Τιερί Μεϊσάν: Το ψέμα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 καθορίζει ακόμη τη ζωή όλων μας

 

Το ψέμα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 καθορίζει ακόμη τη ζωή όλων μας

του Τιερί Μεϊσάν

Τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 δεν ανήκουν στο παρελθόν. Βρίσκουν άμεση συνέχεια στους πολέμους της Ουκρανίας, της Παλαιστίνης και του Ιράν. Είναι δυνατόν να κάνει κανείς λάθος για τον εχθρό και να μένει με τα μάτια καρφωμένα, γεμάτα θαυμασμό, σε μια δύναμη που σπέρνει το χάος και τη δυστυχία. Όμως το να κρύβει κανείς την αλήθεια από τον εαυτό του δεν οδηγεί παρά στο να βυθιστεί και ο ίδιος, με τη σειρά του, στο χάος και τη δυστυχία.

Δίκτυο Βολταίρος | Παρίσι (Γαλλία) | 15 septembre 2026

Deutsch English Español français italiano Nederlands Português русский Türkçe

Καταγγέλλοντας το πραξικόπημα της 11ης Σεπτεμβρίου, ο πρόεδρος Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ εγγυήθηκε την ειρήνη για τη χώρα του. Δυστυχώς, διαγράφηκε από την πολιτική ζωή από τους ίδιους τους φίλους του. Οι τελευταίοι πρέπει τώρα να αντιμετωπίσουν τον στρατό των ΗΠΑ.

Η 25η επέτειος των γεγονότων της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 έδωσε αφορμή, στην Ευρώπη, για την αδιάκοπη επανάληψη των αντιφάσεων που η ατλαντική προπαγάνδα εκτοξεύει από εκείνες τις επιθέσεις.

Αν φροντίζει κανείς να λέει ψέματα, να λέει πάντα ψέματα, να λέει ακόμη ψέματα, ακόμη και 25 χρόνια μετά, είναι επειδή το διακύβευμα βρίσκεται ακόμη εκεί: οι σφαγές συνεχίζονται στην Ουκρανία, στην Παλαιστίνη, στον Λίβανο, στη Συρία, στο Ιράκ, στην Υεμένη και στο Ιράν. Όμως δεν μπορεί κανείς να τις κατανοήσει αν δεν τις συνδέσει με αυτό που παίχτηκε εκείνη την ημέρα.

Σήμερα εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι είναι πεπεισμένοι ότι οι τρεις πύργοι του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου δεν κατέρρευσαν από τα χτυπήματα δύο αεροσκαφών γραμμής και ότι κανένα αεροσκάφος δεν χτύπησε το Πεντάγωνο. Αλλά είναι πολύ λιγότεροι αυτοί που παραδέχονται, όπως εγώ απέδειχνα τότε, ότι αυτές οι επιθέσεις δεν ήταν παρά μια σκηνοθεσία που αποσκοπούσε στη συγκάλυψη ενός πραξικοπήματος.

Κι όμως, ο πρόεδρος Μπους καθαιρέθηκε πράγματι από τα καθήκοντά του, στις 9:35, από τον σύμβουλό του για την αντιτρομοκρατία, Ρίτσαρντ Κλαρκ [1]. Ο Λευκός Οίκος εκκενώθηκε εντελώς. Όλοι οι βουλευτές, γερουσιαστές και αντιπρόσωποι, καθώς και ορισμένοι από τους συνεργάτες τους, οδηγήθηκαν από τη Μυστική Υπηρεσία στο καταφύγιο του Γκρίνμπριερ, 40 χιλιόμετρα από την Ουάσινγκτον. «Για την ασφάλειά τους», κλείστηκαν εκεί μέσα.

Επί μερικές ώρες, μια μυστηριώδης «κυβέρνηση συνέχειας» ανέλαβε την πραγματική εξουσία. Είχε δημιουργηθεί από τον πρόεδρο Ντουάιτ Αϊζενχάουερ κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου [2]. Αλλά σύμφωνα με το προεδρικό διάταγμα της εποχής, δεν θα έπρεπε να είχε ενεργοποιηθεί παρά μόνο σε περίπτωση πυρηνικού πολέμου, αν ο πρόεδρος, ο αντιπρόεδρος και οι πρόεδροι των δύο σωμάτων είχαν πεθάνει ή ήταν ανίκανοι να συνεχίσουν τα καθήκοντά τους.

Ο πρόεδρος Μπους μεταφέρθηκε από τη μια στρατιωτική βάση στην άλλη. Τερμάτισε την πορεία του σε αυτή του Όφατ, έδρα της στρατηγικής διοίκησης (δηλαδή της δύναμης αποτροπής), όπου τον περίμεναν ο Γουόρεν Μπάφετ και τα μεγάλα αφεντικά των ανώτερων ορόφων του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου [3].

Επί επτά ώρες, ο Τζορτζ Ου. Μπους διαπραγματευόταν την επιβίωσή του. Συμφωνήθηκε ότι θα παρέμενε στη θέση του αν δεχόταν να εφαρμόσει το πρόγραμμα που του παρουσίαζαν. Δειλά, δέχτηκε. Η εξουσία του αποδόθηκε γύρω στις 16:30 και μπόρεσε να επιστρέψει στην Ουάσινγκτον.

Το εγχειρίδιο των συνωμοτών, Coup d’état: A Practical Handbook (Πραξικόπημα: Πρακτικό Εγχειρίδιο) του Έντουαρντ Λούτβακ, εξετάζει πολλά παραδείγματα πραξικοπημάτων για να καταλήξει ότι δεν μπορούν να πετύχουν παρά μόνο αν είναι αόρατα [4]. Αυτό συνέβη εκείνη την ημέρα: ένα αόρατο πραξικόπημα, αφού ο πρόεδρος παρέμεινε στη θέση του.

Από αυτή τη στιγμή, οι ΗΠΑ άλλαξαν ριζικά. Επανήλθαν στο εγκληματικό παρελθόν τους, αυτό της γενοκτονίας των Αμερικανών Ιθαγενών και των διαδοχικών πολέμων τους. Απέκτησαν μια μυστική πολιτική αστυνομία, με 112.000 υπαλλήλους [5]. Γενίκευσαν τα βασανιστήρια [6], ασκώντας τα ακόμη και στον Λευκό Οίκο [7]. Απήγαγαν 280.000 ανθρώπους και τους βασάνισαν σε διεθνή ύδατα [8]. Σφαγίασαν περισσότερο από ένα εκατομμύριο ανθρώπους στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ [9].

Η Γερμανία και η Γαλλία ήταν τα μόνα έθνη που αντιτάχθηκαν στον πόλεμο κατά του Ιράκ. Αλλά στις 9 Δεκεμβρίου 2003, ο τηλεοπτικός σταθμός France2, στο βραδινό δελτίο ειδήσεών του, έδωσε τον λόγο στον Έντουαρντ Λούτβακ. Δήλωσε: «Ο Σιράκ έχει έναν λογαριασμό να πληρώσει στην Ουάσινγκτον! Έχει έναν μεγάλο λογαριασμό να πληρώσει στην Ουάσινγκτον. Και στην Ουάσινγκτον, υπάρχει προφανώς μια απόφαση να του κάνουν να πληρώσει τον λογαριασμό. Ο Σιράκ ήθελε να φάει και να καταβροχθίσει εις βάρος των ΗΠΑ στη διπλωματική σκηνή και, προφανώς, θα πληρώσει!»

Οι φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν από τις ΗΠΑ θα έπρεπε να είχαν τελειώσει με τις εκλογές του 2016. Αυτή ήταν η υπόσχεση του Ντόναλντ Τραμπ, πολλές φορές ειπωμένη και επαναλαμβανόμενη. Έθεσε μεν τέλος στη χρηματοδότηση από τις ΗΠΑ της αλ-Κάιντα και των ομοιών της, αλλά οι σφαγές συνεχίστηκαν με άλλες ονομασίες. Αν και μπλέχτηκε σε κάθε λογής υποθέσεις, συμπεριλαμβανομένων δύο διαδικασιών καθαίρεσης, προδομένος από σχεδόν όλη του την ομάδα, και αν και εμποδίστηκε η επανεκλογή του, επέστρεψε το 2024.

Όλοι μας διαπιστώσαμε ότι, αρνούμενος τις αρχές που πάντα υπερασπιζόταν, εξαπέλυσε έναν άχρηστο και άδικο πόλεμο κατά του Ιράν. Γιατί κατά του Ιράν;

Στις 23 Σεπτεμβρίου 2010, ενώ οι ΗΠΑ ετοιμάζονταν να επιτεθούν στο Ιράν, ο πρόεδρος Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ εκφώνησε μια ιστορική ομιλία ενώπιον της γενικής συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών [10]. Εξήγησε ότι οι πόλεμοι κατά του αφγανικού λαού και κατά του ιρακινού λαού είχαν επίσημα ξεκινήσει επειδή οι κυβερνήσεις τους είχαν συμμετάσχει στην οργάνωση των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου. Στα μάτια των Ηνωμένων Εθνών, επομένως, αυτές δεν είναι εσωτερικές υποθέσεις των ΗΠΑ, αλλά διεθνείς πράξεις πολέμου. Έτσι ζήτησε το άνοιγμα έρευνας από τα Ηνωμένα Έθνη για αυτά τα γεγονότα που πολλοί θεωρούν αντιφατικά. Έπειτα εξέθεσε το προσωπικό του όραμα της πολιτικής ως ιερού λειτουργήματος στην υπηρεσία του λαού του.

Κατάπληκτος, ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα, πρώην πράκτορας της CIA, έσπευσε, την επομένη κιόλας, στα κύματα του BBC στα φαρσί (δηλαδή στα περσικά) [11]. Αναγνώρισε το δικαίωμα του Ιράν στην ατομική ενέργεια και ζήτησε, σε αντάλλαγμα, το Ιράν να εγκαταλείψει τον φάκελο της 11ης Σεπτεμβρίου.

Επειδή ο πρόεδρος Ομπάμα δεν το διευκρίνισε, πρέπει να γνωρίζουμε ότι οι έρευνες του Ιράν για πυρηνικά δεν αφορούν πλέον από το 1988 στρατιωτικές εφαρμογές, αλλά μια πολιτική εφαρμογή: τη σύντηξη. Θα επέτρεπε να χειραφετηθούν τα αναπτυσσόμενα κράτη παρέχοντάς τους μια σχεδόν άπειρη ενέργεια.

Για την ιστορία, ο σύμβουλός του σε θέματα επικοινωνίας που είχε οργανώσει αυτή τη συνέντευξη, Μπεν Ρόουντς, ήταν ο άνθρωπος που είχε συντάξει δύο γελοίες εκθέσεις για να θάψει δημοκρατικές συζητήσεις: αυτή για τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου και αυτή για την εισβολή και την κατοχή του Ιράκ.

Λίγες εβδομάδες αργότερα, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου, τον διέψευσε. Ανακοίνωσε ότι ο απόλυτος σκοπός του ήταν να εμποδίσει το Ιράν και το Πακιστάν να συνεχίσουν τις έρευνές τους για την πυρηνική σύντηξη [12]. Δήλωνε έτσι ότι δεν ανησυχούσε για τους συμπολίτες του, αλλά μόνο για τη διατήρηση της κυριαρχίας του κόσμου από τις μεγάλες ενεργειακές εταιρείες.

Επί δύο χρόνια, η ειρήνη επέστρεψε σταδιακά στον κόσμο. Αλλά, προδομένος από τους δικούς του, ο Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ δεν μπόρεσε να παρουσιάσει τον επικεφαλής του γραφείου του για να τον διαδεχθεί, ενώ οι άλλοι συνεργάτες του, συμπεριλαμβανομένου του αντιπροέδρου του, Χαμίντ Μπαγκαΐ, συνελήφθησαν για μυστικούς λόγους, δικάστηκαν κεκλεισμένων των θυρών και καταδικάστηκαν σε 15 χρόνια κάθειρξης [13].

Ο πόλεμος κατά του Ιράν, της 28ης Φεβρουαρίου 2026, δεν ανταποκρίνεται σε καμία νέα κατάσταση. Δεν είναι παρά η επανάληψη αυτού που είχε διακοπεί από τον πρόεδρο Ομπάμα, το 2010. Οι δικαιολογίες που δόθηκαν από την προπαγάνδα είναι καθαρές επινοήσεις. Ποτέ δεν υπήρξαν 40.000 Ιρανοί δολοφονημένοι από τους Φρουρούς της Επανάστασης. Εξάλλου, το κύμα νέων που κατατάσσονται σε αυτό το σώμα από την αρχή αυτού του πολέμου αρκεί για να το αποδείξει: γνωρίζουν ότι δεν δολοφονούν τον λαό τους, αλλά τον προστατεύουν.

Ο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος ήταν η πρώτη προσωπικότητα που χλεύασε την επίσημη εκδοχή της 11/9, εξελέγη το 2016 για να πει την αλήθεια για τις επιθέσεις. Ωστόσο, το 2026, ευθυγραμμίστηκε με το «βαθύ κράτος» και επέλεξε να αποκοιμηθεί κατά τη διάρκεια της τελετής στο Πεντάγωνο. Εν τω μεταξύ, οι πρώην υποστηρικτές του προετοιμάζουν τη συνέχιση της αντίστασης γύρω από τον Τάκερ Κάρλσον

Το να διηγείται κανείς, 25 χρόνια μετά, τις ίδιες ανοησίες για τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου δεν μπορεί να εξηγηθεί. Ήταν δυνατόν να αγνοήσει κανείς τους νόμους της φυσικής υπό το κράτος της συγκίνησης. Σήμερα, το να επιμένει κανείς να ισχυρίζεται ότι οι δίδυμοι πύργοι κατέρρευσαν πάνω στους εαυτούς τους εξαιτίας των καυσίμων των αεροσκαφών και ότι ο πύργος 7 τους μιμήθηκε, ή ακόμη ότι ένα αόρατο αεροσκάφος χτύπησε μια πύλη στο ισόγειο του Πενταγώνου χωρίς να χαλάσει το πλαίσιο, εμπίπτει στην πίστη ή την ψυχιατρική.

Αν οι πολιτικοί μας υπεύθυνοι και οι δημοσιογράφοι μας δεν έχουν εξήγηση για αυτές τις επιθέσεις, ας το αναγνωρίσουν. Δεν είναι υποχρεωμένοι να προσχωρήσουν στην ανάλυσή μου. Στη χώρα του Ντεκάρτ, θα περηφανεύονται ότι είναι ορθολογικοί.

Τιερί Μεϊσάν

Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

[1] Against All Enemies: Inside America’s War on Terror—What Really Happened, Richard A. Clarke, Free Press (2004).

[2] The Government of Emergency: Vital Systems, Expertise, and the Politics of Security, Stephen J. Collier & Andrew Lakoff, Princeton University Press (2021).

[3] «BEST OF 2011: Military Insiders Tell of Bush 9/11 Visit for the First Time», Bill Kelly, PBS, December 26, 2011.

[4] Coup d’état : A Practical Handbook, Edward Luttwak, A Fawcett Premier Book (1969).

[5] Top Secret America: The Rise of the New American Security State, Dana Priest & William M. Arkin, Little, Brown and Company (2011).

[6] Committee Study of the Central Intelligence Agency’s Detention and Interrogation Program, Επιτροπή Πληροφοριών της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών (SSCI) (2012). Η γερουσιαστής Ντιάν Φάινσταϊν δημοσίευσε μόνο ό,τι είχε ανακαλύψει για τις πρακτικές της CIA, δηλαδή για μερικές εκατοντάδες θύματα. Κατόπιν συμφωνίας με την κυβέρνηση Μπους, απέφυγε να δημοσιεύσει ό,τι αφορά τις 17 πλωτές φυλακές του Ναυτικού.

[7] “Sources: Top Bush Advisors Approved ‘Enhanced Interrogation,’” Jan Crawford Greenburg et al., ABC News, April 9, 2008. «Torture Is the Ticking Time-Bomb: Why the Necessity Defense Fails», George Hunsinger, Dialog: A Journal of Theology, Volume 47, Number 3.

[8] Σύμφωνα με την οργάνωση Reprieve, το Ναυτικό των ΗΠΑ χρησιμοποίησε 17 πλοία με επίπεδο πυθμένα για να βασανίσει 280.000 Άραβες. Αυτή η κατηγορία παρουσιάστηκε στη Βουλή των Κοινοτήτων στο Λονδίνο, αλλά δεν αποτέλεσε αντικείμενο δημοσίευσης. «Prison ships, torture claims, and missing detainees», Duncan Campbell & Richard Norton-Taylor, The Guardian, 2 Ιουνίου 2008.

[9] «2001-2021 : Bilan provisoire de la "guerre sans fin" » (2001-2021: Προσωρινός απολογισμός του "ατέρμονου πολέμου"), Réseau Voltaire, 2 septembre 2021.

[10] «General Debate of the 65th Session of the General Assembly of the United Nations», Mahmoud Ahmadinejad, United Nations, September 23, 2010.

[11] «In full: Obama speaks to BBC Persian», Bahman Kalbasi, BBC, September 24, 2010.

[12] « A World View Interview with Benjamin Netanyahu », Les nouvelles, 2011.

[13] « Procès secret : 15 ans de prison ferme pour le vice-président d’Ahmadinejad », Réseau Voltaire, 28 mars 2018.

Τιερί Μεϊσάν: Νέα από το ουκρανικό μέτωπο

 

Νέα από το ουκρανικό μέτωπο

του Τιερί Μεϊσάν

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία επιθυμούν να συνάψουν ειρήνη το συντομότερο δυνατόν στην Ουκρανία. Το πρόβλημα δεν βρίσκεται εκεί που νομίζουμε: φαίνεται ότι οι στράουσιστές (οι οπαδοί του Λέο Στράους), οι οποίοι είχαν διεισδύσει στις κυβερνήσεις Ομπάμα και Μπάιντεν, υποστηρίζονται σήμερα από τους Ευρωπαίους. Όμως, αυτοί είναι που πυροδότησαν αυτή την άσκοπη σύγκρουση.

Δίκτυο Βολταίρος | Παρίσι (Γαλλία) | 8 septembre 2026

Deutsch Español français italiano Nederlands Português русский

Η υποστήριξη που παρείχε ο μέγας ραβίνος Τζόναθαν Μάρκοβιτς στους λευκοκολάρηδες εγκληματίες στην Ουκρανία, αναζωπυρώνει ένα κύμα αντισημιτισμού σε αυτή τη χώρα που υπέστη βαριά εγκλήματα. Είναι μέλος της αίρεσης Τσάμπαντ, όπως ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι και ο Μπενιαμίν Νετανιάχου.

Ο ισραηλινός πόλεμος εναντίον των Αράβων συνεχίζεται στην Παλαιστίνη, τον Λίβανο, τη Συρία, το Ιράκ και την Υεμένη, ενώ ο ΗΠΑκιακός πόλεμος δεν τελειώνει ποτέ στην Ουκρανία και το Ιράν. Από την πλευρά του, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ προσπαθεί να αποσύρει τη χώρα του από τον σλαβικό βούρκο που άνοιξε ο προκάτοχός του, Τζο Μπάιντεν, και από εκείνον που ο ίδιος εξαπέλυσε εναντίον των Περσών. Τέλος, υπάρχει ο πόλεμος εναντίον των Απωανατολικών που η Ιαπωνία ετοιμάζεται να διεξαγάγει.

Όμως οι πόλεμοι είναι τέρατα που είναι εύκολο να εξαπολυθούν, αλλά πολύ δύσκολο να σταματήσουν. Ο Τζον Ράτκλιφ, διευθυντής της CIA, μετέβη στη Μόσχα για να απευθύνει τελεσίγραφο στον πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν, σύμφωνα με τον αμερικανικό Τύπο. Φαίνεται, αντιθέτως, ότι ήρθε να συζητήσει με τους ομολόγους του για την εξέλιξη αυτών των συγκρούσεων και τον καλύτερο τρόπο να τερματιστούν πριν εξαπλωθούν σε όλο τον κόσμο.

Φαίνεται ότι πέρασαν οι εποχές που οι στράουσιστές [1] ερχόντουσαν να απειλήσουν τη Ρωσία και την ανάγκαζαν να υποχωρήσει. Η τελευταία τους επίθεση ήταν όταν η Βικτόρια Νούλαντ, υφυπουργός Εξωτερικών του Άντονι Μπλίνκεν, ήρθε να φωνάζει στο ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών, από τις 11 έως τις 13 Νοεμβρίου 2021. Κατάφερε να εξοργίσει τους Ρώσους διπλωμάτες, οι οποίοι απάντησαν στέλνοντας ένα σχέδιο συνθήκης ειρήνης στην Ουάσινγκτον, στις 17 Δεκεμβρίου 2021. Και, ελλείψει απάντησης στην πρότασή τους, αναγνώρισαν τις δύο δημοκρατίες του Ντονμπάς (Ντονέτσκ και Λουγκάνσκ), παρενέβησαν οι ίδιοι στρατιωτικά στην Ουκρανία για να επιβάλουν την εφαρμογή της απόφασης 2202 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, στις 24 Φεβρουαρίου 2022.

Αυτοί οι υποκινητές πολέμου απομακρύνθηκαν όλοι από τη διοίκηση με την εκλογή του προέδρου Τραμπ, αλλά η ειρήνη δεν έχει ακόμη επιστρέψει. Αντιθέτως, η ατλαντιστική προπαγάνδα δεν παύει να επαναλαμβάνει ότι αυτή η ειδική στρατιωτική επιχείρηση είναι «ένας πόλεμος επιθετικότητας χωρίς πρόκληση και αδικαιολόγητος της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας που παραβιάζει κατάφωρα το διεθνές δίκαιο και τις αρχές του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών». Αυτό το σύνθημα επαναλαμβάνεται σε κάθε διεθνή συνάντηση, αναπαράγεται στα δελτία των πρακτορείων ειδήσεων και τελικά από όλους τους Δυτικούς.

Είναι απλώς ψευδές, εντελώς ψευδές: η δέσμευση της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας να επιβάλουν τις συμφωνίες του Μινσκ προσαρτήθηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας στην απόφαση 2202. Το να λέμε ότι παρεμβαίνοντας στην Ουκρανία «η Ρωσία παραβιάζει το διεθνές δίκαιο» θα έπρεπε να υποχρεώνει τους Γάλλους που το ισχυρίζονται να παραδεχτούν ότι «εισέβαλαν» στη Ρουάντα για να σταματήσουν μια γενοκτονία με την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας. Ωστόσο, όλοι οι παρατηρητές γνωρίζουν καλά ότι η Γαλλία δεν επιθυμούσε ποτέ να «προσαρτήσει» τη Ρουάντα, αλλά μόνο να σώσει τον πληθυσμό της (ακόμη κι αν οι γαλλικές μυστικές υπηρεσίες εκμεταλλεύτηκαν αυτή την επιχείρηση για να απομακρύνουν τους γενοκτόνους).

Σήμερα, οι Ουκρανοί ζουν υπό ένα μη δημοκρατικό καθεστώς, όπου ένας σφετεριστής (σύμφωνα με το σύνταγμα, ο πρόεδρος δεν είναι πλέον ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι από τον Μάιο του 2024, αλλά ο πρόεδρος της Βερχόβνα Ράντα, Ρουσλάν Στεφάντσουκ, ο οποίος κατέχει τη θέση προσωρινά) κατέχει την εξουσία. Βυθίζονται σε μια καθημερινή προπαγάνδα που τους κάνει να αποδέχονται την κοσμοθεωρία του Ντμίτρο Ντόντσοφ (1883-1973) και τη φυλετική του διαίρεση όπως εκτέθηκε από τον Γιούρι Λίπα (1900-1944). Η κυρίαρχη άποψη στην Ουκρανία είναι πλέον ότι οι πραγματικοί Ουκρανοί δεν είναι Σλάβοι, αλλά Βίκινγκς· ότι έχουν έναν αιώνιο στόχο να τερματίσουν το κακό, που προσωποποιείται από τους «Μοσχοβίτες»· και ότι θα τους νικήσουν στην τελική μάχη, εκείνη του τέλους των Καιρών.

Τα βιβλία των Ντόντσοφ και Λίπα (Εθνικισμός, Το πνεύμα της αρχαιότητάς μας, Φυλετικός στερεϊτισμός, Το δόγμα της Μαύρης Θάλασσας) γνωρίζουν σήμερα μεγάλη επιτυχία στα βιβλιοπωλεία. Η ανάγνωσή τους είναι πλέον υποχρεωτική για τους στρατιώτες, όπως το Mein Kampf ήταν για τους παππούδες τους. Η εκτύπωση αυτής της προπαγάνδας χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αν και αυτά τα βιβλία δεν μεταφράζονται σε άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες. Δεν υπάρχει καν λήμμα για τον Γιούρι Λίπα στη Wikipedia (εκτός από τα ουκρανικά και τα ρωσικά).

Κατά συνέπεια, κανείς δεν αισθάνεται το θάρρος να αμφισβητήσει την ομάδα που φέρει αυτή την ιδεολογία, ειδικά σε μια περίοδο όπου η κυβέρνηση έχει κατάσχει και καταστρέψει εκατομμύρια βιβλία που φέρουν το «Κακό» (sic). Ωστόσο, οι νέοι διαδήλωσαν σε όλη τη χώρα για να υποστηρίξουν το είδωλό τους, τον πρώην υπουργό Ψηφιακού Μετασχηματισμού και στη συνέχεια Άμυνας, Μιχαΐλο Φέντοροφ, τον μόνο άνθρωπο που τολμά δημόσια να εκφράσει όλα όσα πιστεύει για αυτούς τους ιδεολόγους. Αυτές οι διαδηλώσεις ήταν οι μεγαλύτερες που γνώρισε η χώρα από το πραξικόπημα του 2014 και την ανατροπή του δημοκρατικά εκλεγμένου προέδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς.

Αφού δημοσίευσε ένα βίντεο 9 λεπτών [2] καλώντας σε διεξαγωγή εκλογών και έλαβε μια ευγενική άρνηση από τον σφετεριστή Ζελένσκι, ο Μιχαΐλο Φέντοροφ εγκατέλειψε την πατρίδα του. Έγινε σύμβουλος του Ιταλού υπουργού Άμυνας, αυτός που κατήγγελλε τους λιποτάκτες και είχε προτείνει, με επιτυχία, να αντικατασταθούν τα ανθρώπινα κρέατα με μη επανδρωμένα αεροσκάφη [3].

Ο πρόεδρος Τραμπ, ο οποίος αποκατέστησε τις σχέσεις με τους Ρώσους συνομιλητές του, έστειλε λοιπόν τους προνομιακούς απεσταλμένους του, τον φίλο και επιχειρηματικό συνέταιρό του, Στιβ Γουίτκοφ, και τον γαμπρό του, Τζάρεντ Κούσνερ, να συναντήσουν ξανά τον Ρώσο ομόλογό του, Βλαντίμιρ Πούτιν. Ο ΗΠΑκιακός Τύπος, πάντα ευθυγραμμισμένος με τους στράουσιστές (των οποίων τα μηντιακά πρόσωπα βρίσκονται εδώ και χρόνια στο Δημοκρατικό Κόμμα, αφού άλλαξαν έξι φορές κόμμα), διαβεβαιώνει ότι οι συνομιλίες ήταν ευγενικές αλλά παγωμένες. Στην πραγματικότητα, δεν γνωρίζουμε τίποτα, μπορούμε μόνο να παρατηρήσουμε ότι οι δύο απεσταλμένοι έσπευσαν στο Κίεβο για να μετρήσουν τη θερμοκρασία της άλλης πλευράς.

Ο σφετεριστής Ζελένσκι, από την πλευρά του, επαναλαμβάνει στον Τύπο ότι θα προσπαθήσει να λάβει όπλα από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όμως, όχι μόνο ο πρόεδρος Τραμπ δεν το επιθυμεί, αλλά ελπίζει να αναγκάσει τους Ευρωπαίους να αποπληρώσουν τα όπλα που ο προκάτοχός του, Τζο Μπάιντεν, είχε δώσει στην Ουκρανία. Θεωρεί ότι αυτό το δώρο έγινε στο όνομα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και έπρεπε να πληρωθεί μόνο από αυτήν, όχι από τους Αμερικανούς φορολογούμενους.

Οι Ευρωπαίοι, που δεν έχουν πλέον χρήματα, δεν μπορούν να αποπληρώσουν αυτά τα τεράστια ποσά. Θα κρυφτούν πίσω από το γεγονός ότι κανείς δεν ανάγκασε τον Τζο Μπάιντεν να είναι γενναιόδωρος. Είναι πλέον σαφές για τον Ντόναλντ Τραμπ ότι ο Μπάιντεν ήταν ένας μη νόμιμος πρόεδρος και ότι χρησιμοποίησε την εξουσία του για να εξυπηρετήσει τους Ευρωπαίους νεοσυντηρητικούς αντί για τους ίδιους του τους πολίτες. Πράγματι, έχει πλέον αποδειχθεί ότι 2 εκατομμύρια ξένοι ψήφισαν στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ το 2020 (υπενθυμίζουμε ότι δεν είναι απαραίτητο να παρουσιαστεί ταυτότητα στα εκλογικά τμήματα). Ο Τραμπ δεν χρειάζεται πλέον να επικαλείται κλεμμένες εκλογές, αφού έχει διαπιστωθεί ότι η νοθεία δεν βρισκόταν στα εκλογικά τμήματα, αλλά στους εκλογικούς καταλόγους.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η μεταρρύθμιση των εκλογικών καταλόγων εξελίσσεται σε πυγμαχία. Η άρχουσα τάξη χλεύαζε την εκλογική επιτήδευση όσο διασφάλιζε ότι, σύμφωνα με το σύνταγμα, η ψήφος των πολιτών ήταν μόνο συμβουλευτική. Από την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών, ο πρόεδρος εκλέγεται από ένα εκλεκτορικό σώμα λίγων εκατοντάδων ατόμων που διορίζονται, όχι από τους πολίτες, αλλά από τους κυβερνήτες των ομόσπονδων πολιτειών [4]. Αν οι εκλογικοί κατάλογοι μεταρρυθμιστούν, θα πρέπει να συγκεντρωθούν και, πιθανότατα, η ψηφοφορία θα γίνει εκλογή με άμεση καθολική ψηφοφορία.

Επιπλέον, οι απεσταλμένοι θα πρέπει να διασφαλίσουν στο Κίεβο ότι δεν σχεδιάζεται κανένα μέτρο βίας από την προεδρική διοίκηση για την εξάλειψη πιθανής αντιπολίτευσης. Κυκλοφορούν αυτή τη στιγμή, στα ουκρανικά κοινωνικά δίκτυα, πολύ αρνητικές αντιδράσεις στην υποστήριξη που παρείχε ο μέγας ραβίνος Τζόναθαν Μάρκοβιτς, ο οποίος εγγυήθηκε ενώπιον της δικαιοσύνης για την πρώην αναπληρώτρια υπουργό Δικαιοσύνης, Ιρίνα Μούντρα. Όμως αυτή η κυρία, που έγινε το νούμερο 2 της προεδρικής διοίκησης, συνελήφθη για διαφθορά στην «υπόθεση Φόρεστ Γκαμπ» (μια ειδική εξέλιξη της «υπόθεσης Μίντας» [5]). Πολλοί Ουκρανοί διαπιστώνουν, μετά την παραίτηση του Αντρέι Γιέρμακ και τη φυγή του συνεργάτη του Ζελένσκι, Τιμούρ Μιντίτς, ότι πολλές κακοποιήσεις περιστρέφονται γύρω από την αίρεση του ραβίνου Μενάχεμ Μέντελ Σνέερσον (1902-1994), τον οποίο οι οπαδοί του θεωρούν «μεσσία». Σε σημείο που ορισμένες ουκρανικές εβραϊκές οργανώσεις έχουν προειδοποιήσει για πιθανά πογκρόμ. Το δίδυμο Γουίτκοφ/Κούσνερ θα προσπαθήσει να μειώσει την τοπική υστερία, αλλά είναι προφανές ότι ο ουκρανικός λαός έχει κουραστεί από όλα όσα τον υποχρεώνουν να καταπιεί. Μετά από τρία χρόνια ασυδοσίας, θα βάλουν οι ΗΠΑκιακοί τάξη στο χάος που οι ίδιοι δημιούργησαν;

Τιερί Μεϊσάν

Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

[1] “Η Ρωσία κηρύσσει τον πόλεμο στους Στραουσιανούς”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα) , Δίκτυο Βολταίρος, 5 Μαρτίου 2022.

[2] «Звернення Михайла Федорова до українського народу», (Звернення Михайла Федорова до українського народу), YouTube, 18 серпня 2026 року.

[3] «Limogé par Zelensky, recruté par Meloni : le rebond surprise de l’ex-ministre ukrainien de la Défense Mykhaïlo Fedorov» (Απολυμένος από τον Ζελένσκι, προσλαμβάνεται από την Μελόνι: η έκπληξη της ανατροπής του πρώην υπουργού Άμυνας της Ουκρανίας Μιχαΐλο Φέντοροφ), Olivier Tosseri, Les Échos, 2 septembre 2026.

[4] Διαβάστε οπωσδήποτε: How Democratic Is the American Constitution?, Prof. Robert A. Dahl, Yale University Press (2002).

[5] « L’Opération Midas provoque la chute de la classe dirigeante ukrainienne » (Η Επιχείρηση Μίντας προκαλεί την πτώση της ουκρανικής άρχουσας τάξης), 12 novembre 2025. « « WC en or » pour le « portefeuille de Zelensky » et son « agence de mannequins » qui construit des drones » («"Χρυσές τουαλέτες" για το "πορτοφόλι του Ζελένσκι" και το "πρακτορείο μοντέλων" του που κατασκευάζει μη επανδρωμένα αεροσκάφη), par Alfredo Jalife-Rahme, Traduction Maria Poumier, La Jornada (Mexique), 20 novembre 2025. “Έπσταϊν, Γερμάκ και Ζελένσκι”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 17 février 2026.

Τιερί Μεϊσάν: Οι ιστορικές φασιστικές δυνάμεις ετοιμάζονται να πάρουν την εκδίκησή τους

 

Πλαστογράφηση της Ιστορίας για την Πυροδότηση του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου

Οι ιστορικές φασιστικές δυνάμεις ετοιμάζονται να πάρουν την εκδίκησή τους

του Τιερί Μεϊσάν

Μπροστά στα μάτια μας, οι ιστορικές δυνάμεις του φασισμού αναδιοργανώνονται. Οι ηττημένοι του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, εκείνοι που έσφαξαν εκατομμύρια Σοβιετικούς, Κινέζους και Εβραίους, βρίσκονται και πάλι στην εξουσία στην Ιαπωνία, στο Ισραήλ και στην Ουκρανία. Ελπίζουν να πάρουν την εκδίκησή τους. Είναι καθήκον μας να καταγγείλουμε τις προετοιμασίες τους και να τους εμποδίσουμε να πυροδοτήσουν την αποκάλυψη.

Δίκτυο Βολταίρος | Παρίσι (Γαλλία) | 1er septembre 2026

Deutsch français italiano Nederlands

Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου φροντίζει για την επανεγγραφή της υπόθεσης του «Αλταλένα».

Οι ηττημένοι του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου διεκδικούν την εκδίκησή τους. Δεν έχουν κανένα συμφέρον για αυτό. Απλώς θέλουν να κερδίσουν και να αναδιοργανώσουν τον κόσμο με ιεραρχικό τρόπο, με τους ίδιους στην κορυφή. Εδώ ακολουθούν τα νέα τους.

Για τους «μιλιταριστές», η Ιαπωνία δεν έχασε ποτέ τον πόλεμο

Η Ιαπωνίδα Πρωθυπουργός, Σανάε Τακαΐτσι, είναι πιστή στον αυτοκράτορα. Κάθε 15 Αυγούστου, επέτειο της παράδοσης, επισκέπτεται το Ιερό Γιασουκούνι. Εκεί τιμώνται όλοι όσοι έδωσαν τη ζωή τους για τον αυτοκράτορα κατά τη διάρκεια του «πολέμου των δεκαπέντε ετών», δηλαδή της εισβολής στην Άπω Ανατολή και του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Έχει τη συνήθεια να προσεύχεται στους τάφους εγκληματιών κατά της ανθρωπότητας, πράγμα που της απαγορεύει ο νόμος από τότε που είναι Πρωθυπουργός.

Βουλευτές και εν ενεργεία υπουργοί μεταβαίνουν για να τιμήσουν εγκληματίες κατά της ανθρωπότητας, στις 15 Αυγούστου 2026, στο Ιερό Γιασουκούνι.

Φέτος, μη μπορώντας να έρθει η ίδια, έστειλε προσφορές. Τέσσερις υπουργοί της και περίπου εκατό πενήντα βουλευτές, που μπορούσαν να πάνε, μετέβησαν εκεί.

Για εκείνους, τα εγκλήματα του αυτοκρατορικού στρατού δεν υπήρξαν ποτέ. Είναι απλώς παραπληροφόρηση των εχθρών της Ιαπωνίας. Όμως οι Κορεάτες και οι Κινέζοι έχουν άλλη ανάμνηση: ο αυτοκρατορικός στρατός αντιμετώπιζε όλους όσους δεν αναγνώριζαν τη θεότητα του αυτοκράτορα ως υπανθρώπους. Οι Ιάπωνες στρατεύσιμοι μάθαιναν να σφαγιάζουν και να βασανίζουν αυτά τα άτομα και, αν αρνούνταν, ξυλοκοπούνταν άγρια. Στη Ναντζίνγκ, 100.000 γυναίκες και παιδιά βιάστηκαν και υποδουλώθηκαν για την ικανοποίηση των στρατιωτών του αυτοκράτορα, και στη συνέχεια 300.000 άνθρωποι σφαγιάστηκαν. Στην Κορέα, η μονάδα 731 πραγματοποίησε ζωντανές τομές σε κρατουμένους, χωρίς αναισθησία· εγκλήματα που ενέπνευσαν τον γιατρό Μένγκελε στο Άουσβιτς.

Τα ίδια εγκλήματα επαναλήφθηκαν στη Σιγκαπούρη, τη Μαλαισία, την Ινδοκίνα και την Ταϊλάνδη, ακόμη κι αν ο πληθυσμός δεν έχει τόσο έντονη ανάμνηση όσο στην Κορέα και την Κίνα.

Οι Ιάπωνες μιλιταριστές δεν επιδιώκουν να αναπαράγουν τα εγκλήματά τους. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι στη σύγχρονη εποχή δεν μπορούν να απαιτήσουν τη λατρεία ενός αυτοκράτορα που έχει αναγνωρίσει ότι δεν είναι πλέον θεός. Αλλά επανεξοπλίζουν τη χώρα τους.

Εορτάζοντας τις σφαγές της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι, στις 6 και 9 Αυγούστου, η Σανάε Τακαΐτσι φρόντισε να μην υπενθυμίσει ότι διαπράχθηκαν από τις ΗΠΑ του προέδρου Χάρυ Τρούμαν. Ομοίως, σε αντίθεση με τους προκατόχους της, δεν εξέφρασε μεταμέλεια ούτε ζήτησε συγγνώμη για την ευθύνη της Ιαπωνίας στον Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η Ιαπωνία παραδέχτηκε την ήττα της το 1945 μόνο με τη δήλωση του σοσιαλιστή Πρωθυπουργού Τομιίτσι Μουραγιάμα, με αφορμή την 50ή επέτειο του γεγονότος, στις 15 Αυγούστου 1995. Αυτή αμφισβητήθηκε από τον φιλελεύθερο-δημοκράτη Πρωθυπουργό Σίνζο Άμπε, με αφορμή τον διορισμό της υπουργού των Δυνάμεων Αυτοάμυνας, στις 3 Αυγούστου 2016. Αυτή είναι πλέον η επίσημη θέση της Ιαπωνίας που υπερασπίζεται η προστατευόμενη του Σίνζο Άμπε, Σανάε Τακαΐτσι [1].

Εν γνώσει της, η κυρία Τακαΐτσι παραβίασε τον ειρηνισμό του ιαπωνικού συντάγματος και παρείχε στρατιωτικά φορτηγά στους Ουκρανούς «ολοκληρωτικούς εθνικιστές» και στρατιώτες στο αρχηγείο του ΝΑΤΟ στο Βίζμπαντεν, στις 29 Μαΐου [2].

Για τους «αναθεωρητικούς σιωνιστές», ήρθε η ώρα να ξαναρχίσουν τον πόλεμο κατά των «σιωνιστών»

Ο καχανιστής (δηλαδή ο οπαδός του ραβίνου-τρομοκράτη Μέιρ Καχάνε) Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ, υπουργός Εθνικής Ασφάλειας του Ισραήλ, ανακοίνωσε στις 28 Αυγούστου ότι οι άνδρες του εντόπισαν το ναυάγιο του «Αλταλένα». Πρόκειται για ένα πλοίο, ναυλωμένο από τους «αναθεωρητικούς σιωνιστές», με περίπου 900 ένοπλους επί πλοίου, το οποίο ο «σιωνιστής» Πρωθυπουργός Ντέιβιντ Μπεν Γκουριόν βύθισε πριν προσεγγίσει στο Ισραήλ, στις 22 Ιουνίου 1948.

Οι «αναθεωρητικοί σιωνιστές», δηλαδή οι οπαδοί του Ουκρανού Βλαντίμιρ Ζέεβ Ζαμποτίνσκι, και οι «σιωνιστές» με την απλή έννοια, δηλαδή οι οπαδοί του Ούγγρου Τέοντορ Χερτσλ, είχαν αναπτύξει μεταξύ τους φριχτό μίσος. Ο Χερτσλ ήθελε μια πατρίδα όπου οι Εβραίοι θα γλίτωναν από τα πογκρόμ, ενώ ο Ζαμποτίνσκι ήθελε μια εβραϊκή αυτοκρατορία όπως υπήρχαν η ιταλική και η γερμανική.

Το όνομα «Αλταλένα» παρέπεμπε στο ψευδώνυμο του φασίστα Ζαμποτίνσκι. Αυτό το πλοίο είχε αναχωρήσει από τη Μασσαλία γεμάτο όπλα. Οι ένοπλοι σκόπευαν να δολοφονήσουν τους «σιωνιστές» κατά την άφιξή τους στο Ισραήλ και να καταλάβουν την εξουσία. Οι Γάλλοι λιμενεργάτες, με πρόσκληση της CGT, είχαν κηρύξει απεργία στο λιμάνι για να εξασφαλίσουν ότι δεν θα αναχωρούσαν, προστατεύοντας έτσι τους Εβραίους της Παλαιστίνης.

Αλλά οι «αναθεωρητικοί σιωνιστές» προστατεύονταν, από την πλευρά τους, από τον Πρόεδρο του Συμβουλίου, Ρομπέρ Σουμάν, και τον υπουργό Εξωτερικών του, Ζωρζ Μπιντώ. Οι δύο άνδρες γνώριζαν πολύ καλά ότι οι «αναθεωρητικοί σιωνιστές» ήταν σύμμαχοι του Άξονα και ότι ο Ζαμποτίνσκι είχε εγκαταστήσει την Μπετάρ στη Ρώμη υπό την προστασία του Ντούτσε Μπενίτο Μουσολίνι. Αντίθετα, πιθανότατα αγνοούσαν τις διαπραγματεύσεις που διεξήγαγαν καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου με τους Ναζί.

Ο Ρομπέρ Σουμάν, τον οποίο η προπαγάνδα μας παρουσιάζει ως τον «πατέρα της Ευρώπης», ήταν Λορραίνος. Ως εκ τούτου, αγωνίστηκε για να αποτρέψει έναν πόλεμο μεταξύ της Γερμανίας (όπου είχε γεννηθεί) και της Γαλλίας (της οποίας είχε γίνει πολίτης από τότε που ανέκτησε τη Λορραίνη). Υπήρξε υπουργός του Φιλίπ Πεταίν και το όνομά του περιλαμβάνεται μεταξύ των υπογραφόντων το διάταγμα έγκρισης της συμφωνίας ανακωχής. Τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό από τους Ναζί, δραπέτευσε και εντάχθηκε στην Αντίσταση το 1942, δηλαδή μετά τη σοβιετική νίκη του Στάλινγκραντ και, επομένως, όταν η γερμανική ήττα γινόταν προβλέψιμη.

Κατά την Απελευθέρωση, δήλωσε ενώπιον Δικαστηρίου ότι ο στρατάρχης Πεταίν είχε εγγράψει το όνομά του στο διάταγμα ανακωχής χωρίς να τον συμβουλευτεί. Έτσι, δεν διώχθηκε, αλλά ο στρατηγός Σαρλ Ντε Γκωλ αρνήθηκε πάντα να του δώσει το χέρι και δεν παρέστη στην κηδεία του, το 1960.

Ο Ζωρζ Μπιντώ, από την πλευρά του, υπήρξε αντιστασιακός και μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της Αντίστασης του Ζαν Μουλέν. Εκεί εργάστηκε για να θέσει τον στρατηγό Ντε Γκωλ στο περιθώριο και επιχείρησε να περάσει μπροστά του κατά την παρέλαση της νίκης στα Ηλύσια Πεδία. Χριστιανοδημοκράτης, αντιτάχθηκε στην ανεξαρτησία της Αλγερίας και συμμετείχε στο πραξικόπημα των στρατηγών του Αλγερίου, το 1961, κατά του προέδρου Ντε Γκωλ.

Δεν προκαλεί, λοιπόν, μεγάλη έκπληξη το γεγονός ότι ο Γάλλος Πρόεδρος του Συμβουλίου και ο υπουργός Εξωτερικών του υποστήριξαν μια απόπειρα πραξικοπήματος στο Τελ Αβίβ.

Ο ισραηλινο-αραβικός πόλεμος μόλις είχε ξεκινήσει. Ούτε οι Ισραηλινοί ούτε οι Άραβες είχαν αρκετά όπλα για να πολεμήσουν. Έτσι, μόνο οι Βρετανοί μπορούσαν να επικρατήσουν. Είχαν την ευφυΐα να μην εμπλέξουν τις κυρίως δυνάμεις τους, αλλά τον αποικιακό τους στρατό. Έτσι, στρατιώτες από την Υπεριορδανία, υπό τη διοίκηση Βρετανών αξιωματικών, κέρδισαν αυτόν τον πόλεμο, υπό τις διαταγές του «Γκλαμπ Πασά» (κατά το πραγματικό του όνομα, στρατηγού Τζον Μπάγκοτ Γκλαμπ).

Ο Ντέιβιντ Γκρουν-Μπεν Γκουριόν, ο οποίος είχε αναλύσει τον συσχετισμό δυνάμεων, μπορούσε να βασιστεί μόνο στους Άγγλους για να αποτρέψει την οργή των Αράβων. Έπρεπε, λοιπόν, να απομακρύνει τους «αναθεωρητικούς σιωνιστές» που μόλις είχαν διεξαγάγει τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο εναντίον της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, στη συνέχεια δολοφόνησαν, στο Κάιρο, τον υπουργό Αποικιών, Ουόλτερ Γκίνες Λόρδο Μόυν, και τέλος ανατίναξαν την έδρα της κυβέρνησης της υπό βρετανική Εντολή Παλαιστίνης, στο ξενοδοχείο Κινγκ Ντέιβιντ.

Όταν το «Αλταλένα» βυθίστηκε, ο Μεναχέμ Μπεγκίν, ο οποίος είχε διαδεχθεί τον αείμνηστο Ζαμποτίνσκι στην ηγεσία του αναθεωρητικού σιωνιστικού κόμματος, δεν μπορούσε να εκδικηθεί τους ένοπλους του χωρίς να διακινδυνεύσει να δει το Ισραήλ να ηττάται από τους Άραβες. Πήρε, λοιπόν, την πρωτοβουλία να συνάψει συμφωνία με τον Γκρουν-Μπεν Γκουριόν. Οι δύο άνδρες απέφυγαν τον εμφύλιο πόλεμο και μοιράστηκαν τις θέσεις. Οι «σιωνιστές» παρέμειναν στην εξουσία και οι «αναθεωρητικοί σιωνιστές» εξαφανίστηκαν εντός της Μοσάντ. Εκεί μπόρεσαν να συνεχίσουν τις τρομοκρατικές τους ενέργειες. Τρεις μήνες αργότερα, δολοφόνησαν τον ειδικό απεσταλμένο των Ηνωμένων Εθνών, Φόλκε Μπερναντότ, ο οποίος είχε έρθει να χαράξει τις εβραϊκές και αραβικές ζώνες στο νέο δικοινοτικό κράτος. Ο δολοφόνος του Μπερναντότ, Γεχωσούα Κόεν, έγινε σωματοφύλακας του Μπεν Γκουριόν.

Ο Πρωθυπουργός, Μπενιαμίν Νετανιάχου, φοβήθηκε, όταν ο Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ ανακοίνωσε την ανακάλυψη του ναυαγίου, μήπως αφεθεί να υπενθυμίσει τη μνήμη εκείνης της ταραγμένης εποχής. Γι’ αυτό έσπευσε στο μουσείο Ετσέλ για να επικοινωνήσει με τον δικό του τρόπο. Ανακοίνωσε ότι θα ανέσυρε το ναυάγιο, σύμβολο της ισραηλινής ενότητας. Έτσι, μετέφερε τα βλέμματα από την απόπειρα πραξικοπήματος στη συμφωνία ειρηνικής συμβίωσης του Ντέιβιντ Γκρουν-Μπεν Γκουριόν και του Μεναχέμ Μπεγκίν.

Ο Νετανιάχου είναι γιος του φασίστα Μπεντσιόν Νετανιάχου, προσωπικού γραμματέα του Βλαντίμιρ Ζαμποτίνσκι. Δεν προκαλεί, λοιπόν, έκπληξη το γεγονός ότι διέταξε τους στρατούς του να διαπράξουν σφαγή αμάχων στη Γάζα.

Για τους «ολοκληρωτικούς εθνικιστές», ήρθε η στιγμή να εξαφανίσουν τον σλαβικό πολιτισμό

Ο μη εκλεγμένος πρόεδρος της Ουκρανίας, ο σφετεριστής Βολοντίμιρ Ζελένσκι (η εκλεκτική του θητεία έληξε πριν από δύο χρόνια και τρεις μήνες), έχει σταδιακά μετατρέψει το καθεστώς του από εθνικό συνασπισμό που συμπεριλάμβανε τους «ολοκληρωτικούς εθνικιστές» σε δικτατορία υπό την κυριαρχία τους.

Οι «ολοκληρωτικοί εθνικιστές» είναι ένα ρεύμα σκέψης, ρητά αντισοβιετικό και αντιχαζαρικό (δηλαδή αντισημιτικό, με αναφορά στη χαζαρική εβραϊκή αυτοκρατορία που αναπτύχθηκε μεταξύ της Μαύρης Θάλασσας και της Κασπίας Θάλασσας κατά τον Μεσαίωνα). Ο όρος «ολοκληρωτικός εθνικισμός» δανείστηκε από τον Γάλλο φασίστα, Σαρλ Μωράς.

Ο ουκρανικός «ολοκληρωτικός εθνικισμός» δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου από τον πράκτορα του Β’ Γερμανικού Ράιχ, Ντμίτρο Ντόντσοφ. Αναπτύχθηκε στην τροχιά του ιταλικού φασισμού και της ρουμανικής Σιδηράς Φρουράς, και στη συνέχεια κατά τη συνεργασία με τους Ναζί, γύρω από τον άνθρωπο-κλειδί του Ντόντσοφ, Στέπαν Μπαντέρα.

Κατά το δεύτερο μισό του Παγκοσμίου Πολέμου, ο ίδιος ο Ντόντσοφ υπήρξε διαχειριστής του Ινστιτούτου Ράινχαρντ Χάιντριχ. Υπό αυτή την ιδιότητα, υπήρξε ένας από τους σχεδιαστές της «τελικής λύσης του σλαβικού, εβραϊκού και τσιγγάνικου ζητήματος».

Πριν από λιγότερο από ένα μήνα, στις 11 Αυγούστου 2026, τα λείψανα του συνταγματάρχη Γιεβχέν Κονοβάλετς εκτάφηκαν στο νεκροταφείο Κρούσβαϊκ του Ρότερνταμ από την Ουκρανική Ελληνοκαθολική Εκκλησία, παρουσία της πρέσβειρας της Ουκρανίας. Παραδόθηκαν στην Ουκρανία και προσωρινά επανατάφηκαν, στις 18 Αυγούστου, στο Εθνικό Στρατιωτικό Μνημειακό Νεκροταφείο, παρουσία πολλών μελών της κυβέρνησης και του μη εκλεγμένου προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Μια τελετή αποχαιρετισμού πραγματοποιήθηκε στον Πατριαρχικό Καθεδρικό Ναό της Ανάστασης του Χριστού της Ουκρανικής Ελληνοκαθολικής Εκκλησίας στο Κίεβο. Η οριστική κηδεία θα λάβει χώρα στο Εθνικό Πάνθεον.

Ο συνταγματάρχης Γιεβχέν Κονοβάλετς (1891-1938) είναι ένας από τους ιδρυτές και πρώτους ηγέτες της Οργάνωσης Ουκρανών Εθνικιστών (OUN). Είναι υπεύθυνος για τη σφαγή των Μπολσεβίκων του Κιέβου. Προσωπικός φίλος του Αδόλφου Χίτλερ, ήδη από το 1922, κατέφυγε, το 1936, στη Ρώμη υπό την προστασία του Ντούτσε Μπενίτο Μουσολίνι. Κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού, δολοφονήθηκε, τον Μάιο του 1938, από τη σοβιετική NKVD στο Ρότερνταμ.

Οι τιμές αποδόθηκαν από την προεδρική φρουρά, την ίδια που ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν είχε προσκαλέσει, στις 14 Ιουλίου, να παρελάσει στις Ηλύσια Πεδία. Ο Κονοβάλετς είναι υπεύθυνος για πολλές σφαγές. Είναι εγκληματίας κατά της ανθρωπότητας. Το μήνυμα του σφετεριστή Ζελένσκι είναι σαφές: όχι μόνο η Ουκρανία δεν θα αποναζιστικοποιηθεί, όπως απαιτούν οι Ρώσοι, αλλά είναι και πάλι «ολοκληρωτικά εθνικιστική».

Στις 24 Αυγούστου, η Ουκρανία γιόρτασε την 35η επέτειο της ανεξαρτησίας της από τη Σοβιετική Ένωση, παρουσία αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων των Σκανδιναβικών-Βαλτικών κρατών (NB8) και του Ηνωμένου Βασιλείου. Όλοι δήλωσαν ότι η Ρωσία θέλει να εισβάλει και να προσαρτήσει την Ουκρανία. Επανέλαβαν ότι η Κριμαία, το Ντονμπάς και η Νοβοροσία είναι ουκρανικές. Κανείς δεν ανέφερε ότι η Κριμαία είχε διακηρύξει την αυτονομία της από τη Σοβιετική Δημοκρατία της Ουκρανίας, στις 15 Φεβρουαρίου 1991, δηλαδή περισσότερο από έξι μήνες πριν από την Ουκρανία. Αυτή η δημοκρατία αναγνωρίστηκε από την Ουκρανία, στις 19 Ιουνίου 1991, δηλαδή δύο μήνες πριν αυτή διακηρύξει την ανεξαρτησία της. Στις 5 Μαΐου 1992, η Κριμαία διακήρυξε την ανεξαρτησία της. Το Κίεβο σταμάτησε να καταβάλλει τις συντάξεις και τους μισθούς των Κριμαίων δημοσίων υπαλλήλων. Αυτή η δαπάνη καλύφθηκε από τη Μόσχα, το δεύτερο εξάμηνο του 1992 και ολόκληρο το 1993, έως ότου ο Ρώσος πρόεδρος, Μπορίς Γιέλτσιν, σταμάτησε να την αναλαμβάνει.

Δύο ημέρες αργότερα, στις 26 Αυγούστου, αφού έφυγαν οι επίσημοι προσκεκλημένοι, ο σφετεριστής Ζελένσκι απένειμε παράσημα σε μαχητές του μετώπου Ολεξάντριβσκα (Ντονμπάς) και ιδιαίτερα στον ταξίαρχο Αντρίι Μπιλέτσκι, διοικητή του 3ου Σώματος Στρατού.

Του απένειμε το χρυσό αστέρι, την ανώτατη ουκρανική διάκριση, αυτή των «Ηρώων της Ουκρανίας».

Ο ιστορικός Αντρίι Μπιλέτσκι είναι συγγραφέας μιας διατριβής για τον Ουκρανικό Εθνικό Στρατό (UPA) στην οποία εξυμνεί τη γενοκτονία περίπου εκατό χιλιάδων Πολωνών στη Βολυνία και τη σφαγή αρκετών δεκάδων χιλιάδων Εβραίων στο Μπαμπί Γιαρ. Ίδρυσε τον «Δεξιό Τομέα» και υπήρξε ένας από τους κύριους πρωταγωνιστές του πραξικοπήματος (που χαρακτηρίστηκε από την ατλαντιστική προπαγάνδα ως «Ευρωμαϊντάν» ή «επανάσταση της αξιοπρέπειας») που ανέτρεψε τον δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο, Βίκτορ Γιανουκόβιτς, τον Φεβρουάριο του 2014. Στη συνέχεια, ίδρυσε το Τάγμα Αζόφ και ηγήθηκε της σφαγής των ρωσόφωνων στο Ντονμπάς, και στη συνέχεια των μαχών της Μαριούπολης και του Μπαχμούτ.

Όπως όλοι οι «ολοκληρωτικοί εθνικιστές», ο Μπιλέτσκι ισχυρίζεται ότι οι πραγματικοί Ουκρανοί δεν είναι Σλάβοι, αλλά Βάραγγοι (δηλαδή Φινλανδοί Βίκινγκ). Για αυτούς, οι Βάραγγοι πρέπει να δώσουν την «τελική μάχη» κατά των Σλάβων. Το 2010, δήλωσε: «Η ιστορική αποστολή του έθνους μας σε αυτή την κρίσιμη στιγμή είναι να οδηγήσει τις Λευκές Φυλές του κόσμου σε μια τελική σταυροφορία για την επιβίωσή τους. Μια σταυροφορία εναντίον των Untermenschen [υποανθρώπων] με επικεφαλής τους σημίτες.» [3].

Και τώρα

Δεν μπορούμε πλέον να αγνοούμε τι συμβαίνει. Οι δυνάμεις του ιστορικού φασισμού, όχι παλαβοί νοσταλγοί παρελάσεων με στολές, αλλά οι άνθρωποι που φιλοδοξούν να συνεχίσουν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, έχουν ξυπνήσει. Άρχισαν να ξαναγράφουν την ιστορία. Χρησιμοποίησαν την αδιαφορία μας για να σβήσουν τη μνήμη των εγκλημάτων τους.

Η άμεση ευθύνη μας είναι να τους αρνηθούμε κάθε πολιτική ευθύνη προτού επιχειρήσουν να πάρουν την εκδίκησή τους και πυροδοτήσουν την αποκάλυψη.

Πρέπει να απαιτήσουμε άμεσες εκλογές στην Ουκρανία και την Ιαπωνία. Αυτές έχουν συγκλεισθεί στο Ισραήλ, αλλά πρέπει να διασφαλίσουμε ότι η προεκλογική εκστρατεία θα είναι ειλικρινής.

Τιερί Μεϊσάν

Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

[1] «詳報】「非核三原則」問われた被爆81年　広島からの警鐘と誓い»

[2] «Le Japon met à disposition du personnel pour le programme OTAN de formation et d’assistance à la sécurité en faveur de l’Ukraine», OTAN, 29 mai 2026.

[3] Παράθεμα από την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την υπόθεση της πτήσης MH17 (βλ. παράγραφο 360).. Citation extraite de la décision de la Cour européenne des Droits de l’homme dans l’affaire du vol MH17 (cf. paragraphe 360).

Τιερί Μεϊσάν: Μετά το Μνημόνιο του Ισλαμαμπάντ

 

Μετά το Μνημόνιο του Ισλαμαμπάντ

του Τιερί Μεϊσάν

Ενώ οι Άραβες του Περσικού Κόλπου συμπέραναν από τον πόλεμο κατά του Ιράν ότι το Ισραήλ είναι ένας θηρευτής και ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι ο χωροφύλακας του κόσμου, οι ΗΠΑκιακοί εξακολουθούν να μην ξέρουν τι να σκεφτούν για τον Μπενιαμίν Νετανιάχου και τον συνασπισμό του. Οι «αναθεωρητικοί σιωνιστές» επιχειρούν να εισάγουν φιλοϊσραηλινούς υποψηφίους στα Ρεπουμπλικανικά και Δημοκρατικά κόμματα, ενώ η πλειοψηφία των ψηφοφόρων δεν επιθυμεί πλέον να υποστηρίξει αυτό το γενοκτονικό κράτος. Επιπλέον, επιχειρούν να στρέψουν τους Άραβες του Κόλπου κατά του Ιράν και να επαναλάβουν την ισραηλινή επιχείρηση στον Λίβανο.

Δίκτυο Βολταίρος | Παρίσι (Γαλλία) | 30 juin 2026

Deutsch Español français italiano Português

Οι γονείς του Ραμ Εμάνουελ και του Μπενιαμίν Νετανιάχου διατηρούσαν ήδη πολύ στενούς δεσμούς.

Το Μνημόνιο του Ισλαμαμπάντ [1] δεν εγκαθίδρυσε απλώς την ειρήνη στον Περσικό Κόλπο. Όρισε επίσης ότι το Ιράν θα λάβει 300 δισεκατομμύρια δολάρια, όχι ως «πολεμικές αποζημιώσεις», αλλά ως «επένδυση». Με τον τρόπο αυτό, επικύρωσε, χωρίς να το δηλώσει ρητά, τη νίκη της Ισλαμικής Δημοκρατίας.

Αυτή η νίκη δεν σημαίνει στρατιωτική ήττα των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά πολιτική ήττα μιας συγκεκριμένης παράταξης εντός των ΗΠΑ. Αυτοί που έχασαν είναι οι παραδοσιακοί υποστηρικτές του Ισραήλ που αρνούνται να λάβουν υπόψη τους τις σφαγές αμάχων στις οποίες επιδίδεται το λεγόμενο «εβραϊκό κράτος» στην Παλαιστίνη και τον Λίβανο.

Η ήττα των αναθεωρητικών σιωνιστών

Η τύφλωση των συνεργών του κράτους του Ισραήλ εξηγείται από την αδυναμία τους να κρίνουν αυτό το κράτος βάσει του τι πράττει και όχι βάσει του τι ισχυρίζεται ότι είναι. Συγχέουν το όνειρό τους για μια πατρίδα που θα αποτελούσε καταφύγιο για τα θύματα των ευρωπαϊκών πογκρόμ με την πραγματικότητα, η οποία είναι ένα κράτος που κυβερνάται από φασίστες, με την ιστορική σημασία του όρου.

Αυτή η σύγχυση είναι ακόμη πιο αξιοπερίεργη δεδομένου ότι είχαν ορθώς διακρίνει μεταξύ αμάχων και μαχητών κατά την παλαιστινιακή επιχείρηση «Πλημμύρα της Αλ-Άκσα». Ορισμένοι εξ αυτών δεν αμφισβήτησαν το αναφαίρετο δικαίωμα των Παλαιστινίων να αντιστέκονται στην ισραηλινή κατοχή, αλλά κατήγγειλαν τις σφαγές αμάχων. Πράττοντας αυτό, χλεύαζαν τη μνήμη του Ιζ αλ-Ντιν αλ-Κασάμ (1882-1935) — του οποίου το όνομα φέρουν οι ταξιαρχίες της Χαμάς. Μακριά από το να υπήρξε αντιστασιακός, ο άνθρωπος αυτός ήταν πρωτίστως ένας αντισημίτης που καυχιόταν για τις σφαγές Εβραίων αμάχων.

Σήμερα, οι «αναθεωρητικοί σιωνιστές», δηλαδή οι οπαδοί του Βλαντίμιρ Ζεέβ Ζαμποτίνσκι, συσπειρώνονται γύρω από τον Μπενιαμίν Μιλεϊκόφσκι-Νετανιάχου για να ανατρέψουν τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ. Βασίζονται σε όλους εκείνους που ζουν στη σύγχυση που μόλις περιέγραψα.

Επιτρέψτε μου να υπενθυμίσω ότι οι «αναθεωρητικοί σιωνιστές», οπαδοί του Ζαμποτίνσκι, πάντοτε αντιτίθεντο σφοδρά στους (σκέτους) «σιωνιστές» του Τέοντορ Χερτσλ. Οι δύο ομάδες έχουν διεξαγάγει σφοδρό πόλεμο μεταξύ τους, από της συμμαχίας του Ζαμποτίνσκι με τους Ουκρανούς «ριζοσπάστες εθνικιστές» για τη σφαγή Σοβιετικών Εβραίων, μέχρι την υποστήριξη του Ζαμποτίνσκι στον ντούτσε Μπενίτο Μουσολίνι [2], ή ακόμη και τις διαπραγματεύσεις με τους Ναζί για την κατάσχεση των περιουσιών Ούγγρων σιωνιστών [3]. Βεβαίως, αυτή η σύγκρουση τέθηκε σε αναστολή από τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Ντέιβιντ Γκρουν-Μπεν Γκουριόν, κατά τη δημιουργία του κοινού τους κράτους, υπό τον όρο ότι ποτέ η νεκρική σορός του Ζαμποτίνσκι δεν θα ενταφιαζόταν στο Ισραήλ. Ωστόσο, η σύγκρουση αυτή έχει αναζωπυρωθεί σήμερα με το «νομοθετικό πραξικόπημα» που τροποποίησε τους θεμελιώδεις νόμους της χώρας και προετοίμασε τη δικτατορία. Κατά τα τελευταία τρία χρόνια, η πλειοψηφία των Ισραηλινών διαδήλωσε θορυβωδώς κατά αυτών των «μεταρρυθμίσεων», υποστηριζόμενη από τη συντριπτική πλειοψηφία των πρώην ανώτατων αξιωματικών του στρατού και των υπηρεσιών ασφαλείας.

Οι σφαγές στις οποίες έχουμε παραστεί δεν προέκυψαν από το πουθενά. Αποτελούν την εφαρμογή μιας πολιτικής που είχε ήδη εφαρμοστεί τη δεκαετία του 1920, δηλαδή πριν από τον ναζισμό· μιας πολιτικής που καταδικάστηκε παγκοσμίως μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Η διαδοχή του Ντόναλντ Τραμπ

Οι υποστηρικτές αυτής της πολιτικής στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν συσπειρωθεί γύρω από το Ίδρυμα Άντελσον, που φέρει το όνομα του Ουκρανού ιδιοκτήτη καζίνο στο Λας Βέγκας. Αρχικά χρηματοδότησαν την υποψηφιότητα του Μάρκο Ρούμπιο το 2016, και στη συνέχεια εκείνη του Ντόναλντ Τραμπ το 2023. Σήμερα, προωθούν, από τη ρεπουμπλικανική πλευρά, εκ νέου τον Μάρκο Ρούμπιο, και από τη δημοκρατική πλευρά, τον Ραμ Εμάνουελ [4].

Ο τελευταίος είναι γιος ενός αναθεωρητικού σιωνιστή, του Μπέντζαμιν Άουερμπαχ, μέλους της τρομοκρατικής οργάνωσης Ιργκούν, ο οποίος εγκατέλειψε το Ισραήλ μετά τη δολοφονία του ειδικού απεσταλμένου των Ηνωμένων Εθνών, κόμη Φόλκε Μπερναντότ, το 1948.

Κατά την προεδρία του Τζορτζ Χ. Μπους (του 41ου προέδρου), ο Ραμ Άουερμπαχ-Εμάνουελ κατατάχθηκε εθελοντικά στις Ισραηλινές Δυνάμεις Άμυνας (IDF) προκειμένου να συμμετάσχει στον Πόλεμο του Κόλπου κατά του Ιράκ.

Ο Ραμ υπήρξε ένας από τους συμβούλους του Δημοκρατικού προέδρου Μπιλ Κλίντον.

Επί του Ρεπουμπλικανού προέδρου Τζορτζ Ο. Μπους, ο Ραμ διετέλεσε βουλευτής στην πολιτεία του Ιλινόις.

Επί της προεδρίας του Μπαράκ Ομπάμα, έγινε επικεφαλής του προεδρικού επιτελείου, δηλαδή γενικός γραμματέας του Λευκού Οίκου.

Κατά τη δεύτερη θητεία Ομπάμα και την πρώτη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ, διετέλεσε δήμαρχος του Σικάγο. Με αυτή την ιδιότητα, έκλεισε περίπου πενήντα δημόσια σχολεία σε μαύρες και λατινοαμερικανικές γειτονιές — τον μεγαλύτερο μαζικό κλείσιμο σχολείων στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών —, αύξησε δραστικά τα τιμολόγια των μέσων μαζικής μεταφοράς και της στάθμευσης και ιδιωτικοποίησε τη Διεύθυνση Συγκοινωνιών του Σικάγο. Προπάντων, επιχείρησε να εξαφανίσει τα βίντεο της δολοφονίας του 17χρονου Λακουάν ΜακΝτόναλντ από την αστυνομία το 2014 [5].

Στη συνέχεια, επί της προεδρίας του Τζο Μπάιντεν, διορίστηκε πρέσβης στο Τόκιο. Εκεί επέβλεψε τη διαφθορά βουλευτών του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος (PLD) από την Εκκλησία της Ενώσεως (δηλαδή την «αίρεση Μουν»), ενεργώντας υπό τον έλεγχο της CIA.

Πάντοτε πολεμοχαρής, έχει αποκαλεστεί «Ράμπο», μη διστάζοντας να χρησιμοποιεί χυδαιολογίες και ακόμη και να δίνει γροθιές. Ο Ραμ έχει δύο αδέλφια, τον Δρ. Ιεζεκιήλ Εμάνουελ, ο οποίος υπήρξε ειδικός σύμβουλος για την πολιτική υγείας της κυβέρνησης Ομπάμα, και τον Άλι Εμάνουελ, ο οποίος ίδρυσε και διηύθυνε το πρακτορείο καλλιτεχνών Endeavor. Όταν το Ισραήλ επιχείρησε να θέσει υπό τον έλεγχό του το Twitter/X, πρότεινε στον φίλο του Έλον Μασκ να ανανεώσει την εικόνα του κοινωνικού δικτύου έναντι 100 εκατομμυρίων δολαρίων, γεγονός που σήμανε τη ρήξη τους.

Λαμβάνοντας υπόψη την οξύτατη αντίδραση των Δημοκρατικών απέναντι στις σφαγές που διέπραξε ο Μπενιαμίν Νετανιάχου, οι «αναθεωρητικοί σιωνιστές» διατηρούν σε εφεδρεία έναν λιγότερο αμφιλεγόμενο υποψήφιο, τον κυβερνήτη της Πενσυλβάνια, Τζος Σαπίρο.

Από τη ρεπουμπλικανική πλευρά, υποψήφιός τους είναι ο σημερινός υπουργός Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο. Ο τελευταίος είχε ήδη απολαύσει της υποστήριξης του αείμνηστου Σέλντον Άντελσον κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας το 2015. Ο ηλικιωμένος Ουκρανο-Ισραηλινο-ΗΠΑκιακός ιδιοκτήτης καζίνο έβλεπε σε αυτόν ένα άλλο παιδί μεταναστών και τον είχε αγαπήσει.

Η διάσωση των Συμφωνιών του Αβραάμ

Μία συνέπεια του Μνημονίου του Ισλαμαμπάντ είναι ότι τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα άλλαξαν και πάλι στάση. Στο παρελθόν, ήταν πολύ προσηλωμένα στον παλαιστινιακό αγώνα, τον οποίο χρηματοδοτούσαν αδρά μέσω του πρίγκιπα Αχμέτ, ενός εκ των γιων του σεΐχη αλ-Ζαγιέντ. Όμως ο τελευταίος δολοφονήθηκε από τη CIA στο Μαρόκο το 2010. Ήταν ο νεότερος αδελφός του σημερινού ηγεμόνα του Άμπου Ντάμπι και προέδρου των επτά Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, του σεΐχη Μοχάμεντ μπιν Ζαγιέντ. Αλλά ο τελευταίος άλλαξε και πάλι γνώμη το 2020. Αποφάσισε μια συμμαχία με το Ισραήλ κατά του Ιράν, στο οποίο τα Εμιράτα όφειλαν μέρος του πλούτου τους (το λιμάνι του Ντουμπάι χρησίμευε για την παράκαμψη του ΗΠΑκιακού αποκλεισμού του Ιράν). Υπέγραψαν επομένως τις Συμφωνίες του Αβραάμ, μαζί με το Μπαχρέιν.

Ωστόσο, όταν το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες επιτέθηκαν στο Ιράν, τα Εμιράτα δεν κατάλαβαν την ιρανική αντίδραση που τα βομβάρδισε. Προσπάθησαν με κάθε μέσο να εξασφαλίσουν ευνοϊκή ψήφο του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών [6], και στη συνέχεια του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού [7], πριν καταλάβουν και παραδεχτούν ότι, ευρισκόμενα στην ίδια κατάσταση, θα είχαν ενεργήσει όπως το Ιράν [8]. Ως εκ τούτου, τα Εμιράτα δέχθηκαν, μυστικά, την περασμένη εβδομάδα να καθίσουν σε διαπραγματευτικό τραπέζι με τους παλαιούς Ιρανούς φίλους τους.

Ομοίως, η Σαουδική Αραβία, η οποία είχε αποκαταστήσει το 2023 τις διπλωματικές της σχέσεις με το Ιράν, υπό την ώθηση της Κίνας, διαβεβαίωσε ωστόσο τον πρόεδρο Τραμπ, πριν τον πόλεμο, ότι δεν έβλεπε πρόβλημα στο να ανατρέψει το Πεντάγωνο την Ισλαμική Δημοκρατία. Στη συνέχεια, η Σαουδική Αραβία εξεγέρθηκε κατά της ιρανικής στρατιωτικής αντεπίθεσης στο έδαφός της. Όμως, σήμερα, εξάγει τα συμπεράσματά της από τη σύγκρουση: το Ισραήλ είναι έτοιμο για όλα προκειμένου να οικοδομήσει μια αυτοκρατορία και οι Ηνωμένες Πολιτείες, αντί να προστατεύουν τους υποτελείς τους, τους μετατρέπουν σε στόχους. Το Ριάντ προετοιμάζει επομένως μια σύνοδο συμφιλίωσης που θα συγκεντρώσει όλα τα κράτη του Κόλπου, συμπεριλαμβανομένου του Ιράν.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο Μάρκο Ρούμπιο μετέβη, από τις 23 έως τις 25 Ιουνίου, στα Εμιράτα, στο Κουβέιτ και τέλος στο Μπαχρέιν, όπου συνάντησε όλα τα μέλη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (ΣΣΚ). Προσπάθησε να αναζωπυρώσει τις Συμφωνίες του Αβραάμ [9], άλλωστε το πρόσωπο που είναι επιφορτισμένο με αυτό το φάκελο από την υπογραφή τους, ο Εβραίος γαμπρός του Ντόναλντ Τραμπ, Τζάρεντ Κούσνερ, δεν κρύβει πλέον ότι θεωρεί τον Νετανιάχου ψυχικά ασθενή.

Όμως οι προσπάθειες του Μάρκο Ρούμπιο δεν απέδωσαν καρπούς.

Το λιβανέζικο ζήτημα

Έτσι, ο υπουργός Εξωτερικών, επιστρέφοντας στην Ουάσινγκτον, επέβαλε στην πρέσβη του Λιβάνου, Ντάντα Χαμάντε Μουαουάντ, να υπογράψει, στις 27 Ιουνίου, ένα «πλαίσιο συμφωνίας» με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ. Πρόκειται για την αναθεώρηση όσων συμφωνήθηκαν στο Μνημόνιο του Ισλαμαμπάντ, το οποίο διαπραγματεύτηκαν ο Τζάρεντ Κούσνερ και ο Τζέι Ντι Βανς. Το τελευταίο ορίζει «την οριστική λήξη του πολέμου σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου» (άρθρο 1). Αντιθέτως, το «πλαίσιο» του Μάρκο Ρούμπιο υποστηρίζει ότι «Η Ισραηλινή Κυβέρνηση τονίζει ότι οι στρατιωτικές της ενέργειες στον Λίβανο αποτελούν αποκλειστικά συνέπεια των επιθέσεων, της απειλής που αντιπροσωπεύουν και της εχθρικής πρόθεσης των μη κρατικών ένοπλων ομάδων, ιδίως της Χεζμπολάχ.» (άρθρο 5) [10] .

Πρόκειται για την επικύρωση της ισραηλινής ρητορικής σύμφωνα με την οποία, το εβραϊκό κράτος δεν επιχείρησε ποτέ να προσαρτήσει τον Λίβανο, αλλά αρκείται να αντεπιτίθεται στις ενέργειες μιας τρομοκρατικής ομάδας· μια αφήγηση που αγνοεί την απόπειρα του Λεόν Μπλουμ να δημιουργήσει το Κράτος του Ισραήλ στον Λίβανο (1936) · τον αραβοϊσραηλινό πόλεμο του 1948 (ο οποίος έληξε με τη νίκη των βρετανικών δυνάμεων της Υπεριορδανίας) · την ισραηλινή εισβολή του 1982 · εκείνη του 2006.

Αυτό το πλαίσιο αρνείται ότι η Χεζμπολάχ είναι ο πυρήνας της λιβανέζικης αντίστασης στην εισβολή. Δίνει την εντύπωση ότι η αντίσταση προκαλεί την κατοχή και όχι το αντίστροφο. Κανείς δεν μπορεί να αμφιβάλλει: το υπογεγραμμένο κείμενο δεν εμφανίζεται ακόμη στον ιστότοπο της προεδρίας του Λιβάνου. Ο πρόεδρος του Κοινοβουλίου, Ναμπίχ Μπερί, ανακοίνωσε αμέσως ότι δεν θα επικυρωθεί, πολλοί ηγέτες το έχουν ήδη απορρίψει. Δεν πρόκειται για ζήτημα κοινοτήτων, αλλά για την λιβανική υπόσταση.

Η Χεζμπολάχ είχε τοποθετήσει, μετά την υπογραφή του Μνημονίου του Ισλαμαμπάντ, μεγάλες αφίσες σε όλη την εθνική οδό που διασχίζει τον Λίβανο. Απεικόνιζαν τα πορτρέτα των δύο Χαμενεΐ, Άλι και Μοτζτάμπα, και τη φράση «Ευχαριστώ το Ιράν». Τις αφαίρεσε το Σάββατο για να δώσει τη θέση τους σε αφίσες του Υπουργείου Τουρισμού. Όμως την Κυριακή, αντικαταστάθηκαν από άλλες αφίσες που απεικόνιζαν τη σημαία του Λιβάνου με την επιγραφή «Ο Λίβανος πρώτα» (δηλαδή χωρίς την αντίστασή του). Αμέσως, οι οδηγοί σταμάτησαν τα αυτοκίνητά τους και έκαψαν αυτές τις αφίσες.

Τιερί Μεϊσάν

Μετάφραση  Κριστιάν Άκκυριά

[1] « Mémorandum d’Islamabad », Réseau Voltaire, 17 juin 2026.

[2] “Έπεσαν οι μάσκες: οι κρυμμένες αλήθειες του Γιαμποτίνσκι και του Νετανιάχου”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 23 janvier 2024.

[3] מדוע חוסל קסטנר (Pourquoi Kastner a-t-il été assassiné ?). Nadav Kaplan, Steimatzky (2024).

[4] « JD Vance bat Marco Rubio et Gavin Newsom, tandis que le « Financial Times » sort de l’ombre Rahm Israel (sic) Emanuel », par Alfredo Jalife-Rahme, Traduction Maria Poumier, La Jornada (Mexique) , Réseau Voltaire, 28 juin 2026.

[5] «Laquan McDonald shooting puts Rahm Emanuel in battle over the truth», Ed Pilkington, The Guardian, December 3, 2015.

[6] « Résolution 2817 du Conseil de sécurité condamnant la riposte iranienne », Réseau Voltaire, 11 mars 2026.

[7] « Déclaration du Conseil de l’OMI sur le détroit d’Ormuz », Réseau Voltaire, 19 mars 2026.

[8] « Résolution 3314 (XXIX) de l’Assemblée générale des Nations unies : Définition de l’agression », Réseau Voltaire, 14 décembre 1974.

[9] Abraham Accords Peace Institute Annual Strategy, AAPI, August 27, 2021.

[10] « Cadre trilatéral entre les États-Unis d’Amérique, l’État d’Israël et la République du Liban, et son annexe secrète », Réseau Voltaire, 27 juin 2026.

Τιερί Μεϊσάν

Πολιτικός σύμβουλος, πρόεδρος-ιδρυτής του Δικτύου Βολταίρος και της διάσκεψης Axis for Peace. Τελευταίο βιβλίο στα γαλλικά: Sous nos yeux - Du 11-Septembre à Donald Trump.

Μετά το Μνημόνιο του Ισλαμαμπάντ

Πρέπει να αποφασιστοποιήσουμε το Κράτος του Ισραήλ;

Η ιρανική στρατηγική σκέψη

Οι σχέσεις του Ντόναλντ Τραμπ με τον Μπενιαμίν Νετανιάχου

Προς τη διάλυση της Γερμανίας

 Les articles de cet auteur Envoyer un message

Δίκτυο Βολταίρος

Βολταίρος, Διεθνής Έκδοση

ΦακόςΕν συντομίαΣυζητήσεις