Ο Μιχαΐλο Φέντοροφ και ο Μπόρις Πιστόριους, υπουργοί Άμυνας της Ουκρανίας και της Γερμανίας, υπογράφουν συμφωνία για την παραγωγή μη επανδρωμένων αεροσκαφών (drones). Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, μη εκλεγμένος πρόεδρος της Ουκρανίας, και ο Φρίντριχ Μερτς, καγκελάριος της Γερμανίας, χαίρονται για αυτή την προσέγγιση των πολεμικών βιομηχανιών τους.

Ακόμη κι αν δεν το αντιλαμβανόμαστε, η ήττα της διοίκησης Ζελένσκι στην Ουκρανία θα πρέπει να προκαλέσει τη διάλυση της Μολδαβίας, της Γερμανίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτή είναι η υπόθεση εργασίας της Ρωσίας, της Κίνας και των Ηνωμένων Πολιτειών. Όμως, εμείς δεν είμαστε απολύτως προετοιμασμένοι γι’ αυτό, και οι πολιτικοί μας ηγέτες καθώς και τα μέσα ενημέρωσής μας, προς το παρόν, δεν έχουν καν θέσει το ερώτημα.

Η διάλυση των δύο Γερμανιών

Δεν κατανοήσαμε ότι η γερμανική επανένωση, την οποία επιδίωξαν οι πρόεδροι Χέλμουτ Κολ και Φρανσουά Μιτεράν, πραγματοποιήθηκε κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου: ο λαός της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας (ΛΔΓ) ουδέποτε κλήθηκε να γνωμοδοτήσει. Το αποδεχτήκαμε επειδή είχαμε την εντύπωση ότι ήταν λογική και επειδή, μέσα σε 14 μήνες, η κομμουνίστρια υπεύθυνη προπαγάνδας των Κομμουνιστικών Νεολαίων της ΛΔΓ, Άνγκελα Μέρκελ, έγινε υπουργός Νεολαίας της ΟΔΓ για το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα [1].

Αλλά η προσωπική πορεία αυτής της πολιτικού δεν είναι απολύτως αντιπροσωπευτική του λαού της. Αντιλαμβανόμαστε μόνο την άποψη της Δύσης (62 εκατομμύρια κάτοικοι κατά την επανένωση) και όχι αυτήν της Ανατολής (16 εκατομμύρια κάτοικοι την ίδια εποχή).

Η βιομηχανία της Ανατολικής Γερμανίας λεηλατήθηκε προς όφελος της Δυτικής. Η ανεργία εκεί έφτασε σήμερα το 7,5%, ενώ στη Δυτική πλευρά είναι μόλις 5,7%. Ο μέσος μικτός μισθός είναι 3.973 ευρώ στην Ανατολική πλευρά και 4.810 ευρώ στη Δυτική. Το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) ανά κάτοικο φτάνει κατά μέσο όρο τα 37.711 ευρώ στα πέντε κρατίδια της Ανατολικής Γερμανίας, έναντι 54.162 ευρώ για εκείνα της Δυτικής.

Στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, οι δύο χώρες συγκρούστηκαν: οι Γερμανοί της Ανατολικής πλευράς, που μορφώθηκαν από τη σοβιετική κατοχή, ψήφισαν μαζικά υπέρ της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD), ενώ εκείνοι της Δυτικής, που διαμορφώθηκαν από την κατοχή των ΗΠΑ και τους ναζί που εκείνες είχαν ανασυγκροτήσει, ψήφισαν τους χριστιανοδημοκράτες και τους σοσιαλδημοκράτες. Στην πράξη, δεν υπάρχει μία Γερμανία, αλλά δύο [2].

Σήμερα, η επανενωμένη Γερμανία κυβερνάται από την πολυπληθέστερη συνιστώσα της, αυτή της Δυτικής, το οποίο επιχειρεί να απαγορεύσει την πολιτική έκφραση της ανατολικής συνιστώσας. Στις 2 Μαΐου 2025, το πολιτικό κόμμα Alternative für Deutschland (AfD) χαρακτηρίστηκε ως επιβεβαιωμένη «ακροδεξιά εξτρεμιστική» οργάνωση από την Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος. Ωστόσο, αυτός ο σχηματισμός δεν είναι παρά μια αντίδραση στο σχέδιο ευρωπαϊκής συνομοσπονδίας· ένα σχέδιο που έχει τις ρίζες του στο Neuordnung Europas (Νέα Ευρωπαϊκή Τάξη), το οποίο οραματίστηκε ο Βάλτερ Χάλσταϊν για λογαριασμό του καγκελαρίου Αδόλφου Χίτλερ, προτού γίνει ο πρώτος γενικός γραμματέας της ΕΚΑΧ (μελλοντικής ΕΟΚ και Ευρωπαϊκής Ένωσης). Παρομοίως, η Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος του Μονάχου, η οποία χρησίμευε για την ανασυγκρότηση των αστυνομικών της Γκεστάπο τη δεκαετία του 1950, εποπτεύει την καταστολή δημοσιογράφων και στοχαστών που θα μπορούσαν να αλλάξουν τα ιδεο-πολιτικά πιστευώ των Γερμανών [3].

Ενώ γνωρίζουμε τις φρικαλεότητες της Κρατικής Ασφάλειας (Στάζι) στην Ανατολική Γερμανία, αγνοούμε εκείνες που μαίνονταν στη Δυτική Γερμανία εναντίον των κομμουνιστών και εναντίον των ομοφυλοφίλων. Κι όμως, ήταν μια ζοφερή πραγματικότητα.

Η σημερινή επανενωμένη Γερμανία βρίσκεται υπό τον έλεγχο της μικρής ομάδας των απογώνων των ναζί, που συνεργάστηκαν μετά τον πόλεμο με τους αγγλοσάξονες κατακτητές. Ο ίδιος ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς είναι εγγονός ενός ναζί αξιωματούχου, του οποίου υιοθέτησε τις αντισλαβικές προκαταλήψεις. Δεν έχει κανένα πρόβλημα να συνεργάζεται με τους Ουκρανούς «ολοκληρωτικούς εθνικιστές», που αυτοαποκαλούνται απόγονοι των Βάραγγων Βίκινγκ και σίγουρα όχι Σλάβοι. Εάν η γερμανική παράδοση αρνιόταν να συνεργαστεί με τους Ρώσους (εξ ου και το σχίσμα του 1054 που χώρισε την Αγία Ρωμαϊκή Γερμανική Αυτοκρατορία από την Κωνσταντινούπολη, έναν αιώνα αφότου η Ουκρανία και η Ρωσία είχαν ασπαστεί τον χριστιανισμό), μόνο οι ναζί είχαν ως στόχο την εξόντωση όλων των Σλάβων και την κατάληψη των εδαφών τους (ο λεγόμενος «ζωτικός χώρος» - lebensraum - της Γερμανίας). Οπωσδήποτε, η επανενωμένη Γερμανία δεν έφερε την παραμικρή αντίρρηση στον ναζισμό της Ουκρανίας, από την ανεξαρτησία του 1991, περνώντας στο πραξικόπημα του Ευρωμαϊντάν το 2014. Προσπαθεί να αγνοήσει τις εκατοντάδες προτομές και μνημεία που ανεγέρθηκαν στην Ουκρανία προς τιμήν των ναζί και των συνεργατών τους. Αγνοεί το σχέδιο κατασκευής ενός Πάνθεον των Ουκρανικών Δοξών από τη διοίκηση Ζελένσκι και, σε αντίθεση με το Μνημείο Γιαντ Βασσέμ, αρνήθηκε να σχολιάσει την εθνική επαναταφή του εγκληματία κατά της ανθρωπότητας Αντρίι Μέλνικ, στις 25 Μαΐου 2026 [4].

Η διάλυση της Μολδαβίας και της Υπερδνειστερίας

Κατά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η Υπερδνειστερία διακήρυξε την ανεξαρτησία της στις 2 Σεπτεμβρίου 1990. Πρόκειται για μια μικρή κοιλάδα κατά μήκος του Δνείπερου, με ένα εκπληκτικό μικροκλίμα, την οποία οι Σοβιετικοί είχαν μετατρέψει σε επιστημονική πόλη. Σχεδόν έναν χρόνο αργότερα, στις 27 Αυγούστου 1991, και η Μολδαβία διακήρυξε επίσης την ανεξαρτησία της. Στην πραγματικότητα, αυτά τα δύο κράτη αποτελούσαν μέχρι τότε μία μόνο περιοχή, τη Μολδαβική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία. Ωστόσο, στις 28 Φεβρουαρίου 1992, οι Ηνωμένες Πολιτείες εισήγαγαν οκτώ ανεξάρτητες σοβιετικές δημοκρατίες στα Ηνωμένα Έθνη, συμπεριλαμβανομένης της Μολδαβίας. Αλλά όχι την Υπερδνειστερία. Στα μάτια του ΟΗΕ, η Υπερδνειστερία είναι απλώς μέρος της Μολδαβίας. Αμέσως μετά, η CIA προσπάθησε να θέσει υπό έλεγχο την Υπερδνειστερία σε έναν πόλεμο που έχουμε ξεχάσει [5].

Από τότε, η Μολδαβία και η Υπερδνειστερία αναπτύχθηκαν χωριστά. Τα πράγματα είναι ακόμη πιο περίπλοκα, καθώς η Υπερδνειστερία είναι ακόμα σοβιετική, έχοντας πραγματοποιήσει το όνειρο του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ να συμβιβάσει τον κομμουνισμό με τη δημοκρατία. Ωστόσο, δεν είναι τέλεια και δεν κατάφερε να λύσει το πρόβλημα των μαφιών, όπως έκανε η Ρωσία με τον Βλαντίμιρ Πούτιν.

Η Υπερδνειστερία, η οποία φιλοξενεί από της ανεξαρτησίας της ένα ρωσικό οπλοστάσιο και, από του πόλεμου του 1992, μια ρωσική ειρηνευτική δύναμη, λαμβάνει δωρεάν ρωσικό φυσικό αέριο, καθώς επιτηρεί τη διασταύρωση αρκετών ρωσικών αγωγών φυσικού αερίου προς την Ανατολική, Κεντρική και Δυτική Ευρώπη [6].

Από το 2019, το ΗΠΑκιακό στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα αγωνίζεται να αποδυναμώσει τη Ρωσία, εμπλέκοντάς την σε συγκρούσεις στην Ουκρανία και την Υπερδνειστερία [7]. Το 2005, η Άνγκελα Μέρκελ, τότε ομοσπονδιακή καγκελάριος, προσέλαβε ως σύμβουλό της την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Οι δύο γυναίκες προωθούν τη δημιουργία της Αποστολής Συνοριακής Βοήθειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Μολδαβία και την Ουκρανία (EUBAM). Αυτό το ευρωπαϊκό όργανο θα πολιορκήσει την Υπερδνειστερία, περικυκλώνοντας τα σύνορά της με τη Μολδαβία και την Ουκρανία, παρόλο που κανένα από αυτά τα δύο κράτη δεν είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η συμφωνία που συνήφθη μεταξύ των προέδρων Ντόναλντ Τραμπ και Βλαντίμιρ Πούτιν στο Άνκορεϊτζ, στις 15 Αυγούστου 2025, προβλέπει την αναγνώριση ότι το Ντονμπάς και η Νοβοροσία είναι ρωσικά. Αυτό σημαίνει ότι η Οδησσός δεν θα απελευθερωθεί με τη βία, αλλά θα προσαρτηθεί με συνθήκη ειρήνης. Η Οδησσός, όμως, είναι συνεχόμενη με την Υπερδνειστερία. Ο πρόεδρος Πούτιν παραχώρησε, πριν από δύο εβδομάδες, τη ρωσική υπηκοότητα σε όλους τους πολίτες της Υπερδνειστερίας που την ζητούν [8]. Η Υπερδνειστερία θα γίνει, επομένως, ρωσική μετά το τέλος του πολέμου στην Ουκρανία, προκαλώντας την έκρηξη της Μολδαβίας. Ο πληθυσμός της έχει ήδη εκφραστεί δύο φορές υπέρ αυτού.

Η διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Η ενότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν μας φαίνεται αμφισβητήσιμη. Ωστόσο, το Ηνωμένο Βασίλειο εντάχθηκε σε αυτήν το 1973 και αποχώρησε το 2020. Το 2005, οι ψηφοφόροι της Γαλλίας και των Κάτω Χωρών απέρριψαν τα δημοψηφίσματα για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα. Δεν εισακούστηκαν, με την ΕΕ να αποκλίνει από τις «δημοκρατικές αξίες» της. Το 2013, η ευρωπαϊκή Τρόικα (δηλαδή τότε η Γερμανία, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο) επιβάλλει στους Κύπριους την απλή κατάσχεση τραπεζικών καταθέσεων άνω των 100.000 ευρώ, αποκλίνοντας ακόμη περισσότερο από τις «δημοκρατικές και φιλελεύθερες αξίες» της. Το 2024, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρεμβαίνει μυστικά στις προεδρικές εκλογές της Ρουμανίας, θέτοντας οριστικό τέλος στις «αξίες» της. Σήμερα, τα κράτη μέλη της ΕΕ, εκτός από τη Σλοβενία και την Ουγγαρία, αμφισβητούν τη λειτουργία με ομοφωνία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

Εν τω μεταξύ, το Ηνωμένο Βασίλειο, που δεν ανήκει πλέον στην ΕΕ, συνιστά μια νέα στρατιωτική συμμαχία, τους «Βόρειους Πεζοναύτες» (Marines du Nord). Αυτή η νέα δύναμη αποτελείται από τα όπλα της Δανίας, της Εσθονίας, της Φινλανδίας, της Ολλανδίας, της Ισλανδίας, της Λιθουανίας, της Λετονίας, της Νορβηγίας και της Σουηδίας. Σύντομα, αναμένεται να περιλάβει επίσης τους γερμανικό, πολωνικό και τουρκικό στρατούς· ίσως ακόμη και το γαλλικό, αλλά τα πηγαινοέλα του 2025 μεταξύ Λονδίνου και Παρισιού δεν είναι πλέον επίκαιρα. Φαίνεται ότι οι Βόρειοι Πεζοναύτες προορίζονται να αντικαταστήσουν το ΝΑΤΟ, μόλις οι Ηνωμένες Πολιτείες αποχωρήσουν από τη Συμμαχία, στα μέσα του 2027, σύμφωνα με την ομάδα του προέδρου Τραμπ.

Ωστόσο, αυτή η συμμαχία δεν είναι συμβατή με την ύπαρξη της ΕΕ, η οποία είναι συνέπεια των μυστικών ρητρών του Σχεδίου Μάρσαλ (1948).

Διαπιστώνουμε ότι ο γερμανικός επανεξοπλισμός χρηματοδοτείται τόσο από την Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και από το Ηνωμένο Βασίλειο. Το τελευταίο είχε χρηματοδοτήσει, τη δεκαετία του 1930, τον γερμανικό επανεξοπλισμό εναντίον των Σοβιετικών. Μόνο μετά τις Συμφωνίες του Μονάχου (29-30 Σεπτεμβρίου 1938), η ΕΣΣΔ, πεπεισμένη ότι ήταν το επόμενο θήραμα του Γ’ Ράιχ, συνήψε το Γερμανο-Σοβιετικό Σύμφωνο (23 Αυγούστου 1939) και το Βερολίνο στράφηκε εναντίον του Λονδίνου.

Τιερί Μεϊσάν
Μετάφραση  Κριστιάν Άκκυριά

[1] « Angela Merkel, une néo-conservatrice à la présidence de l’Union européenne » (Άνγκελα Μέρκελ, μια νεοσυντηρητική στην προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης), par Thierry Meyssan, Réseau Voltaire, 12 janvier 2007.

[2] Le second Anschluss. L’annexion de la RDA. L’unification de l’Allemagne et l’avenir de l’Europe (Το δεύτερο Άνσλους. Η προσάρτηση της ΛΔΓ. Η ενοποίηση της Γερμανίας και το μέλλον της Ευρώπης), Vladimiro Giacché (του Βλαντιμίρο Τζακέ), traduction Marie-Ange Patrizio, éditions Delga (2015).

[3] “Ο γνωστικός πόλεμος στη Δύση”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 24 Σεπτεμβρίου 2024.

[4] « L’Ukraine ambitionne de construire un temple dédié aux criminels contre l’humanité nazis » (Η Ουκρανία φιλοδοξεί να οικοδομήσει ναό αφιερωμένο σε ναζί εγκληματίες κατά της ανθρωπότητας), « L’Ukraine rapatrie les dépouilles de Sophia et Andriy Melnyk, ainsi que de Yevhen Konovalets » (Η Ουκρανία επαναπατρίζει τα λείψανα της Σοφίας και του Αντρίι Μέλνικ, καθώς και του Γεβγέν Κονοβάλετς), Réseau Voltaire, 2 Απριλίου και 21 Μαΐου 2026. «@yadvashem», X, 25 Μαΐου 2026.

[5] « En 1992, les États-Unis tentèrent d’écraser militairement la Transnistrie » (Το 1992, οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπάθησαν να συντρίψουν στρατιωτικά την Υπερδνειστερία), par Thierry Meyssan, Réseau Voltaire, 17 juillet 2007.

[6] « Au cœur de la "Guerre du gaz", la petite République de Transnistrie » (Στην καρδιά του "Πολέμου του φυσικού αερίου", η μικρή Δημοκρατία της Υπερδνειστερίας), par Arthur Lepic, Réseau Voltaire, 3 juillet 2007.

[7] Extending Russia : Competing from Advantageous Ground (Επεκτείνοντας τη Ρωσία: Ανταγωνιζόμενοι από πλεονεκτική θέση), Raphael S. Cohen, Nathan Chandler, Bryan Frederick, Edward Geist, Paul DeLuca, Forrest E. Morgan, Howard J. Shatz & Brent Williams, Rand Corporation, May 25, 2019.

[8] «Executive Order granting Russian citizenship to citizens of Transnistria» (Εκτελεστικό Διάταγμα για την παραχώρηση ρωσικής υπηκοότητας σε πολίτες της Υπερδνειστερίας), President of Russia, May 15, 2026.