλα Γκαμλιέλ, υπουργού Πληροφοριών του Ισραήλ, στον ετήσιο εορτασμό της «Σοά» (εβραϊκή ονομασία της «τελικής λύσης του εβραϊκού ζητήματος»). Συναντήθηκε με τον πρόεδρο Ισαάκ Χέρτζογκ και τον πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου. Διαβεβαίωσε τους συνομιλητές του για την επιθυμία του να αποκαταστήσει τις φιλικές σχέσεις μεταξύ των δύο λαών, παραλείποντας να αναφέρει ότι ο πατέρας του, κατόπιν αιτήματος των ΗΠΑ του Ντουάιτ Αϊζενχάουερ και του Τζον Φόστερ Ντάλες, είχε υπογράψει συμφωνία με τη Συρία για την ανάσχεση του ισραηλινού επεκτατισμού.

Οι υποστηρικτές του ίδρυσαν στο Λος Άντζελες, όπου διαμένει πλέον, την National Union for Democracy in Iran (NUFDI), με σκοπό τη συσπείρωση του συνόλου της ιρανικής αντιπολίτευσης και την έκδοση της ημερήσιας εφημερίδας Iran Watch. Αφού προσκλήθηκε δύο φορές στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου και η γερμανική κυβέρνηση ακύρωσε αυτές τις προσκλήσεις, διοργάνωσε το 2025 τη «Σύνοδο της Σύγκλισης», με τη συμμετοχή διαφόρων ομαδοποιήσεων («Νέο Ιράν», «Η Αποκάλυψη του Ιράν», «Ιρανικό Συνταγματικό Κόμμα/Φιλελεύθεροι Δημοκράτες», «Ρεπουμπλικανική Εταιρεία υποστηρικτών του πρίγκιπα Ρεζά Παχλαβί», «Πανϊρανικό Κόμμα», «Πατερναλιστικό Ιράν-Ιράν», «Λαϊκό Ίδρυμα», «Συνταγματική Οργάνωση» και «Ινστιτούτο Ομίντ»). Εκεί, αναγνωρίστηκε ως «αρχηγός της εθνικής επανάστασης και της μεταβατικής περιόδου, μέχρι τη συγκρότηση του πρώτου εθνικού κοινοβουλίου και την έναρξη δημοκρατικής διακυβέρνησης μέσω ελεύθερων εκλογών».

Από τις 18 έως τις 20 Φεβρουαρίου 2025, ο Ρεζά Παχλαβί προσκλήθηκε από τo American Jewish Committee και περίπου είκοσι φιλοαμερικανικές ή φιλοϊσραηλινές οργανώσεις στη 17η Σύνοδο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και τη Δημοκρατία. Εκεί συναναστράφηκε τους βασικούς «εκλεκτούς» της CIA και της Μοσάντ: τους Ρώσους Γεβγκένια Καρά-Μούρζα και Γκάρι Κασπάροφ, τους Βενεζουελάνους Μαρία Κορίνα Ματσάδο και Εδμούνδο Γκονσάλες, τις Κινέζες Ραχίμα Μαχμούτ (Ουιγούρα) και Ναμκί (Θιβετιανή).

[Ο πρώην πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς, ο δικηγόρος Χουάν Μπράνκο, καθώς και οι δημοσιογράφοι Ανίκ Κολζιάν και Καρολίν Φουρέστ είχαν προσκληθεί σε προηγούμενες συνόδους.]

Κατά τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς του Ιουνίου 2025, δεν επέδειξε καμία ενσυναίσθηση προς τον λαό του, αλλά αντίθετα τους χαιρέτισε και δήλωσε στο BBC ότι πρόκειται για μια «άνευ προηγουμένου ευκαιρία ανατροπής του καθεστώτος» [3].

Μια τζιχαντιστική επίθεση

Ένας εχθρός δεν έρχεται ποτέ μόνος: στα οικονομικά πλήγματα των ΗΠΑ και στους φιλοϊσραηλινούς μοναρχικούς προστέθηκε το Νταές. Ας θυμηθούμε ότι αυτή η τρομοκρατική οργάνωση δημιουργήθηκε από τους Αγγλοσάξονες στο πλαίσιο του δόγματος Ράμσφελντ–Τσεμπρόφσκι. Στόχος ήταν η «αναδιαμόρφωση της Μέσης Ανατολής», με τον διαχωρισμό των πληθυσμών σε ομοιογενείς εθνοτικές ή θρησκευτικές ομάδες. Το Πεντάγωνο είχε τότε διαχωρίσει την Αλ Κάιντα, που ήταν υπέρ της ενότητας του Ισλάμ, από το Νταές, το οποίο είχε ως αποστολή την καταστροφή των μη σουνιτών μουσουλμάνων (και άρα των Ιρανών σιιτών).

Το Νταές επιτέθηκε κατά προτεραιότητα σε θρησκευτικές μειονότητες, όπως οι Γιαζίντι, και σε εθνοτικές μειονότητες, όπως οι Κούρδοι. Η αμερικανική υποστήριξη προς το Νταές έπαψε —τουλάχιστον σε επίπεδο Λευκού Οίκου— με την ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ (κατά την πρώτη του θητεία) στο Ριάντ, στις 21 Μαΐου 2017 [4]. Έκτοτε, οι ΗΠΑ και το Ιράν βρέθηκαν πλάι-πλάι στον αγώνα κατά των τρομοκρατικών οργανώσεων. Αμέσως, το Νταές άρχισε να επιτίθεται τόσο στις ΗΠΑ όσο και στο Ιράν. Στις 7 Ιουνίου, πραγματοποιήθηκε η διπλή επίθεση στο ιρανικό Κοινοβούλιο και στο μαυσωλείο του αγιατολάχ Χομεϊνί (17 νεκροί και 52 τραυματίες). Στις 22 Σεπτεμβρίου 2018, η επίθεση στην Αχβάζ, κατά τη διάρκεια παρέλασης των Φρουρών της Επανάστασης (29 νεκροί). Στις 26 Οκτωβρίου 2022, η επίθεση στο μαυσωλείο Σαχ-Τσεράγκ (15 νεκροί και 40 τραυματίες). Στις 3 Ιανουαρίου 2024, η επίθεση στο Κερμάν, κατά την επέτειο του θανάτου του στρατηγού Κασέμ Σολεϊμανί (94 νεκροί, 284 τραυματίες). Αυτή τη φορά, το 2026, το Νταές πυρπολεί κτίρια στο κέντρο της πόλης κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων, δημιουργώντας μια αποκαλυπτική ατμόσφαιρα.

Μια επίθεση από ξένες ειδικές δυνάμεις

Τότε είναι που ελεύθεροι σκοπευτές, τοποθετημένοι στις ταράτσες, αρχίζουν να πυροβολούν αδιακρίτως στόχους, τόσο ανάμεσα στους διαδηλωτές όσο και στις δυνάμεις ασφαλείας. Πρόκειται για τη στρατηγική των «κυνομαχιών», που δοκιμάστηκε τη δεκαετία του 1990 και επαναλήφθηκε με επιτυχία από τη Λιβύη έως την Ουκρανία. Οι σκοπευτές είναι πιθανότατα Ισραηλινοί ιρανικής καταγωγής (είναι 250.000 στο Ισραήλ), αλλά δεν το γνωρίζω. Αυτές οι δολοφονίες μετατρέπουν όλες τις πλευρές σε εχθρούς μεταξύ τους. Οι δυνάμεις ασφαλείας, τρομοκρατημένες, μετατρέπονται σε αγρίους.

Μέσα σε λίγες ημέρες, οι νεκροί από 1.200 ξεπερνούν τους 40.000.

Τι θέλει ο Τραμπ και τι μπορεί να κάνει

Όταν ξεκινούν οι σφαγές, ο πρόεδρος Τραμπ καλεί το Ιράν να σταματήσει να σκοτώνει τον ίδιο του τον λαό. Αυτό το μήνυμα, που φαίνεται λογικό σε όσους αγνοούν την ευθύνη των ΗΠΑ και των ισραηλινών συμμάχων τους, αναπαράγεται σε ολόκληρη τη Δύση. Οι κοινές γνώμες στρέφονται και πάλι προς τις ΗΠΑ, τους «χωροφύλακες του κόσμου». Πρόκειται λοιπόν για μια εξαιρετική επικοινωνιακή επιχείρηση για τον Λευκό Οίκο.

Ωστόσο, ο πρόεδρος Τραμπ γνωρίζει ότι δεν μπορεί να αλλάξει την πορεία των πραγμάτων. Τα προβλήματα του Ιράν είναι, σε κοινωνιολογικό επίπεδο, η τυφλή λατρεία του πληθυσμού του προς τον κλήρο του και, σε πολιτικό επίπεδο, η «δημοκρατία των σοφών», που οδηγεί στον πολλαπλασιασμό των κέντρων εξουσίας και, τελικά, στην παράλυση της εξουσίας γενικά. Κανένα από αυτά τα δύο προβλήματα δεν μπορεί να λυθεί με στρατιωτική επέμβαση, και ακόμη λιγότερο με έναν αεροπορικό βομβαρδισμό περιορισμένης διάρκειας.

Ο Ντόναλντ Τραμπ εκμεταλλεύεται λοιπόν την κατάσταση για να επαναφέρει στο προσκήνιο τα ζητήματα που τον απασχολούν: τα πυρηνικά και τους πυραύλους. Γνωρίζει —και η διευθύντρια των Εθνικών Πληροφοριών το έχει επιβεβαιώσει— ότι το Ιράν δεν διαθέτει στρατιωτικό πυρηνικό πρόγραμμα από το 1988, αλλά ότι μια μερίδα της πολιτικής τάξης επιθυμεί να αποκτήσει η Τεχεράνη πυρηνικό όπλο, όπως το έκανε με επιτυχία η Πιονγκγιάνγκ. Γνωρίζει επίσης ότι, αν το Ιράν έχει το δικαίωμα —που το Ισραήλ του αμφισβητεί— να κατασκευάζει βαλλιστικούς πυραύλους, διαθέτει πλέον και υπερηχητικούς πυραύλους. Η Τεχεράνη χρησιμοποίησε επτά από αυτούς για να πλήξει το Ισραήλ κατά τον πόλεμο των 12 ημερών. Όλοι έφτασαν στον στόχο τους. Κανείς δεν μπόρεσε να τους αναχαιτίσει.

Αυτά λοιπόν είναι τα δύο ζητήματα που συζητά με τις ιρανικές αρχές· δύο ζητήματα χωρίς καμία σχέση με τη σφαγή που κατήγγειλε και την οποία όλοι οι Ιρανοί υπέστησαν και βίωσαν.

Σημειώσεις

[1] «Μυστική δίκη: 15 χρόνια κάθειρξης για τον αντιπρόεδρο του Αχμαντινετζάντ», Δίκτυο Βολταίρος, 28 Μαρτίου 2018.
[2] The Charter of Solidarity and Alliance for Freedom (The Mahsa Charter), 9 Μαρτίου 2023.
[3] «Αποκλειστικό BBC· Ρεζά Παχλαβί: Αυτή είναι μια χρυσή ευκαιρία για την ανατροπή του καθεστώτος», BBC, 15 Ιουνίου 2025.
[4] «Η ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ στη Σύνοδο Αραβο-Ισλαμικών-Αμερικανικών Κρατών», Ντόναλντ Τραμπ, Δίκτυο Βολταίρος, 1 Μαΐου 2017.

Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

Τιερί Μεϊσάν

Πολιτικός σύμβουλος, πρόεδρος-ιδρυτής του Δικτύου Βολταίρος και της διάσκεψης Axis for Peace. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά: Sous nos yeux - Du 11-Septembre à Donald Trump.

Δίκτυο Βολταίρος

Βολταίρος, Διεθνής Έκδοση

ΦακόςΕν συντομίαΣυζητήσεις

Τετάρτη 14 Ιανουαρίου 2026

Τιερί Μεϊσάν: Διευκρινίσεις σχετικά με τη στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα και το διεθνές δίκαιο

 

Διευκρινίσεις σχετικά με τη στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα και το διεθνές δίκαιο

Ύστερα από τον ογκώδη όγκο αλληλογραφίας που λάβαμε μετά την τελευταία χρονογραφία του Τιερί Μεϊσάν, του ζητήσαμε να απαντήσει στους αναγνώστες του. Εξηγεί εδώ ότι η επιχείρηση Absolute Resolve δεν παραβιάζει καμία δέσμευση των Ηνωμένων Πολιτειών και, συνεπώς, δεν αντίκειται στο διεθνές δίκαιο. Εκφράζει την έκπληξή του για το γεγονός ότι οι αναγνώστες του αγανακτούν με αυτή την επέμβαση, ενώ έχουν αποδεχθεί —συχνά χωρίς να αντιδράσουν— πολλές άλλες παρεμβάσεις, οι οποίες αντιθέτως παραβίαζαν τις ίδιες μας τις δεσμεύσεις. Αυτή η διευκρίνιση αποτελεί ευκαιρία να σκεφτούμε τη διαφορά ανάμεσα στους κανόνες του Ψυχρού Πολέμου —τους οποίους εξακολουθούμε να ακολουθούμε— και στο διεθνές δίκαιο, το οποίο επιβάλλεται ως σημείο αναφοράς στον πολυπολικό κόσμο.

عربي Deutsch Español français italiano
Αφού κατήγγειλε τον ρόλο του Ισραήλ στην προετοιμασία της αμερικανικής επιχείρησης «Absolute Resolve», η Ντέλσι Ροδρίγκες ορκίζεται ως μεταβατική πρόεδρος.

Το άρθρο που δημοσίευσα την περασμένη εβδομάδα για την επιχείρηση Absolute Resolve [1] μου απέφερε άφθονη αλληλογραφία διαμαρτυρίας. Μπόρεσα να απαντήσω μόνο σε ένα μικρό μέρος της. Έχω πλήρη επίγνωση ότι δεν εκφράστηκα καλά, αφού ορισμένοι από εσάς κατανόησαν πράγματα που ούτε έγραψα ούτε είπα ποτέ. Θα ήθελα, λοιπόν, να δώσω ορισμένες διευκρινίσεις.

Καταρχάς, το αντικείμενο του άρθρου μου δεν ήταν η κρίση στη Βενεζουέλα, αλλά το γεγονός ότι η αμερικανική επέμβαση σέβεται το διεθνές δίκαιο. Επιμένω σε αυτό το σημείο.

Το διεθνές δίκαιο δεν είναι ένας κώδικας· είναι απλώς η δέσμευση να σέβεται κανείς τον λόγο του και να μη συμπεριφέρεται ως βάρβαρος.

Από την οπτική της Ουάσιγκτον, ο Νικολάς Μαδούρο είναι διακινητής ναρκωτικών. Το αν αυτός ο ισχυρισμός είναι ανόητος δεν έχει σημασία. Είναι έργο της αμερικανικής Δικαιοσύνης να τον αποδείξει. Από την πλευρά μου, δήλωσα ότι είχε επιτρέψει σε διακινητές να διασχίζουν το έδαφος της χώρας του για να μεταφέρουν κοκαΐνη στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ποτέ δεν τον κατηγόρησα προσωπικά για διακίνηση ναρκωτικών, ούτε κοκαΐνης ούτε φαιντανύλης (ειδικότητα του μεξικανικού καρτέλ Σιναλόα). Δεν βασίστηκα στις έρευνες της DEA ούτε στην ισραηλινή προπαγάνδα, αλλά στις εξομολογήσεις Λιβανέζων βαρόνων των ναρκωτικών. Ομοίως, διευκρίνισα ότι αυτοί οι Βενεζουελάνοι σιίτες διακινητές δεν ήταν μέλη της Χεζμπολάχ, αλλά κατέβαλλαν τη ζακάτ τους στη Χεζμπολάχ.

Εξάλλου, οι Ηνωμένες Πολιτείες ενήργησαν στη Βενεζουέλα όπως είχαν πράξει το 1989 στον Παναμά. Και τότε είχαν κατηγορήσει τον πρόεδρο Μανουέλ Νοριέγα ότι ήταν διακινητής ναρκωτικών και τον είχαν απαγάγει (επιχείρηση Just Cause), προκαλώντας χιλιάδες θανάτους. Ποτέ δεν αποδείχθηκε ότι διακινούσε ναρκωτικά, αλλά ότι χρηματοδοτούσε τους Νικαραγουανούς Κόντρας με χρήματα του καρτέλ του Μεντεγίν. Γνωρίζουμε σήμερα ότι η υπόθεση Ιράν–Κόντρας είχε συλληφθεί από τον Κλάους Άλτμαν (γνωστό και ως Κλάους Μπάρμπι, «ο χασάπης της Λυών»), πριν απαχθεί από τον Ρεζί Ντεμπρέ για να δικαστεί στη Γαλλία, και ότι αυτός ο ναζί υπήρξε ο πραγματικός οργανωτής του καρτέλ του Μεντεγίν [2].

Πάντα από την αμερικανική οπτική, ο Νικολάς Μαδούρο δεν είναι πρόεδρος της Βενεζουέλας. Δεν συζήτησα αυτόν τον ισχυρισμό, αλλά παρέπεμψα με υποσημείωση στη χρονογραφία μου του Αυγούστου 2024 επί του θέματος [3]. Εκεί εξηγώ ότι η δυτική εκδοχή των εκλογών του 2024 είναι πλήρως παραποιημένη. Ακόμη κι αν συμμετείχε λιγότερο από το 60 % των ψηφοφόρων, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο Νικολάς Μαδούρο εξελέγη. Όμως, και πάλι, αυτό δεν είναι το ζήτημα. Το ένα τέταρτο των κρατών-μελών των Ηνωμένων Εθνών —μεταξύ αυτών και οι Ηνωμένες Πολιτείες— δεν τον αναγνωρίζουν ως τέτοιο. Συνεπώς, δεν μπορεί κανείς να κατηγορήσει την Ουάσιγκτον ότι παραβίασε το απαραβίαστο ενός αρχηγού κράτους, όπως έχει δεσμευθεί υπογράφοντας τη Σύμβαση της Βιέννης.

Εξάλλου, εμείς οι Γάλλοι είμαστε ιδιαίτερα ακατάλληλοι να κατηγορήσουμε τις Ηνωμένες Πολιτείες για την απαγωγή του προέδρου της Βενεζουέλας: εμείς ήμασταν που, με τον Ντομινίκ ντε Βιλπέν, τον Ρεζί Ντεμπρέ και τις αμερικανικές ειδικές δυνάμεις, απαγάγαμε τον Ζαν-Μπερτράν Αριστίντ, τον εκλεγμένο πρόεδρο της Αϊτής [4]. Τεχνικά, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν και τότε αμφισβητήσει την εγκυρότητα της εκλογής του προέδρου Αριστίντ, επικαλούμενες διάταξη του αϊτινού Συντάγματος. Τον απήγαγαν και στη συνέχεια τον παρέδωσαν στις γαλλικές ειδικές δυνάμεις, οι οποίες τον κράτησαν σε κατ’ οίκον περιορισμό στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία. Εκείνη την εποχή, ελάχιστοι ήταν αυτοί που διαμαρτυρήθηκαν. Το γεγονός ότι γνωρίζουμε καλύτερα τη Βενεζουέλα από ό,τι την Αϊτή δεν πρέπει να μας οδηγεί στο να τις αντιμετωπίζουμε διαφορετικά.

Σημειώστε καλά ότι δεν θεωρώ καλό πράγμα την απαγωγή του Νοριέγα, του Αριστίντ και του Μαδούρο, όπως επίσης δεν θεωρώ καλό πράγμα την εγκατάσταση στην εξουσία του αγιατολάχ Χομεϊνί ή του Μιχαήλ Σαακασβίλι. Λέω απλώς ότι αυτά δεν παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο, ακόμη κι αν μας σοκάρουν και σοκάρουν τα Ηνωμένα Έθνη.

Βεβαίως, όλα τα κράτη-μέλη των Ηνωμένων Εθνών έχουν δεσμευθεί να απέχουν «στις διεθνείς τους σχέσεις από την απειλή ή τη χρήση βίας, είτε κατά της εδαφικής ακεραιότητας είτε κατά της πολιτικής ανεξαρτησίας οποιουδήποτε κράτους, είτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο ασύμβατο με τους σκοπούς των Ηνωμένων Εθνών» (άρθρο 2 του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών). Ωστόσο, όλα αναγνωρίζουν ένα «δικαίωμα καταδίωξης», εάν δεχθούν επίθεση από μη κρατική οργάνωση και η χώρα όπου αυτή βρίσκεται δεν την παραδώσει.

Έτσι, η Γαλλία διεξήγαγε στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Συρία το 2015, χωρίς καμία εξουσιοδότηση, υποτίθεται για να πολεμήσει το Νταές, που είχε διαπράξει τις επιθέσεις στο Μπατακλάν (επιχείρηση Chammal) [5]. Πιο πρόσφατα, το 2022, συνεχίσαμε την επιχείρηση Barkhane στο Μάλι, ακόμη και όταν η κυβέρνηση του Μάλι μας το απαγόρευσε. Εκείνη ήταν πεπεισμένη ότι οι μυστικές μας υπηρεσίες υποστήριζαν τους τζιχαντιστές που ο στρατός μας υποτίθεται ότι πολεμούσε. Από εκεί προήλθε η εκδίωξη του γαλλικού στρατού από το Σαχέλ [6].

Αυτές οι διευκρινίσεις δεν αποσκοπούν στο να πουν ότι εγκρίνω όσα κάνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά μόνο στο να υπογραμμίσουν ότι δεν παραβίασαν τις δεσμεύσεις τους και, συνεπώς, δεν παραβίασαν το διεθνές δίκαιο.

Κατανοήστε το καλά: το διεθνές δίκαιο θεμελιώθηκε, από κοινού από τη Ρωσία και τη Γαλλία, μόλις στα τέλη του 19ου αιώνα και δεν εφαρμόστηκε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Δεν επιτρέπει την επίλυση κρίσεων όπως αυτή της Βενεζουέλας. Όμως είναι αυτό που θα αποτελέσει το σημείο αναφοράς στον πολυπολικό κόσμο που η Ρωσία, η Κίνα και οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται σήμερα στη διαδικασία οικοδομήσεως. Γι’ αυτό είναι προτιμότερο να κατανοήσουμε τη λογική του.

Ας μην αντιδράσουμε θρηνώντας την τάξη του Ψυχρού Πολέμου και του κόσμου χωρίς την ΕΣΣΔ που γνωρίζαμε. Οι κανόνες της G7 μας προστάτευσαν και τους καταχράσαμε. Πολλά κράτη στον κόσμο έχουν πληρώσει το τίμημα. Οχι εμείς. Εισερχόμαστε τώρα σε έναν κόσμο που διέπεται από το διεθνές δίκαιο και στον οποίο οι τρεις υπερδυνάμεις θα μπορούν να χρησιμοποιούν βία σε όλες τις περιπτώσεις που δεν προβλέπονται από αυτό το δίκαιο. Και είναι πολλές.

Αυτό το σύστημα, που βασίζεται στον σεβασμό της υπογραφής του καθενός, λειτουργεί μόνο εφόσον κανείς δεν ψεύδεται. Ωστόσο, το 2002, η κυβέρνηση Μπους–Τσέινι δημιούργησε μια ειδική μονάδα, αποτελούμενη αποκλειστικά από στράουσιστές [7] γύρω από τον Πολ Γούλφοβιτς και τον Ντάγκλας Φάιθ (με τον αναπόφευκτο Έλιοτ Άμπραμς), με σκοπό την κατασκευή ψεμάτων: το Γραφείο Ειδικών Σχεδίων του Πενταγώνου [8]. Αυτός ο οργανισμός επινόησε τον μύθο ότι το Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν διέθετε όπλα μαζικής καταστροφής και επρόκειτο να τα χρησιμοποιήσει εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατάφερε να πείσει τον αμερικανικό πληθυσμό ότι βρισκόταν σε κίνδυνο. Παράλληλα, το Ηνωμένο Βασίλειο, πρωταθλητής άνευ συναγωνισμού στη χειραγώγηση των ειδησεογραφικών πρακτορείων [9], έδωσε απήχηση στις φαντασιώσεις των στράουσιστών. Αυτές τροφοδοτήθηκαν από τον Βρετανό πρωθυπουργό Τόνι Μπλερ, ο οποίος δημοσίευσε και ο ίδιος αυτές τις ανοησίες. Γι’ αυτό και ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ και ο υποψήφιος αντιπρόεδρός του, Τζ. Ντ. Βανς, επιμένουν τόσο πολύ στην ελευθερία της έκφρασης, το μοναδικό όπλο σε μια δημοκρατία απέναντι στο ψέμα. Ας παρατηρήσουμε ότι η ίδια ομάδα, αυτή τη φορά γύρω από την πρώην πρέσβειρα του Τζορτζ Μπους στο ΝΑΤΟ, Βικτόρια Νούλαντ, κατασκεύασε το αφήγημα σύμφωνα με το οποίο δεν υπάρχουν ναζί στην Ουκρανία. Οι στράουσιστές προετοιμάζουν έτσι τον πόλεμο κατά της Ρωσίας, όπως είχαν προετοιμάσει εκείνον κατά του Ιράκ.

Επιστρέφοντας στην Absolute Resolve, η επιχείρηση αυτή μπορεί να ερμηνευθεί τόσο υπό το πρίσμα του «συνεπακόλουθου Τραμπ» στο δόγμα Μονρόε [10], όσο και υπό το πρίσμα της αμερικανοϊρανικής κρίσης. Δεν ανέπτυξα την πρώτη ερμηνεία στο άρθρο μου της περασμένης εβδομάδας, αλλά δημοσίευσα τη χρονογραφία του Αλφρέδο Χαλίφε-Ράμε επί του ιδίου θέματος [11]. Αν το είχα κάνει, θα έλεγα —όπως κι εκείνος— ότι πλέον οι Ηνωμένες Πολιτείες ελέγχουν τους κύριους πετρελαϊκούς πόρους ολόκληρης της αμερικανικής ηπείρου, από την Αλάσκα έως την Παταγονία, ελέγχοντας το 40 % όχι των παγκόσμιων αποθεμάτων, αλλά της παγκόσμιας παραγωγής. Αντιθέτως, επισήμανα ότι η Ουάσιγκτον δεν επιδιώκει να κλέψει το πετρέλαιο της Βενεζουέλας, αλλά να επιβλέπει ώστε να μη πωλείται σε ορισμένα κράτη. Ο Μάνλιο Ντινούτσι, από την πλευρά του, διευκρίνισε ότι η Ουάσιγκτον επιθυμεί πρωτίστως να πωλείται σε δολάρια και όχι σε γουάν ή άλλα νομίσματα [12]. Πάντοτε τόνιζα ότι η οικονομία των Ηνωμένων Πολιτειών είναι άρρωστη, ότι συσσωρεύει ένα τεράστιο, μη αποπληρώσιμο χρέος. Ο πρόεδρος Τραμπ, όπως και ο πρόεδρος Γκορμπατσόφ, είναι υποχρεωμένος πρωτίστως να απαντήσει σε αυτή την πρόκληση, πριν από οποιονδήποτε άλλο στόχο.

Τέλος, η αντιπρόεδρος Ντέλσι Ροντρίγκεζ δήλωσε την επομένη της επέμβασης των ΗΠΑ: «Οι κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο είναι απλά σοκαρισμένες που είναι η Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας που είναι το θύμα και το αντικείμενο μιας επίθεσης αυτής της φύσης, η οποία έχει, χωρίς αμφιβολία, μια σιωνιστική χροιά». Ας θυμηθούμε ότι το Ισραήλ παρενέβη στο κοινοβούλιο της Βραζιλίας για να ανατρέψει την πρόεδρο Ντίλμα Ρούσεφ το 2013 ή για να υποστηρίξει το πραξικόπημα στην Ονδούρα και την ανατροπή του προέδρου Μανουέλ Σελάγια.

Από γεωπολιτική άποψη, εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν επέμβουν στρατιωτικά στο Ιράν, σύμμαχο της Βενεζουέλας και μία από τις αιτίες της απαγωγής του προέδρου Μαδούρο, θα πρέπει να συμπεράνουμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν δίνουν στον εαυτό τους το δικαίωμα να επέμβουν εκτός της ζώνης επιρροής τους που ορίστηκε στο Άνκορατζ στις 15 Αυγούστου 2025. Ο χάρτης του Andrei Martyano θα ήταν επομένως σωστός [13].

Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

[1] Η απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 6 janvier 2026.

[2] « El Carnicero y el Patrón. La conexión oculta entre Pablo Escobar y Klaus Barbie », Boris Miranda, Nueva Sociedad, #257, mayo-junio de 2015.

[3] Τα ψεύδη του Τύπου για τις προεδρικές εκλογές στη Βενεζουέλα”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 30 août 2024.

[4] « Coup d’État en Haïti », par Thierry Meyssan, Réseau Voltaire, 1er mars 2004.

[5] Το ψέμα ως όπλο διακυβέρνησης”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 18 novembre 2025.

[6] Το Μάλι αντιμέτωπο με τις γαλλικές αντιφάσεις”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 23 août 2022./

[7] Η Ρωσία κηρύσσει τον πόλεμο στους Στραουσιανούς”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα) , Δίκτυο Βολταίρος, 5 mars 2022.

[8] « Le dispositif Cheney », par Thierry Meyssan, Réseau Voltaire, 6 février 2004.

[9] « Les techniques de la propagande militaire moderne », par Thierry Meyssan, Réseau Voltaire, 16 mai 2016.

[10] Το Πεντάγωνο υιοθετεί την οπτική του Τραμπ για τον κόσμο”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 10 décembre 2025.

[11] « Après Maduro : la chute du mur de Berlin latino-américain, et l’israélisation du continent », par Alfredo Jalife-Rahme, Traduction Maria Poumier, La Jornada (Mexique) , Réseau Voltaire, 9 janvier 2026.

[12] « Rapine à main armée », par Manlio Dinucci , Traduction M.-A., Réseau Voltaire, 10 janvier 2026.

[13] Η Ρωσία εξαπολύει το δεύτερο πλήγμα «Ορέσνικ» κατά της Ουκρανίας και ο Μαρτιάνοφ δημοσιεύει έναν «χάρτη του τριπολικού μοιράσματος»”, του Alfredo Jalife-Rahme, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, La Jornada (Μεξικό) , Δίκτυο Βολταίρος, 12 janvier 2026.

Τιερί Μεϊσάν

Πολιτικός σύμβουλος, πρόεδρος-ιδρυτής του Δικτύου Βολταίρος και της διάσκεψης Axis for Peace. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά: Sous nos yeux - Du 11-Septembre à Donald Trump.

Διευκρινίσεις σχετικά με τη στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα και το διεθνές δίκαιο

Η απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο

Επιχείρηση «Απόλυτη Αποφασιστικότητα»

Οι ουκρανικές διαπραγματεύσεις σέρνονται σε μάκρος

Το Πεντάγωνο υιοθετεί την οπτική του Τραμπ για τον κόσμο

Η Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας του 2025

Τι κρύβεται πίσω από τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις για την Ουκρανία;

 Les articles de cet auteur Envoyer un message

Δίκτυο Βολταίρος

Βολταίρος, Διεθνής Έκδοση

ΦακόςΕν συντομίαΣυζητήσεις