Αφίσα τοίχου στην Τεχεράνη.

Ο πρόεδρος Τραμπ υπέστη σοβαρή ήττα στις ενδιάμεσες εκλογές. Σοβαρή ως προς τις συνέπειές της: έχασε τις πλειοψηφίες και στα δύο σώματα του Κογκρέσου. Αλλά όχι αν παρατηρήσει κανείς πιο προσεκτικά τις ψήφους: σε πάρα πολλά μέρη, οι πλειοψηφίες ήταν μόνο μερικές εκατοντάδες, ή ακόμη και δεκάδες, ψήφοι.

Οι λόγοι αυτής της αποτυχίας είναι πολλαπλοί, αλλά ο σημαντικότερος είναι η μεταστροφή του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος αρνιόταν να εμπλέξει τη χώρα σε νέους πολέμους και ωστόσο ξεκίνησε έναν πόλεμο κατά του Ιράν [1].

Υπάρχουν δύο πιθανές ερμηνείες αυτής της μεταμόρφωσης: είτε οι αναλυτές επισημαίνουν την επιρροή του Μπενιαμίν Νετανιάχου και των «ρεβιζιονιστών σιωνιστών» που χρηματοδότησαν την προεκλογική εκστρατεία του Τραμπ, είτε επικαλούνται έναν εκβιασμό (την υπόθεση Έπσταϊν;) που θα είχε αναγκάσει τον πρόεδρο να ευθυγραμμιστεί με τους «στράουσιστές».

Όπως και να έχει, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν πλέον τη δυνατότητα να συνεχίσουν αυτή τη σύγκρουση που οι ίδιες ξεκίνησαν:

• Ο πρόεδρος δεν έχει πλέον πλειοψηφία στα σώματα του Κογκρέσου και θα εμποδιστεί από τους βουλευτές να συνεχίσει σε αυτόν τον δρόμο·

• Τα κράτη του Κόλπου απομακρύνονται κάθε μέρα και λίγο περισσότερο από τον ΗΠΑκιακό τους ανάδοχο, επειδή δεν τον θεωρούν πλέον προστάτη, αλλά πηγή των προβλημάτων τους·

• Τα συμμαχικά κράτη, που υπέφεραν πολύ από τις οικονομικές συνέπειες αυτού του πολέμου, θα δουν με πολύ κακό μάτι την παράτασή του.

Το Ισραήλ, από την πλευρά του, δεν έχει πλέον κυβέρνηση παρά μόνο για τη διεκπεραίωση τρεχουσών υποθέσεων [2]. Ο απερχόμενος πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου, όσο κι αν πολλαπλασιάζει τις βροντερές δηλώσεις για τον ιρανικό πυρηνικό κίνδυνο, ο διάδοχός του Γκάμπι Άιζενκοτ τις χαρακτηρίζει «παράλογες». Το Ισραήλ δεν θα εξαπολύσει επομένως επίθεση κατά του Ιράν προς το παρόν.

Ωστόσο, ο πόλεμος συνεχίζεται και κάθε στρατόπεδο είναι πιο αποφασισμένο από ποτέ να κρατήσει τις θέσεις του:

Ο πρόεδρος Τραμπ φαίνεται να θεωρεί ακόμη ότι το Ιράν αποτελεί πυρηνικό κίνδυνο, με τη στρατιωτική έννοια του όρου, ενώ οι υπηρεσίες Πληροφοριών του και οι αντίπαλοι του απερχόμενου Ισραηλινού πρωθυπουργού δεν σταματούν να του επαναλαμβάνουν ότι οι κατηγορίες του Μπενιαμίν Νετανιάχου είναι παράλογες.

Η Ουάσιγκτον στο σύνολό της επιμένει να φαντάζεται ότι «η ισχύς επιβάλλει την ειρήνη». Ωστόσο οι προηγούμενοι οκτώ μήνες έδειξαν άφθονα ότι η επίδειξη ισχύος είναι η πηγή του προβλήματος. Το Ιράν δεν σταματά, εδώ και σαράντα επτά χρόνια, να καταγγέλλει την παρουσία ξένων στρατών στη διευρυμένη Μέση Ανατολή και κατάφερε να πείσει ολόκληρη την περιοχή.

Η Τεχεράνη, από την πλευρά της, παραμένει πεπεισμένη ότι οι Αγγλοσάξονες θέλουν να της απαγορεύσουν να αναπτυχθεί, όπως έκαναν πάντα στο παρελθόν με τους λαούς που αποίκισαν. Οι Ιρανοί προσπαθούν, εδώ και είκοσι ένα χρόνια, να ανακαλύψουν πώς να κυριαρχήσουν την πυρηνική σύντηξη για να απελευθερωθούν — και να απελευθερώσουν τον Τρίτο Κόσμο — από την κυριαρχία των πολυεθνικών του πετρελαίου. Ενισχύονται στην ανάλυσή τους από την πρόσφατη πρωτοβουλία Rewards for Justice [3]. Η Ουάσιγκτον, που συνεχίζει τώρα τις ίδιες έρευνες για την πυρηνική σύντηξη, προσέφερε αμοιβή για οποιαδήποτε πληροφορία σχετικά με τους Ιρανούς πυρηνικούς επιστήμονες και την κατάσταση των ερευνών τους. Διευκρίνισε μάλιστα ότι αυτή η αμοιβή δεν αφορούσε μόνο ενδεχόμενες στρατιωτικές έρευνες, αλλά πολύ συγκεκριμένες πολιτικές έρευνες. Δεν κρύβει επομένως πλέον τις πραγματικές του φιλοδοξίες.

Ο Ντόναλντ Τραμπ προσαρμόζει τη ρητορική του στις πράξεις του. Μόλις διαβεβαίωσε, με την ευκαιρία των εορτασμών της 11ης Νοεμβρίου (Ημέρα των Βετεράνων στις ΗΠΑ), ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται σε πόλεμο κατά του Ιράν, όχι από το 2025, αλλά από το 1979 (την επιστροφή του ιμάμη Χομεϊνί στο Ιράν, κατόπιν αιτήματος του Ζμπίγκνιεφ Μπζεζίνσκι [4]). Υπενθύμισε την επίθεση της 23ης Οκτωβρίου 1983 στη Βηρυτό, που στοίχισε τη ζωή σε 241 Πεζοναύτες. Σύμφωνα με τον ίδιο, είχε διαταχθεί από το Ιράν· μια εκδοχή που επιτρέπει να ξεχαστεί ο λιβανέζικος εμφύλιος πόλεμος, η ισραηλινή κατοχή της Βηρυτού, η εκλογή ενός φασίστα Λιβανέζου προέδρου και η δολοφονία του από έναν υποστηρικτή της επανένωσης με τη Συρία, καθώς και οι σφαγές Παλαιστινίων προσφύγων στη Σάμπρα και τη Σατίλα. Όλα αυτά είναι πολύ δύσκολο να γίνουν κατανοητά για ακροατές που αγνοούν παντελώς αυτό το πλαίσιο.

Εν τω μεταξύ, οι πολεμικές προετοιμασίες και οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αναδιοργάνωσαν την στρατιωτική τους ανάπτυξη μεταφέροντας τα βομβαρδιστικά τους στην Ευρώπη. Ενώ το Ιράν εγκατέστησε κομάντος στη Δύση ικανά να δολοφονήσουν πολιτικούς ηγέτες, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ αποκεφάλισαν το κράτος τους.

Στις 27 Σεπτεμβρίου 2026, το Ηνωμένο Βασίλειο συνέλαβε πέντε άτομα που θα μπορούσαν να είχαν προετοιμάσει επίθεση κατά της αεροπορικής βάσης Φέρφορντ, που φιλοξενεί δεκαπέντε αμερικανικά βομβαρδιστικά που χρησιμοποιήθηκαν στον πόλεμο κατά του Ιράν. Ένας από τους υπόπτους είναι Βρετανοϊρανός με διπλή υπηκοότητα. Το Πεντάγωνο αποφάσισε, προληπτικά, να retirer τα βομβαρδιστικά του από το Φέρφορντ και τα αεροσκάφη ανεφοδιασμού του από το Μίλντενχολ. Αυτή την εβδομάδα, το FBI απήγγειλε κατηγορίες κατά του Μοχάμαντ Μπάκερ Σαάντ Νταούντ αλ-Σαάντι, ενός διοικητή των ιρακινών Κατάιμπ Χεζμπολάχ, ο οποίος είχε συλληφθεί στην Τουρκία στις 15 Μαΐου 2026 και στη συνέχεια φυλακίστηκε στο Metropolitan Detention Center του Μπρούκλιν την άνοιξη. Τώρα διώκεται για τον ρόλο του, από τη φυλακή του, σε διάφορες συνωμοσίες που αποσκοπούσαν στη δολοφονία της Ιβάνκα Τραμπ και στην επίθεση στη βασιλική αεροπορική βάση Φέρφορντ [5].

Έξι μέλη της στενής ομάδας του προέδρου Τραμπ έπρεπε να μετεγκατασταθούν σε στρατιωτικές βάσεις κοντά στην Ουάσιγκτον, μεταξύ των οποίων ο υπουργός Οικονομικών Σκοτ Μπέσεντ, υπεύθυνος για την «Επιχείρηση Οικονομικός Παρίας» [6].

Το Πεντάγωνο οφείλει να είναι προσεκτικό: ο στρατηγός Μοχσέν Ρεζαΐ, γραμματέας του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας του Ιράν, δήλωσε στο Al-Mayadeen ότι, αν ο πόλεμος ξαναρχίσει, το Ιράν θα πλήξει μακρινούς στόχους, όπως αμερικανικές βάσεις στην Ευρώπη ή προσωπικότητες υπεύθυνες για την επίθεση. Μέχρι τώρα, το Ιράν απειλούσε μόνο τις στρατιωτικές βάσεις που συμμετείχαν στον πόλεμο· τώρα ανακοινώνει ότι θα στοχεύσει οποιονδήποτε στόχο του επιτιθέμενου κράτους [7].

Η ρητορική του απερχόμενου Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου και του ΗΠΑκιακού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ οδήγησε πολλά κράτη να τοποθετηθούν με βάση τις πεποιθήσεις των μέσων ενημέρωσής τους και όχι με βάση συγκεκριμένα γεγονότα.

Το Ηνωμένο Βασίλειο του Κιρ Στάρμερ χαρακτήρισε τους Φρουρούς της Επανάστασης τρομοκρατική οργάνωση [8]. Επισήμως, αντιδρούσε στη σύλληψη δύο ατόμων που επρόκειτο να δολοφονήσουν δημοσιογράφους της μοναρχικής ιρανικής τηλεόρασης [9], αλλά στην πραγματικότητα, ο Κιρ Στάρμερ, πρωθυπουργός, το είχε ήδη ανακοινώσει, τρεις μήνες νωρίτερα, στην Jewish Chronicle [10]. Ως αντίποινα, το Ιράν χαρακτήρισε τη MI6 (εξωτερικές μυστικές υπηρεσίες) «εχθρική» και το Royal Navy καθώς και το Royal Air Force «τρομοκρατικές οργανώσεις» [11].

Η Αργεντινή του Χαβιέρ Μιλέι αποφάσισε ότι οι επιθέσεις του Μπουένος Άιρες, της 17ης Μαρτίου 1992 κατά της πρεσβείας του Ισραήλ και της 18ης Ιουλίου 1994 κατά της ισραηλιτικής αλληλασφαλιστικής, ήταν καταλογιστέες στο Ιράν. Ωστόσο, η αργεντινή Δικαιοσύνη δεν σταμάτησε να αντιφάσκει σε αυτές τις υποθέσεις, σε σημείο που οι επιζώντες δεν ξέρουν πλέον τι να πιστέψουν. Ο πρόεδρος Μιλέι χαρακτήρισε τους Φρουρούς της Επανάστασης ως «τρομοκρατική οργάνωση», στις 31 Μαρτίου [12]. Τους θεωρεί ενόχους με βάση τα λόγια του φίλου του Νετανιάχου και όχι με βάση τις έρευνες της αστυνομίας και τις αποφάσεις των δικαστηρίων του [13]. Ως μέτρο «αντιποίνων», το Ιράν χαρακτήρισε το Ναυτικό και την Αεροπορία της Αργεντινής επίσης ως τρομοκρατικές [14].

Η Γαλλία, από την πλευρά της, κατηγόρησε το Ιράν ότι οργάνωσε τις επιθέσεις χάκινγκ σε ψυγεία στα σούπερ μάρκετ της. Ο Γαλλικός Οργανισμός Ασφάλειας Πληροφοριακών Συστημάτων (ANSSI), όργανο της Γενικής Γραμματείας Εθνικής Άμυνας (DGDN), προσδιόρισε μάλιστα με θράσος τη μονάδα Σαχίντ Σουσταρί που θα εργαζόταν για λογαριασμό των Ιρανών Φρουρών της Επανάστασης [15]. Πρόβλημα: οι ίδιες πηγές είχαν προηγουμένως καταλογίσει αυτές τις επιθέσεις στη Ρωσία και δεν καταφέρνουν να εξηγήσουν γιατί το Ιράν θα είχε επιτεθεί στη Φινλανδία για παράδειγμα, η οποία επίσης επλήγη από τις ίδιες επιθέσεις.

Ο Σεγιέντ Αμπάς Αραγτσί, Ιρανός υπουργός Εξωτερικών, σχολίασε στο X: «Ανίκανη να διαχειριστεί τα ψυγεία και πολύ περισσότερο να απαντήσει στα παράπονα του λαού της, η γαλλική κυβέρνηση απορρίπτει την ευθύνη των αποτυχιών της στους άλλους. Ναι, το Ιράν είναι ισχυρό. Αλλά σε αντίθεση με τη Γαλλία, δεν ασκούμε την εξουσία μέσω στήριξης σφαγών στη Γάζα ή βομβαρδισμών σχολείων και νοσοκομείων.» [16].

Είναι πάντα ανησυχητικό να παρατηρεί κανείς μεγάλες χώρες να χειρίζονται γελοίες κατηγορίες ως σοβαρές βεβαιότητες. Δυστυχώς, έτσι ξεκινούν οι πόλεμοι.

Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

[1] «@JDVance», JD Vance, X, November 4, 2026.

[2] «@AvigdorLiberman», אביגדור ליברמן, X, November 12, 2026.

[3] «Iran Nuclear Program», Rewards for Justice.

[4] «@RapidResponse47», Rapid Response 47, X, November 11, 2026.

[5] «FBI complaint against Mohammad Baqer Saad Dawood al-Saadi», Southern District Court of New York.

[6] «US Treasury chief Bessent moved to military base after Iranian threats, sources say», David Lawder & Kanishka Singh, Reuters, November 11, 2026.

[8] «UK bans support for Iran’s Islamic Revolutionary Guard Corps», Kiran Stacey, The Guardian, July 13, 2026.

[9] «Two Romanians jailed over stabbing of Iranian TV journalist in London», Nadeem Badshah, The Guardian, July 3, 2026.

[10] «EXCLUSIVE: We will move to ban IRGC next session of parliament, says Starmer», Daniel Ben David, Jewish Chronicle, April 24, 2026.

[16] «@araghchi», Seyed Abbas Araghchi, X, November 10, 2026.