Οπρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, και μαζί του το σύνολο των πολιτικών αξιωματούχων και των δυτικών σχολιαστών, θεωρεί ότι οι Ιρανοί θα έπρεπε αποκλειστικά να προσπαθήσουν να ξεφύγουν από τις βόμβες του Πενταγώνου και να ανακτήσουν ένα αποδεκτό βιοτικό επίπεδο. Ως εκ τούτου, θα έπρεπε να σταματήσουν το πυρηνικό τους πρόγραμμα και να ανοίξουν τα Στενά του Ορμούζ.

Όμως, προφανώς, αυτό δεν είναι που τους απασχολεί. Οι Δυτικοί δεν κατανοούν καθόλου τι θέλουν οι Ιρανοί, τους οποίους δεν γνωρίζουν καθόλου. Δεν έχουν ακόμη συνειδητοποιήσει τα μηνύματα του Μοχάμεντ Μοσαντέκ και του Ρουχολάχ Χομεϊνί: οι Ιρανοί μπορούν να απελευθερώσουν τη χώρα τους από την αγγλοσαξονική αποικιοκρατική εκμετάλλευση και να απελευθερώσουν τον κόσμο από τη δυτική αποικιοκρατική κυριαρχία, αντλώντας από τη θρησκεία τους την απαραίτητη δύναμη για να πραγματοποιήσουν αυτή την επανάσταση.

Ο Μοχάμεντ Μοσαντέκ έδειξε ότι ήταν δυνατό να ανακτηθούν τα περιουσιακά στοιχεία του Έθνους. Εθνικοποίησε το πετρέλαιο και διαπραγματεύτηκε το μερίδιο που παραχώρησε η χώρα του σε ξένες εταιρείες. Βεβαίως, ανατράπηκε από τη CIA και την MI6 με τη συνέργεια του Σάχη, αλλά αυτό που είχε επιτύχει δεν μπόρεσε ποτέ να καταργηθεί. Ο Μοσαντέκ αφύπνισε ένα έθνος που εκμεταλλεύοταν.

Για πολλά χρόνια, ο Ρουχολάχ Χομεϊνί δεν έπαψε να ονειρεύεται ότι κάθε μουσουλμάνος μπορούσε να ακολουθήσει τα παραδείγματα των προφητών Αλί και Χουσεΐν και να αφιερώσει τη ζωή του στη δικαιοσύνη. Φαντάστηκε ότι το Ιράν απελευθερωνόταν από την αλγεινή ερμηνεία της χρυσής μυθολογίας του Ισλάμ· ότι θα μπορούσε να απελευθερωθεί και θα απελευθερώνει τον υπόλοιπο κόσμο – κάτι που του οδήγησε τον αφορισμό του από όλους τους άλλους αγιατολάχ… και να επιλεγεί από τον Ζμπίγκνιεφ Μπζεζίνσκι για να αντικαταστήσει τον Σάχη.

Βεβαίως, ο Χομεϊνί, ο οποίος ήταν πολύ υπερήφανος, πολέμησε τον Μοσαντέκ, αλλά ποτέ δεν διαφώνησαν ως προς την αντίληψή τους για την ιρανική κυριαρχία.

Από την ισλαμική επανάσταση κρατήσαμε μόνο τις υπερβολές και τις τρέλες της. Κάθε επανάσταση είναι αιματηρή, αλλά δεν τις καταδικάζουμε όλες με τον ίδιο τρόπο. Θυμόμαστε τις θανατικές καταδίκες Ιρανών που κατηγορήθηκαν, δικαίως ή αδίκως, ότι ήταν πράκτορες των αποικιακών δυνάμεων ή του Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν – αλλά όχι τον πόλεμο που αυτά τα κράτη επέβαλαν στη χώρα. Είδαμε τη βιαιότητα της αστυνομίας ηθών απέναντι στις γυναίκες που αρνούνταν να φορέσουν την παραδοσιακή ενδυμασία, αλλά όχι απέναντι στους άνδρες που αρνούνταν να φορέσουν γένια.

Στη Γαλλία, ωστόσο, ζήσαμε το ίδιο πράγμα: οι πρόγονοί μας καταδίκαζαν σε θάνατο όσους υποστήριζαν τους στρατούς των συνασπισμένων μοναρχιών και ήθελαν να αποκαταστήσουν την τάξη του θείου δικαίου, φτάνοντας μέχρι τη σφαγή των Βανδέων. Οι «χωρίς παντελόνια» επέβαλαν τη στολή τους και βασάνισαν εκείνους που επέμεναν να ντύνονται όπως στα χρόνια του Παλαιού Καθεστώτος. Ωστόσο, γνωρίζουμε καλά ότι αυτές οι φρικαλεότητες δεν ήταν η Επανάσταση: ήταν η δημιουργία μιας νέας τάξης, θεμελιωμένης στην ελευθερία και την ισότητα.

Το σύγχρονο Ιράν έχει επίγνωση ότι η δεκαετία του φοβερού πολέμου (1980-1988) που του επέβαλαν το Ιράκ και οι Δυτικοί ήταν απλώς το προοίμιο της πραγματικής σύγκρουσης. Σκοπός ήταν να εμποδιστεί η συγκρότηση της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Τώρα, πλέον, πρόκειται να πραγματοποιηθεί το όνειρο του Χομεϊνί.

Μπροστά στα μάτια μας, ο ηλικιωμένος αγιατολάχ Ρουχολάχ Χομεϊνί δεν επιδίωξε να ανακτήσει την περιουσία του, που είχε ληστέψει ο Σάχης, αλλά μόλις έφτασε στην Τεχεράνη κάλεσε το στρατό να ταχθεί με το πλευρό του λαού και ολόκληρο τον ιρανικό λαό να ταχθεί με το πλευρό των καταπιεσμένων.

Αυτό ακριβώς κάνει το Ιράν σήμερα.

Από την αρχή, το Ιράν είχε επίγνωση ότι δεν μπορούσε να καταρρίψει την ισραηλο-ΗΠΑκιακή αεροπορία. Οι ένοπλες δυνάμεις του κατέστρεψαν πράγματι μερικά βομβαρδιστικά εν πτήσει, αλλά το Ιράν επέλεξε να δείξει στους Άραβες φίλους του στον Κόλπο ότι οι αποικιοκρατικές δυνάμεις τους εκμεταλλεύονται. Επιτέθηκε σε ΗΠΑκιακές στρατιωτικές βάσεις στη Σαουδική Αραβία, στο Μπαχρέιν, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, στην Ιορδανία, στο Κουβέιτ και στο Κατάρ. Εξήγησε σε καθένα από αυτά τα κράτη ότι ήταν συνεργοί στην ΗΠΑκιακή επίθεση, επειδή είχαν παραχωρήσει τμήματα των εδαφών τους στο Πεντάγωνο, το οποίο τα χρησιμοποιούσε για την επίθεσή του.

Η περίπτωση του Σουλτανάτου του Ομάν είναι κάπως διαφορετική. Είναι ένα ουδέτερο κράτος που δεν φιλοξενεί καμία ξένη στρατιωτική βάση. Ωστόσο, στις 12 και 13 Μαρτίου, επέτρεψε σε ΗΠΑκιακά βομβαρδιστικά και μη επανδρωμένα αεροσκάφη να υπεριπτανθούν του εδάφους του για να επιτεθούν στο Ιράν. Μετά από έντονη αντιπαράθεση με την Τεχεράνη, το Μουσκάτ τερμάτισε αυτές τις παραβιάσεις. Αντίθετα, τα άλλα κράτη του Κόλπου δεν μπόρεσαν να αλλάξουν θέση. Επέμειναν να προσκολλώνται στο Ψήφισμα 2817 του Συμβουλίου Ασφαλείας, το οποίο παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και καθιερώνει την υπεροχή της δυτικής άποψης.

Εκείνη τη στιγμή, κανείς δεν κατάλαβε τι συνέβαινε. Οι διεθνείς σχολιαστές χλεύασαν την υποτιθέμενη βλακεία των Ιρανών που επιτίθονταν στους δικούς τους συμμάχους. Αλλά με τον καιρό, το καθένα από αυτά τα έξι κράτη άρχισε να αναρωτιέται μήπως το ίδιο είχε προκαλέσει τη δυστυχία του· μήπως το πρόβλημα ήταν ότι είχαν δεχθεί ΗΠΑκιακές στρατιωτικές βάσεις για να τα υπερασπίζονται, και ότι στην πραγματικότητα αυτές τις είχαν μετατρέψει σε μισθοφόρους των Δυτικών και σε στόχους των Ιρανών.

Καρφώνοντας το καρφί, η Τεχεράνη έγραψε προς τις γερμανική, βρετανική, κυπριακή, ρουμανική και βουλγαρική κυβερνήσεις για να τους επισημάνει, με τη σειρά τους, ότι επιτρέποντας στο Πεντάγωνο να χρησιμοποιεί τις στρατιωτικές τους βάσεις για να διεξαγάγει την επίθεσή του, γίνονται συνεργοί και εκτίθενται σε αντίποινα.

Στη συνέχεια, οι Ιρανοί αναφέρθηκαν στη συνέργεια των περισσότερων κρατών του κόσμου – εκτός από τη Ρωσία, τη Λευκορωσία και την Κίνα – στην κλοπή ιρανικών περιουσιακών στοιχείων στο εξωτερικό και στον αποκλεισμό των ιρανικών τραπεζών, με τις οποίες κανείς πλέον δεν τολμά να συνάψει σχέση. Εκείνη τη στιγμή, κανείς δεν έδωσε σημασία σε αυτές τις καταγγελίες. Κανείς, λοιπόν, δεν κατάλαβε όταν οι Ιρανοί μίλησαν για μια διοικητική διαδικασία για τη διέλευση των Στενών του Ορμούζ. Οι διεθνείς σχολιαστές χλεύασαν ακόμα και την υποτιθέμενη βλακεία των Ιρανών, που ήθελαν να επιβάλουν διόδια σ’ έναν φυσικό δίαυλο .

Οι Ιρανοί εξήγησαν ότι θα επέτρεπαν τη διέλευση των στενών μόνο σε πλοία που δεν εμπλέκονται στην επίθεση, και ότι ζητούσαν απλά τραπεζικές εγγυήσεις από τα υπόλοιπα, σε περίπτωση ατυχήματος. Τότε ο πανικός κατέλαβε τις ναυτιλιακές εταιρείες: πώς μπορεί κανείς να δώσει τραπεζικές εγγυήσεις στο ιρανικό τραπεζικό σύστημα, το οποίο εδώ και τριάντα χρόνια είναι αποκλεισμένο από το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα από τη ΗΠΑκιακή Γραμματεία του Υπουργείου Οικονομικών;

Αυτή τη φορά, το Ιράν απευθύνεται σε εμάς: είμαστε συνεργοί σε μια πολιτική που αποσκοπεί στο να το λιμοκτονήσει, και δεν το είχαμε συνειδητοποιήσει. Ακριβώς όπως η Γερμανία, η Σαουδική Αραβία, το Μπαχρέιν, η Βουλγαρία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Ιορδανία, το Κουβέιτ, το Κατάρ, η Ρουμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο είναι συνεργοί στη στρατιωτική επίθεση, χωρίς ποτέ να έχουν επιλέξει να συμμετάσχουν σ’ αυτήν.

Θα πρέπει τώρα να επιλέξουμε: είτε να συνεχίσουμε να λιμοκτονούμε τους Ιρανούς, προσποιούμενοι ότι δεν το γνωρίζουμε, είτε να απελευθερωθούμε από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Τιερί Μεϊσάν
Μετάφραση  Κριστιάν Άκκυριά